ความรักของมาโกโตะ - ความรักของมาโกโตะ นิยาย ความรักของมาโกโตะ : Dek-D.com - Writer

    ความรักของมาโกโตะ

    โดย POTATO555

    อ่านเอาเองนะคะ

    ผู้เข้าชมรวม

    212

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    212

    ความคิดเห็น


    1

    คนติดตาม


    0
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  3 ต.ค. 48 / 18:30 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      บทที่1
         ไชน่า เด็กหญิงไทยเชื้อสายจีนที่มีนิสัยค่อนข้างเรียบร้อยแต่เคยเป็นเจ้าแม่แห่งวงการนักพนัน
      ไชน่ามีเพื่อนที่สนิท 2 คน คนแรกชื่อ นิหน่า  นิหน่าเป็นคนที่กระโดกกระเดกและช้าคนหล่อ
      อีกคนชื่อ บีบี บีบีเป็นคนคล้าย ๆ นิหน่าแต่เรียบร้อยและตามคนอื่นไม่ค่อนทัน
      \"นี่เราจะเลิกเป็นเจ้าแม่นักพนันแล้วนะ\"เราพูด
      \"ทำไมอะ เป็นนักพนันก็ดีหรอกได้เงินดีด้วยด้วย\"บีบีพูด
      แต่สุดท้ายพวกเราก็กลับเป็นนักเรียนมัทธยมธรรมดาและพวกเราได้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียน
      อินเตอร์ในเทอม 2  เมื่อถึงม.2ชีวิตในโรงเรียนอินเตอร์ต้องเปลี่ยนไปเพราะพวกเรา 3 คน
      ได้เป็นพวกประเภทป๊อบที่สุดในโรงเรียนและต่อมาในเทอม 2 ก็มีพี่ม.3 ย้ายเข้ามา เรารู้ว่า
      พี่พวกนั้นเป็นเพลย์บอยและมี 3 คนเหมือนเราเลย
         คนแรกชื่อนายมาโกโตะค่อนข้างหล่อนะ(แต่ไม่ใช่สำหรับเรา) คนที่ 2 ชื่อนายเดชา คนที่
      3 ชื่อนายชาลีและนายมาโกโตะเป็นลูกครึ่งตั้งแต่แรกที่เจอกะนายมาโกโตะตาบ้านั่นเรียกเรา
      ว่า \"ยัยหน้าจืด\" ตาบ้า
         วันนี้ชั้น กะ นิ และ บีบี นัดกันไปที่ห้างแต่โชคร้ามาเยือนโดยที่ชั้นไม่ได้ทำไว้คือชั้นมาก่อน
      เวลา และชั้นได้ยินคนเรียก\"ยัยหน้าจืด\"ทุก ๆ คนต่างหันมามองแต่ชั้นทำเป็นไม่ได้ยิน
      \"เดี๋ยวก่อนชั้นเรียกเธอไม่ได้ยินหรอ\"ตาบ้าพูด
      \"ได้ยินว่านายพูดแต่ชั้นไม่ได้ชื่อนายหน้าจืด\"
      \'งั้นเธอชื่ออะไรละ ชั้นไม่รู้จักชื่อจริง ๆ ของเธอเลย\"
      เชอะเรื่องอารายจาบอกให้โง่
      \"ไชน่า\"ตายแล้วยัยนดันเรียกชื่อชั้นตายแน่ ๆๆๆๆๆ
      \"ชูjวววว์\"
      \"ฮะ ฮะ ฮะ เธอชื่อไชน่าหรอน่ารักดีนะ\"
      \"ใครหรอยัยไชน่า ใช่พวกรุ่นพี่ที่โรงเรียนรึเปล่า\"ยัยนิถามด้วยความที่บ้าผู้ชาย
      \"สวัสดีครับน้องนิ/น้องบี\"นายเดชาพูดพร้อมนายชาลี
      \"สะ สวัสดีค่ะ\"นิและบีอึ้งจนตอบไม่ถูกเพราะไม่รู้ว่าพวกนั้นรู้จักชื่อได้ไง
      \"เออ.. พวกพี่รู้จักชื่อพวกเราได้ยังไงคะ\"
      \"ความสามารถพิเศษ\"นายมาโกโตะบ้าพูด
      \"เชอะ\"ชั้นพูดเบา ๆ
      \"ไชน่ามีปัญหากะพี่รึเปล่า  เคลียร์กันได้นะ\"
      \"ไม่จำเป็น\"
      \"ขอโทษแทนไชน่าด้วยนะคะ\"
      \"ไม่เป็นไรครับ\"
      \"ไปละคะ\"

