Fly to the heaven - Fly to the heaven นิยาย Fly to the heaven : Dek-D.com - Writer

    Fly to the heaven

    เรื่องสั้นเศร้าๆธรรมดา ใครอยากอ่านก็เชิญนะคะ ขอบคุณ

    ผู้เข้าชมรวม

    370

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    9

    ผู้เข้าชมรวม


    370

    ความคิดเห็น


    1

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักดราม่า
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  1 ต.ค. 46 / 23:12 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      “ เดียร์   เราชอบเธอ”…..นี่คือคำบอกรักของผมที่ให้กับ ‘เธอ’คนนั้น…รักแรกของผม…..ผมไม่รู้หรอกว่าเธอทำหน้ายังงัย เพราะเวลาที่พูดผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลย….เอาแต่ก้มมองพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย…
      ในใจก็คิดเอาแต่ว่า….
      …..ถ้าเธอไม่รับรักผม….ก็ขอเป็นแค่เพื่อนก็แล้วกัน….

      “เหรอ…อืม….เบส…เราก็ชอบนาย” เสียงใสๆที่ได้ยิน ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นทันทีทันใด….แล้วก็ได้เห็นรอยยิ้มสดใสที่มักจะติดอยู่บนใบหน้าของเธอเสมอ….เธอยิ้มให้กับผม….เธอชอบผมด้วย!!

      ตอนนั้น…ผมไม่รู้จะบอกยังงัย…เพียงแต่รู้ว่าดีใจมาก…มากที่สุดในชีวิต

      ….เดียร์….เด็กผู้หญิงเรียบร้อย…จากสายตาคนส่วนมาก….ความจริงถ้ามองจากข้างนอก…เธอก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ…….แค่เด็กผู้หญิงน่ารักๆธรรมดา….แต่ไม่รู้ทำไม….ผมมักจะชอบมองเธอเสมอ…

      ทั้งกิริยา….
      ท่าทาง….
      น้ำเสียง….
      แล้วก็รอยยิ้มที่มักจะทำให้ผมมองค้างอยู่เป็นประจำ……

      ที่จริงผมกับเดียร์แทบจะไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ……ก็อย่างที่บอก….เธอดูเรียบร้อย…จนผมที่เป็นเด็กเฮ้วประจำห้อง…ไม่กล้าเข้าใกล้…..ได้แต่มองอยู่ห่างๆ
      แต่พวกเพื่อนๆผมมันรู้และมักแซวเรื่องผมกับเดียร์อยู่เรื่อย…..

      วันหนึ่งตอนผม เดินกลับจากโรงเรียน บังเอิญผมได้ยินเสียงแมวร้อง ดังแง้วๆข้างทาง พร้อมกับร่างเล็กๆของเด็กผู้หญิงที่คุ้นตาดี กำลังก้มลงอุ้มลูกแมวอยู่บนตัก

      “ทำอะไรน่ะเดียร์”ผมถาม

      “ก็ลูกแมวน่ะสิ มีคนเอามาทิ้งไว้น่าสงสารอ่ะ”

      อ้าว แล้วทำไมเธอไม่เก็บไปเลี้ยงเองซะล่ะ”

      “ไม่ได้หรอก แม่เราแพ้ขนสัตว์น่ะ เลี้ยงไว้ในบ้านไม่ได้ แต่เราสงสารมัน”เธอบอก

      ผมยืนคิดอยู่ครู่นึง พลางมองที่ลูกแมวตัวสีส้มๆขนแดงๆตัวนั้น ดูท่าทางมันอิดโรยและคงจะเหงามาก

      ให้เราไปเลี้ยงแทนมะ”
      +++++++++++++++++++++++++

      หลังจากนั้นแมวน้อยก็มาอยู่บ้านผม เป็นสมาชิกใหม่ของบ้านไปโดยปริยาย  ผมกับเดียร์ก็พูดคุยกันมากขึ้น ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเจ้าเหมียวตัวน้อยนั่นแหละครับ พวกเราตั้งชื่อมันว่า ราเม็ง เดียร์เป็นคนคิดครับ….จากที่คบกันมานาน..ผมก็รูว่าเดียร์…ไม่ใช่เด็กผู้หญิงเรียบร้อยอะไรมากมาย…เธอเป็นคนร่าเริง…แล้วก็มักจะมีมุขตลกอะไรมาให้ผมขำประจำ…พวกเราสนิทกันมากขึ้น แต่จะเป็นเพื่อนมากกว่า….เจ้าราเม็งก็ดีครับ…มันเหมือนเป็นตัวเชื่อมโยงระหว่างผมกับเดียร์…

      ……พวกเราสนิทกันมากขึ้นทุกวัน…แล้วก็มาถึงวันที่ผมบอกความในใจกับเธอ…

      ………เราตกลงเป็นแฟนกัน…..

