คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Graves x Newt] Demon Teacher

โดย SaRa_PAO

มนุษย์มักมีปีศาจสิงอยู่ในใจ เมื่อใดที่เราอ่อนแอ มันจะเข้ามาครอบครองร่างกายของเรา

ยอดวิวรวม

926

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


926

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


52
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 เม.ย. 60 / 19:19 น.
นิยาย [Graves x Newt] Demon Teacher [Graves x Newt] Demon Teacher | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
CR.SQW
" Demon Teacher "


ชอบคุณครูมั้ยครับ?
.
.
.

ร่วมสนุกกับ Fantastic Beasts weekly ในหัวข้อ "Random Song" ค่ะ
ได้โจทย์เพลง Demons พออ่านคำแปลแล้วพล็อตนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว xD
written by SaRa_PAO
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 เม.ย. 60 / 19:19


Title: Demon Teacher

Pairing: GRAVES x NEWT

Author: SaRa_PAO

Genre: Fantasy, Romantic (?)

Rate: PG

Note: -

 


เพราะมนุษย์นั้นอ่อนแอ สัมผัสเพียงปลายเล็บก็พร้อมพังทลายตลอดเวลา

เพราะมนุษย์นั้นอ่อนแอ จึงอายุสั้น ป่วยง่าย และตายง่ายเหมือนใบไม้ร่วง

เพราะมนุษย์นั้นอ่อนแอ การจะรักษาคนสำคัญเอาไว้จึงไม่มีทางเกิดขึ้นได้

เพราะมนุษย์นั้นอ่อนแอ จึงต้องพึ่งเวทมนต์ของปีศาจที่บันดาลได้ทุกอย่าง

และเพราะมนุษย์นั้นอ่อนแอ...เกรฟส์จึงโดนปีศาจเข้าสิงนานนับหลายปี

 

“ชอบอาจารย์มั้ยครับ” เกรฟส์เอ่ยถามนักศึกษาที่อยู่ในห้องเรียน นักศึกษาหญิงแทบทุกคนพยักหน้า มีบ้างที่เบ้ปากใส่ ส่วนนักเรียนชายนั้นส่งเสียงโห่ร้องกันเป็นแถว ซึ่งเกรฟส์ก็ไม่ได้ว่าอะไร “ใครที่ชอบอาจารย์ต้องตั้งใจเรียนเวลาอาจารย์สอนรู้มั้ยครับ”

คราวนี้เสียงโห่ร้องดังไปทั่วทั้งห้อง เกรฟส์เลิกคิ้ว กวาดสายตามองรอบๆ พร้อมถอนหายใจเฮือก

“การชอบมันเกี่ยวอะไรกับการเรียนล่ะคะอาจารย์” นักศึกษาคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม

“เพราะถ้านักศึกษาไม่ตั้งใจเรียน อาจารย์จะเสียใจยังไงล่ะครับ คงไม่มีใครอยากทำให้คนที่ชอบเสียใจหรอกใช่มั้ย” นักศึกษาหญิงหันไปมองหน้ากัน และยักไหล่ทั้งสองข้างพร้อมกัน “หรืออาจารย์พูดผิด?”

“เป็นตรรกะที่ไม่สอดคล้องกันเลย” นักศึกษาชายซึ่งสวมแว่นสายตากรอบสีดำพูดขึ้น พลางส่ายหัวไปมาอย่างรับไม่ได้ เกรฟส์หัวเราะเบาๆ “เนอะ นิวท์?”

เกรฟส์ชะงักกับชื่อของนักศึกษาชายคนหนึ่ง เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเรียนในมือ มองเพื่อนคนที่ถามแล้วไม่ตอบอะไร ก่อนปรายตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์นัก

ภายในแววตาคู่นั้นปรากฏแต่ความเย็นชาจนถึงบึ้งลึกของจิตใจ ราวกับว่าภายในตัวของชายคนนี้ถูกแช่งแข็งมาเป็นเวลายาวนาน เกรฟส์เห็นแบบนั้น

“เอาล่ะๆ” เกรฟส์ตัดสินใจปิดบทสนทนาเมื่อนิวท์ก้มลงไปอ่านหนังสือต่อแล้ว “เอาเป็นว่าใครที่มีปัญหาเรื่องหัวข้อวิทยานิพนธ์ให้มาพบผมได้ที่ห้องทำงานทุกวันพุธและศุกร์ ตั้งแต่บ่ายสามโมงเป็นต้นไป”

การเรียนสิ้นสุดลงที่ตรงนี้ นิวท์เก็บของด้วยท่าทีไม่รีบร้อนนัก แล้วสะพายกระเป๋าเป้เดินออกจากห้อง เกรฟส์ทำได้แค่มองตามคนตัวผอมบางจนลับสายตา ก่อนหันกลับมามองเหล่านักศึกษาที่พากันมองเขาเป็นตาเดียว

“อะแฮ่มๆ อาจารย์เพอร์ซิวัล มองเพื่อนร่วมเอกของหนูไม่วางตาเลยนะคะ” นักศึกษาผมบลอนด์เอ่ยแซว เกรฟส์ทำหน้าซื่อ ตีเนียนทำเป็นเก็บของของตัวเองลงกระเป๋าทำงาน “ชอบนิวท์เหรอคะอาจารย์”

“ไม่มีทางหรอกครับ” เกรฟส์โกหก เขาหันไปยิ้มให้ผู้ถาม “อาจารย์เป็นอาจารย์นะครับ เรื่องชอบนักศึกษาตัวเองน่ะ...คงเป็นไปไม่ได้หรอก” แล้วพูดกลั้วหัวเราะ

นักศึกษาพากันส่งเสียงอู้วววว เกรฟส์ก้มลงเก็บของต่อให้เสร็จ จากนั้นก็เดินออกจากห้องเรียนเพื่อตรงไปยังห้องทำงาน

เมื่อมาถึงแล้วเขาก็เปิดประตู ทว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นทำเขาแปลกใจไม่น้อย นิวท์นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา อีกฝ่ายกอดกระชับหนังสือในอ้อมแขน สีหน้าท่าทางดูจริงจังจนทำเกรฟส์อดอัดอึดขึ้นมาไม่ได้ เขาเดินเข้าไปหานิวท์ โน้มตัวไปโอบพนักเก้าอี้พลางยื่นหน้าไปหาคนที่หันหนีอัตโนมัติ

“มาหาถึงห้องแบบนี้มีธุระอะไรกับผมหรือครับ คุณสคามันเดอร์”

“มาปรึกษาวิทยานิพนธ์ครับ” นิวท์ตอบเสียงห่างเหิน เกรฟส์ยิ้ม

“นึกว่าจะมาปรึกษาปัญหาหัวใจ หรือไม่ก็ปัญหาอย่างอื่นที่ต้องทำกันเป็นความลับ” เกรฟส์พูดจบก็ก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของยาสระผมที่นิวท์ชอบใช้ อีกฝ่ายเขยิบไปลุกขึ้นยืนจ้องกันอย่างไม่พอใจ

