POSITION' [YAOI]

ตอนที่ 13 : POSES l 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    6 ม.ค. 61

T
B

POSES 11

 

 

 

[ position : talkvoice ]

 

“พี่สั่งให้หยุดพูด!!”

 

“!!!”

 

ภัทรตะคอกใส่หน้าเรียวจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักด้วยความตกใจเพราะภัทรไม่เคยตะเบ้งเสียงดังขนาดนี้ใส่เรียวมาก่อน บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบอีกครั้งไม่มีเสียงใครพูดนอกจากเสียงสะอื้นหนักจากเรียวที่พยายามอดกลั้นเต็มที่เท่านั้น

 

“...พี่ขอโทษ”

 

ร่างสูงที่ใช้เสาเป็นหลักยึดเมื่อครู่กล่าวออกมาเสียงแผ่วอ่อนแรงเหลือเกิน พร้อมเบี่ยงหน้าไปทางอื่นอย่างไม่อยากเห็นหรือรับรู้อะไรก็ตามที่อยู่ตรงหน้า

 

“ฮึก...”

 

ภัทรเม้มปากตัวเองอีกครั้งอย่างทำใจไม่ได้ ในหัวเขามีแต่เรื่องที่เรียวบอกเมื่อกี้เต็มไปหมดจนเขารับไม่ทัน ใช่ และไม่ว่าจะเรื่องไหน

 

เขาก็ไม่อยากเชื่อทั้งนั้น

...ไม่อยากรับรู้ด้วยซ้ำไป

 

“พักผ่อนซะ” ร่างสูงเดินหันหลังตรงไปที่ประตูก่อนทิ้งท้ายคำพูดไว้แล้วเดินออกจากห้อง ไม่หันกลับมาอีกเลย “วันหลังพี่จะมาเยี่ยมใหม่...”

 

ทิ้งให้เรียวที่น้ำตาไหลเป็นสายอยู่บนเตียงผู้ป่วยในสถาพชอกช้ำยิ่งกว่าคนหัวใจแตกสลาย สองมือเล็กกอดรัดตัวเองไปพลาง ร่างน้อยสั่นเบาๆเพราะหัวใจทำงานหนักเหลือเกิน ศีรษะทิ้งตัวลงบนหมอนอย่างหมดเรี่ยวแรงเต็มทน ก่อนจะเสียใจจนหมดสติไปเอง

 

 

 

# So come on, it's your time to move now,

Can you feel my love? Do you feel my love?

So come on, can you feel my love?
Come on, can you feel my love? #

 

เพลงในผับฟอร์จูนดังเป็นจังหวะผู้คนต่างแดนซ์เขย่าจนฟลอร์แทบพัง วัยรุ่นพากันเมามันส์ไปกับความสนุกในค่ำคืนนี้ แต่กลับมีชายหนุ่มคนนึงซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาสีดำในมุมมืดสุดบนโซนวีไอพีของผับกำลังกระดกเครื่องดื่มมึนเมาราคาแพงลงคออย่างไม่สนใจสิ่งใดรอบข้าง ใบหน้าคมแลดูตึงเครียดปนซึมเศร้าจนน่าใจหาย ราวกับพึ่งรับรู้อะไรบางอย่างที่สะเทือนจิตใจมากมากระทันหัน

 

“ริว...”

 

.

 

.

 

.

 

ปัง!

 

'!!!'

 

'พ...พี่ภัทร!!'

 

ร่างสูงของคนที่พึ่งพังประตูเข้ามายืนนิ่งจนแทบจะกลายเป็นหิน อาการช็อกสุดขั้วหัวใจกำลังเกิดขึ้นกับเขาตอนนี้ สายตาเบิกกว้างแทบจะแตกสลายเมื่อมองไปที่เตียงนอนด้านใน ปรากฎชายเปลือยกายสองคนกำลังกอดรัดกันอยู่บนนั้น รอบข้างเต็มไปด้วยเสื้อผ้ากระจัดกระจายไปทั่วจนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

'...'

