คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักในวิชา#พี่ชาชอบเรียนฟิสิกส์

พี่ชาชอบฟิสิกส์ ไม่ได้ถึงวิชานะ หมายถึงคนอ่ะ :)

ยอดวิวรวม

74

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


74

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 มี.ค. 62 / 21:59 น.
นิยาย ѡԪ#Ҫͺ¹ԡ รักในวิชา#พี่ชาชอบเรียนฟิสิกส์ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

รักในวิชา#พี่ชาชอบเรียนฟิสิกส์

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 มี.ค. 62 / 21:59



รักในวิชา#พี่ชาชอบเรียนฟิสิกส์
เขาเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่สูงตามมาตราฐานชายไทย จะว่าตัวเล็กก็ไม่ค่อยถูกอ่ะเพราะเขาสูงกว่าผมซะอีกถึงจะแค่เซ็นเดียวก็เถอะ แต่น่าแปลกที่คนสูงเท่าๆกันจะดูตัวเล็กได้ขนาดนั้น ไหล่เขากว้างพอๆกับผู้หญิงด้วยซ้ำ มือก็เล็กอย่างกับมือเด็ก ไหนจะกระเล็กบนหน้าสวยๆนั้นผมมองทีไรผมก็ชอบมันทุกที คิดแล้วก็อยากจะลูบมันสักครั้งเหมือนกันน้า ผิวเขาจะนุ่มสักเท่าไหร่กัน ผมละอยากจะรู้จริงๆเลย มันจะมีสักวันไหมวะ ที่คนลึกลับแบบเขาจะยอมออกมาให้สายตาชาวโลกเห็น สงสัยว่าผมหมายถึงใคร? จะใครละครับถ้าไม่ใช่ ฟิสิกส์ คนลึกลับของโรงเรียนมีข่าวลือติตัวตลิดว่าถ้าใครจ้องหน้าเขาเกินสามนาทีคนนั้นจะหายไปตลอดกาล ตลกใช่ไหมละครับ? ข่าวลือมั่วๆพวกนี้ ผมน่ะพิสูจน์มาหมดแล้วทุกข่าวลือที่ลือกันมา ผมไม่กลัวหรอกนะถ้าจะพิสูจน์ความจริงเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของใครสักคน สุดท้ายเป็นไงละครับ ผมอยู่รอดปลอดภัยไม่ได้หายไปไหน ถ้าจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นคงมีอยู่อย่างเดียว เขาทำให้ใจผมไม่เหมือนเดิม มันจะสั่นทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา อยากให้เขายิ้ม อยากให้เขามีความสุข อยากจะปกป้องรักษารอยยิ้มนั้นไปนานๆ น่าเสียดายนะที่เขาไม่ค่อยจะยิ้มเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะชอบทำหน้านิ่งทำให้เขาดูหยิ่งไม่น่าเข้าใกล้บางครั้งก็เหมือนมีรังสีความมืดแผ่ออกมานิดๆด้วยดูไม่น่าเข้าใกล้สุดๆ แต่พอยิ้มทีก็โลกสดใสสุดๆ น่าเอ็นดูมาก คิดแล้วก็หมั่นเขี้ยว อยากจะจับฟัดสักทีเหมือนกัน มันจะมีโอกาสนั้นมั้ยวะ คิดแล้วก็เศร้าอยากไปนั่งร้องไห้ใต้ต้นมะม่วง
"นายๆ"
