นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Fic Harry Potter] Mr.Potter and his slytherin boy [FP/TMR]

ฟลีมอนต์ พอตเตอร์เพิ่งเชื่อใน 'รักแรกพบ' ก็ในตอนที่ได้สบตากับดวงตาเย็นชาของเด็กปีหนึ่งคนนั้นนั่นแหละ [Fleamont Potter x Tom Marvolo Riddle]

ยอดวิวรวม

5,991

ยอดวิวเดือนนี้

212

ยอดวิวรวม


5,991

ความคิดเห็น


45

คนติดตาม


757
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 เม.ย. 63 / 16:20 น.
นิยาย [Fic Harry Potter] Mr.Potter and his slytherin boy [FP/TMR]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 เม.ย. 63 / 16:20


 

 

Title : Mr.Potter and his slytherin boy

Pairing : Fleamont Potter x Tom Marvolo Riddle

Rate : PG-13

        - AU ที่ทอมไม่กลายเป็นลอร์ดโวลเดอมอร์

        - แสร้งว่าปู่ฟลีมอนต์อายุมากกว่าทอม 1 ปี

______________________________________________________________________________

 

 

 

            ฟลีมอนต์ พอตเตอร์เคยปรามาสว่าการ ‘ตกหลุมรักแรกพบ’ มันช่างไร้สาระ

 

            เพียงแค่การสบตาหรือเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว จะสามารถทำให้คนเรามอบใจให้ใครได้ง่ายขนาดนั้นเลยงั้นหรือ?

 

            เขาคิดแบบนั้น—โอเค เคยคิดแบบนั้น จนกระทั่งในวันแรกของการขึ้นชั้นปีที่ 2 เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างของเด็กชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ในกลุ่มของเด็กปีหนึ่งซึ่งกำลังรอการคัดสรรเข้าบ้าน

 

            ดวงตาสีน้ำตาลไล่มองใบหน้าน่ารักของเด็กชายที่บ่งบอกได้ว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดีเป็นอันดับต้นๆ ของฮอกวอตส์ เรือนผมสีดำสนิทหวีเป็นทรงเรียบร้อย ดวงตาสีน้ำตาลคมกริบเย็นชา จมูกเชิดรั้น ริมฝีปากบางได้รูป ไหล่ของเขาเหยียดตรงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างสง่างามราวกับเด็กตระกูลเลือดบริสุทธิ์

 

            เพียงแค่กวาดตามองเขาก็รู้ว่าเด็กคนนี้จะต้องได้ไปอยู่บ้านสลิธีริน บ้านงูคู่อริของเขา

 

            เด็กหนุ่มเรือนผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงตามฉบับตระกูลพอตเตอร์ท้าวคางกับโต๊ะอาหารบ้านกริฟฟินดอร์ ไล่สำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายซึ่งเขาไม่ทราบแม้แต่ชื่ออย่างเพลิดเพลิน…จนกระทั่งดวงตาคู่นั้นเหลือบมาสบตากับเขาราวกับรู้สึกได้ถึงการจ้องมอง

 

            หัวใจของเด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์พลันเต้นผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง

 

            วินาทีนั้น เขารู้ตัวทันทีว่ากำลังตกหลุมรัก…

 

 

 

 

            เด็กชายคนนั้น—ที่เขาเพิ่งทราบว่าอีกฝ่ายชื่อ ‘ทอม ริดเดิ้ล’ ถูกคัดไปบ้านสลิธีรินจริงๆ…

 

            และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในบ้านงูเฮงซวยนั่นอย่างยากลำบากไม่น้อยทีเดียว

 

            ฟลีมอนต์มองกลุ่มเด็กบ้านสลิธีรินซึ่งร่ำลือกันเรื่องความอันธพาลหยิ่งยโสเดินยิ้มกริ่มกันออกมาจากหลืบหนึ่งของปราสาทฮอกวอตส์ สีหน้าของพวกนั้นเหมือนตอนที่เพิ่งหาเรื่องเด็กบ้านเขาเสร็จไม่มีผิด เด็กหนุ่มเดาะลิ้นสองสามทีด้วยความลังเลก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปดูในหลืบนั้น