“ผมจริงจังนะครับ” นิวท์บอก นัยน์ตาคมกริบ “ถ้าอาจารย์จะแหย่ประสาทกันผมคงต้องขอตัว”

“โอเค ฉันไม่แกล้งนายแล้ว” เกรฟส์บอก ชูสองมือเป็นการยืนยัน “นั่งก่อนสิคุณสคามันเดอร์”

เกรฟส์ขยับตัวไปยังด้านหลังโต๊ะทำงาน นิวท์นั่งลงที่เดิม แต่ในขณะที่เขากำลังจะหย่อนตัวนั่งบ้างนั้น หัวใจก็เต้นหน่วงขึ้นมา จังหวะที่หนักขึ้นทำให้เขาหายใจไม่ออก ต้องยกมือขึ้นขยำอกด้านซ้ายแน่น

เกรฟส์ก้มหน้าลง เสียงซ่าๆ ดังขึ้นในหัวเพื่อปิดการรับรู้ ก่อนเสียงของปีศาจให้ตัวจะดังขึ้นแทน

เป็นเด็กที่น่าสนใจไม่น้อย มันบอก แถมยังรู้ความลับของเราอีก เล่นด้วยได้ง่ายเลยไม่ใช่เหรอไง

ไม่ เกรฟส์ตอบกลับไป เขาพยายามควบคุมสติตัวเองไม่ให้ถูกปีศาจควบคุมไปมากกว่านี้

คิดว่าจะต่อต้านข้าได้งั้นหรือเจ้ามนุษย์ผู้ต่ำต้อย ถ้าข้าอยากได้ข้าย่อมต้องได้เสมอ หัดจำเสียที ปีศาจบอกกับเขา แต่เขาก็โต้กลับไป

“ฉันไม่มีวันยกนิวท์ให้แก!

ทันใดนั้นกล้ามเนื้อในตัวก็เหมือนถูกอัดด้วยก๊าซฮีเลียมจำนวนมหาศาล มันขยายออกจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวโปนขึ้นมา ทุกอย่างในตัวของเขากำลังเพิ่มขนาดเพื่อกลายร่างเป็นอสูรผู้ชั่วช้า เกรฟส์พยายามต่อต้าน กดมันให้กลับไปอยู่ในส่วนลึกของจิตใจเช่นเดิม แต่ดูเหมือนคราวนี้เจ้าปีศาจจะไม่ยอมอ่อนข้อให้อีกแล้ว มันดื้อรั้นและต่อต้านกันจนถึงที่สุด

“ออก ไป” เกรฟส์ตัดสินใจหันไปสั่งนิวท์แทน คนตัวเล็กหน้าเครียดจนเดาอารมณ์ไม่ถูก “ออกไป นิวท์!

“ไม่ ผมจะไม่ปล่อยคุณเอาไว้แบบนี้ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญความทุกข์ทรมานตามลำพังอีกแล้ว”

ชั่ววูบหนึ่งเกรฟส์รู้สึกดีขึ้นมา ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วกระดูก น้ำเสียงของนิวท์ให้ความรู้สึกอุ่นใจอย่างคุ้นเคย และเพื่อที่จะปกป้องมันไว้ เกรฟส์ต้องไล่นิวท์ให้ไปอยู่ห่างจากเขา ยิ่งไกลเท่าไหร่ยิ่งดี

“ออกไป ได้โปรด” นิวท์ดื้อ โยนข้าวของของตัวเองลงพื้นแล้วลุกจะเดินมาหา เกรฟส์ส่งเสียงขู่ฟ่อ

“กะ...เกรฟส์”

“ฉันสัญญาว่าจะไม่เป็นอะไรเด็ดขาด” เกรฟส์ให้คำมั่น จ้องดวงตาสีมรกตที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “เพราะงั้นออกไปซะ ฉันไม่อยากให้นายเป็นอะไรไปอีกคน และคราวนี้ฉันจะไม่หนีนายอีกแล้วด้วย”

นิวท์ดูชั่งใจ เกรฟส์สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แล้วตะโกนไล่เสียงดังลั่น

“ไป ไป ไป!

นิวท์สะดุ้ง ทำตามคำสั่งของเขาทันที ปีศาจในตัวของเขาเข้าควบคุมกันได้ในที่สุด พอดีกับที่นิวท์ปิดประตูห้องทำงานของเขาลง

 

มนุษย์ล้วนอ่อนแอ เกรฟส์รู้ข้อเท็จจริงนี้ดี

เขากับนิวท์เคยเป็นเพื่อนบ้านกันมาก่อนเมื่อสมัยยังเด็ก พวกเราสองคนมักพูดคุยหรือเล่นด้วยกันเสมอ จนกระทั่งวันหนึ่งก็มีเด็กย้ายมาใหม่ ชื่อว่าเครเดนซ์

เครเดนซ์เป็นเด็กเงียบถึงขั้นชอบเก็บตัว เด็กคนนี้มักจะมองพวกเด็กคนอื่นเล่นกันอยู่หลังหน้าต่างห้องนอนตัวเอง และเมื่อใดก็ตามที่มีเด็กหรือผู้ใหญ่คนไหนเงยหน้าขึ้นไปมอง เครเดนซ์จะรีบปิดม่านทันที

นิวท์เคยอาสาเป็นคนไปชวนเครเดนซ์มาเล่นกับเด็กคนอื่นในหมู่บ้าน แต่ก็โดนแม่ของเครเดนซ์ไล่ตะเพิดทุกที ถึงอย่างนั้นนิวท์ก็ยังไม่ยอมแพ้ ดื้อดึงไปชวนเครเดนซ์ออกมาเล่นด้วยกันจนในที่สุดก็ทำได้

แม่ของเครเดนซ์ยอมอนุญาตให้เครเดนซ์ออกมานอกบ้าน แต่ต้องกลับก่อนพระอาทิตย์ตกดิน นิวท์และเครเดนซ์ให้คำมั่นสัญญา ทำตามเงื่อนไขนี้มาได้ตลอดจนกระทั่งวันหนึ่ง

วันที่สามสิบเอ็ด ตุลาคม คืนวันฮัลโลวีน ทั้งหมู่บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ต่างพากันแต่งตัวเป็นผีหรือปีศาจต่างๆ เพื่อเฉลิมฉลองวันปล่อยผีตามธรรมเนียมเช่นทุกปี ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างร่วมสนุกไปกับวันแห่งความน่ากลัวนี้กันทั้งนั้น

ทุกคนเคยเชื่อมาตลอดว่าผีหรือปีศาจไม่มีจริง ทว่านั่นเป็นความเชื่อที่ผิดอย่างมหันต์