 

แต่ทันทีที่ร่างเล็กกว่าเห็นใบหน้าของคนมาใหม่เต็มตา เขาก็รีบผลักอกผู้ชายอีกคนให้ออกห่างจากตัวเองด้วยความรวดเร็วราวกับโดนของร้อน ส่วนคนถูกผลักก็นั่งมึนงงอยู่ตรงนั้น แต่คงเร็วไม่พอ เมื่อนัยน์ตาคมของคนตรงหน้าเห็นทุกอย่างแจ่มแจ้งหมดแล้ว

 

'พี่ภัทร...'

 

ร่างบางร้องเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพยายามตะเกียดตะกายลุกลงมาจากเตียงวิ่งตรงไปหาคนที่ถูกเรียกว่าภัทร ไม่สนใจว่าตัวเองไม่มีเสื้อผ้าใดติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว มือเล็กคว้าเอวร่างสูงเข้ามากอดแน่น ยิ่งแน่นขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยืนตัวนิ่งไม่ผลักไสเขาหรือขยับตัวเลยสักนิด

 

...นิ่งจนน่ากลัว

 

'...'

 

'พี่ภัทร พี่ภัทร...ฮึก พี่ภัทรพูดอะไรบ้างสิ อย่านิ่งใส่ริวแบบนี้ ฮึก...ที่พี่ภัทรเห็น...มันไม่มี...ไม่มีอะไรจริงๆนะฮะ...ริวแค่เมา...ริวแค่...ฮือ ริวรักพี่ภัทรคนเดียวนะ...รักพี่ภั...!'

 

'หยุดเถอะ'

 

น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบจนบ่งบอกอารมณ์ไม่ได้ดังขัดขึ้น พร้อมมือหนาที่ดึงแขนเรียวให้หลุดออกช้าๆไม่รีบร้อนเฉยชาแต่ภายในกลับปวดใจเหลือเกิน

 

'ไม่...ไม่! พี่ภัทรฟังริวก่อน ฮืออ ขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลยนะฮะ ฮึก'

 

ใบหน้าหวานเปาะเปือนไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลมาไม่หยุดและมากขึ้นเรื่อยๆจนแทบฟังศัทพ์ที่พูดด้วยความปวดร้าวไม่ออก 'ริวขอโทษ ริวรักพี่ภัทรมากนะ อึก! ขอร้อง ริวขอร้องนะครับ...อย่าไป...อย่า...'

 

ภัทรกัดปากตัวเองแน่นจนแทบห่อเลือด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างทำใจแทบไม่ได้ ใบหน้าคมเบี่ยงหนีสายตาอ้อนวอนและน้ำตาของคนที่ตนรักมากมายตรงหน้า

 

นัยน์ตาคมฉายแววเจ็บปวดไม่แพ้ร่างเล็ก

และใจมันทั้งรักทั้งเจ็บทั้งโกรธจนน้ำตาไหลไม่ลงแม้สักหยดเดียว!

 

'ปล่อยพี่...ริว'

 

'ไม่ ไม่...ไม่ ฮือ ริวขอโทษ ริวขอโทษ อย่าไปนะ อย่าไปจากริวเด็ดขาด ริวรักพี่ภัทรนะ พี่ภัทร อึก! ริว...ริวจะไม่ทำอีก...ริวสัญญา ริวสัญญา อึกๆ'

 

ริวเริ่มเขย่าตัวภัทรไปด้วยพูดไปด้วย แต่ภัทรก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรเลย นอกจากการพยายามแกะมือร่างเล็กเท่านั้น

 

เขาทนฟังสิ่งเหล่านี้นานกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

มันเจ็บเกินไป

 

'เรียวบอกพี่ภัทรใช่ไหม ไอ้เรียวมันบอกพี่ภัทรใช่ไหม! ฮืออ ไม่จริงเลยนะ...มันเข้าใจผิด ฮึก พี่ภัทรอย่าเชื่อมัน พี่ภัทรรักริวใช่ไหม ฮืออ อย่าทิ้งริวไปนะฮะ อย่านะ...อย่...!'

 

ภัทรดึงมือริวที่ไม่ยอมปล่อยตัวเขาให้เป็นอิสระออกได้สำเร็จ และแน่นอนเขาไม่รอช้าที่จะสะบัดมันแล้วรีบเดินเร็วหนีไปจากห้องนั้นทันที ไม่คิดจะหันย้อนกลับมาดูอีกเป็นครั้งที่สอง

 

'พ...พี่ภัทร...พี่ภัทร!!'