         บทที่2
         ชั้นรีบกลับบ้านมาแต่หม่าม้าก็บ่นและใช้ไปทำงาน
      \"เฮ้อ! น่าเบื่อชะมัดเลยอะโดนใช้งานอยู่คนเดียว\"ฉันบ่น
      \"สมน้ำหน้า แบร่\"
      \"หนอยไอ้น้องตัวแสบ\"
      \"แกล้งอะไรน้องอีกละ\"หม่าม้าพูดโดยที่ไม่ถามฉันก่อน
      \"ปะ เปล่าคะ\"
      \"พี่เค้าบ่นคิดถึงแฟนหนะ\"
      \"จริงหรอไชน่า\"
      \"ไม่จริงคะม้า น้องโกหก ม้าไม่เชื่อถามพี่เลยว่าไม่จริง\"
      \"จริงม้า ไอ้ไชน่ามัวแต่คิดถึงแฟน\"อ่าวไอ้พี่และไอ้น้องเวร
      \"ม้าจะทำโทษลูก\"
      \"แล้วแต่หม่าม้า\"
      \"ลูกต้องไม่ไปเที่ยวเลยในทั้งหมดสัปดาห์นี้\"
      \"แต่ม้าคะ\"
      \"ไม่มีแต่\"
      \"คะ\"ฉันไม่เข้าใจม้าเลยว่าม้าทำไมเข้าข้างแต่พี่กะน้อง เฮ้อ!น่าเบื่อจริง ๆ เลิกเรียน
      ยังต้องรีบกลับบ้านให้ตรงเวลาอีก
      \"ดีดี ไชน่า\"นิหน่าทักฉันด้วยอารมณ์ที่ชื่นบาน
      \"อืม\"ฉันตอบแบบเซ็งสุด ๆ
      \"เป็นอะไรรึเปล่า\"
      \"เปล่า\"
      \"งั้นเย็นนี้ไปเยี่ยมยัยบีบีด้วนกันนะ  นะนะนะ\"ยัยนิเซ้าซี้ฉัน
      \"ขอถามหม่าม้าก่อนนะ\"
      \"ม้าเธอนี่เป็นไร กักตัวลูกอยู่ได้\"
      \"ช่างหม่าม้าเหอะ  เธอก็รู้ว่าม้าชั้นเป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว\"
      \"จ้าาาาาาาาาา\"
      เมื่อหม่าม้าให้ชั้นไปได้ชั้นเลยไปหาบีบพร้อมยายนิแต่ยายนิดันไปก่อนแล้วอะ
      ทางไปบ้านยัยบีนี่เปลี่ยวเหมือนกันเนาะ(เวลากลางคืน)
      \"เมื่อไหร่จะถึงงงนี่\"ฉันบ่น
      \"สวัสดียามดึกไชน่า\"เอ๊ะเสียงคุ้น ๆ
      เมื่อหันไป
      \"ว๊าย\"
      \"เป็นไรเห็นหน้าพี่แค่นี้ทำเป็นตกใจ\"เชอะตาบ้ามาโกโตะเองหรอ
      \"ใครเป็นญาตินายฮะ\"
      \"แต่ชั้นเป็นรุ่นพี่เธอนะ\"
      \"ไม่สน\"ชั้นตอบไปอย่าเด็ดเดี่ยวและไม่มีกำลังช่วยเสริม  
      แล้วนายนั่นก็ยื่นหน้ามาใกล้ชั้นและพูดว่า
      \"กลัวหรอ\"
      \"ใครกลัวคนอย่างนายฮะ ชั้นไม่เคยเห็นใครทุเรศเท่านายเลยเชอะ\"
      \"อยากลองมั้ยอะ\"แหวะตาบ้า ไอ้บ้าโรคจิต หื่นกาม ไอ้เพลย์บอยบ้ากามและชั้น
      จึงวิ่งหนีไอ้เพลย์บอยบ้ากามไปทางบ้านยัยบีอย่างรวดเร็วและตาบ้าได้ตะโกนตามหลังมาว่า
      \"วันหลังมาเจอกันใหม่อีกบ่อย ๆ นะยัยหน้าจืด\"
      เชอะ ไอ้ผู้ชายไร้จรรยาบรร
      \"เชอะ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ\"ฉันบ่นอย่างคนแก่
      \"เป็นไรไชน่าเธอทำตัวเหมือนโดนใครแกล้งมางั้นแหละ\"
      \"ก็ใช่นะสิ\"
      \"ใครหรอปกติไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอด้วยซ้ำเพราะหน้าตาเธออะนะ....\"
      \"เธอว่าชั้นหรอยัยบี\"ยัยบีทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก ๆ เลย

         บทที่3
         วันนี้เป็นวันศุกร์เลิกเรียนเร็วกว่าปกติและวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่แม่กักบริเวณฉันดีใจมาก ๆ เลย
      ฉันเลยรีบกลับบ้านและกะว่าตั้งใจขอแม่ไปกะพวกยัยบี
      \"ไชน่าตั้งแต่วันนี้ดูแลบ้านดีดีด้วยเพราะถ้าแม่กลับมาบ้านเละเทะละก็เราหน้าดู\"
      \"แล้วแม่เก็บข้าวของจะไปไหนคะ\"
      \"เออแม่ลืมบอกลูกไปว่าแม่ พี่ และน้องจาไปเที่ยวต่างประเทศกันแล้วจะซื้อของมาฝาก\"
      \"คะ โชคดีนะคะ\"
      ฮือทำไมแม่ใจร้ายอย่างนี้นะทิ้งลูดตัวเองให้อยู่บ้านคนเดียวตั้ง 1 เดือน
      \"ฮัลโหล สวัสดีคะ\"
      \"ฮือ ฮือ ยัยนิ\"
      \"เป็นอะไรไปยัยไชน่า\"
      \"ฮือ ฮือแม่ แม่\"
      \"แม่เธอทำไมแม่เธอเป็นอะไรหรือแม่เธอทำอะไรเธอ\"
      \"แม่ฮือ\"
      \"เอาอย่างนี้ละกัน  ชั้นจะไปหาฌะอที่บ้านเดี๋ยวเจอกันนะ\"
      \"อือ \"หลังจากที่วางหูโทรศัพท์ต่อมน้ำตาก็แตกชนิดที่ว่า  เป็นแก้ว
      \"ยัยไชน่า เธออยู่ไหนอะออกมาหาหน่อย\"
      \"ฮือยัยนิ ยัยบี\"
      \"เธอเล่าให้พวกเราฟังได้มั้ย\"
      \"ได้แต่ก่อนจะเล่าขอถามอะไรก่อนได้มั้ย แล้ว..\"
      \"แล้วอะไร\"
      \"ตอบมาตรง ๆ ด้วยว่าคิดยังไง สัญญานะ\"
      \"อือ สัญญา\"
      \'\'เธอคิดว่าพ่อแม่ที่พาพี่และน้องไปเที่ยวต่างประเทศและก็ทิ้งลูกคนกลางไว้ที่บ้าน 1 เดือน พวกเธอ
      คิดว่าพ่อแม่ลำเอียงรักพี่และน้องมากกว่ารึเปล่า\"
      เมื่อฉันได้เล่าก็ค่อยสบายใจขึ้นเพราะได้ระบายและยัยนิเลยพูดก่อนยัยบีว่า
      \'\'แน่นอนอย่างนี้ไม่เรียกลำเอียงแล้วจะเรียกว่าอะไร\"
      \"ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ\"ฉันยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
      \"เป็นไรมันไม่ใช่เธอเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้นซะหน่อย อีกอย่างพ่อแม่เธอคงไม่ทำอย่างนั้นแน่ ๆ เชื่อพวกเรา
      สิ\"
      \"แต่\"
      \"แต่อะไร?\"
      \"แม่พาพวกพี่กะน้องไปแล้ว  อีกอย่างเครื่องออกเมื่อกี้ ฮือ ฮือ\"
      \"งั้นพวกเราจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ\"
      \"ขอบใจจะ ซิก ๆ\"
      ตอนนี้ฉันไม่คิดจะไปเที่ยวเหมือนเมื่อก่อนอีกเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะที่แม่พาพี่และน้องไปเที่ยวรึเปล่า
      แต่ฉันก็ไม่เคยนึกเสียใจที่แม่ทำอย่างนี้ แม่เคยทำอย่างนี้บ่อย ๆ แต่ฉันไม่เคยโกรธเท่าครั้งนั้เลย