ในขณะที่เกรฟส์กำลังเดินพานิวท์และเครเดนซ์ไปขอขนมตามบ้านต่างๆ ร่างของเครเดนซ์ก็โดนกระชากไปด้านหลังอย่างแรงและเร็วทีเดียว เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นจากคนโดนกระทำ นิวท์หน้าตื่น โวยวายด้วยอารามตกใจไม่แพ้กัน

เกรฟส์เป็นคนเดียวที่ตั้งสติได้ในตอนนั้น เขาพยายามองหาว่าใครเป็นกระชากเครเดนซ์ แต่มองหาจนทั่วก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตสักอย่าง เกรฟส์ไม่คิดว่ามันจะเป็นฝีมือของปีศาจ จนกระทั่งเครเดนซ์พูดด้วยเสียงต่ำ

“พวกแกต้องตาย” เครเดนซ์ขยับปากด้วยดวงตาเลื่อนลอย ร่างกายบางส่วนเริ่มสลายเป็นฝุ่นสีดำลอยไปในอากาศ “พวกแกทุกคนต้องตาย”

เครเดนซ์ย้ำ นัยน์ตาไร้ซึ่งแววตาของมนุย์อีกต่อไป

“นายพูดอะไร เครเดนซ์ นายเป็นอะไรไป เล่นอะไรของนาย” นิวท์ถาม สีหน้าไม่สู้ดีนัก คนบริเวณใกล้เคียงเริ่มหันมาให้ความสนใจพวกเรา โดยเฉพาะเครเดนซ์ “ลงมาเถอะ เล่นแบบนี้มันอันตรายนะ”

“ข้าไม่ใช่เครเดนซ์!” เครเดนซ์ตะคอก ร่างกายบิดเบี้ยวราวกับว่าหมอนี่ไม่มีกระดูก เสียงร้องด้วยความทึ่งและเสียวดังขึ้นระงม “ข้าเป็นปีศาจเจ้าของร่างนี้!

“ฉันไม่ขำนะ!” นิวท์ดุ “ลงมาเดี๋ยวนี้เลย เครเดนซ์”

เพียงแค่นิวท์พูดจบก็โดนตบด้วยมืออากาศจนลอยไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ของบ้านใกล้ๆ เสียงร้องดังขึ้นอย่างตกใจ ทุกคนเริ่มหน้าซีดไปตามๆ กัน เกรฟส์วิ่งเข้าไปดูอาการของนิวท์ คนเด็กกว่าไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก มีเพียงแผลถลอกและสีหน้าเหยเกเท่านั้น

“เครเดนซ์เป็นอะไรไป” นิวท์ถามเสียงสั่นเครือ เกรฟส์ส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ “นั่นเครเดนซ์ใช่มั้ย”

“อื้ม” เกรฟส์บอก “นายไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะเป็นคนพาเขาลงมาเอง นายนั่งรออยู่ตรงนี้นะ นิวท์”

นิวท์พยักหน้ารับ สายตาไม่มั่นใจผิดจากทุกที อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความสับสนจนยากจะคาดเดา เกรฟส์ลุกขึ้นหันกลับไปเผชิญหน้ากับเครเดนซ์ ร่างกายของเด็กตัวน้อยขยายออก ไม่สิ กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนของเด็กคนนี้กำลังขยายตัว ใหญ่ขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา บนหัวของเครเดนซ์มีเขาแพะสีเข้มงอกขึ้น ผมสีดำขลับลุกขึ้นตั้งเป็นจั่วแหลม นัยน์ตากลายเป็นสีเลือด ริมฝีปากมีเขี้ยวงอกออกมาให้เห็น ส่วนด้านหลังก็มีปีกของปีศาจแทงทะลุเสื้อผ้าออกมาด้วย

เสียงฮือฮาดังให้ได้ยิน แล้วผู้คนบริเวณโดยรอบก็พากันหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป หรือไม่ก็อัดวิดีโอ เกรฟส์ไม่สนใจ เขาจ้องมองเครเดนซ์ที่กลายร่างเป็นตัวอะไรไปแล้วไม่รู้ เหงื่อมันไหลลงมาตามใบหน้า เขาพยายามคิดว่านี่เป็นเพียงเอฟเฟกต์อย่างหนึ่งของเด็กแปลกคนนี้ แต่ไม่ว่าจะมองทางไหนมันก็เนียนจนไม่มีข้อบกพร่อง จนยากจะปฏิเสธว่านี่คือเรื่องที่แต่งขึ้นมา

เครเดนซ์คำรามเสียงแหลม มันทำเอากระจกทุกบานของทุกบ้านในบริเวณนี้แตกกระจาย ผู้คนต่างยกมือขึ้นปิดหูตัวเอง รวมถึงเกรฟส์ด้วยเช่นกัน ทว่าเสียงแหลมๆ นี้ก็ยังเสียดแทงเข้าไปในหูจนเกือบทำแก้วหูระเบิด มันดังเสียจนเกรฟส์ไม่ได้ยินความคิดของตัวเอง

พอทุกอย่างจบลงแล้ว เครเดนซ์ก็หัวเราะลั่นด้วยความสะใจ ปรบมือให้กับการกระทำของตัวเอง เกรฟส์หันมองรอบตัว ทันใดนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง มันสั่นระริกเมื่อเห็นว่าผู้คนต่างพากันล้มลงนอนกองบนพื้น บ้างมีเลือดไหลออกทางตา จมูก ปาก และหู บ้างหัวระเบิดจนเห็นเนื้อสมองกระจายบนพื้น

เกรฟส์ค่อยๆ หันกลับไปมองเครเดนซ์ใหม่อีกครั้ง เขาเริ่มจะเชื่อแล้วว่าหมอนี่เป็นปีศาจของจริง

 

นิวท์นั่งตัวสั่นระริกอยู่เยื้องจากที่เกรฟส์ยืนไปประมาณครึ่งเมตร นิวท์ตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว มองเครเดนซ์ไม่หยุด เกรฟส์ผละสายตากลับไปมองเครเดนซ์ที่บินพุ่งเข้ามาหา เขาตกใจจนตาโต หัวใจล่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความคิดแวบแรกที่ผุดขึ้นมาคือเขาต้องโดนฆ่าแน่ ทว่ามันไม่ใช่ เครเดนซ์พุ่งเข้าไปอุ้มนิวท์ขึ้นมา เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงม

“ปล่อยเขาลงนะ!” เกรฟส์ตะโกนบอก เครเดนซ์เพียงแค่หันกลับมาปรายตามอง โดยหันมาทั้งหัว จกนั้นอีกฝ่ายก็แสยะยิ้มให้ เกรฟส์ถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ร่างกายสั่นไปทุกสัดส่วน ขาของเขาทำท่าจะงอพับ ถึงอย่างนั้นก็ต้องทำใจสู้เพื่อช่วยนิวท์ให้ได้ “ฉันบอกให้ปล่อยเขาลงไง เครเดนซ์!