เสียงใครวะ ทำไมมันเหมือน...
"นายนั้นแหละ"
เชี่ย เสียงมาจากทางไหน ฝันกลางวันเปล่าวะกู
"นายคนผมเขียวๆที่ผิดระเบียบนั้นแหละ เงยหน้าขึ้นมาด้านบนเร็วสิ"
เงยหน้าเหรอ?
"กว่าจะเงยขึ้นมานะ"
เสียงทุ้มๆ ที่บ่นกระปอดกระแปด...
เชี่ยยยย ฟิสิกส์ตัวเป็นๆไม่อิงอร บุคคลลึกลับที่สุดในโรงเรียนกำลังนั่งหน้าบูดอยู่บนต้นไม้บนหัวของผม ฝันเปล่าวะกูวววววววววววว
"นายน่ะ อย่าอึ้งสิ ฉันรู้ว่ามันบ้าที่มาอยู่บนต้นไม้ที่สูงขนาดนี้ได้ แต่ตอนนี้ฉันลงไม่ได้แล้วไง มาช่วยฉันหน่อยสิ"
ฮึ? บนต้นไม้? ลงมาไม่ได้? 
  จะว่าไปแล้วต้นไม้มันก็สูงใช่ย่อยนะ แต่ถ้าขึ้นไปได้ขนาดนั้นก็ควรจะลงมาได้สิ กิ่งไม้ก็ใหญ่ท่าทางแข็งแรงอยู่นิ ทำไมถึงลงมาไม่ได้วะ 
"ไม่ นายขึ้นไปได้ก็ต้องลงมาเองได้สิ อีกอย่างนายใช้น้ำเสียงแบบนั้นขอความช่วยเหลือคนอื่นรึไง"
ครับ ปากกูไปไวเท่าความคิดเลย5555 นั้นคนที่มึงชอบไงไอ้ชา! ปากโคตรเหี้ย! ชาตินี้เขาจะมาสนใจมึงรึยังไงงงง!!!!
"ก....ก..ก็ตอนขึ้นมามันไม่ได้สังเกตไง!!!"
น..น่า...น่ารักโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย เหี้ย เข้าใจอารมณ์แฟนคลับกรี๊ดเพราะเห็นศิลปินทำท่าทางน่ารักๆ บรรลุทุกอย่างแล้ว เหี้ยเอ้ยยย อย่างฟิน ดูหน้าแดงๆนั้นสิ น่าเอ็นดู๊ น่าเอ็นดู 
"เรื่องนั้นช่างมันก่อนสิ นายมาช่วยฉันลงไปทีเถอะ ฉันอยู่อย่างนี้นานแล้ว มันเสียวนะ"
เออเนอะคนเรา บทจะเข้าใจอะไรสักอย่างมันก็มารัวๆ แม้กระทั่งความรู้สึกเสี่ยที่ถูกเด็กเอาะๆอ้อน เออ!มันเป็นอย่างนี้นี่เอง น่าเปย์น่าให้ไปซะทุกอย่างเลยไอ้เหี้ยเอ้ยยย
"นายน่ะ ตอบฉันหน่อยสิ เป็นใบ้รึยังไง"
เสียงเข้มขึ้นแหะ สงสัยเริ่มจะไม่พอใจแล้วมั้งน่ะ
"ลองขอดีๆดูก่อนสิ"
ขอนิดนึงเหอะ
"...."
เงียบแหะ สงสัยจะไม่ชอบ
"ว่ายังไงละ จะขอดีไหม"
เอาจริงๆพูดไปอย่างงั้นแหละ เพราะยังไงถ้าครั้งนี้ยังไม่ได้ผมก็ขึ้นไปช่วยอยู่ดี ตัวสั่นซะขนาดนั้น น่าสงสารจะตาย
"ช...ช่วยฉันหน่อยได้ไหม"
ครับ ผมนายชาติชา มากินจัง ชาตะxx xxx xxxx มรณะ วันนี้ เวลาตาย ตอนนี้ 
"ฉันพูดแล้วนะ มาช่วยหน่อยเถอะนะ"
อยากได้บ้านพร้อมที่ดินแถมหนี้สิ้นมาหาผมได้นะครับ
"เออๆ รออยู่นั้นแหละเดี๋ยวฉันขึ้นไปช่วย อย่าซนเขยิบลงมาละ"
"ฉันไม่โง่หรอกนะ"
โชคดีนะที่ตอนเด็กปีนต้นไม้บ่อย ต้องกราบขอบคุณบิดาอันเป็นที่รักที่ไล่เตะกูบ่อยๆจนต้องหนีขึ้นต้นไม้
"ยื่นมือมาสิ"
