กุ่ยสิงเทียนเซี่ย หนึ่งหนู หนึ่งแมว ผ่าคดีปริศนา

ตอนที่ 25 : บทที่ 3 ตอนที่ 3.1 ปริศนาหนูตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    11 ก.พ. 62

          การตายของนายน้อยแห่งตำหนักเอ้อเยว่ ทำให้เหล่าผู้คนที่เฝ้าดูอยู่รอบๆ แม่น้ำนั้นหวาดกลัวกันมาก


          ในทันใดก็ได้ยินคนตะโกนว่า “ไม่ได้การแล้ว ท่านเทพหม่าฟู่เข้าไปสิงอยู่ในร่างเด็กน้อยคนนี้แล้ว !”

          ทุกคนชี้มาที่เสี่ยวซื่อจึ


          จั่นเจาและไป๋อวี้ถังขมวดคิ้วขึ้นพร้อมกัน “พูดบ้าอะไรกัน ?”


          “ไอ้หย๋า ท่านเซียนน้อย ท่านเทพหม่าฟู่แสดงอิทธิฤทธิ์แล้ว !”


          หลังจากนั้นก็พบว่าเหล่าผู้คนตรงนั้นต่างก้มลงหมอบกราบเสี่ยวซื่อจึด้วยความเคารพอย่างยิ่ง


          เสี่ยวซื่อจึไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน รีบเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังของไป๋อวี้ถัง


          ไป๋อวี้ถังมองเหลียงเป้า


          เหลียงเป้าเองก็ไม่รู้ที่มาของเสี่ยวซื่อจึ แค่คาดเดาว่าน่าจะอยู่กับจั่นเจา ดังนั้นฐานะก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่ จึงรีบตะโกนบอกฝูงชนตรงนั้นว่า “อย่าส่งเสียงดังกันเลย แยกย้าย แยกย้าย มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น !”


          บรรดาเจ้าหน้าที่รีบจัดการแยกย้ายฝูงชนให้กระจายออกไป การตายครั้งนี้ช่างเหมือนกับครั้งของหลิวเจินเหรินที่ถูกถีบตายเช่นกัน


          เรื่องนี้ทำให้เฝิงป๋อหยวนที่ติดตามนายน้อยมานั้น ยากที่จะรับได้ เขาจ้องมองเสี่ยวซื่อจึด้วยสายตาที่เย็นยะเยือก


          เสี่ยวซื่อจึหันมาเห็นเขา ดวงตาทั้งคู่ที่จ้องมองมาเหมือนอยากจะจับเขาถลกหนังฆ่าให้ตาย ทำให้เสี่ยวซื่อจึตกใจถึงขั้นต้องเข้าไปแอบซุกอยู่ที่อ้อมอกของเซียวเหลียง คนๆ นี้ดูดุร้ายมาก สือโถวเห็นตาแก่คนนี้ขู่ให้เสี่ยวซื่อจึตกใจ จึงแยกเขี้ยวด้วยความดุร้ายจ้องมองไปที่เขา ปล่อยกรงเล็บออกมาขุดพื้นดินตรงหน้า จากท่าทางที่ดูไร้เดียงสาอารมณ์ดีของมันกลายเป็นดุร้ายขึ้นมาทันที


          ไป๋อวี้ถังและจั่นเจาได้ยินทั้งหมด


          จั่นเจากวักมือเรียกเหลียงเป้า แล้วบอกว่า “นำศพกลับไปศาลอำเภอหาคนชันสูตรศพมาชันสูตรอีกที”


          "ช้าก่อน ใครกล้ามาเคลื่อนย้ายศพของ นายน้อย ? !” หญิงสองคนนั้นชักดาบออกมาเพื่อคุ้มครองศพของ นายน้อยพร้อมถลึงตาจ้องมองทุกคน


          เหลียงเป้าเห็นแล้วรู้สึกรำคาญ กับชาวยุทธ์พวกนี้ไม่จำเป็นจะต้องมาอธิบายเหตุผลอะไรมากมาย เดิมทีเขาก็มองพวกชาวยุทธ์เหล่านี้ไม่ขึ้นอยู่แล้ว


          “เจ้าตุ๊กตาตัวนี้ ให้เรานำกลับไป” เฝิงป๋อหยวนก็เอ่ยขึ้น


          “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ? !” ทันทีที่เซียวเหลียงได้ยินว่าจะนำเสี่ยวซื่อจึไป จะยอมได้อย่างไรกัน


          “อาจจะเป็นไปได้ที่เขาทำให้นายน้อยตกใจกลัวจนตาย พวกเราต้องนำเขาไปด้วย เพื่อให้ท่านประมุขจัดการ !”ท่าทางของเฝิงป๋อหยวนยืนกรานหนักแน่นมองจั่นเจาและไป๋อวี้ถังด้วยใบหน้าที่เย็นชา “ทั้งสองท่านคงจะได้ยินที่ผู้อาวุโสพูดชัดเจนแล้วนะ ?”