“ก็บอกว่าข้าไม่ใช่เครเดนซ์!” ปีศาจตะโกนกึกก้อง “ไอ้เจ้าเด็กที่เกิดมาพร้อมคำสาปนี่มันคือร่างทรงของข้า เจ้าอาจสงสัยว่าข้าจะมีร่างทรงไปทำไม ข้ามีไว้ก็เพื่อกลับมาทำลายโลกมนุษย์แสนโสมมนี่ยังไงล่ะ”

เกรฟส์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลุดเข้าไปอยู่ในโลกแฟนตาซีในหนังสักเรื่อง เขาอยากจะตะโกนบอกให้ผู้กำกับสั่งคัท หรือไม่ก็บอกให้เลิกกอง อะไรก็ได้ที่ทำให้เขาเชื่อว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง แต่ดูเหมือนเครเดนซ์...ปีศาจ จะอะไรก็ช่าง...อยากยืนยันว่านี่คือเรื่องจริง มันใช้คมเล็บยาวกริบครูดลงบนแก้มซีดขาวของนิวท์อย่างเบามือ ขึ้นลงเป็นจังหวะ

นิวท์หลับตาปี๋ ตัวสั่นเทาไม่หยุด เกรฟส์กัดฟัน เขาอยากรู้จริงๆ ว่ามีวิธีไหนไหมที่จะใช้ต่อกรกับปีศาจได้ เขาไม่เคยศึกษาเรื่องราวพวกนี้มาก่อน คิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระเสียด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนครั้งนี้ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ซะแล้ว

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายมีแผนจะกลับมาทำอะไร แต่นายต้องปล่อยน้องชายของฉัน เดี๋ยวนี้”

เกรฟส์คิดว่ามันบ้ามากที่มนุษย์คนหนึ่งกล้าออกคำสั่งกับปีศาจ ปีศาจหัวเราะด้วยความขบขัน

“มนุษย์เอ๋ยมนุษย์ เป็นได้แค่เพียงสิ่งมีชีวิตต่ำต้อยแล้วยังจะกล้ามาออกคำสั่งกับข้าอีกอย่างงั้นรึ”

“ฉันจะไม่ทำแค่ออกคำสั่งแน่ถ้าแกยังไม่ปล่อยนิวท์” เกรฟส์ขู่ และนี่มันทำปีศาจหัวเราะหนักกว่าเดิม

“ช่างเป็นมนุษย์ที่ตลกที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมาเลย” มันบอก “เอ้า ได้ ข้าจะปล่อยเจ้าเด็กนี่ก็ได้ แต่หลังจากที่มันมอบวิญญาณของมันให้ข้าแล้วนะ”

ปีศาจอ้าปาก เขี้ยวสะท้อนกับแสงไฟจนเห็นเงา มันคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีด เกรฟส์ร้องห้ามเสียงดัง ความคิดของเขาแล่นเร็วจี๋ ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว มันเป็นเสียงทุ้มในลำคอที่ฟังดูมีอำนาจ

อยากช่วยน้องชายของเจ้ามั้ยล่ะ เพอร์ซิวัลเอ๋ย

เกรฟส์หันมองรอบตัว เขาไม่พบอะไรนอกจากผู้คนที่นอนทรมานและศพ แล้วเสียงเมื่อกี้มันอะไรกัน ทำไมมันถึงดังขึ้นในหัวของเขาได้

ข้าชื่อกรินเดลวัลล์ เป็นจ้าวแห่งปีศาจซึ่งเป็นเจ้านายของปีศาจชั้นต่ำที่กำลังสิงร่างเพื่อนของเจ้าอยู่

“เจ้านายงั้นเหรอ” เกรฟส์ถามเสียงในหัว แต่มันเหมือนเขากำลังคุยกับตัวเองมากกว่า

ใช่แล้ว ข้าสามารถควบคุมปีศาจทุกตนได้ ข้าสามารถช่วยเพื่อนของเจ้าทั้งสองคนได้ เพอร์ซิวัล

เกรฟส์พบทางสว่างในทันที แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าหากยอมให้ปีศาจช่วย มันอาจนำมาซึ่งหายนะ เขาลังเล และเหมือนปีศาจที่สิงร่างของเครเดนซ์อยู่จะอ่านความเคลื่อนไหวของเขาได้ มันหันหัวกลับไปในทิศทางที่ถูกต้อง แล้วบีบหัวของนิวท์อย่างแรง น้องชายข้างบ้านของเขาดิ้นเตะอากาศไปมาอย่างทรมาน มันทำราวกับว่าจะปล่อยให้นิวท์ตกลงมาคอหักตายดี หรือจะบีบหัวอีกฝ่ายให้เละคามือเหมือนบีบไข่ไก่ดี

เอ้าๆ ถ้าไม่รีบตัดสินใจ เพื่อนของเจ้าตายคามือมันแน่ เพอร์ซิวัล

เกรฟส์ครางกรอด แล้วเขาก็ตัดสินใจยอมในที่สุดเมื่อเห็นว่าเครเดนซ์ในร่างปีศาจจะจับนิวท์หักคอ ทันทีที่เขาออกปากอนุญาต ร่างกายก็หนักอึ้งเหมือนเขากลืนภูเขาลงไปทั้งลูก สติโดนฉีกกระชากออกไปพร้อมกับเซลล์ในร่างกายที่ขยายใหญ่ขึ้น

เกรฟส์หมดสติในทันที

 

นิวท์ปลอดภัย โลกมนุษย์ปลอดภัย เกฟรส์ปลอดภัย แต่เครเดนซ์ตายเพราะเงื้อมือของเขาเอง

หลังจากได้สติกลับมาในอีกสองวันให้หลัง เกรฟส์ก็พบว่าปีศาจในตัวของเขาฆ่าเครเดนซ์ตายคามือ เขาโกรธมันมาก ตะโกนโหวกเหวกโวยวายเหมือนคนบ้า ถามปีศาจที่อาศัยอยู่ในตัวแต่ไร้ซึ่งเสียงใดตอบกลับมา

นิวท์มาเยี่ยมเขา เขาหลบหน้า บ่ายเบี่ยงด้วยทุกวิถีทางที่จะทำได้ เขาทรยศความไว้ใจของนิวท์ เขาฆ่าเครเดนซ์ทั้งที่ให้สัญญากับนิวท์เอาไว้ว่าจะพาเคเรดนซ์กลับมา

เกรฟส์พยายามถามปีศาจในตัว เขาต้องการคำตอบสำหรับทุกเรื่อง แต่มันก็เงียบหายไปนานเสียจนเขาคิดว่ามันคงไม่อยู่อีกแล้ว จนกระทั่งคืนที่เขาทะเลาะกับนิวท์...เรื่องการตายของเครเดนซ์...มันก็ออกมาอาละวาดจนเขาเกือบฆ่านิวท์ตายตามเครเดนซ์ไปอีกคน

