ทำไมชีวิตเราถึง.....? - ทำไมชีวิตเราถึง.....? นิยาย ทำไมชีวิตเราถึง.....? : Dek-D.com - Writer

    ทำไมชีวิตเราถึง.....?

    โดย <>

    เมื่อชีวิตของผู้ชายคนหนึ่งที่พบรักกับผู้หญิงคนหนึ่งแล้วต้องพลัดพรากจากกันแต่สุดท้ายเขาต้องเสียใจไปตลอดชีวิตเพราะเหตุใด?

    ผู้เข้าชมรวม

    500

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    6

    ผู้เข้าชมรวม


    500

    ความคิดเห็น


    1

    คนติดตาม


    0
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  10 ต.ค. 46 / 20:30 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      เรื่อง ราวที่ผมได้มาจาก หนังสือ เรื่อง “รัก” ยอมได้ทุกอย่าง
      เรื่องก็มีอยู่ว่า
      > >มีเมืองเล็ก ๆ ที่สวยและสงบสุขเมืองหนึ่ง
      > >มีคู่รักคู่หนึ่งที่รักกันมาก
      > >ทุกวันพวกเขาจะ[พากัน]ไป--)ดู(=ชม--พระอาทิตย์ขึ้นที่ชายหาด
      > >และไปส่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่ชายหาดตอนโพล้เพล้
      >ทุกคนที่เคยพวกเขาพบเจอจะมองด้วยสายตาอิจฉาในความรักของคนคู่นี้เสมอ.
      > >
      > >แต่แล้ววันหนึ่ง
      > >
      > >เกิดอุบัติเหตุรถชนขึ้น หญิงสาวผู้โชคร้ายได้รับบาดเจ็บสาหัส
      >>เธอนอนเงียบ ๆ อยู่บนเตียงของโรงพยาบาล
      > >
      วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า เธอก็ยังคงไม่ฟื้นคืนมา
      > >
      > >ตอนกลางวัน ชายหนุ่มจะมาเฝ้าอยู่ที่หน้าเตียง ร้องเรียกคนรักของเขาเสมอ
      > >ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ตอบสนองใด ๆ เลย
      > >ตกกลางคืน
      > >ชายหนุ่มจะไปสวด)ภาวนา(--ออนวอน(?)ต่อพระผู้เป็นเจ้าที่โบสถ์นอกเมือง
      เขาร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ไม่มีจะไหลออกมาอีกแล้ว
      > >
      ผ่านไป 1 เดือน
      > >
      > >หญิงสาวยังคงหลับใหลไม่ฟื้นเหมือนเดิม
      > >
      > >ส่วนชายหนุ่มก็ดูจะซูบเซียวขึ้นทุกวัน
      แต่ก็ยังคงสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าอยู่เสมอไม่หยุด
      > >
      > >แต่แล้ววันหนึ่ง
      > >
      >>พระผู้เจ้าก็เกิดเห็นใจในรักของชายหนุ่มและตกลงที่[ประทาน]พรให้แก่เขา
      > >พระผู้เป็นเจ้าได้ถามชายหนุ่มว่า “เจ้ายอมที่จะแลกพรนี้ด้วยชีวิตของเจ้าไหม”
      ชายหนุ่มตอบโดย[ไม่]ลังเลว่า “ ผมยอมครับ”
      > >
      > >พระผู้เป็นเจ้าพูดว่า “งั้นดี, )ฉัน(--จะให้คนรักของเจ้าฟื้นขึ้นมา
      > >แต่เจ้าต้องแลกกับการกลายเป็นแมลงปอเป็นเวลา 3 ปี เจ้าจะ--)ตกลง--(ยอมไหม”
      > >
      > >ชายหนุ่มได้ฟังดังนั้น [แต่]ก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิม “ผมยอมครับ”
      > >
      ฟ้า[สาง]แล้ว
      > >
      > >ชายหนุ่มได้กลายเป็นแมลงปอสวยงามตัวหนึ่ง
      > >
      > >เขาบอกลาพระผู้เป็นเจ้าแล้วรีบบินกลับไปที่โรงพยาบาล
      > >
      > >หญิงสาวฟื้นขึ้นมาแล้วจริง ๆ
      มีนายแพทย์หนุ่มยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ คุยเรื่องอะไรกันสักอย่างหนึ่ง
      > >
      > >แต่ช่างเสียดายที่เขาไม่สามารถที่จะได้ยิน.
      > >
      หลายวันผ่านไป
      > >
      > >หญิงสาวแข็งแรงพอที่จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว
      > >
      > >แต่เธอดูไม่มีความสุขเลย
      > >
      เธอออกตะเวณหาข่าวคราวของชายหนุ่ม
      > >แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าชายหนุ่มหายไปอยู่ที่ไหน
      > >หญิงสาวยังไม่ละความพยายามที่จะตามหาชายคนรักของเธอ
      > >
      ชายหนุ่มซึ่งอยู่ในร่างของเจ้าแมลงปอ
      > >ได้[แต่]บินวนเวียนอยู่รอบตัวหญิงสาวไม่ห่าง
      > >[ทว่า]เขาไม่สามารถที่ส่งเสียง ไม่สามารถโอบกอด[เธอ]
      > >เขาทำได้แค่เพียงเฝ้ามองดูหญิงสาวไม่ให้คาดสายตาเท่านั้น
      > >
      ฤดูร้อนผ่านไปแล้ว
      > >
      > >ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ปลิวร่วงหล่นจากต้นไม้ใหญ่