         บทที่4
      \"นี่เธอยังไม่หายโกระแม่อีกหรอดูเธอสิตาบวมมากเลยรู้ปะ\"
      \"อือ\"ฉันตอบสั้น ๆ
      \"เฮ้ ยัยหน้าจืดเป็นไรตาบวมเชียว\"
      \"อย่ามายุ่งสิ มันไม่ใช่เรื่องของนายตาบ้าโรคจิต ไอ้เพลย์บอยกำมะลอ\"
      ฉันไม่ได้ด่าตาบ้ามาโกโตะานานแล้ว  เวลาที่ฉันเครียดนายนี่ก็ชอบมายั่วโมโหกับกวนประสาทฉัน
      \"โหขนาดร้องไห้ตาบวมขนาดนี้ยังปากเก่งอีก จะให้ช่วยหยุดพูดมั้ยแล้วเธอจะติดใจ\"
      ตาบ้าทำสีหน้ากรุ่มเกริ่มแถมยังทำหน้าเจ้าชู้อีกฉันละเกลียดสีหน้าแบบนี้จริง ๆ
      \"ไม่ต้อง ขอบใจยะ\"
      \"ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้ไชน่า ใครจะไปยุ่งกับนักพะ...\"
      \"ว๊าย หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ นายต้องการอะไรจากชั้นกันแน่ เชอะ\"
      \"อยากรู้มากเลยหรอ\"
      \"อือ\"
      \"งั้น 4 โมงเย็นหลังเลิดเรียนไปกับชั้นหน่อย\"
      \"ที่ไหนบอกมาก่อน\"
      \"ห้าง ที่ที่เราด่ากันวันนั้น\"
      \"ได้\"
      \"แล้วเจอกันนะเด็กโง่\"
      \"ตาบ้าด่าชั้นหรอ\"
      เมื่อเวลา 4 โมงเย็นชั้นก็ไปรอตาบ้านั่น
      1ชั่วโมงผ่านไป   2ชั่งโมงผ่านไป
      \"มาแล้ว\"
      ตาบ้านั่นแต่งตัวแบบเท่สุด ๆ เลยจนชั้นอึ้งสุด ๆ เช่นเดียวกันแต่ตาบ้านั่นมาช้ากว่า 2 ชั่วโมง
      \"นามาช้า 2 ชั่วโมงชั้นจะกลับ\"
      \"แต่เธอลืมไปแล้วหรอที่เธออยากรู้ว่าฉันต้องการอะไรจากเธอ\"
      ใช่แล้วฉันลืมไปสนิทเลยแล้วฉันจะรู้ไปทำไมยังไงมันก็คงไม่มีอะไรมากหรอก  นายนั่นคงไม่มา
      หลอกฉันไปอย่างสาวคนอื่น ๆ และฉันจะบอกอย่างภาคภูมิใจว่าฉันไไม่ต้องเสียเวอร์จิ้นกับ
      ตาเพลย์บอยบ้ามาโกโตะงั้นกลับบ้านเลยดีกว่า
      \"ชั้นไม่อยากรู้แล้วเสียเวลาของชั้น ชั้นจะกลับ\"
      \"และชั้นก็จะตะโกนบอกทุกคนว่าเธอคือนักเลง\"นายนั่นกระซิบบอก และตาบ้านี่ชอบขู่ฉันด้วย
      คำพูด2คำคือคำว่า นักเลง
      \"ขู่ชั้นหรอ\"
      \"ไม่ได้ขู่แต่ทำจริง\"
      โอเคฉันยอมแพ้นายก็ได้
      \"งั้นก็บอกมาสิว่านายต้องการอะไร\"
      \"เวอร์จิ้นเธอ\"
      โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยบวดชี
      \"นายล้อชั้นเล่นใช่มั้ย ชั้นจะไม่พูดกับคนหื่นกามอย่างนายอีก\"
      \"บ๊ายบายเด็กโง่\"
      ตอนนี้ตาบ้ามโกโตะเปลี่ยนจาก \'ยัยหน้าจืด\' มาเป็น \'เด็กโง่\' หนอยกล้าดียังไงมาว่าคนน่ารักอย่างชั้น
      \"เฮ้ย! นั่นพี่มาโกโตะกับพี่ไชน่าอยู่ด้วยกันสงสัยเป็นแฟนกันแหงเลย ว่ามั้ย\"
      \"ไม่จริงหรอก พี่ 2 คนนั้นไม่ค่อยถูกกัน\"ใช่แล้ว ถูกต้องละคร้าบบบบบบบบบบ
      \"พวกน้องพูดอะไรกันหนะ\"นายมาโกโตะข่มขู่น้อง
      \"อยากโดนดีหรอที่พูดแบบนี้\"
      \"น้องจ๊ะอย่าเข้าใจผิดนะพี่แค่มาเดินห้าง ตาบ้านี่ก็ด้วย เชอะ\"
      \"จริงหรอคะ\"ฟู่โล่งแฮะ
      \"ใครว่าพี่ไชน่าเค้าปากแข็ง ความจริงพี่กับไชน่าเป็นแฟนกัน\"
      กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด พูดแบบนี้ได้ไงโหสงสัยต้องรอ
      น้อง ๆ ม.1 ไปก่อน นายมาโกโตะนายตายแน่
      \"กรี๊ดมาโกโตะทำงี้ได้ไง\"เสียงสาวน้อยน่ารักคนหนึ่งร้องออกมา
      \"เธอนาตาลีมาได้ไงอะ\"
      \"ทำไมจามาไม่ได้กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด\"
      \"นี่เธอจะกรี๊ดไปถึงไหนแก้วหูจะแตก\"ฉันบ่น
      \"เธอเป็นใครมาเป็นแฟนใหม่มาจังหรอ\"
      \"มาจัง?\"ใครหรอ
      \"ก็มาโกโตไง\"ยัยนกหวีดบอก
      \"ชู่วววว์\"
      \"ทำไมมาจังทำอย่างนี้ มาจังสัญญาแล้วนี่ว่าจะไม่เป็นเพลย์บอยและไม่เจ้าชู้อีกมาจังทำอย่างนี้แล้ว
      มาจังเอานาตาลีไปไว้ที่ไหนอะ กรี๊ด\"ยัยนกหวีดกรี๊ดอีกครั้ง
      \"อ่อเธอคิดว่าฉันเป็นแฟนใหม่ตาบ้านี่หรอ\"
      \"อย่ามาว่ามาจังนะ\"
      \"งั้นก็ขอบอกเลยว่าชี้นกับมาจังอะไรของเธอเป็นแค่รุ่นพี่และรุ่นน้อง จำไว้\"
      แล้วชั้นก็เดินออกจากห้างและกลับบ้านแต่ยังมิวายได้ยินเสียงยัยนกหวีดแต่พอเดินมาซักพัก ฉันก็แวะที่
      ร้านหล้าและทำไมมืด
      \"ที่นี่ที่ไหน ใครพาชั้นมา\"ฉันคราง
      \"อ่าวก็เห็นเธอมาคนเดียวเลยจะพามาส่ง\"
      \"แล้วที่นี่ที่ไหน\"
      \"อ่อเรากำลังจะถึงโรงแรมกัน รออีกแปปนะเธอก็จะมีความสุข\"
      \"ช่วยด้วย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด\"ฉันร้องสุดเสียง
      \"ไม่มีใครได้ยินหรอก5555\"
      ฮือพ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยหนูด้วย เอ๊ะนั่นยัยบีกะพี่เดชานี่มาทำอะไรกะยัยบี 2 ต่อ 2 แถมเปลี่ยวอีกต่างหาก
      แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะคิดมากเอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ
      \"ยัยบีช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยย\"
      \"เอ๊ะพี่เดคะนั่นยัยไชน่านี่ไปช่วยหน่อยนะคะ\"
      \"น้องบีไปตามไอ้มากะไอ้ชาลีมาช่วยนะพี่จะเข้าไปช่วยน้องไชน่าก่อน\"
      \"คะ\"
      \"เฮ้ย! หยุดนะ\"
      \"ตุ๊บ! แกเป็นใครวะ\"หนอยไอ้นักเลงเวรนี่ปล่อยก็ไม่บอก
      ไอ้บ้านั่นต่อสู้กับพี่เด
      \"พี่เดระวังหลังคะ\"
      \"หึหึ แค่นี้ก็เรียบร้อย\"
      \"ว๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย\"
      \"เฮ้ย\"
      \"ใครอีกวะ\"
      โอ้ต้องขอบใจนาย
      \"ปล่อยเธอนะ\"
      ไอ้บ้านั่นจับฉันแล้วฉันก็สลบไป