 

ร่างเล็กตั้งสติได้พยายามจะวิ่งตามไปแต่ร่างกายที่เปลือยเปล่าบวกกับท่อนขาไร้เรี่ยวแรงและยังเจ็บจากความสนุกชั่วข้ามคืนทำให้ริวล้มลงตรงหน้าประตู ได้แต่ตะโกนร้องเรียกคนรักของตนอย่างทรมานแทบขาดใจ

 

'อย่าทิ้งริวไป...อย่า...พี่ภัทรรรรรรรร!!!'

 

.

 

            .

 

.

 

“คุณภัทรคะ คุณภัทร...คุณ!”

 

“!”

 

ร่างสูงเรียกสติตัวเองกลับคืนมาเพราะเสียงเรียกของพนักงานเสิร์ฟสาวประกอบกับเสียงเพลงดังทะลุหู มือหนาซึ่งกำแก้วเปล่าที่เคยบรรจุของเหลว Gold Label ของ Johnnie Walker ไว้แน่นค่อยๆคลายออก ใบหน้าหล่อคมเงยขึ้นช้าๆพร้อมรอยยิ้มบางๆตามมารยาท

 

“เอ่อ...คือคุณภัทรจะรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ?”

 

“Gold Label อีกขวดแล้วกัน”

 

“งั้นรอสักครู่นะคะ”

 

หลังจากนั้นไม่นานขวดเหล้าที่เขาต้องการก็ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้าอีกครั้ง...และอีกครั้งจนเหลือไว้เพียงขวดเปล่าหลายขวดวางเรียงกันบนโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีและมึนงงพอสมควรต่างจากปกติไม่น้อยเลย แต่กระนั้นเขาก็ยังยัดของเหลวอันร้ายกาจนั่นเข้าปากเรื่อยๆไม่หยุดราวกับมันจะทำให้ลืมสิ่งต่างๆที่ทำให้เขาเจ็บปวดไปได้

 

ใช่...แม้เพียงแปปเดียวก็ยังดี

 

“...”

 

“เฮ้ย! ไอ้ภัทร”

 

เสียงทุ้มของคนมาใหม่หรือพูดอีกนัยนึงคือหลานเจ้าของผับดังขึ้นเมื่อเดินผ่านมาบังเอิญเห็นเพื่อนตัวเองนั่งจมกองเหล้าอยู่ตรงหน้า แม็กซ์เดินเข้ามานั่งตรงข้ามภัทรแล้วเอื้อมมือไปตบหน้าอีกฝ่ายแรงๆเรียกสติ

 

“อืออ!”

 

“ไอ้ภัทร ตื่น!”

 

ภัทรสะบัดหน้าออกอย่างรำคาญ แต่ก็ไม่ได้ทำให้แม็กซ์หยุดได้ เขายังคงตบหน้าเพื่อนสนิทตัวเองอีกสองสามทีแบบแรงขึ้นเรื่อยๆจนภัทรเริ่มได้สติ กระพริบตาปรับให้โฟกัสไปยังคนตรงหน้าตัวเอง

 

“...ไอ้แม็กซ์” ร่างสูงของคนดื่มจัดค่อยๆเอนตัวพิงพนักโซฟา ยกมือข้างนึงขึ้นนวดขมับคลายอาการปวดหัวที่เริ่มออกอาการ “มึงมานี่ได้ไง”

 

“กูสิต้องถามมึง” แม็กซ์พูดพลางถอดหายใจออกมาเมื่อมองสภาพภัทรตอนนี้ “เป็นเหี้ยไรเมายิ่งกว่าหมา มึงไม่เคยเป็นแบบนี้นับตั้งแต่ตอนนั้น...”

 

“กูไม่อยากพูดถึง”

 

ภัทรตัดบททันทีเมื่อรู้ว่าแม็กซ์จะพูดอะไรต่อจากนั้น แม็กซ์หรี่ตามองคนตรงหน้าและเมื่อจับพิรุธได้จากการหลบสายตาของภัทร ร่างสูงเจ้าของดีกรีนายแบบสุดฮอตก็ถึงบางอ้อทันที

 

“เฮ้อ! บอกกูมาภัทร เรื่องริวใช่ไหม”

 

“...”