 

            แล้วก็ต้องเผลอสบถออกมาคำใหญ่เมื่อเห็นร่างของทอม ริดเดิ้ลกำลังนั่งพิงอยู่กับกำแพงในสถาพที่ไม่ใกล้เคียงกับคำว่า ‘ปกติ’ เลยแม้แต่นิดเดียว

 

            “เฮ้! นายโอเคไหม?” มือของเด็กหนุ่มบ้านสิงห์ยื่นออกไปหมายจะช่วยประคอง ก่อนจะถูกมือเล็กของอีกฝ่ายปัดมันทิ้งเต็มแรง ดวงตาคมกริบของคนถูกทำร้ายเหลือบมองเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเมินไปอย่างไม่แยแส

 

            ให้ตาย…สมเป็นเด็กบ้านงูจริงๆ…

 

            เด็กชายบ้านสลิธีรินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นช้าๆ ไร้ซึ่งเสียงโอดครวญกับบาดแผลบนร่างกาย เขาขยับจัดเสื้อผ้าเก่าๆ บนร่างเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินเซๆ จากไปโดยไม่คิดจะเสวนากับผู้หวังดีเลยแม้แต่คำเดียว

 

            ฟลีมอนต์ได้แต่มองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั่นไปจนสุดสายตา ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ

 

            “ดื้อชะมัด”

 

 

 

 

            ทอมชะงักมือที่กำลังเขียนรายงานวิชาแปลงร่างไปเล็กน้อย ยามเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของเขาถูกใครบางคนเข้ามาครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต

 

            และเมื่อได้สบตากับนัยน์ตาสีฮาเซลซึ่งฉายประกายเป็นมิตรขี้เล่นฉบับบ้านกริฟฟินดอร์ คิ้วของเขาก็เผลอขมวดเข้าหากันน้อยๆ โดยอัตโนมัติ แววตาฉายความรำคาญอย่างปิดไม่มิด

 

            “อะไรกันน่ะ สายตาแบบนั้น?”

 

            “เลิกวุ่นวายกับผมสักที”

 

            น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยกระซิบตอบโต้กลับไปทันทีโดยเด็กชายบ้านสลิธีริน เขาพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดเมื่อพบว่าเจ้าของเรือนผมไม่เป็นทรงนั้นยังคงยิ้มหน้าเป็นไม่ลุกออกไปเสียที ทอมเม้มปากจนเป็นสีขาวซีดก่อนจะหลุบตาลงจดจ่อกับรายงานของเขาอีกครั้ง

 

            เขาจำอีกฝ่ายได้แม้ว่าคนตรงหน้าจะไม่เคยเอ่ยปากแนะนำตัวกับเขาสักครั้ง ‘ฟลีมอนต์ พอตเตอร์’ ถือว่าค่อนข้างเป็นคนโดดเด่นในบ้านกริฟฟินดอร์ในเรื่องการประลองคาถา (แน่ล่ะว่ากับคนที่ชอบมาล้อเลียนชื่อของเขา) แม้จะไม่ได้หน้าตาโดดเด่นเทียบเท่าคนดังอื่นๆ ในบ้าน หากรอยยิ้มเป็นมิตรและท่าทีร่าเริงสไตล์บ้านสิงโตนั้นก็มากพอจะทำให้หญิงสาวหลายคนในฮอกวอตส์พากันพูดถึงเขาไม่เว้นแม้แต่บ้านสลิธีริน

 

            ซึ่งทอมไม่เข้าใจว่าทำไมคนๆ นี้ถึงได้ตามวอแวเขานักหนา

 