         บทที่5
         ที่นี่ที่ไหนนะช่วงนี้อ่อนแอจริง ๆ เลยนะเราแต่ปวดหัวไปหมดแล้วอะทำไงดีแต่ที่นี่ดูคุ้น ๆ นะ
      \"ไชน่า\"เสียงยัยนิ
      \"ที่นี่ที่ไหนหรอ\"
      \"บ้านตัวเองยังจำไม่ได้\"
      ทำมาเป็นว่าตาบ้านึกว่าแนจะยอมใจอ่อนที่นายมาช่วยชั้นหรอ
      \"อยู่ดีดีไม่เป็นต้องไปกินเหล้า แค่ม.2แท้ ๆ\"
      \"ว่าชั้นหรอ\"ฉันลุกขึ้นมาก็ลงไปนอนอยู่เหมือนเดิมเพราะเจ็บมาก ระบบไปทั้งตัว
      \"เธอเป็นไรมั้ยยัยไชน่า เธอหนะช้ำไไปทั้งตัวเลยแต่พี่มาโกโตะเข้ามาช่วยได้พอดี\"
      \"ไชน่าเดี๋ยวชั้นกะยัยบีจะไปซื้อของมาทำอาหารให้เดี๋ยวอยู่กับพี่มาโกโตะไปก่อนนะ\"
      \"ไม่เอาอะ จะไปด้วย\"
      \"อยู่เฉย ๆ เหอะ\"ทำไมชั้นต้องช้ำไปทั้งตัวด้วยแง้ แง้
      \"นี่นายมาทำไมก็ไม่รู้รกบ้าน\"
      \"พูดกับผู้มีพระคุณอย่างนี้หรอ\"
      \"แล้วจะทำไม\"
      \"พ่อ แม่เธอไม่อยู่รึไงบ้านเงียบอย่างกะป่าช้า\"
      อือก็ใช่นะสิใครเค้าจะจะเหมือนชั้นอะ มีพ่อกะแม่ที่ลำเอียง
      \"แม่ไม่อยู่ทำไม\"
      \"แล้วเธอไม่มีพี่หรือน้องเลยหรอตอนที่เข้ามาส่งเธอบ้านเงียบมากเลย\"
      \"พี่กันน้องไปกะแม่\"
      \"ไปไหน\"
      \"นายจะรู้ไปทำไม ชั้นอยู่คนเดียวผิดกฏหมายหรอ\"
      \"เธอแค่ม.2นะจะอยู่คนเดียวได้ไง\"
      ฉันกับตาบ้าเริ่มเถียงกันดังขึ้น
      \"ทำไม\"
      \"ถามจริงพ่อแม่เธอไม่สั่งสอนหรอว่าเวลาพูดกับคนที่มีอายุมากกว่าอะต้องพูดยังไง\"
      \"ฮือ ฮือ\"
      ฉันเริ่มร้องไห้แต่ที่นายมาโกโตะพูดก็จริงนะพ่อกับแม่ฉันอะมีเวลาสั่งสอนชั้นมั้ย แม่เคยสั่งสอนนะแต่เวลา
      พี่กันน้องอะไม่เคยโดนด่าเลย
      \"ชั้นพูดแรงไปหน่อย ขอโทษนะ\"
      \"ไม่เป็นไรยังไงที่นายพูดก็เป็นความจริง\"
      \"งั้นเธอมาอยู่กับชั้นมั้ยละรับรองสบาย\"
      \"ไม่เอาหรอกอยู่กับนายเดี๋ยวเสียความบริสุทธิ์\"
      \"ไม่ที่บานชั้นก็ได้งั้นเอากันที่บ้านเธอเลยมั้ย\"ตานี่ทำหน้าตาเจ้าชู้อย่างแรง
      \"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด\"
      \"เธอร้องทำไมนายออกไปเลย\"
      \"ทำไมอะไม่ดีหรอ น่าสนุกออก\"
      \"ไหนบอกจะมีนาตาลีเป็นคนสุดท้าย\"
      \"นี่งั้นชั้นขอทวงบุญคุณ\"
      \"บุญคุณอะไร\"
      \"ก็ที่ชั้นช่วยเธอจากพวกนั่นไงละ\"
      \"งั้นนายอยากได้อะไรละเงิน ทอง หรือว่าบ้าน\"
      \"เธอต้อง\"
      \"ยัยไชน่ารอนานมั้ย\"โอ้ขอบคุณพระเจ้าที่ยัยบีมาทันเวลา
      \"แล้วเราต้องคุยกันอีก\"
      \"พี่มาคะ\"
      \"ครับ\"
      \"วันนี้ฝากดูแลยัยไชน่าหน่อยได้มั้ยคะคือ\"
      \"ได้คับ มีอะไรรึเปล่า\"