 

“มึงมีกูไว้ทำไรภัทร ระบายมันมาเดี๋ยวนี้ไอ้สัด”

 

แม็กซ์มองหน้าภัทรอย่างจริงจังผิดจากทุกทีแม้คำพูดที่พูดออกไปจะดูเหมือนพูดเล่น แต่น้ำเสียงไม่ได้มีความขบขันอยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย จนคนฟังต้องยอมเปิดปากพูดออกมาเพราะยังไงไม่ช้าก็เร็วแม็กซ์ก็ต้องรู้อยู่ดี

 

“เรียวบอกกูว่า”

 

“ว่า?”

 

เจ้าของเสียงเงียบไปครู่นึงก่อนตอบให้ครบประโยคราวกับกำลังทำใจกับอะไรบางอย่างอยู่

 

“ริวเป็นคนทำเขา”

 

“!!” คราวนี้เป็นแม็กซ์ที่ตกใจจนแทบตะโกนออกมา ดีที่ตั้งตัวได้ทันเปลี่ยนเป็นสบถเบาๆแทนอีกหลายคำ “บ้าไปแล้ว ริวเนี่ยนะ?! จะเป็นไปได้ไงในเมื่อรายนั้นเขาอยู่ลอนดอน”

 

“...”

 

“นอกจากว่า...” แม็กซ์เบิกตากว้างอีกครั้ง “ริวกลับมาแล้วงั้นเหรอ!”

 

ภัทรไม่ได้ตอบรับหรือปฎิเสธ

นอกจากการเบี่ยงหน้าหนีช้าๆแล้วกระดกเหล้าอีกแก้วในมือ

 

“เรียวบอกกูแบบนั้น แต่กูไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า และกูก็ไม่อยากรู้ด้วย”

 

“พระเจ้า...” แม็กซ์อุทานเสียงเบาพลางถอดหายใจอีกหลายๆครั้ง มองหน้าเพื่อนที่ปกติก็ไม่ค่อยยิ้มอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งบึ้งมากขึ้นไปอีกอย่างหนักใจปนกังวล “เฮ้อ แล้วมึงจะทำไงต่อ จะไปหาเรียวอีกไหม ปานนี้คงร้องไห้จนน้ำท่วมโรง'บาลแล้วกูว่า”

 

ภัทรหลับตาลงอย่างอ่อนเพลียทั้งภายนอกและภายใน “กูไม่รู้”

 

“โอเค เดี๋ยวกูสืบเองมึงจะได้ไม่ต้องมาเมาเพ้อแบบนี้ อยู่เฉยๆไปไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น ลืมๆมันซะ”

 

มาถึงประโยครักเพื่อนแบบนี้ดูท่าว่าภัทรจะไม่ได้ตั้งใจฟังอีกแล้ว ร่างสูงที่เมื่อกี้ยังพิงพนักโซฟาดีๆเริ่มเอียงตัวช้าๆพร้อมกับสติซึ่งเริ่มเลือนลาง จนคนมองแทบอยากจะตบหน้าผากตัวเองและถอดหายใจอีกครั้งสักพันๆรอบ

 

แต่ก็นานๆทีที่ภัทรจะทำให้แม็กซ์ถอดหายใจได้

ปกติจะต้องสลับกันมากกว่า


   แม็กซ์หรี่ตามองภัทรอย่างครุ่นคิด


 เมื่อกี้เขาแอ็กติ้งไปอย่างนั่นเองให้ไอ้ภัทรไม่คิดมาก ความจริงเขาก็สังหรณ์ใจตั้งแต่วันที่เรียวเข้าโรง’บาลแล้วว่ามันแปลกๆ ถ้าริวเป็นคนทำเรื่องพวกนี้จริงอย่างที่เขาสงสัย

         …ไม่ ยังก่อน เขายังไม่เชื่อเรียวเต็มร้อย ต้องรอฟังข่าวจากเพื่อนอีกที


  “เออดี ตอนนี้มึงก็เมาหมาไม่แดกละ ไอ้เหี้ยภัทรลุก”


  นายแบบมืออาชีพสลัดความคิดในหัวทิ้งไป เมื่อดูท่าเพื่อนตัวเองจะตายคาโต๊ะแล้ว เขาลุกจากฝั่งตัวเองเดินอ้อมมาหิ้วปีกให้ภัทรลุกขึ้นแต่ก็ไม่ง่ายเพราะน้ำหนักตัวของอีกฝ่ายไม่ใช่แค่สี่สิบต้นๆร่างเล็กบอบบางเหมือนเด็กในสังกัดแม็กซ์เท่าไร

 

“...”