ผมไม่ได้หลอกจับมือนะ มองตาสิ
"...."
สงสัยจะกลัวแหะ นี้แหละน้าาาตอนทำไม่กลัว
"ฉันไม่ทำนายตกหรอกนะ ยื่นมือมา"
สุดท้ายคนตรงหน้าผมก็ค่อยๆยื่นมือมาจนได้ ท่าทีกล้ากลัวๆของเขาทำให้ผมรู้สึกเอ็นดูได้ไม่ยาก น่ารักซะจริงๆสาบานเถอะว่าเป็นนักเลง 
กว่าจะช่วยลงมาได้เล่นเอาซะเหนื่อยเหมือนกันแหะ
"ขอบคุณนะ ถ้าไม่ได้นายฉันต้องแย่แน่ๆเลย"เขาเอ่ยขอบคุณผมหลังจากที่ลงมาได้แล้ว
"ไม่เป็นไรหรอก เล็กน้อย"
"ไม่เล็กน้อยซะหน่อย!! ต้นไม้ต้นนั้นมันสูงเกินกว่าที่ควรจะเป็นด้วยซ้ำ"
ได้ข่าวว่าต้นนั้นมันสูงไม่เกินสองเมตรครึ่งด้วยซ้ำ
"ครับๆ การที่ต้นไม้ต้นนั้นสูงมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติ"
"เห็นมั้ย นายยังเห็นด้วยกับฉันเลย ฉันชื่อฟิสิกส์นายล่ะ?"
"ชา ฉันชื่อชา"
"ชาเหรอ? ชื่อเพราะจังเลย"
"ขอบใจ ชื่อฟิสิกส์ของนายก็เท่ดีเหมือนกัน"
"แน่นอน ฉันชอบชื่อของฉันมากๆเลยล่ะนะ นายล่ะชอบชื่อของฉันมั้ย"
"ถ้าเป็นชื่อเฉยๆก็ชอบอยู่หรอกนะ แต่ถ้าเป็นวิชาน่ะโคตรเกลียดเลย"
"เอ๋ ฟิสิกส์ออกจะสนุกนะ ถ้านายไม่ได้ล่ะก็ให้ฉันช่วยเอามั้ย"
"ไม่ดีกว่า"
พี่เกลียดมันเกินกว่าจะใช้ชีวิตร่วมกับมันครับคุณน้อง
"ไม่เอาน่าพวก กล้าๆหน่อย เอาเป็นว่านายตกลงแล้วนะตอบแทนที่นายช่วยฉันเมื่อกี้และเป็นค่าปิดปากที่นายต้องไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร ตกลงมั้ย"
"โอ้ พวก เรื่องพวกนั้นไม่จำเป็นต้องตอบแทนหรอกนะ ฉันไม่เอาไปบอกใครหรอก"
"นายอยู่ชั้นไหนอ่ะ ฉันจะไปเตรียมชีทเรียนมาให้"
"อยู่ม.ห้า เอ้ย ไม่ใช่ๆ ไม่เป็นไรหรอกน่าฟิสิกส์ไม่จำเป็นต้องตอบแทนฉันก็ได้"
"ม.ห้าใช่ป่ะ ดีเลยฉันจะได้สอนเรื่องที่เราต้องสอบกันในคาบครูสมศรี นายได้เรียนกับครูสมศรีรึเปล่า"
เสื่อกเรียนกับครูคนเดียวกันอีกครับพี่น้อง 
"ไม่ได้เรียนๆ เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องลำบา.."
"นายชาติชาห้องสี่เลขที่สิบสอง!!!!!!!!นายโดดคาบฉันมาเกินสามครั้งแล้วได้เวลาต้องเรียกตัวเข้าเรียน!!!!!!!!!!!!"
เจ้มึงจะมาคึกอะไรตอนนี่ครับ
"อ้าว นั้นครูสมศรีนิ นายเรียนกับครูหรอกเหรอ"
"ค..คือ"
"มาอ้ำอึ้งอะไรอยู่นี้ สิ่งที่นายควรจะทำคือเข้าเรียนคาบของฉัน และส่งงานที่นายค้าง"
"สวัสดีครับอาจารย์"พ่อฟิสิกซ์คนดีของพี่ มารยาทงานเหลือเกินนะพ่อหนุ่ม