      \"คือเราต้องกลับบ้านบ้างและวันนี้ยัยนิไม่สบายเลยไม่มีใครมาเฝ้าไชน่าเลยขอฝากไชน่าหน่อย
      นะคะ\"
      \"ได้ครับ ไม่มีปัญหา\"
      ตาบ้านั่นทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ทำไมยัยนิต้องไม่สบายตอนนี้ด้วย แล้วชั้นต้องอยู่กับตาบ้านี่ทั้งคืนเลย
      หรอนี่ ไม่นะ ไม่  ฉันละเกลียดขี้หน้านายนี่มาก ๆ เลยอยากจะฆ่าให้ตายรู้แล้วรู้รอดไปเลย
      \"นี่เธอ\"ตกใจหมดเลย
      \"มีไร นายทำชั้นตกใจ\"
      \"เธออยู่คนเดียวจริง ๆ หรอ\" นายจะถามขึ้นมาทำไมฉันยิ่งลืม ๆ เรื่องนี้แล้วแต่เค้าไม่รู้นี่
      \"นายจะทำไมจะมาอยู่บ้านชั้นรึไง\"
      \"ก็ไม่แน่\"
      หนอยตาบ้า ต่อให้ดีซักแค่ไหนแม่ฉันก็ไม่ให้อยู่หรอ
      \"ไชน่าาาาาาาาาาาาาาา\"เสียงแม่นี่
      \"ใครมาหรอ\"
      \"รุ่นพี่คะ เค้ามาช่วยหนูจากพวกบ้ากามคะ\"
      \"แฟนของไชน่าหรอจ๊ะ\"
      \"ก็เกือบใช่ครับ\"ตาบ้าพูดแบบนี้ได้ไงเดี๋ยวแม่ฉันโมโหขึ้นมาทำไง
      \"งั้นแม่มีเรื่องของร้องคุณซักหน่อยได้มั้ยจ๊ะ\"
      \"ได้ครับ\"
      ตายแล้วแม่จะขอร้องอะไรนายนี่นะ  คงจะไม่ใช่ให้ชั้นไปอยู่กับนายนี่หรอกนะ
      \"แม่รบกวนฝากดูแลไชน่าได้มั้ยจ๊ะ คือ เออ แม่จะย้ายไปอยู่ที่นิวซีแลนด์แต่ไชน่าเค้าไม่ค่อยอยากไป
      เลยไม่รู้ว่าจะพาไชน่าไปฝากไวที่ใคร\"แม่พูดงี้ไง หนูลูกแม่นะ
      \"ได้ครับ ถ้าเค้าคิดถึงคุณน้า ผมจะพาเค้าไปหาที่นิวซีแลนด์\"
      \"ขอบคุณนะจ๊ะ\"
      แม่ แม่ทำงี้ได้ไง หนูไม่ใช่ลูกแม่หรอคะ แม่เกลียดหนูขนาดนั้นเลยหรอคะ
      \"แม่ไปนะจ๊ะ บ๊ายบายนะลูกอยู่กับพี่เค้าดีดีนะ\"
      \"โชคดีครับคุณน้า\"
      \"เธอไปนอนได้แล้ว\"
      \"นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งชั้น\"
      \"แต่แม่เธอเพิ่งยกเธอให้ชั้นเมื่อกี้นะ\"
      เออ จริงด้วยฉันยอมแพ้นายชนะ นายเป็นฝ่ายคุมเกมแล้ว
      \"ไปนอนละนะ\"
      \"เดี๋ยวชั้นมีเรื่องจะถาม\"
      \"อือ ว่ามาสิ ชั้นไม่มีอารมณ์ตอนหรอ\"
      \"นั่นใช่แม่เธอจริง ๆ หรอ คนที่เค้าเรียกว่าแม่เค้าทำกันอย่างนี้หรอ\"
      \"แล้วนายจะมาถามชั้นทำไม นายก็เห็นที่แม่ชั้นพูดไม่ใช่หรอ แม่ไม่เคยรักชั้นนายได้ยินมั้ยไม่มีใครเคยรักชั้น
      ในชีวิตนี้ชั้นมีคนที่เค้ารักชั้นแค่ 2 คนเท่านั่นคือ ยัยนิและยัยบี นายได้ยินแล้วใช่มั้ยว่าไม่มีใครรักชั้นอีกแล้ว
      นอกจากยัย 2 คนนี้เท่านั้น ฮือ ฮือ ฮือ\"
      แล้วนายมาโกโตะก็เข้ามากอดฉันและฉันก็ไม่ขัดขืนด้วย อ้อมกอดของนายมาโกโตะนี่อบอุ่นดีจัง
      \"ฉันจะอยู่ข้างเธออีกคนตลอดไปนะ\"นายมาโกโตะพูดอะไรก็ไม่รู้แล้วฉันก็สลบและหลับไปเลย