เกฟรส์กลายเป็นตัวอันตรายสำหรับทุกคนบนโลกใบนี้ โดยเฉพาะกับนิวท์ น้องชายที่แสนดีของเขา

หลายปีต่อมาเกรฟส์ก็สอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดัง เขาย้ายไปอยู่หอ ไม่มีการล่ำลานิวท์หรือว่าบอกกล่าวอะไรทั้งนั้น จากมาเงียบๆ อย่างที่ทำมาตลอดตั้งแต่คืนนั้น คืนที่เขาเกือบฆ่านิวท์ตาย

นิวท์เองก็หายหน้าหายตาไป ไม่ติดต่อหรือส่งข่าวคราวใดๆ มาหา ซึ่งเกรฟส์คิดว่ามันดีแล้ว ทั้งกับหมอนั่นและตัวเขา

แล้วในวันที่เขาได้เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่เคยศึกษาอยู่ นิวท์ก็ปรากฏตัวมาเป็นลูกศิษย์ พวกเราต่างมองหน้ากัน ราวกับจะรำลึกความหลังดีๆ ที่เคยมีมา ทว่าภาพในหัวของเขากลับมีเพียงแค่เลือด เสียงกรีดร้อง และใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัวของนิวท์

ปีศาจเริ่มกลับมาต่อสู้เพื่อยึดร่างของเขาอีกครั้ง มันกล่อมหูเขาเรื่องของนิวท์อยู่ทุกวัน บอกว่านิวท์น่ากินบ้างล่ะ บอกว่านิวท์น่ารักบ้างล่ะ แล้วแต่จะสรรหาคำพูดกำกวมมาลวนลามนิวท์ของเขา จนในที่สุดมันก็ยอมรับว่ามันอยากได้นิวท์มาครอบครอง แน่นอนว่าเกรฟส์จะไม่มีวันยอมให้มันได้นิวท์ไป เขาจะต้องปกป้องนิวท์ให้ได้

เกรฟส์กรีดร้องเสียงทุ้มในลำคอ สติของเขากำลังโดนความชั่วร้ายของปีศาจกลืนกินทีละนิด กล้ามเนื้ขยายออกทุกสัดส่วน มันเจ็บปวดและทรมานเหมือนร่างกายของเขาโดนฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ เขาทำได้แค่ส่งเสียงร้องด้วยความทรมาน อากาศที่สูดเข้าไปไม่ต่างอะไรจากใบมีดแหลมคม มันเหมือนจะกรีดแทงปอดของเขาให้กลายเป็นเศษเนื้อ ร่างกายของเกรฟส์ในเวลานี้ไม่ต่างอะไรจากลูกโป่งที่ถูกสูบลมเข้าไม่หยุด

เอ้าๆ ถ้ายิ่งต่อต้านจะยิ่งเจ็บปวดนะ คราวนี้เป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะ ทำไมไม่ยอมกันเหมือนทุกที

“ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้แกได้ตัวนิวท์ไป” เกรฟส์กัดฟันบอก เขายกมือขยำอกข้างซ้ายแน่น

โฮ่ อย่างเจ้าจะทำอะไรข้าได้ ขนาดเครเดนซ์เจ้ายังพากลับมาไม่ได้เลย

“แกบอกว่าแกจะช่วยเขา!” เกรฟส์ตวาดลั่น เริ่มปัดป่ายข้าวของจนห้องเละเทะกว่าเดิม ความทรมานพุ่งขึ้นถึงขีดสุด สมองเริ่มส่งเสียงกรีดร้อง “แต่แกกลับฆ่าเขาจนตาย!

ข้าบอกว่าข้าจะช่วยเขา แต่ดันลืมบอกไปหรือว่าด้วยวิธีใด แย่จังเลย

เกรฟส์เกลียดเสียงยียวนกวนประสาทของไอ้ปีศาจนี่ที่สุด แล้วทุกอย่างก็ดำมืดเมื่อโดนจี้จุดอ่อน...เรื่องที่เขาเกือบฆ่านิวท์...เข้าอย่างจัง ความเจ็บปวดที่พุ่งขึ้นมาพร้อมกันทำให้สมองของเขาเงียบเสียงลงแล้วพูดแค่ว่า พอละ ฉันทนต่อไปไม่ไหวอีกละ

 

นิวท์ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเกรฟส์จะทนให้ปีศาจสิงร่างตัวเองมาได้นานขนาดนี้

หลังจากเรื่องที่เกรฟส์ซึ่งถูกปีศาจเข้าสิงฆ่าเครเดนซ์ตาย เขาก็กลัวเกรฟส์ขึ้นมา เขาคิดว่าเกรฟส์จะเปลี่ยนไปเหมือนเครเดนซ์ คือโดนปีศาจสิงร่างโดยสมบูรณ์แบบ แต่อีกฝ่ายกลับพาตัวเองกลับมาได้

เกรฟส์ไม่ได้ฆ่าเครเดนซ์ แต่ถูกใช้เป็นเครื่องมือสังหารต่างหาก และเขาเข้าใจข้อเท็จจริงนี้ดี ซึ่งตรงกันข้ามกับความคิดของเกรฟส์โดยสิ้นเชิง เกรฟส์โทษตัวเอง บอกตัวเองอยู่เสมอว่าตัวเองเป็นคนสังหารเครเดนซ์ด้วยสองของตัวเอง และกักขังตัวเองอยู่ในความืดมิดแห่งการลงทัณฑ์ภายในจิตใจแสนอ่อนแอ

นิวท์อยากช่วยเกรฟส์ เขาหันไปศึกษาเรื่องไสยศาสตร์จากทั้งคัมภีร์ไบเบิล ทุกตำราที่มีทั้งของจริงและของปลอม จนในที่สุดเขาก็ค้นพบวิธีที่จะทำให้เกรฟส์กลับมาเป็นคนเดิม เขาค้นพบวิธีขับไล่ปีศาจชั่วนั่น อย่างไรก็ตาม เกรฟส์ไม่ให้ความร่วมมือสักครั้ง เอาแต่หลบหน้าหลบตากันตลอด นิวท์พยายามเข้าถึงตัวเกรฟส์ แต่อีกฝ่ายก็ถอยหนี ไม่ก็บ่ายเบี่ยง หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากัน ซึ่งนี่มันทำเขาโกรธมาก แต่เพราะนิวท์รู้ว่าเกรฟส์กำลังเจ็บปวด เบื้องลึกในแววตาของอีกฝ่ายบอกเขาอย่างชัดเจน ดังนั้นคราวนี้เขาจะไม่ยอมให้เกรฟส์ต้องจมอยู่กับอดีตแสนเจ็บปวดอีกแล้ว เขาจะพาเกรฟส์คนเดิมกลับมาให้ได้

นิวท์ที่วิ่งกลับไปเอาน้ำมนต์ที่หอพัก วิ่งกลับมายังตึกคณะตัวเอง แต่ทันใดนั้นแล้วหน้าต่างห้องของเกรฟส์ก็แตกกระจาย