            มันไม่ใช่ความรังเกียจถึงขั้นอยากฆ่าให้ตายเหมือนพวกเฮงซวยที่บ้านเด็กกำพร้า แต่มันก็น่ารำคาญไม่น้อยสำหรับคนรักสันโดษเช่นเขา ทอมชินกับการที่คนทั่วไปหลีกหนีจากบรรยากาศไม่เป็นมิตรของตนมาตลอด การที่ต้องมาเจอคนที่จ้องก็แล้ว ไล่ก็แล้ว แต่ก็ยังนั่งยิ้มไม่รู้สึกรู้สาได้แบบนี้เป็นอะไรที่เขาไม่ชินจริงๆ

 

            รวมถึงแววตาแบบนั้นด้วย

 

            แววตาที่เหมือนกับกำลังเอ็นดู แววตาที่มองเหมือนเขาเป็นเด็กตัวน้อยๆ นั่นน่ะ…

 

            สาบานกับซัลลาซาร์…เขาไม่มีวันชินจริงๆ…

 

 

 

 

            “มาหลบอยู่ตรงนี้อีกแล้ว”

 

            เสียงทุ้มร่าเริงที่ดังขึ้นเหนือศีรษะทำลายบรรยากาศเงียบสงบริมทะเลสาบฮอกวอตส์ที่เด็กชายเรือนผมสีดำสนิทชื่นชอบลงอีกครั้ง ทอมเหลือบตามองใบหน้ามีเสน่ห์ของฟลีมอนต์ พอตเตอร์ด้วยดวงตาเย็นชาที่แฝงไปด้วยความรำคาญ—ที่ฟลีมอนต์รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้จริงจังอะไรเหมือนตอนแรกๆ ที่พวกเขาคุยกัน

 

            ผ่านมา 2 ปีแล้ว แต่ข้างกายของทอม ริดเดิ้ลก็ยังคงมีเด็กหนุ่มตระกูลพอตเตอร์คอยตามวอแวอยู่ไม่ขาด จนคนทั่วทั้งฮอกวอตส์รู้กันหมดแล้วว่า ‘พอตเตอร์บ้านกริฟฟินดอร์กำลังตามจีบริดเดิ้ลบ้านสลิธีรินอยู่’ ซึ่งจนป่านนี้คนถูกจีบก็ยังไม่ตกปากรับรักเสียที แถมยังมอบดวงตาดุๆ ที่ใครหลายคนบอกว่าน่ากลัวกลับไปให้ด้วยซ้ำ

 

            ฟลีมอนต์เมินสายตาของคนอายุน้อยกว่าไปอย่างหน้าตาเฉย ร่างสูงทรุดลงนั่งบนพื้นหญ้าข้างๆ กับเด็กชายผมสีปีกกา ทอมหันกลับไปสนใจตัวอักษรในหน้าหนังสืออีกแล้ว เขาไม่รู้ว่าคนข้างๆ จะขยันไปถึงไหน ทั้งที่คะแนนท็อปของระดับชั้นก็ไม่มีทางหลุดมือไปง่ายๆ อยู่แล้วแท้ๆ

 

            สัมผัสหนักๆ บริเวณหน้าขาทำให้ทอมเผลอสะดุ้ง เขาเม้มปากก่อนจะมองคนที่ฉวยโอกาสนอนตักเขาตาเขียว แต่อีกฝ่ายก็ทำเพียงส่งยิ้มกว้างมาให้กับเขา—รอยยิ้มที่ทำให้เขาไม่สามารถตอบโต้กลับได้เหมือนทุกที

 

            มือข้างที่ไม่ได้ถือหนังสือถูกฝ่ามือติดหยาบกร้านจากการซ้อมควิดดิชถือวิสาสะจับเอาไว้ ส่งผ่านความอบอุ่นมายังมือเล็กกว่าที่มีอุณหภูมิติดเย็นจากการตากอากาศข้างนอก

 