          เดิมที่เสี่ยวซื่อจึก็เป็นคนขี้กลัวอยู่แล้ว และดูเป็นคนไม่ได้ดุร้าย คงไม่สามารถไปต่อกรสู้อะไรกับชายชราอาวุโสผู้นี้ได้ เซียวเหลียงเห็นแล้วปวดใจเป็นอย่างมาก ตบเบาๆ ที่ตัวเสี่ยวซื่อจึ “เด็กน้อย อย่าไปสนใจเขา !”


          จั่นเจาได้ยินก็หลุดหัวเราะขึ้นมาทันที


          เฝิงป๋อหยวนขมวดคิ้วมองเขา “หัวเราะอะไร ?”


          “ท่านเฝิงป๋อหยวนแห่งตำหนักเอ้อเยว่ใช่หรือไม่ ?” จั่นเจาพูดพร้อมส่ายหัว “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร กำลังพูดขอคนกับใครอยู่ ?”


          เฝิงป๋อหยวนอึ้งไป ถอนหายใจหนึ่งเฮือก ก่อนหน้าเขารู้จักฐานะของไป๋อวี้ถังมาก่อน แต่ไม่เคยรู้จักจั่นเจา แค่รู้สึกว่าคนๆ นี้น่าจะต้องเป็นคนใหญ่คนโตอยู่ไม่น้อย เพียงแค่ดวงตาทั้งคู่ของเขามองไม่เห็นเท่านั้น หากแต่คงเป็นจอมดาบที่มีวรยุทธ์แก่กล้าไม่น้อย ในบรรดาชาวยุทธ์ทั้งหลายต่างไม่มีใครที่ท่าทางเหมือนเขา


          ไป๋อวี้ถังหันไปมองเหลียงเป้าแล้วสั่งว่า “ไปเอาน้ำแข็งมาใส่ศพของปลานี้ไว้ อย่าให้มันเน่าเสีย”


          “อ้อ…..ขอรับ” เหลียงเป้ารีบสั่งให้คนไปจัดการ


          “ต้องได้รับความเป็นธรรม !” หญิงสาวชุดขาวสองคนดูท่าทีแล้วรู้สึกว่าเป็นกังวลกับการตายของนายน้อยมาก มองไปที่เฝิงป๋อหยวนแล้วพูดด้วยเสียงอันต่ำว่า “ถ้าหากว่าท่านประมุขสอบสวนขึ้นมาแล้วเราไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้ได้ การที่นายน้อยตายต่อหน้าเราแบบนี้ มีหวังเราต้องโทษถึงตายแน่ๆ”


          เฝิงป๋อหยวนคิ้วสองข้างขมวดเข้าหากัน ตัวเขาเองรู้ถึงผลที่จะตามมานี้อยู่แล้ว แต่ในใจก็รู้สึกขัดใจนึกโมโหโทษนายน้อยที่ชอบทำตัวเบ่งอำนาจ บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าอย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายนี้ ตกลงใครฆ่าเขากันแน่ ? เจ้าตุ๊กตานั่น ?


          เฝิงป๋อหยวนหันไปมองเสี่ยวซื่อจึอีกครั้ง ถ้าไม่เพราะว่าโกรธที่ นายน้อย ใช้คำพูดไม่ดีกับชายชุดน้ำเงินคนนั้น ก็คงไม่ใช้เท้าเหยียบนายน้อย มือไม้เท้าเล็กแบบนั้นแม้แต่จะทำให้ผิวหนังบาดเจ็บยังเป็นไปไม่ได้เลย


          “ปล่อยเด็กคนนี้ไว้ !”เฝิงป๋อหยวนเอ่ยปาก หญิงสาวชุดขาวสองนางนั้นอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ชักดาบแล้วเดินตรงมาข้างหน้า แยกตัวออกไปยืนอยู่สองฝั่ง “เราจะใช้เลือดของมันมาเช็ดร่างนายน้อยของเรา !”


*** โปรดติดตามตอนต่อไป อัพตอนใหม่ทุกวันจันทร์ พฤหัส เสาร์ เวลาประมาณสองทุ่มครึ่ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #107 tunkhowfang (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 19:55
    ช่วยเกลานิดนึงนะคะ ยังอ่านงงๆอยู่ช่วงท้ายค่ะ
    #107
    0
  2. #78 kaety (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:44
    ฟิตแม้ยังไม่มีโมเมนต์อะไรก็ตาม ปมปริศนาขดไปอีกกกก
    #78
    0
  3. #77 zehell123466 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:25

    กดเข้ามาอ่านอย่างเร็วไว ฮรือออ~ ติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #77
    0