"นายยศพล มาทำอะไรที่นี้ละ ไม่มีเรียนรึยังไง"บุคคลที่ครูจำชื่อได้จะมีสองแบบคืออีกสามคะแนนเต็มกับอีกสามคะแนนตก ผมเดาว่าอย่างฟิสิกส์น่าจะแบบแรก
"พอดีอาจารย์สาวิตรีไม่เข้าน่ะครับ ก็เลยว่างทั้งบ่าย"ข้ออ้างแบบนี้ถ้ากูเป็นคนพูดต้องโดนด่าว่าตอแหลมแน่ๆเพราะงั้นใครจะเอาไปใช้อย่างลืมเช็คความน่าเชื่อของตัวคุณด้วยนะครับ
"งั้นเหรอ แล้วนายล่ะชาติชายโดดเรียนคาบของฉันแล้วมาทำอะไรที่นี้"
"คือว่า..."จะให้กูบอกไปว่าไงว่ะ เจอแมวติดบนต้นไม้ก็เลยทำหน้าที่เป็นพลเมืองที่ดีช่วยแมวจนไม่ได้เข้าเรียนงั้นเหรอ
"เห้อ นายน่ะอคติกับวิชานี้อะไรมากมาย เข้าก็ไม่เข้าที่ผ่านมาฉันเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ใช่ว่าฉันจะรู้ไม่รู้นะ คะแนนสอบนายน่ะรู้รึเปล่าว่ามันน้อยจนมีสิทธิ์ได้ศูนย์เลยนะ"จาร์ยโคตรตอกย้ำ
"ผม.."
"ฉันรู้ว่านายไม่ชอบแต่อย่างน้อยๆก็เข้าไปเรียนหน่อยก็ดี ทำงานส่งซะบ้าง เวลาจะสอบก็ตั้งใจทำหน่อยเกรดมันจะได้ไม่แย่"
"ครับ"
"ถ้าทำไม่ได้จริงๆก็ค่อยมาถามครู อันไหนคิดว่าไม่ถึงขั้นต้องมาหาก็ถามเพื่อนเอาล่ะกัน ฉันสอนตั้งสามห้องนายเลือกๆเอาก็ยังได้"
"ครับ"
"หรือจะให้ฉันหาติวเตอร์ให้ จริงสิคุณยศพลก็เก่งวิชานี้ให้เขาสอนให้สิ"
"แต่ว่าผมไม่อยากรบกวน..."
"ว่ายังไงล่ะ สอนเขาได้ไหม"หันไปถามคนที่อยู่ช้างผมแทนแล้วครับ
"อ่า.. ผมว่าก็น่าจะพอได้อยู่นะครับ" อืม... เป็นคนดีจริงๆ
"ดีเลย งั้นฉันฝากเขาหน่อยแล้วกันนะ ม.ห้าแล้วต้องจริงจังกันได้แล้ว"
"ครับอาจารย์"
"ฉันคงต้องขอตัวแล้วละ"
"สวัสดีครับอาจารย์"
ไปแล้ว.... ทั้งจารย์ทั้งสติกูไปหมดแล้วววววววว ผมยืนนิ่งอยู่นานและอาจจะยืนอยู่อย่างนั้นถ้าไม่มีเสียงหวานๆเอ่ยขึ้น
"ฉันคงต้องขอฝากตัวหน่อยล่ะนะ ลูกศิษย์คนแรกของฉัน " แล้วก็ยิ้มละลายใจให้ทีนึง แม่จ๋าาาช่วยด้วยยยย
"ยังไงละ นิ่งไปเลย"
"เปล่า... แค่ยังเอาสติมาอยู่กลับตัวไม่ค่อยได้เท่าไหร่นะ แหะๆ"
"ฮ่าๆ นายนี่ตลกจังนะ ว่าแต่ในวันพุธ พฤหัส ศุกร์ นายว่างวันไหน"
"ถามไมอะ"
"จะได้กำหนดวันติวได้ถูกไง ว่าไงว่างวันไหน"
"เฮ้ย ไม่ต้องลำบากหรอก"
"บอกแล้วไงว่าตอบแทน อีกอย่าง อาจารย์สมศรีก็ฝากนายไว้กับฉันแล้วนะ ถ้าคะแนนนายไม่ดีขึ้นนั้นไม่เท่ากับว่าฉันไม่ใส่ใจเพื่อนรึยังไง บอกมาเถอะ"
"อ่า.. ก็ว่างทั้งสามวันแหละ" อันที่จริงต้องพูดว่าเขาว่างทุกวันต่างหาก
"งั้นเป็นวันพุธละกันนะ เรียนสักวันละ2ชม.ที่ห้องสมุดกลางเพื่อติดลมจะได้ไม่ต้องโดนไล่ นายเลิกเรียนกี่โมง" 