      > >เจ้าแมลงปอจำต้องจากที่นี่ไปแล้ว
      > >นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้บินมาเกาะที่บ่าของหญิงสาว
      > >
      เขาอยากใช้ปีกของเขาลูบใบหน้าของหญิงสาว
      > >อยากใช้ปากเล็ก ๆ จูบที่หน้าผาก
      > >แต่อย่างไรก็ดีร่างเล็กบอบบางในคราบของแมลงปอก็ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาวได้
      > >
      แค่พริบตา ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือน
      > >
      > >เจ้าแมลงปอรีบบินกลับมาหาคนรักของเขา
      > >เพื่อจะพบว่าร่างอันคุ้นตานั้นบัดนี้ได้ยืนเคียงคู่อยู่กับชายรูปร่างสันทัดคนหนึ่ง
      > >ภาพ ๆ นั้นทำให้เจ้าแมลงปอเกือบจะบินตกลงมาจากอากาศเลยทีเดียว
      > >
      ชาวบ้านต่างกล่าวขานถึงเรื่องอุบัติเหตุที่ทำให้หญิงสาวได้รับบาดเจ็บสาหัสทำให้ได้พบกับแพทย์หนุ่มที่น่ารัก
      > >และ ใจดี คนนั้น
      > >และยังกล่าวถึงความรักของคนทั้งคู่ที่เหมือนถูกกำหนดมาอย่างไรอย่างนั้น
      > >แน่นอนพวกเขายังคงพูดถึงหญิงสาวที่สดใสร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมายนัก
      > >
      เจ้าแมลงปอรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก
      > >
      > >หลังจากนั้นไม่กี่วัน
      > >
      > >แมลงปอเห็นแพทย์หนุ่มผู้นั้นพาคนรักของตนไปชายทะเลเพื่อดูพระอาทิยต์ขึ้น
      พลบค่ำก็อยู่[ที่]ชายหาดเพื่อดูพระอาทิตย์ตก
      > >
      > >แต่สำหรับเขาแล้ว
      > >
      > >นอกจากบินมาเกาะที่บ่าของหญิงสาวแล้ว เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย
      หน้าร้อนของปีนี้ช่างยาวนานนัก
      > >
      > >เจ้าแมลงปอบินต่ำลง ๆ ทุกวันด้วยความรู้สีกที่เจ็บปวด
      > >
      เขาไม่มีเรี่ยวแรงเพียงพอที่จะบินเข้าใกล้ หญิงอันเป็นที่รัก
      > >
      > >ท่าทางการพูดคุยกันอย่างสนิทสนมของคนทั้งคู่
      > >
      > >เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทั้งคู่ ทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งนัก
      > >
      ย่างเข้าฤดูร้อนของปีที่ 3
      > >
      > >เจ้าแมลงปอไม่ค่อยไปเฝ้าดูคนรักของเขาแล้ว
      > >
      > >บ่าของเธอบัดนี้ถูกโอบกอดด้วยมือของแพทย์หนุ่ม
      > >
      ใบหน้าถูกประทับจูบอย่างเบา ๆ จากเขาผู้นั้น
      > >
      > >ดูท่าทางแล้วไม่มีทางเลยที่หญิงสาวจะมีเวลาที่จะไปคิดถึงแมลงปอที่เจ็บปวดตัวหนึ่ง
      > >ยิ่งไม่มีทางที่จะไปคิดถึงอดีตสิ่งที่ผ่านไป
      > >
      วันครบรอบปีที่ 3 ที่พระผู้เป็นกำหนดไว้ใกล้มาถึงแล้ว
      > >
      > >คนรักของเจ้าแมลงปอกับนายแพทย์หนุ่มได้จัดพิธีแต่งงานขึ้นในวันสุดท้ายนั้นเอง
      > >เจ้าแมลงปอค่อย ๆ บินเข้าไปในโบสถ์ และไปเกาะที่บ่าของพระผู้เป็นเจ้า
      > >
      เขาได้ยินเสียงของคนรักที่ดังมาจากข้างล่างตอบรับคำสาบานของพระผู้เป็นเจ้าว่า
      > >“ฉันยอมรับ”
      > >
      > >เขาเห็นแพทย์หนุ่มคนนั้นสวมแหวนให้คนรักของเขา
      > >ตามด้วยจุมพิตที่แสนหวานของคนทั้งคู่.

      เจ้าแมลงปอปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมา
      > >
      > >พระผู้เป็นเจ้าถามแมลงปอว่า “เจ้ารู้สึกเสียใจไหม”
      > >
      เจ้าแมลงปอเช็ดน้ำตาแล้วตอบว่า “เปล่า”
      > >
      > >พระผู้เป็นเจ้าถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า
      > >“งั้นพรุ่งนี้เจ้าก็ได้กลับเป็นเจ้าคนเดิมแล้ว”
      > >
      เจ้าแมลงปอส่ายหน้าอย่างช้า ๆ ก่อนตอบว่า “
      > >ขอผมเป็นแมลงปออย่างนี้ไปตลอดชีวิตเถอะครับ”
      > >
      > >บาง)บุพเพ{=?}(--->>[ชะตา]ถูกกำหนดมาเพื่อที่ต้องสูญเสียไป
      > >
      บาง//บุพเพ//ตอนจบไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด
      > >
      > >รักคน ๆ หนึ่ง ไม่จำเป็นต้องได้รับรักตอบ
      > >
      > >แต่
      > >
      เมื่อได้รับรักจากใครคนหนึ่ง
      > >
      > >เราต้องดูแลรักษามันไว้อย่างดี
      > >

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×