โอ้ แม่เจ้า - โอ้ แม่เจ้า นิยาย โอ้ แม่เจ้า : Dek-D.com - Writer

    โอ้ แม่เจ้า

    จะโอ้ แม้เจ้ากันยังงัย คลิกเข้าไปอ่านกันได้เลย

    ผู้เข้าชมรวม

    580

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    7

    ผู้เข้าชมรวม


    580

    ความคิดเห็น


    4

    คนติดตาม


    0
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  12 ธ.ค. 46 / 22:18 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      “โอ๊ยย นังจู้ตื่นได้แร้วย่ะ นอนจนตะวันดับแร้ว “ เสียงของแหม่ม ปลุกเพื่อนสาว(ประเภท 2 ) ของเทอให้ตื่นขึ้นมาเพื่อไปทำงานประจำของพวกเทอ
      “ เออ เดี๋ยววสิวะ เออ ตืนแล้ว” เวียงจู้ดังตอบกลับมา
      หลังจากนั้นสองสาวก้อแต่งองทรงเครื่องเพื่อไปปติบัดพาระกิดของพวกเทอ นั่นก้อคือ งานคาบาเร่ต์ โชว์
      ณ ภูเก็ต มิวสิเคิล Phuket musicle
      “อ้าว จู้ เปงไรวะ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว “ แหมามถามเพื่อนสาวไม่แท้ของเทอหลังจากเลิกงาน
      “ก้อเมื่อกี้น่ะสิ มีเด็กหนุ่มน่าตาน่ารักคนนึงเดินเข้ามา แล้วบอกกะชั้นว่า
        “ พี่ครับพี่ครับ พี่จู้ใช่หรือเปล่าครับ “ เด็กหนุ่มคนนั้นถามเทอ
      “อ๋อ ใช่จ๊ะ น้องมีอะไรจ๊ะ “ หล่อนถามอย่างมีไมตรีจิต
      “เออ คือผมชอบพี่มากเลยนะฮะ ผมมาดูพี่เเสดงหลายครั้งเเล้วนะฮะ พรุ่งนี้พี่มองผมนะครับ ผมจะนั่งแถวหน้าเลยนะฮะ” เด็กหนุ่มคนนั้นพูด
      อ๋อ ผมชื่อพัท น่ะฮะพี่ พรุ่งนี้อย่าลืมมองผมนะฮะ
      เขาพูดแล้ววิ่งจากไปปล่อยให้หล่อนยืนงงอยู่ตรงนั้น
      “ เรื่องมันก้อมีเท่านี้แหละ ยัยแหม่ม “ จู้พูดหลังจากเล่าไห้เพื่อนฟัง
      รึว่าเค้าจะชอบชั้นเนี่ย จู้พูด
      โอ๊ย จู้ เค้าจะคิดกะแกยังง๊าย อย่าลืมนะว่าเรามันสาวประเภทสอง ใครจะจะสนจริง สงสัยเค้าแค่อยากลองของแปลกมั้ง
      อืม จู้ เข้าใจคำที่เพื่อนพูดเปงอย่างดี หล่อนรุดีว่าคนที่เข้ามามีแต่หวังผลประโยด หล่อนก้อเคยเจ็บมาหลายครั้งเเล้ว แต่เมื่อมีเข้ามาใหม่ หล่อนก้ออยากจะเข้าไปลองทุกครั้งไป เหมือนน้ำพึ่งเรื่อสือพึ่งป่างัย ( เอ๊ะ เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย 55)
      วันรุ่งขึ้น
      มรึงเปงไรวะจู้ เต้นผิดเต้นถูกอยู่ได้ เสียงานหมดเลยเนี่ย แหม่มบ่นอย่างอารมเสียเมื่อหลังจบการแสดงชุดแรก เพราะหล่อนก้อคอยเต้นผิดเต้นถูกไปด้วยเพราะคอยมองตามจู้นั่นเอง
      ก้อชั้นก้อคอยมองหาพัทเค้าอยู่น่ะ  
      “ พัทนะพัท หลอกไห้รอเก้ออีกตามเดิม เฮ้อ “ เทอบ่นหลังจากเลิกงาน
      มันคงไม่มมาแล้วมั้งจู้ กลับไปพักผ่อนเหอะ พรุ่งนี้ลุยงานต่อ คิดซะว่ามันแค่ฝันไปนะ แหม่มปลอบเพื่อน
      เออ กลับเหอะ จู้บ่นอย่างหมดหวัง และขณะที่เทอกะลังหันหลังกลับนั้น ก้อมีเสียงหนึ่งมาเรียกเทอ
      เดี๋ยวฮะ พี่จู้ฮะ พี่จู้
      “ พัท “  จู้อุทานแล้วแทบจาวิ่งไปกอดพัทไห้ได้เลย ทำไมนะ แค่เด็กหนุ่มคนเดียวถึงต้องดีใจขนาดนี้ด้วย
      ทำไมมาช้านักล่ะ จู้ตัดพ้อ
      เอ่อ คือที่บ้านเค้าม่ะค่อยอยากไห้ผมมาที่นี่น่ะฮะ   พัทตอบ
      อ้าว ทามมายล่ะจ๊ะ   จู้เริ่มเส้าเมื่อรุว่าคามรักมีปันหา
      คือ เค้ารุว่าผมชอบงานแบบนี้มากน่ะฮะ เค้าเลยกีดกันไม่ไห้ผมมา พัทพูดพลางยกกระจกขึ้นมาส่องหน้า  ซึ่งเปงกิริยาที่จู้คุ้นตาเปงอย่างดี  “ไม่นะ” จู้คิดอยู่ในใจ
      พี่จู้ช่วยสอนแพทตี้ด้วยนะฮ้า เนี่ย แพทตี้ดูงานพี่มาหลายวันเเล้ว พี่เต้นสวยมากเลยฮ้าายังงัยแพทขอฝากตัวด้วยนะฮ้าาาา  
      “โอ้ แม่เจ้า” จู้อุทานอย่างกับลมใส่

      อ่านแล้วเปงงัยช่วยแสดงคามคิดเหงด้วยนะคะ ขอบคุนทุกท่านค่ะ

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×