เสียงผู้คนกรีดร้องด้วยความตกใจ แล้วระดับความดังก็เพิ่มขึ้นเมื่อผนังห้องทำงานของเกรฟส์ระเบิดออก เศษฝุ่นร่วงกรูมาบนพื้น ควันสีขาวโขมงลอยคลุ้งไปในอากาศ ก่อนร่างดำทมิฬแสนใหญ่โตของปีศาจจะบินออกมา

กรินเดลวัลล์ จ้าวแห่งปีศาจที่นิวท์เคยอ่านเจอในตำราของโบสถ์แห่งหนึ่งกำลังแสยะยิ้มให้เขา ผมทรงทหารในสมัยสงครามโลกซึ่งมีสีขาวสว่าง นัยน์ตาสีทองอร่าม มันแสยะเขี้ยวอันคมกริบให้เห็น ปีกสีดำอันใหญ่ของมันสะบัดอยู่ด้านหลังเพื่อทรงตัว

นิวท์ขบกราม ความน่าเกรงขามของมันกดดันให้เข่าของเขาสั่นพั่บๆ เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่หากไม่ได้ความมุ่งมั่นที่มีช่วยพยุงเอาไว้

“คืนเกรฟส์กลับมานะไอ้ปีศาจร้าย” นิวท์สั่ง กรินเดลวัลล์หัวเราะร่วน เสียงดังกึกก้องเหมือนภายในลำคอของมันมีเครื่องขยายเสียงติดตั้งอยู่

“เจ้ากล้าออกคำสั่งกับปีศาจอย่างข้าหรือ ช่างกล้ายิ่งนัก ดีนะที่เป็นเจ้า หากเป็นผู้อื่นข้าคง...”

นิวท์ไม่รอให้มันพูดจบ หยิบปืนฉีดน้ำซึ่งบรรจุน้ำมนต์เอาไว้ฉีดใส่กรินเดลวัลล์ แต่อีกฝ่ายไม่สะท้านสะท้านอะไรสักนิด ตามร่างกายที่โดนน้ำมนต์ส่งเสียงดังฉ่าๆ และมีไอน้ำลอยขึ้นมา

“เจ้าเอาน้ำมนต์มาฉีดใส่ข้า...จ้าวแห่งปีศาจเนี่ยนะ? ช่างโง่เขลายิ่งนัก”

“แค่จะทำให้แกชะล่าใจเท่านั้น” นิวท์บอก เขากระตุกยิ้มเย็นยะเยือก แล้วเริ่มสวดบทสวดไล่ปีศาจ

เสียงร้องแห่งความโกรธเกรี้ยวดังโหยหวน กรินเดลวัลร่วงมานอนบนพื้น ร่างกายบิดเบี้ยวไปด้วยความทรมาน ร่างใหญ่โตสีดำทมิฬเริ่มกลับคืนรูปเหมือนฝากระโปรงบุบ ใบหน้าของเกรฟส์เริ่มมาแทนที่ แต่กรินเดลวัลก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามต่อต้านบทสวด และพาตัวเองกลับไปอยู่ในส่วนลึกในจิตใจของเกรฟส์ อย่างที่มันชอบทำมาโดยตลอด

แต่นิวท์จะไม่ยอมอีกต่อไป เขาพูดไปแล้ว เขาจะพาเกรฟส์คนเดิมกลับมา นิวท์ท่องบทสวดให้หนักแน่นยิ่งขึ้น เขาส่งความมุ่งมั่นและทุกความรู้สึกที่มีต่อเกรฟส์ผ่านน้ำเสียงเพื่อสื่อไปให้ถึงคนที่โดนสะกดให้หลับใหลอยู่ในร่างตัวเอง

“เกรฟส์!” นิวท์ตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่าย เขาล้วงหยิบมือถือมากดเปิดบทสวดขับไล่ปีศาจ และเขามั่นใจว่าแผนที่เตรียมมาอย่างดีนี้ต้องได้ผลแน่...ก็หวังว่านะ “นายได้ยินฉันใช่มั้ย”

“ปิดบทสวดนั่นซะ” นิวท์ไม่ฟัง เขาเร่งเสียงให้มันดังขึ้นอีก “อ้ากกกกกก!

“เกรฟส์ นายต้องสู้มันนะ ฉันอ่านเจอมาว่าถ้าเจ้าของร่างไม่ยอมให้ปีศาจสิงสู่ มันจะออกไปโดยดี”

“หึ ฮ่ะ ฮ่าๆๆ ไม่มีวัน” กรินเดลวัลพยายามข่มเขา “จิตใจของมันอ่อนแอเสียยิ่งกว่าเต้าหู้ ยิ่งมันโทษตัวเองเรื่องการตายของเครเดนซ์และเรื่องที่เกือบฆ่าเจ้ามากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งแพ้ข้ามากเท่านั้น ไอ้โง่เอ้ย

“ได้ยินแล้วใช่มั้ยเกรฟส์!” นิวท์ตะโกน เขาหวังว่าเสียงของเขาจะส่งไปถึงเกรฟส์ “ถ้าได้ยินก็สู้มันสิ”

“ฮ่าๆๆๆ มันคงจะสู้ได้หรอก” กรินเดลวัลล์เย้ยหยันทั้งที่ร่างของเกรฟส์กลับคืนมาแล้ว “เจ้าไม่มีวันชนะข้า ทั้งเจ้าและเพอร์ซิวัล”

 “งั้นมาลองดูกัน”

นิวท์สูดหายใจเข้าเต็มปอด มองเข้าไปในดวงตาของเกรฟส์ เขากำมือถือแน่นแล้วตะโกนออกไปสุดเสียง

“ฉันรอนายอยู่ทุกวันเลยนะเจ้าบ้า!” กรินเดลวัลนิ่งไปเหมือนโดนแช่แข็ง ดวงตาคมกริบกะพริบปริบๆ “พอฉันเข้าไปหา นายก็เดินหนีกันทุกครั้ง ทำไมมีอะไรถึงไม่พูดกันตรงๆ ล่ะเกรฟส์”

“นิวท์...” เสียงของเกรฟส์ทุ้มต่ำและก้องกว่าปกติ “ฉั...อ้ากกกกก! ปวดหัว ทรมานเหลือเกิน!

“เกรฟส์ นายต้องสู้มันนะ ฉันเชื่อว่านายทำได้”

“มันทำไม่ได้หรอก” เกรฟส์พูดด้วยเสียงของกรินเดลวัล “มันอ่อนแอและเปราะบางเกินไป”

“ไม่ใช่!นิวท์ตะเบ็งสุดเสียง เขาก้มหน้าชิดอก แล้วเงยขึ้นพูดเสียงดังฟังชัด “เพราะเกรฟส์คอยปกป้องฉันมาตลอด ทำให้ฉันเห็นว่าจริงๆ แล้วเขาเข้มแข็งและแข็งแกร่งมากแค่ไหน!” ดวงตาของเกรฟส์เบิกขึ้นกว้าง สีตาเดิมของเกรฟส์กลับมาแล้ว “เพราะงั้นคราวนี้ฉันจะเป็นคนปกป้องเกรฟส์บ้าง!