 

            ภัทรบรือตาขึ้นช้าๆมองคนที่กำลังพยายามหิ้วตัวเขาลุก เจ้าของร่างสติเริ่มหลุดลอย ตาเริ่มลืมไม่ได้รู้สึกหนักกว่าปกติแต่เขาก็ยังยันขาตัวเองให้ลุกขึ้นมาได้ และแน่นอนว่าก็ยังเดินเซแทบจะล้มใส่คนข้างๆเลยทีเดียว

 

“เฮ้ยๆ เดินดีๆสิวะ”

 

แม็กซ์บ่นมุบมิบแต่ก็ยังกึ่งหิ้วกึ่งลากเพื่อนตัวเองไปจนถึงรถเบ็นซ์สปอร์ตสีขาวมุกคันงามได้สำเร็จแล้วก็จัดการให้อีกฝ่ายอ้วกหมดไส้หมดพุงนอกรถ ก่อนถือวิสาสะขับรถภัทรออกไปทันทีโดนไม่คิดจะขออนุญาติก่อน

 

แน่ละ จะขอได้ยังไง

ในเมื่อเจ้าของรถมันสลบเหมือบอยู่ที่นั่งข้างๆเรียบร้อยแล้ว

 

“ถึงสักที”

 

แม็กซ์พูดขึ้นทันทีที่พาร่างภัทรมาถึงประตูหน้าห้อง 3217 และอย่าคิดว่าร่างสูงจะแบกเพื่อนตัวเองขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ในเมื่อที่คอนโดมีคนขนกระเป๋าไว้ใช้งาน เขาก็จัดการให้แบกเพื่อนเขาขึ้นมา

 

“ขอบใจ”

 

เสียงทุ้มกล่าวกับพนักงานหนุ่มที่ดูใบหน้าอ่อนวัยกว่าแม็กซ์และตัวเล็กกว่า แต่ก็ยังใช้ให้เขาแบกร่างยักษ์ของภัทรขึ้นมาให้ ก่อนจะยื่นแขนไปทำนองว่าให้ส่งตัวคนที่สะลึมสะลือแทบไม่ได้สติอย่างคนเมามาให้ตัวเอง พอได้ภัทรมาเรียบร้อย แม็กซ์ก็ควักแบงค์สีเทาใบนึงในกระเป๋ากางเกงให้คนตรงหน้า

 

“ขอบคุณมากครับ”

 

คนเด็กกว่าโค้งรับอย่างขอบคุณก่อนจะเดินจากไปเมื่อรู้ว่าหมดหน้าที่ของตัวเองแล้ว

 

“เอาละ เหลือแค่กูกับมึงแล้วไอ้ภัทร”

 

แม็กซ์ทักหยอกคนข้างๆที่แทบจะทิ้งน้ำหนักใส่เขาทั้งตัว ก่อนจะใช้แขนข้างที่เหลืออยู่ล้วงหาคีห์การ์ดของเจ้าของห้อง

 

“คีห์การ์ดมึงอยู่ไหนวะเนี่ย”

 

และในระหว่างที่แม็กซ์กำลังหาคีห์การ์ดตามกระเป๋ากางเกงของคนเมาข้างๆ ร่างสูงของใครอีกคนก็เดินออกมาจากลิฟท์ตรงมาทางนี้พอดี

 

“อ้าว ไอ้แม็กซ์ นั่นมัน...”