         บทที่ 6
         ตื่นมาก็เห็นกระดาษโน๊ตเป็นลายมือของผู้ชายที่สวยมาก ๆ และมีข้อความเขียนเอาไว้ว่า
      \'เจอกันที่โรงเรียน จาก มาโกโตะสุดหล่อ\'
      พอถึงที่โรงเรียน
      \"หวัดดีเด็กโง่ เมื่อคืนกว่าชั้นจะได้นอนเล่นเอาเหนื่อยเลย\"
      \"นายหัดใช้คำที่ดูดีกว่านี้ไม่ได้หรอ\"
      \"ก็ชั้นไม่รู้นี่นา\"ผู้ชายน้าผู้ชาย
      \"เฮ้\'ทันโจบิ\'เธอมันเป็น\'อิโระอิโระนะ-ฮิ\'ที่เท่าไหร่\"
      \"อะไรของนาย\"
      \"วันเกิด\"
      \"อย่าพูดญี่ปุ่นได้มั้ย ชั้นงง\"
      \"แล้วเธอเกิดวันไหน\"
      \"ไม่บอก นายมีความสามารถพิเศษไม่ใช่หรอ\"
      \"อีก5วันเธอรอชั้นที่บ้าน ไม่งั้นเธอตายแน่ยัยนักพนัน\"
      \"เชอะ\"วันนี้นายมาโกโตะมารบกวนชั้นทุกพักเลย
      \"พี่นิ พี่บีคะพี่ไชน่าเป็นแฟนพี่มาโกโตะจริงหรอคะ\"
      \"คงใช่พี่ก็ไม่รู้\"ดูยัยบีตอบ
      \"เด็กโง่ไปกัน\"
      \"ไปไหน\"
      \"เที่ยวไง\"
      \"เรียนก่อนตอนเย็นก็ได้\"
      \"วันนี้เรียนแค่ครึ่งวันไม่ใช่หรอ\"
      \"อือ\"
      ตอนนี้ช้นกะนายมาโกโตะสนิทกันมากขึ้นจนใคร ๆ ก็หาว่าเราเป็นแฟนกันทั้งที่ความจริงทุก ๆ คนคิดไปเองซะมากว่า
      มีแต่คนคิดว่าฉันเป็นแฟนตาบ้านั่นอะ ทำไงดี
      \"นี่เธอ\"
      \"เธอเป็นใคร\"
      \"เป็นใครก็ช่าง เธอเป็นแฟนมาจังหรอ\"เอาอีกแล้วอดีตเป็นตาบ้ามาถามถึงคนรักเก่า
      \"จะบอกไว้ให้เอาบุญนะ เธอกับมาจังไม่ควรคู่กัน มาจังแค่คบเธอเล่น ๆ ควรทำความเข้าใจไว้ด้วย\"
      ใครคบกับนายนั่นแต่ทำไมฉันรู้สึกเจ็บใจนะที่มีคนมาพูดอย่างนี้
      \"ฉันจะพูดไว้เหมือนกันนะว่าชั้นกับมาจังอะไรของเธอไม่ได้เป็นแฟนกัน เราเป็นแค่รุ่นพี่กับรุ่นน้อง\"
      \"แล้วทำไมมาจังเค้าบอกว่าเธอเป็นแฟนเค้า\"
      \"จะไปรู้หรอ เลิกมาเซ้าซี้ได้แล้ว\"
      \"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด\"ยัยนกหวีดกรี๊ด
      พอจากที่ยัยนั่นพูดว่าตาบ้าคบกับชั้นเล่น ๆ ต่อจากเวลานั่นชั้นก็ได้แต่เหม่อลอย
      \"ยัยเด็กโง่\"
      \"นายมทำไม ไปหาแฟนนายซะสิ\"
      \"อ่าวแฟนฉันก็เธอไง\"
      \"ฟังนะ เมื่อตอนพักมีอดีตหรืออาจจะปัจจุบันด้วยมาทวงนายคืน ไปหาเธอซะสินายจะมายุ่งกับชั้นทำไม และเธอก็พูดว่า
      นายคบกับชั้นเล่น ๆ \"
      \"เธอหึงชั้นหรอ\"
      \"เปล่า ฉันแค่ไม่อยากยุ่งกับคนที่มีเจ้าของ\"
      \"งั้นถ้าฉันไม่มีใคร เธอก็จะคบกับฉันนะสิ ใช่มั้ย\"
      \"ไม่ ชั้นจะไม่ยุ่งกับนายแล้ว\"
      \"แต่ฉันรักเธอนะ รักมากด้วย\"
      \"นายพูดอย่างนี้มากี่คนแล้ว\"
      \"เธอคิดอย่างนี้หรอ เสียดานนะที่ฉันได้แต่คิดว่าเธอเป็นคนที่ฉันจริงจังด้วย เธอเป็นคนแรกและคนเดียว\"
      \"หยุดเถอะนายพยายามพูดยังไงชั้นก็ไม่เชื่อนายอีกแล้ว\"
      \"เธออยากให้ชั้นกลับไปหาพวกผู้หญิงใจง่ายพวกนั่นหรอ\"
      \".....\"
      \"ถ้าเธออยากให้ชั้นไปขนาดนั้น ชั้นก็จะไปก็ได้\"
      \"ลาก่อน\"
      ฉันวิ่งหนีนายมาโกโตะและตั่งแต่วันนั้นชั้นก็พยายามหลบหน้านายมาโกโตะตลอด
         วันนี้ชั้นเห็นนายมาโกโตะเดินกับสาวน้อยน่ารักหรือยัยนกหวีดนั่นแหละแล้วพวกเค้า 2 คนก็เดินมาแย่แล้วทำไงดีอะ
      เดินมาทางนี้ด้วย
      \"หวัดดีเด็กโง่\"นายมาโกโตะยังคงเรียกชั้นเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
      \"รุ่นพี่มีอะไรหรือคะ\"
      \"แฟนฉัน รู้จักกันไว้ แล้วเจอกันที่บ้านนะทำอาหารเผื่อนาตาลีด้วย\"
      \"อือ\"
      \"ไปกันเหอะนาตาลี\"