โรงเรียนนี้จะมีสิ่งที่เรียกว่าห้องสมุดกลางอยู่ครับ ปิดเกือบห้าทุ่มถ้าเป็นช่วงสอบเปิดทั้งคืนแต่อันนี้สำหรับเฉพาะพี่ๆนักศึกษาวิทยาลัยแถวๆนี้หรือคนที่อายุเกิน18แล้วนะครับ อย่างพวกผมสองทุ่มก็โดนไล่แล้ว... 
"เลิกบ่ายสามครึ่ง"
"อืม..ฉันเลิกสี่ครึ่ง รอได้ไหม" 
"ไม่มีปัญหา"
"งั้นทุกวันพุธเวลาสี่สี่สิบนายกับฉันมีนัดติวหนังสือกันทีห้องสมุดกลางนะ"
"อื้อ"
"ยังไงขอไลน์ไม่ก็เบอ... ไม่ดีกว่าเอามาทั้งสองเลยมีช่องทางไหนเอามาให้หมดเดี๋ยวนายเบี้ยวไม่มา"
คอมพลีทแล้วชีวิตกูวววว
...
หลังจากแลกช่องทางการติดต่อกันไปแล้ว ฟิสิกส์สัญญาอย่างดีเลยว่าจะตั้งใจทำชีทสอน เอาซะคนไปเรียนด้วยไม่กล้าโดดเลยครับที่นี้
...
"ทำไมถึงเอาสูตรนี้มาใช้ละ ที่ฉันสอนไปวันนี้น่ะมันสูตรนี้" สอนไปบ่นไป
"ทำได้ดีกว่าสามเดือนก่อน ฉลาดนะเนี่ยนาย" ใครว่า ถ้าครูสอนไม่ดีก็ทำไม่ได้หรอก
"อะไรเนี่ย เหม่อตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ ฉันบอกแล้วไงว่าเวลาฉันสอนต้องมีสมาธิตลอดน่ะ" ครูน่ารักเอง ช่วยไม่ได้
"นี้ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจกันแน่นั่งจ้องฉันตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ บอกแล้วไงมีอะไรก็ปรึกษาฉันได้" หยุดพักนึงแล้วก็..
"ฉันเป็นเพื่อนนายนะ" 
ขี้โกงนี่ พูดประโยคน่ารักๆกับรอยยิ้มแบบนั้นพร้อมกันได้ยังไง รู้ไหมคนนั่งตรงนี้จะเป็นโรคหัวใจตายอยู่แล้ว 
"บอกกับฉันได้เสมอนะ" 
อาจจะเพราะเอฟเฟคความน่ารักที่ต่อเนื่อง อาจจะเพราะเขากำลังหลงอยู่ในภวังค์รอยยิ้ม อาจจะเพราะเมื่อคืนเขาเล่มเกมดึกจนนอนไม่พอ อาจจะเพราะมีคนเริ่มาสนใจคนตรงหน้า อาจจะเพราะอะไรก็ตามแต่ที่ทำให้เขาพูด
ประโยคนนั้นออกไป
"คบกับชั้นนะ"
และอาจจะเพราะคนตรงหน้าคิดเหมือนกัน
"อื้อ"
ถึงทำให้เขากล้าที่จะพูดมันออกไป
.
.
.
.
.
ต่อให้คุณไม่ใช่พระเอกหรือนางเอกของละครฉากในชีวิตจริง คุณอาจจะเป็นแค่ตัวประกอบธรรมดาคนนึง แต่เชื่อเถอะหากขาดพวกคุณไป มันก็ไม่ใช่ละครอยู่ดี มั่นใจในสิ่งที่เป็นแล้วละครฉากต่อไปอาจะเป็นของคุณ


คุยนิดนึง
พบคำผิดบอกได้เลยนะคะ มีคำติชมแนะนำบอกได้เลยนะคะ เราไม่กัดค่ะฉีดยาแล้ว555 ขอบมากนะคะที่เข้ามาอ่าน
B
E
R
L
I
N
 วันนี้สวัสดีค่ะ

ผลงานอื่นๆ ของ บุคคลเสพติดวาย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น