 

ติณทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของหนึ่งในสองคนนั้นซึ่งเป็นเพื่อนห้องตรงข้ามตัวเอง แม็กซ์ผงกหัวขึ้นมองบุคคลที่สามทั้งๆที่ยังหาคีห์การ์ดไม่เจอ

 

“ไอ้ติณ” แม็กซ์ขานชื่อก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเหมือนนึกอะไรออก “เออ มึงมาก็ดีล่ะ เอาไอ้ภัทรไปที กูขี้เกียจหาคีห์การ์ดมันล่ะ ดูแลมันต่อกูด้วย ไปล่ะ บาย~”

 

ยังไม่ทันที่ติณจะมีโอกาสเปิดปากโต้เถียงหรือปฎิเสธอะไร แม็กซ์ก็โยนร่างหนักของภัทรไปทางติณจนอีกฝ่ายเกือบรับไม่ทัน พร้อมกับฝีเท้าที่วิ่งออกไปเร็วกว่าจรวดซะอีก

 

“เฮ้ย ไอ้แม็กซ์ เดี๋ย...ไม่ทันล่ะ เวร แล้วนี่มัน...อะไรเนี่ยย”

 

ร่างสูงของคนสติดีเต็มร้อยมองคนที่กำลังจะทับตัวเขาแบนเพราะน้ำหนักที่เท่ากันด้วยความมึนงงสับสนและหนักใจนิดๆ ก่อนจะล้วงเอาคีห์การ์ดของห้องตัวเองมาเปิดออกแล้วกึ่งดึงกึ่งลากตัวภัทรเข้าไปโยนทิ้งไว้บนโซฟายาวสีครีมในห้อง

 

“เฮ้อ! หนักเป็นบ้า”

 

ติณบ่นพลางมองครึ่งหน้าของคนที่กำลังเมาพลิกตัวสะลึมสะลือไปมาอยู่บนโซฟาในห้องเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร แต่มันก็รู้สึกดีแปลกๆเวลาได้อยู่กับผู้ชายคนนี้ ความรู้สึกแบบเดียวกับเมื่อตอนนั้น...

 

ไม่! บ้าเหรอวะไอ้ติณ

เลิกคิดๆๆ

 

ร่างสูงยืนขยี้หัวตัวเองราวกับคนบ้าอยู่หลายนาทีก่อนจะเดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์มุมขวาแล้วกลับออกมาพร้อมน้ำมะนาวที่ดูท่าจะเปรี้ยวจี้ดใช่ย่อย แต่เจ้าตัวก็ต้องชะงักเท้าอุทานออกมาด้วยความตกใจ

 

“เฮ้ย!”

 

ร่างสูงของคนที่ควรจะนอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา ตอนนี้กลับมาอยู่ในท่านั่งพิงพนักโซฟาแทน ใบหน้าคมฉายแววนิ่งเงียบตึงเครียดต่างจากภาพคนเมาสติหลุดลอยเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วอย่างสิ้นเชิง

 

“...”

 

“มึง...ไม่ได้เมาเหรอ?”

 

ติณก็ไม่รู้ทำไมเลือกจะถามออกไปแบบนั้น ทั้งๆที่ก็รู้ว่าคนตรงหน้าเมาแน่นอนเพราะกลิ่นเมาโชยติดจมูกซะขนาดนี้ แต่มันก็น่าแปลกใจไม่น้อยที่ตอนนี้มันดูไม่เหมือนคนเมาหนักเลยนี่นา

 

ภัทรใช้หางตามองตามติณที่วางแก้วน้ำมะนาวลงบนโต๊ะหน้าโซฟาก่อนจะพาตัวเองมานั่งยันมือลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา

 

“ถามอะไรโง่ๆ”

 

“ด่ากูอีกล่ะ”

 

ติณเบ้ปากพูดออกมาแบบไม่จริงจังนักแต่ก็แอบแฝงความน้อยใจอยู่นิดๆ และท่าทางแบบนั้นก็เรียกเสียง 'เฮอะ' เบาๆจากภัทรได้เป็นอย่างดี เจ้าของผิวสีเข้มกว่าทิ้งตัวชิดพนักโซฟาแหงนหน้าขึ้นสูงยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองอยู่นานท่ามกลางความเงียบโดยที่อีกคนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ก่อนที่ภัทรจะยันตัวขึ้นมานั่งดีๆแล้วหยิบแก้วน้ำมะนาวที่วางอยู่ขึ้นซดจนหมดในรวดเดียวจนติณถึงกับตาโต เพราะไอ้น้ำมะนาวเมื่อกี้มันเปรี้ยวมากถึงมากที่สุด

 

กึก

 

ภัทรวางแก้วน้ำลงเต็มแรง ติณมองแก้วน้ำที่ว่างเปล่านั้นอย่างแปลกใจก่อนจะหันกลับไปมองหน้าภัทรที่ยังเรียบนิ่งเหมือนเดิม

 

“นี่มึงไม่เปรี้ยวเหรอว...!”