“นิวท์...” เสียงของเกรฟส์ค่อยๆ กลับมาเป็นเหมือนเดิม ดูเหมือนว่ากรินเดลวัลจะโดนเกรฟส์กดลงไปอยู่ในจิตใต้สำนึกแล้ว แต่นิวท์จะไม่ยอมหยุดแค่นี้ เขาจะไล่กรินเดลวัลให้ออกไปจากร่าของเกรฟส์ซะ

“ฉันไม่เคยโกรธนาย ฉันไม่เคยโทษนาย เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะปีศาจชั่วๆ สองตนต่างหาก

“แต่ฉัน...” เสียงเกรฟส์สั่นเครือ ร่างกายของเกรฟส์กลับมาเป็นมนุษย์ดังเดิม แต่แล้วเสียงหัวเราะของกรินเดลวัลก็เล็ดลอดออกจากปากของเกรฟส์มา “เจ้าคิดหรือว่าการพูดแค่นี้มันจะหยุดข้าได้ ขอบอกเลยว่าไม่ ข้าหาร่างทรงที่แข็งแกร่งทางกายแต่อ่อนแอทางจิตใจมานานแล้ว นานมากเสียจนต้องใช้ตัวช่วย”

“แกหมายความว่ายังไง”

“เครเดนซ์เป็นเหยื่อล่อที่ข้าล่อให้เกรฟส์มาติดกับ” นิวท์ชะงัก เบิกตาขึ้นโต ร่างกายเบาโหวง “อ้อ เพื่อกันการเข้าใจผิด ข้าจะบอกว่าเครเดนซ์เป็นมนุษย์ที่ถือกำเนิดขึ้นจริง เป็นมนุษย์เฉกเช่นพวกเจ้าทั้งคู่ เพียงแค่หมอนั่นเกิดมาพร้อมคำสาปที่ต้องเป็นร่างทรงให้ลูกน้องของข้าในวันที่เหมาะสม เพื่อให้ข้าได้พบเจอกับเกรฟส์ ร่างทรงที่ทรงพลังนี้ไง”

ฉันไม่เข้าใจ แกจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นแผนของแกมาตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ”

“ใช่ เครเดนซ์เป็นเด็กที่เกิดจากประสงค์ของฉัน ไม่ใช่พระเจ้าที่พวกแกนับถือกัน เรียกให้ถูกก็คงต้องเรียกว่าลูกปีศาจล่ะมั้ง ข้าส่งมันมาให้ถือกำเนิดในครรภ์ของมนุษย์ แม่ของมันนั่นแหละ แม่ที่โลภทำได้ทุกอย่างขอแค่ได้ความมั่งคั่งร่ำรวยเป็นการตอบแทน สัญญาปีศาจระหว่างข้ากับแม่ของเครเดนซ์น่ะ”

นิวท์อึ้งจนพูดไม่ออก เผลอทำมือถือร่วงตกพื้น ดวงตาของเขาไหวสั่น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

“ข้ามองหาเด็กที่จะมาเป็นร่างทรงนานนับศตวรรษ ก่อนจะเจอเข้ากับครอบครัวของเพอร์ซิวัลที่มีลูกชายแสนแข็งแกร่งอยู่ในการดูแล ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไปเสนอกับแม่ของเครเดนซ์ว่าหากมันยอมท้องเด็กที่เป็นร่างทรงของข้า ข้าจะทำให้มันร่ำรวย มันตกลงรับปากทันที และเลี้ยงดูลูกของข้า...ไม่สิ เครเดนซ์มาอย่างดี อ้อ ไม่อีกนั่นแหละ เกือบดีถ้าไม่นับการทุบตีเป็นประจำ”

“แกมันชั่วช้าเกินจะเยียวยาจริงๆ” นิวท์ด่า กรินเดลวัลค้อมตัวรับด้วยความยินดี

“ข้าสั่งให้ลูกน้องของข้ามาสิงร่างของเครเดนซ์ที่เป็นร่างทรงของมัน แล้วเล่นละครนิดหน่อยให้เกรฟส์ยอมตกหลุมพราง เกรฟส์กินเหยื่อทันทีที่มันรู้ว่าเจ้ากำลังจะตาย โถ พวกมนุษย์เอ๋ย พอเป็นเรื่องของคนที่รักเข้าหน่อยก็ยอมพลีกายถวายชีวิตให้อย่างไม่ต้องคิด”

นิวท์แทบจะพุ่งไปชกกรินเดลวัลหากไม่ติดว่านั่นจะทำร้ายเกรฟส์ไปด้วย เขาครางกรอด

“คำพูดของแกมันยิ่งชี้ให้เห็นว่าเกรฟส์ไม่ผิด เขาถูกหลอกใช้มาโดยตลอด เขาเป็นเพียงหุ่นเชิด”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้”

“เพราะงั้น” นิวท์หยุด ก้าวเข้าไปหาเกรฟส์ที่มีแววตาสับสน “ฉันจึงไม่เคยโทษหรือต่อว่านายเลย เกรฟส์ นายเลิกโทษตัวเองแล้วกลับมาหาฉันเถอะนะ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย”

“แกคิดว่าแค่นั้น...” กรินเดลวัลเงียบ ใบหน้าบิดเบี้ยว มันพึมพำอะไรบางอย่างที่นิวท์ไม่ได้ยิน แต่ดูเหมือนว่ามันกำลังตกที่นั่งลำบาก เกรฟส์ตอบรับคำพูดของเขาแล้ว เกรฟส์ลุกขึ้นสู้กับมันแล้ว

“ตอนที่เห็นนายกลายเป็นปีศาจแล้วไปช่วยเคเรดนซ์ ฉันตกใจกลัวมากก็จริง แต่หลังจากนั้นนายก็กลับมาได้ทั้งที่ร่างกายของนายยังเป็นปีศาจอยู่ นั่นหมายความว่านายไม่ได้ถูกมันครอบงำทั้งหมด และนั่นยังหมายความอีกว่านายแข็งแกร่งกว่ามัน”

“หยุดพูดนะ!” กรินเดลวัลตวาด

นิวท์ไม่สนใจ “สู้มันนะเกรฟส์ ฉันเชื่อในตัวนาย เชื่อมาตลอดว่านายจะกลับมา เพราะงั้นฉันถึงได้รอนายอยู่เสมอ รอวันที่เราจะได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้ง

“สคามันเดอร์!

