สายฝน ผม และ ... - สายฝน ผม และ ... นิยาย สายฝน ผม และ ... : Dek-D.com - Writer

    สายฝน ผม และ ...

    ในวันที่ฝนตกผม.....

    ผู้เข้าชมรวม

    382

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    382

    ความคิดเห็น


    6

    คนติดตาม


    0
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  2 ส.ค. 48 / 09:17 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      สายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายทำเอาผมยืนตัวสั่นอยู่หน้าสถานี ผมลังเลสักครู่ว่าจะทำไงดีแล้วก็ตัดสินใจยกกระเป๋า     นักเรียนขึ้นมาบังหัวแล้วว่งฝ่าสายฝนไป คนเกือบทั้งสถานีหันมามองผมด้วยสายตามีคำถามแบบว่านายบ้าป่าวแทนที่จะยืนหลบฝนกับฝ่าออกไป  
             ผมไม่แคร์หรอกว่าพวกเค้าจะว่าไง ก็มันเป็นเรื่องของตัวผมนี่พวกเค้าไม่เกี่ยวซะหน่อย เออ!ใช่ลืมบอกชื่อเลยผมชื่อ ยุน จีริน เรียก ริน เฉยๆก็ได้ไม่ว่ากัน ระหว่าทางที่ผมกลับบ้านนั้นได้ไปสะดุดตากับอะไรบางอย่างตรงเสาไฟฟ้าเข้า
            ผมก็เลยหยุดดูก่อน ผมมองไปแล้วเห็นสร้อยเส้นไม่ใหญ่นักกับจี้รูปประหลาดๆห้อยอยู่ ผมจึงหยิบมันขึ้นมาดู แล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่สนใจอะไรนัก ทันทีที่ผมกับถึงบ้านก็เข้าอาบน้ำชำระร่างกายที่เปียกปอนไปด้วยฝน
              กึก กึก ตึง! เสียงโต๊ะในห้องนอนผมล้มทำเอาผมที่กำลังอาบน้ำอย่างสบายๆอยู่ต้องรีบวิ่งออกมาดู ภาพตรงหน้าผม โอ้ว พระเจ้า ผู้หญิงนี่!
                สภาพเธอทำเอาผมเกือบตบะแตก เสื้อครึ่งตัวของเธอแถมยังเว้านี่ เปิดนู่น กับ กระโปรงที่ยาวไม่ถึง คืบครึ่งของเธออีก นี่เธอเป็นใครกันแน่เนี่ย
           “ธะ...เธอ เธอเป็นใคร”ผมพยายามเค้นเสียงถามเธอ
            
           “อุ้ย!สวัสดีค่ะชั้นชื่อ หลี่หมิง เป็นภูตที่โดนสะกดอยู่ในสร้อยค่ะ”คำตอบที่เธอบอกผมทำเอาผมอดปล่อยก๊ากไม่ได้ แต่อีกใจผมก็คิดถึง   สร้อยที่ผมโยนทิ้งไป
          
           “ฮะๆ บ้าป่าวเธอตัวโตจะตาย”ผมแค่นหัวเราะเธอ
          
           “ฮึ!ไม่เชื่อใช่มั้ยงั้นดูซะ”เธอกำลังจะทำอะไรให้ผมดูน้า ผมคิด
          
           “เหวออออ”ผมร้องอย่างตกใจเพราะตัวผมถูกยกลอยสูงจากพื้นประมาณ 3 ฟุต
          
           “เชื่อยังล่ะทีนี้”เธอบอกผม
          
           “ชะ...เชื่อแล้วปล่อยชั้นลงเถอะ”ผมอ้อนวอนเธอ ตุ่บ! เสียงตัวผมกระแทกที่นอน
          
           “โอ๊ย แต่ว่าตอนนี้ขอพลังชั้นหน่อยละกันนะ”เธอไม่พูดพร่ำทำเพลงกระโดดโถมตัวหาผมทันที
          
           “จ๊ากกกก!”ผมร้องอีกรอบ
          
            “...ริน พี่ริน ตื่นๆได้แล้ว”เสียจีฮันน้องผมปลุก ผมจึงสะลึม สะลือตื่นมา
          
           “ฮัน ฮัน เห็นผู้หญิงตัวประมาณนี้มั้ย”ผมถามฮัน
          
           “บ้าน่าพี่ผู้หญิงที่ไหนไม่มีผมไปรอข้างล่างนะ”จีฮันบอกผมอย่างสงสัยในตัวผม พร้อมกับไปรอข้างล่าง
          
           ผมอดไม่ได้ที่จะมองไปนอกหน้าต่าง ผมเกือบคิดว่ามันเป็นฝันแล้ว แต่สายตาผมกลับมองเห็น.....ผู้หญิงโบกมือให้ผมอยู่ข้างนอก หลี่หมิง! ภูตที่ผมเห็นในฝัน นี่มันต้องเป็นฝันอีกแน่ๆ ผมตบหน้าตัวเองผลที่ได้ก็คือ เจ็บ!
            
           “ม่ายยยยยยยยย!”ผมตะโกนอย่างสุดเสียงด้วยความไม่เชื่อตาตัวเอง

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×