 

ยังถามไม่ทันจบประโยคไอ้คนเมาที่เหมือนไม่เมาจู่ๆก็ใช้มือจับปกเสื้อคนตรงหน้ายกขึ้นก่อนจะเหวี่ยงกระชากไปด้านข้างตัวเองสุดแรงจนติณที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ หัวของคนผิวขาววิ้งเกือบชนเข้ากับสันโซฟาอย่างจังถ้าเขาหลบไม่ทัน

 

“!!”

 

และไม่รอให้ติณจับต้นชนปลายอะไรถูก ภัทรก็ขึ้นมาคร่อมบนตัวติณแล้วพร้อมล็อกมือหนาสองข้างของอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ใบหน้าคมแทบจะแนบชิดกันอยู่ร่ำรอ คนอยู่เบื้องล่างถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก และยิ่งช็อกหนักตาโตยิ่งกว่าไข่ห่านเมื่อคนคร่อมพูดประโยคนั้นออกมา!

 

“เอา กู ที”

 

 

 




L E T ' S    T A L K    A F T E R    P O S E S l 11
[TUEMAY08 : 000735 : 150%]

หลังจากหายไปหลายเดือน อ๊ากกก กระอักเลือด (/โดนรุมกระทืบ)
อิจินก็กลับมาค้างยิ่งกว่าเก่า 5555 ขอโตดค๊าาาา ช่วงนั้นเที่ยวเพลินมากมาย
ลั๊ลล๊าจนชีวิตเละ 555 นี่ใกล้เปิดเทอม เราก็เลยต้องกลับมาล่ะ อิอิ
ค้างยิ่งกว่าเดิมล้านเท่าอ่ะเอาจริงๆ ตายๆๆ สาวกติณภัทรคงกรี้ดสลบอยู่
แต่อย่าพึ่งฟินนะ! เดี๋ยวก๊อนนน อาจจะไม่เป็นติณภัทรก็ได้ =..=
อาจจะพลิกล็อกเจอภัทรติณก่อน แต่รับรองมีให้ทุกตำแหน่งนะ
บอกแล้วเรื่องนี้สลับกันเมะสลับกันเคะตลอดฮ๊าาา~ อย่าได้น้อยใจๆเลย ก๊ากก
ตอนหน้า!!! จัดเต็ม!!!!! จินจะพาทุกท่านไปฟินแลนด์นะเบบี้~ <333333