            ก่อนที่เด็กชายบ้านกริฟฟินดอร์จะประทับจูบนุ่มนวลลงบนนิ้วมือของเขา…ทีละนิ้ว ทีละนิ้วอย่างทะนุถนอม ดวงตาสีฮาเซลมองตาของเจ้าของตักนุ่มที่ตนหนุนนอนนิ่ง พร้อมกับสายตารักใคร่ซึ่งถูกส่งมาให้อย่างไม่ปิดบัง

 

            รอยยิ้มของเขาขยับกว้างขึ้นยามได้เห็นริ้วสีระเรื่อปรากฎขึ้นบนใบหน้างดงามของทายาทสลิธีริน

 

 

 

 

            จูบแรกระหว่างพวกเขาเกิดขึ้นในวันคริสต์มาสต์—ตอนที่ฟลีมอนต์อยู่ปี 5 และทอมของเขาอยู่ปี 4

 

            ร่างของเด็กชายบ้านสลิธีรินถูกดันแนบชิดไปกับกำแพงอิฐเย็นเยียบ ขณะที่ริมฝีปากของพวกเขาแนบสนิทไร้ซึ่งช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนผิวหน้าของกันและกันลดทอนความหนาวเย็นของเดือนธันวาคมเหลือไว้เพียงความร้อนรุ่มติดผิวกาย ขณะที่ร่างสูงกว่าใช้มือภายใต้ถุงมือสีดำนั้นแตะประคองใบหน้าของเด็กหนุ่มแผ่วเบา ฟลีมอนต์ลิ้มรสโกโก้ร้อนในโพรงปากของคนในอ้อมแขนอย่างหลงใหล ไม่อยากละออกจากริมฝีปากนุ่มชวนให้รู้สึกดีนี้แม้แต่วินาทีเดียว

 

            พวกเขาค่อยๆ ละริมฝีปากออกจากกัน ก่อนที่จูบอุ่นๆ จากเด็กบ้านสิงห์จะกดลงบนมุมปากสีสดนั้นแผ่วเบา ไล่ไปตามกรอบหน้าหล่อเหลาของคนที่เขารัก แล้วประทับนิ่งบนหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนที่สุด

 

            ทอมหลุบตาลงมองพื้นที่ถูกปกคลุมบางส่วนด้วยหิมะสีขาว ใบหน้าที่มักฉายแววเย็นชาไร้ความรู้สึกขึ้นสีแดงก่ำ ไม่คิดสบตากับเจ้าของสายตาอบอุ่นซึ่งกำลังมองเขาด้วยสายตารักใคร่แม้แต่น้อย

 

            ฟลีมอนต์มองท่าทางของคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เขาเงยหน้าขึ้นมองช่อมิสเซิลโทซึ่งถูกอาจารย์ใหญ่เสกตกแต่งเอาไว้ตามเทศกาลเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลง แนบหน้าผากของเขาเข้ากับอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่ายนิ่ง

 

            “จูบใต้มิสเซิลโท…”

 

            “ถือว่าเป็นคำตกลงใช่ไหม?”

 

            และคำตอบของทอม ก็คือจูบที่สองระหว่างพวกเขา

 

 

END.

____________________________________________________________________________________

วอนผู้อ่านอย่าถามว่าเอาโมเม้นต์มาจากไหนเลยนะคะ เพราะไม่มี (...) แค่อยากแต่งพี่ทอมเป็นเคะน้อยๆ ให้ใครสักคนบ้าง แล้วหวยก็มาลงกับปู่ฟลีมอนต์ของเจ้ารี่ (เจมส์ไม่ต้องกงต้องเกิดมันแล้ว) 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ yaoiaddict1218