         บทที่ 7
         นายนั่นกลับบ้านมาพร้อมกับเหล้า 1 ขวดและอาหารที่เตรียมไว้ได้เย็นชืดหมดแล้วนายนั่นเดินเข้ามาใกล้แล้วก็เอ่ยปาก
      บอกบางอย่าง
      \"เธอพอใจแล้วใช่มั้ยที่ฉันไปคบกับคนอื่น เธอมีความสุขแล้วใช่มั้ย\"
      \"ใช่แล้วไง นายมีอะไร ถ้าไม่มีชั้นก็จะได้ไปนอน\"
      \"ไม่\"
      เสียงนายทำให้ชั้นตกใจ ตอนนี้นายมาโกโตะน่ากลัวมาก ๆ ชั้นยังไม่เคยเห็นนายมาโกโตะเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย
      \"เธอต้องอยู่กับชั้นไม่ว่ายังไง\"
      \"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด\"
      นายมาโกโตะกำลังลากชั้นเข้าไปในห้องนอนซึ่งฉันก็รู้ว่านายมาโกโตะกำลังจะ
      \"ชั้นจะไม่ให้เธอไปไหนอีกแล้ว ชั้นรักเธอเธอได้ยินมั้ย ชั้นรักเธอ\"
      นายมาโกโตะตะโกนดังไปทั่ว
      \"ฮือ ฮือ นายอย่านะ หยุดเดี๋ยวนี้ \"
      \"ไม่เธอต้องเป็นของชั้น อยู่กับชั้น\"
      ถ้าชั้นยอมนายนี่คงไม่ได้ชั้นต้องทำอะไรบ้าง
      \"เพียะ\"
      ฉัน ฉันตบหน้านายมาโกโตะฉันขอโทษ
      \"เธอ\"
      \"นายคิดว่าฉันเป็นของเล่นรึไง นายคิดว่าชั้นไม่มีจิตใจรึไงที่นายจะมาทำอะไรก็ได้\"
      \"เธออยากไปจากชีวิตชั้นขนาดนั้นเลยหรอ\"
      \"ใช่เพราะนาย นายมัน ฮือ นายมันไม่เคยแคร์ความรู้สึกของชั้นบ้างเลย\"
      \"ทำไมชั้นจะไม่แคร์ แล้วเธอละเคยคิดบ้างมั้ยว่าชั้นเจ็บปวดขนาดไหนที่ต้องไปคบกับคนอื่น ๆ ที่ชั้นไม่ได้รักเค้าเธอเคยแคร์
      ชั้นบ้างมั้ยละ\"
      ชั้นกับนายมาโกโตะเถียงกันดังมาก ๆ
      \"งั้น ฉันขอโทษ ชั้นจะไม่รบกวนเธออีกต่อไป เธอไปได้แล้ว\"
      \"ได้ชั้นจะไปแต่ก่อนจะไปชั้นมีอะไรจะบอกเธอก่อน\"
      \"มีอะไรก้รีบพูดแล้วรีบไป\"
      ตอนนี่ฉันรู้แล้วว่ฉันรักใครและฉันก็คงจะไม่ได้อยู่กับนายอีกแล้ว
      \"ฉันรักนย รักมาโดยตลอดแต่ตอนนี้ฉันคงไม่ได้อยู่กับนายอีกต่อไปแล้ว ชั้นจะไปนิวซีแลนด์\"
      \"เธอพูดจริง ๆ หรอ\"
      \"ถึงชั้นไม่ไปชั้นก็คงอยู่กับนายอีกไม่ได้\"
      \"ทำไมละ\"
      \"ชั้นเป็นมะเร็ง ดังนั้นชั้นจะไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีความสุขมากกว่านี้\"
      \"แต่....ไชน่า ฉันขอโทษ\"
      \"ไม่เป็นไร ลาก่อนนะคะรุ่นพี่มาโกโตะ\"
      จากวันนั้นชั้นก็เตรียมตัวที่จะไปนิวซีแลนด์และไม่ได้เจอพี่มาโกโตะอีกเลย
      \"ไชน่า ไชน่าาาาา\"
      \"โอ๊ย เธอตะโกนทำไมไอ้นิบ้า\"
      \"อ่าว ก็ฉันเรียกเธอตั้งหลายรอบแล้วแต่เธอไม่ฟัง ช่วงนี้เธอเป็นอะไรไม่ยอมพูดไม่ยอมจา แถมยังนั่งเหม่อลอยอีก เออแล้วก็
      เรื่องพี่มาด้วยอะทะเลาะกันหรอ\"
      \"เปล่านี่มีไรรึเปล่า\"
      \"ก็เห็นพี่เดกับพี่ชาลีพูดนะว่า\'ไอ้มานะเอาแต่กินเหล้าแถมยังเพ้อถึงแต้ไชน่า\'พี่เดพูดอย่างนี้อะ\"
      เฮ้อ ฉันขอโทษนะที่ต้องพูดออกไปให้นายไม่สบายใจทั้งที่ความจริงฉันไม่เป็นอะไรเลย ขอโทษนะ