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,307 ความคิดเห็น

  1. #2235 mangpor43 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 22:59
    เอากูที กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #2,235
    0
  2. #2204 Papapoope (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 08:21
    ภัทรเป็นคนตรงๆ -//-
    #2,204
    0
  3. #2191 Kamonwan Channarong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 17:00
    หื้มมมมมมมม
    #2,191
    0
  4. #2072 LAZY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 00:22
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!~
    #2,072
    0
  5. #2027 สวัสดี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 17:12
    เอากูที แงงงง้ เป็นสามคำที่โคตรจะฟินนนน
    #2,027
    0
  6. #1944 A.Iliad (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 12:03
    พี่ภัทรชัดเจนเนอะ เอา กุ ที พี่ติณมันจะช็อกไหมนั้น
    แค่นี้คนอ่านก็ฟินแล้ว
    #1,944
    0
  7. #1911 ★Light B. Parker☀ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 19:51
    อ่ะจะอ่ะ เอา กุ ที เลยหรอ น่าจะเปลื่อนเป็น ขอ กุ เอา ที จะเเจ่มกว่านะ
    #1,911
    0
  8. #1850 J'JanJan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 17:20
    สั้นๆง่ายๆเลยนะภัทร
    #1,850
    0
  9. #1810 ruiseana (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 14:21
    คำพูดง่ายๆที่ทำคนอ่านฟิน เอา-กู-ที กรี้ดดดดดดดดดดดด
    #1,810
    0
  10. #1785 mimi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 00:32
    อ้ายยยย > < จัดไป
    #1,785
    0
  11. #1707 rcc/9 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 08:36
    อ๊ากกกก ในเมื่อเค้าเรียกร้องก็จัดเต็มไปเลย ภัทรจะได้สบายใจไง อิอิ
    #1,707
    0
  12. #1639 CinSora (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 17:36
    โหยยยย อึ้งเลย
    แต่ไม่เป็นไร เอาเลยๆ >/////<
    #1,639
    0
  13. #1610 `M~|Mokuki|~Y (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 07:38
    เหยยยย อะไรๆๆๆๆ ภัทรอะไรรรรร *เขินนนนน 55555555 มาอะไรๆๆ เอากูที โฮกกก
    #1,610
    0
  14. #1483 marate (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 13:47
    จัดไปสักดอกติณ ภัทรอุตส่าห์ขอ ฮุๆๆๆๆๆ
    #1,483
    0
  15. #1391 yeolly_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 15:38
    เอ่มไรซึ่งคำพูด

    เด็ดมาค่ะ นี่บอกเลย
    #1,391
    0
  16. #1367 Redberrylips (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 00:52
    ตาอิคนอ่านนี่แหล่ะค่ะที่โตกว่าติณ กรี้ด เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น นางคิดอะไรอยู่ 
    #1,367
    0
  17. #1227 Kray_MC (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 03:05
    เหมือนเรื่องยุ่งๆจะมีมากขึ้นมีเรียวแล้วยังมีริว เฮ้อออ

    แต่เดี๋ยวนะ ตรงไปป่าวภัทร ตรงเวอร์ แต่ก็ฟินนน
    #1,227
    0
  18. #1162 pp555 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 00:36
    ค้าง....
    #1,162
    0
  19. #1154 The White Rose of Death (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 14:59
    นั้นไง อิน้องริวก็มั่วอีกละ อิน้องเรียวก็แรด กรรม! พี่ภัทรเลยหันมาหาพี่ตินแทนสินะ อ๊ายย!! ><
    #1,154
    0
  20. #1138 aj68 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 14:36
    เฮ้ย !!!!!!! ตอนแรกนึกว่าติณจะให้ภัทรุกที่ไหนภัทรขอให้ติณรุกให้ ตายละงานนี้ O.O
    #1,138
    0
  21. #1125 f.ch๏c๏late (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 23:34
    ขอหน่อยจ้า ส่งข้อความลับมากะได้ -w-
    #1,125
    0
  22. #1119 Pearendless (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 21:16
    =[]='''///////////
    #1,119
    0
  23. #1096 ciel phantomhive (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2556 / 00:18
    writer come back T^T ดีใจซู๊ดๆๆๆๆๆๆ สินสิดการรอคอยอันแสนนานนนนนนนนนนนนนนน ฮือออออออรักเรื่องนี้มาก
    #1,096
    0
  24. #1085 +R.a.i.n+ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 22:15
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ในที่สุดก็มาต่อ พร้อมกับประโยคระทึกใจ อ๊ากกกกกกกกกก
    #1,085
    0
  25. #1074 ukinakou (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 16:31
    สวัสดีค่ะ จินจัง หายไปนานจังเลย คิดถึงนะ แต่ เมื่อกลับมาแล้วก็ดีใจ 
    แอบเป็นห่วงนิดๆคิดว่าจะหายไปแล้ว หรือไม่สบายหรือปล่าวหล่ะ....โล่งใจอย่างยิงที่ แค่ ..ไม่ได้จับคอมเท่านั้นเอง

    ....อยากบอกว่า ....ภัทร นายต้องการจะสื่ออะไร เอากูที ....แต่นั่งคอมเขาแบบนี้ กด เขาไปเลยง่ายกว่ามั๊ยยยยยยยย
     
    ปล. ยังสนุกไม่เปลี่ยนเลยค่าาาาาาาา
    #1,074
    0