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

45 ความคิดเห็น

  1. #45 Nutchie_คลั่งรัก! (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 05:46
    เขินมาก!!! แม่คะเค้าจูบกัน! พึ่งเคยอ่านทอมเป็นเคะ ได้ฟิวคนละแบบแต่ฟินเหมือนเดิม กราบค่ะ.
    #45
    0
  2. วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 22:29
    เขินมากก ✨😳 เคมีมันได้ ชอบมากเลยค่ะ
    #44
    0
  3. #43 ทิบนัน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:50
    ฮือ น่ารัก
    #43
    0
  4. #42 เอ็มมะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:37
    เตง กร้ดด หน้าร้อนที่ไม่ใช่ฤดู ㅜㅡㅜ
    #42
    0
  5. #41 smileybear2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:20
    ดีต่อใจ 🥺🥰
    #41
    0
  6. #40 Tiankai
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 23:53
    ชอบมากๆเลยค่ะ
    #40
    0
  7. #39 Liberty.Charlotte (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2564 / 14:28
    ชอบมากกกก เขินแทนเลยแงงงงงงง
    #39
    0
  8. #38 Kitiya2201 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 23:39

    ช๊อบ ชอบ
    #38
    0
  9. #37 Kn_nann (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 01:19
    ไม่เคยชิปคู่นี้เลยจนกระทั่งอ่านเรื่องนี้5555555 เค้ เอาว่ะ ในที่สุดก็หาทางลงเป็นเคะให้พี่ทอมได้แล้วหลังจากครองตำแหน่งเมะวร้ายๆมานาน
    #37
    0
  10. วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 16:26
    อยากอ่านยาวๆไปเลย มาอ่านสองสามรอบเเล้ว ฟิล ยังอบอุ่นเหมือนเดิมเลย
    #36
    0
  11. #35 bobbyislove (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 01:58
    อยากให้เป็นเรื่องยาวจังเลยค่ะ
    #35
    0
  12. วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 20:14
    อ่าววทำไมเราอ่านไม่ได้;-;
    #34
    0
  13. #33 Peed33
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 20:35
    คุณแต่งดีย์มากกกกก มันนู่มมมม ขอยาวกว่านี้เถิด
    #33
    0
  14. #32 tthhaannrraaddaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 20:48
    เขินนนนน อรั้ยย น้องทอมมมมม
    #32
    0
  15. #31 suthida-2308 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 12:15
    อยากให้เเต่งเรื่องยาววว
    #31
    0
  16. #30 suthida-2308 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 12:15
    น่ารักก
    #30
    0
  17. #29 Casami Ranakung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 09:46
    จะไม่มีเด็กชายผู้รอดชีวิตแีกต่อไป ไป ไป ไป ไป ไป
    5555555555555
    #29
    1
    • 28 พฤศจิกายน 2563 / 09:47
      .…*อีก
      #29-1
  18. #28 ma20001 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 03:42
    ไม่เกิดน้ะดีแล้วสงครามไม่มี
    #28
    0
  19. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 01:36
    อบอุ่นหัวใจมาก เรื่องสั้นที่สั้นแต่ก็ฟีลกู้ดมากกกกกก
    #27
    0
  20. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 17:39
    อ่านจบดิฉันกรี๊ดลั่นดังไปสามบ้านแปดบ้านเลยค่าาาาา กรี๊ดดดดดดด มันๆๆดีมากกกก

    แงงงงงงง
    #26
    0
  21. #25 NAPAS104 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 23:08
    ได้อยู่นะ ฟิลกู๊ด
    #25
    0
  22. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 17:06

    ทำไมปากเราไม่หยุดยิ้มซักที พาเราไปศรีธัญญาด่วนนน!!
    #24
    0
  23. #23 natalie77
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 22:08
    บ้าจริง นี่เราหยุดยิ้มไม่ได้เลยให้ตายสิ//เสียงพี่ชาวี
    #23
    0
  24. #22 PcrwlMona
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 13:47
    น่ารักมากๆๆๆเลยค่ะ
    #22
    0
  25. #21 บุปผาสุริยัน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 21:22
    เขินมาก หุบยิ้มไม่ได้
    #21
    0