“ฉันรู้ว่านายกลัวว่าหากนายอยู่ใกล้ฉัน นายจะเผลอทำร้ายฉันเข้าสักวัน แต่นั่นไม่ใช่นายเลย เป็นเพียงปีศาจแย่ๆ ตนหนึ่งที่หลอกใช้ร่างกายของนายอยู่ ถ้านายไล่มันไป นายก็จะไม่มีวันทำร้ายฉันได้อีก”

“นิวท์” เสียงของเกรฟส์กลับมาแล้ว แววตา สีหน้า และท่าทางก็เช่นกัน “ฉะ...ฉันขอโทษ”

“เฮ้ ไม่เป็นไร ฉันไม่เคยโกรธ เกลียด หรือโทษนายเลย ตรงกันข้าม ฉันพยายามหาวิธีช่วยนายเพื่อพานายกลับมา” นิวท์ฉีกยิ้มหวานให้คนตรงหน้า เดินเข้าไปใกล้คนที่ตัวสั่นไปด้วยความหวาดกลัว พร้อมยื่นมือออกไปหา “เพราะงั้น...กลับมาหาฉันนะ พี่เกรฟส์

เสียงกรีดร้องอย่างทรมานของกรินเดลวัลดังขึ้นทันทีที่เกรฟส์จับมือเขา เกรฟส์อ้าปากออก แล้วควันสีดำแดงก็ลอยออกไปสู่ท้องฟ้าเบื้องบน

เกรฟส์หมดสติทันที

 

กลิ่นของยาทำให้เกรฟส์รู้สึกตัว เขาปรือตาขึ้นก็เห็นนิวท์ยืนชะโงกหน้ามองกันอยู่ ในดวงตาคู่สวยปรากฏแต่แววกังวลและห่วงใยเหมือนเคย เขาคลี่ยิ้ม ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาหลับเต็มอิ่มที่สุดเท่าที่เคยนอนมา

“อรุณสวัสดิ์” เกรฟส์เอ่ยทักทาย ก่อนโดนโผเข้ากอดเต็มรัก เขาหัวเราะแล้วกอดตอบนิวท์ “ว่าไง?

“นายหลับไปเกือบหนึ่งเดือนเต็ม ฉันเป็นห่วงแทบแย่รู้มั้ย” เกรฟส์กะพริบตา เขาเหลือบมองไปรอบห้องพักฟื้น ก่อนหยุดสายตาลงที่หัวของนิวท์

“ขอโทษนะ” เกรฟส์บอกพลางลูบผมนุ่มมือไปด้วย “สำหรับเรื่องทุกอย่าง ถ้าฉันเข้มแข็งกว่านี้ล่ะก็...

“นายเข้มแข็งมากนะ” นิวท์บอก ผลักตัวออกแล้วดีดเหม่งเขา “อย่าคิดแบบนั้นอีกรู้มั้ย ไม่งั้นจะโดนปีศาจเข้าครอบงำได้”

เกรฟส์หัวเราะเฝื่อนๆ “ทั้งที่ฉันน่าจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้ แต่ฉันกลับฆ่าเครเดนซ์ แถมยังจะเผลอฆ่านายอีก”

“นั่นเป็นเพราะปีศาจต่างหาก ถ้านายไม่เผลอไผลไปตามเสียงของพวกมัน นายก็จะไม่มีวันถูกสิงอีก นายเข้มแข็งกว่าพวกมันนะ

นิวท์ดุ แล้วยื่นสร้อยไม้กางเขนให้เขา ตัวสร้อยทำจากเชือกถัก มันเป็นสีน้ำตาล ส่วนตัวไม้กางเขนทำจากไม้ เขารับมันมามองแล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้ให้

“เครื่องรางป้องกัน” นิวท์บอกด้วยท่าทีเขินๆ “ฉันไม่อยากเสียนายไปให้เจ้าปีศาจนั่นอีก”

เกรฟส์หัวใจพองโต เขาอึ้งไปสักพักก็หัวเราะร่วน ทำเอาคนที่เขินอยู่แล้วยิ่งเขินเข้าไปใหญ่

“ฉันจะไม่มีวันยอมรับเจ้าปีศาจนั่นเข้ามาในตัวอีกแล้ว ฉันจะสู้กับมัน สู้เหมือนที่นายสู้เพื่อฉัน” นิวท์เบือนหน้าไปมองขาเตียง บุ้ยปาก แก้มและใบหูนั้นแดงเสียยิ่งกว่ามะเขือเทศ เกรฟส์ขำเบาๆ “ต่อจากนี้ฉันจะใช้พลังที่มีทั้งหมดปกป้องนาย จะไม่ทำให้นายต้องได้รับบาดเจ็บแน่นอน”

เกรฟส์ให้สัญญา เขาคว้ามือของนิวท์มากุมไว้ ก้มลงไปจุมพิตที่หลังมือแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มเจ้าเล่ห์

“ชอบคุณครูมั้ยครับ” นิวท์ถลึงตาทันที เกรฟส์หัวเราะร่วนอีกครั้ง “แต่ครูชอบเรานะ ชอบที่สุดเลย”

นิวท์หน้าแดงก่ำคล้ายจะระเบิดในอีกไม่นาน หันหน้าหนีกันแต่ไม่ยอมดึงมือตัวเองกลับไป จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเขินอาย

“ยินดีต้อนรับกลับครับ พี่เกรฟส์ของผม

 

 


THE END
17/01/2017
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ค่ะ :D

ผลงานทั้งหมด ของ SaRa_PAO

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 bootun55 (@bootun55) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:29
    โอ๊ยยยยดีงามมมค่ะะะะะะะะะะะะะ
    #5
    0
  2. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:19
    อย่าถามกันแบบนี้สิค่ะคุณครู
    เดี๋ยวนิทว์คุงก็หึงหรอก อ่ะ หรือว่าจะปล่อยเลยตามเลยแถมมองด้วยสายตาเย็นชากันล่ะ
    #4
    0
  3. วันที่ 22 มกราคม 2560 / 16:36
    ชอบอ่ะคุณเกรฟทำทุกอย่างได้เพื่อนิวท์ นิวท์ก็ทำทุกอย่างได้เพื่อคุณเกรฟ
    #3
    0
  4. #2 fansarapao (@jooyesung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 01:57
    ฮือออ น่ารักอ่าาา ต่อสู้เพื่อกันและกัน ต่อให้มีอุปสรรคมาขัดขวางก็ผ่านมันไปได้ ความโรแมนติกนี้
    #2
    0
  5. #1 BBG
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 20:52
    เจ้าปีศาจก็แพ้พลังความรักนะคะ ฮิฮิ

    ขอบคุณเกรฟส์ที่เข้มแข็ง ก้าวผ่านจุดที่โทษตัวเองที่จะทำให้อ่อนแอติดในวังวนปีศาจ

    ขอบคุณนิวท์ที่ยังไงก็ไม่ทิ้งกัน หาทางช่วยเหลือ จนในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง

    ขอบคุณไรเตอร์ที่แต่งให้เสพค่ะ >____<
    #1
    0