         บทที่8
         \"กรี๊ดมาจังเป็นไรไป\"
      \"ไม่เป็นไรครับ แค่อกหัก\"
      \"อ่าว นาตาลีไม่ได้ทิ้งมาจังไปนี่\"
      \"นี่นาตาลีฟังนะ ผมไม่เคยรักคุณเข้าใจมั้ยผมรักแค่ไชน่า ผมรกไชน่า\"
      \"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด มาจังกลับมานะอย่าทำอย่างนี้กับนาตาลีนะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด\"
      \"ไชน่า\"
      นายมาโกโตะเข้ามาในห้องแล้วเรียกฉัน
      \"พี่มา\"
      \"ฉันจะไม่ให้เธอไปไหนอีกแล้วไชน่า\"
      \"แต่ฉันตัดสินใจแล้ว\"
      \"ไม่ ฉันขอแค่เธอยู่กับชั้น อยู่ในที่ ๆ ชั้นสามารถเห็นและสามารถให้ความรักกับเธอได้ ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไรไปจะพิการหรือเธอ
      จะเป็นอะไรที่ร้ายแรงกว่านั้นชั้นก็ยอมอยู่กับเธอจาวันที่ฉันตาย\"
      \"ฮือ ฮือ\"
      เมื่อเลิกเรียนฉันก็ปรับความเข้าใจกับมาโกโตะ(เริ่มเรียกเป็นมาโกโตะแล้ว)และบอกความจริง
      \"นี่\"
      \"หือ\"
      \"วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกได้รึเปล่า สัญญานะ\"
      \"อือ ฉันก็จะรักนายจนวันตายเลย\"
      โครม
      \"มาโกโตะ\"
      \"ไชน่า\"
      เรา 2 คนถูกรถชนแล้วถูกพาไปร.พ.(โรงพยาบาล)
      \'นายสัญญาแล้วนะว่าจะอยู่ด้วยกัน\'
      \'เธอสัญญาแล้วนะว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป\'
      สุดท้ายหมดก็ไม่สามารถช่วยชีวิตพวกเราไว้ได้เพราะได้โดนรถชนอย่างแรงแต่ถึงยังไงชั้นก็ไม่เสียใจเพราะไม่ว่าชาติไหน ๆ ก็จะมี
      มาโกโตะอยู่ด้วย ฉันรักนายเสมอนะมาโกโตะ
      จาก ไชน่า
      @#$@#$@#$@#$

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×