      ……..พ่อแม่เธอก็รู้…พ่อแม่ผมก็รู้………..แต่ไม่ว่าอะไร….ผมทำตัวดีขึ้นมาก….อ่านหนังสือ…และไม่ติดเกมส์เหมือนก่อน..เพราะผมอยากวิ่งให้ทันเดียร์…..เธอเรียนเก่งหัวดี…….
      ….ชีวิตผมมีความสุขมาก…….ดำเนินไปเรื่อย….อย่างเรียบง่าย….
      …..ผมคิดว่าไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว………

      ……แต่พายุมักจะเกิดขึ้นในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสเสมอ…..


      …..เดียร์เลิกติดต่อกับผม……

      ………เธอพยายามหลบหน้า………

      ………ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอเปลี่ยนแปลงไป…………..

      ……….ผมกระวนกระวายมาก…………..

      ……….ตามหาเธอทุกที่…………เดียร์เริ่มหายไป…….เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์…….

      ………ไม่มาโรงเรียน…………ไปที่บ้านก็ไม่อยู่….

      ………….แม้แต่เพื่อนสนิทของเธอก็ไม่รู้……………..

      …………..ทำไม………..ผมเฝ้าถามตัวเอง……..

      ………..ผมทำอะไรผิดรึเปล่า?……………

      ………..ผมผิดใช่มั้ย……..เธอถึงหนีผมไป………..

      จากนั้นผมเริ่มเกเร……….เที่ยวกลางคืน……………ไม่ตั้งใจเรียน……….ติดเกมส์………จนพ่อแม่บ่น..ระอากับพฤติกรรมของผม…..

      …….ซึ่งผมก็รู้ว่าเพราะอะไร……..

      ………..ในใจผมยังมีภาพของเธอเสมอ……..รอยยิ้มที่ผมหลงรัก……….

      …….วันเวลาเก่าๆ…….เสียงหัวเราะของเราสองคน…….

      ……….ที่ที่เรามักไปเที่ยวกัน………..เดียร์……เธออยู่ไหน……..

      ….เบสขอโทษ……..

      ผมนอนอยู่บนเตียง พร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลอาบแก้ม

      …….ไม่ว่าเหตุผลอะไร…..แต่ผมแค่อยากขอโทษ……

      ……หวังเล็กๆว่าบางที……เสียงที่ร่ำร้องในใจ………คงจะส่งผ่านไปถึงเธอคนนั้น……..และกลับมาหาผม……
      ……..ซักวัน…….

      แล้ววันที่ผมรู้ความจริงที่แสนจะเจ็บปวด……
      ….เดียร์เป็นโรคหัวใจ…

      ภาพที่ผมเห็นเธอ…..นอนอยู่บนเตียง……สายระโยงระยางเต็มไปหมด………
      สายตาที่มองมาทางผม…………ความรู้สึกที่รับรู้ได้…….แม้ไม่เอ่ยปาก….

      ……..เราคิดถึงนาย…เบส….

      …….เสียใจที่ไม่ได้บอกนาย……

      ……..ไม่อยากให้รู้…….ว่าเรา……..อยู่ได้อีกไม่นาน…….

      ……ขอบคุณ…..ทุกสิ่งทุกอย่าง……วันเวลาที่สวยงาม…สนุกสนาน….

      …..ขอบคุณ………

      …………รักนาย……เบส………
      ผมจ้องมองลึกในดวงตาคู่นั้นที่เหมือนจะยิ้มให้กับผม….ยิ้ม……..ครั้งสุดท้าย……


      ผมร้องให้……….อย่างไม่อาย……พร้อมกับจับมือเดียร์วางไว้ตรงหน้าอกตัวเอง

      …….เราก็รักเธอ……เดียร์……..

      ผมนั่งทรุดลงข้างเตียง แล้วปล่อยให้น้ำตาไหล

      ร้องไห้…….ร้องออกมา……ให้มากที่สุด……………

      …….เสียงสะอื้นที่ดังอยู่ภายในความเงียบงัน……….
      …….พระเจ้า………
      ……..ทำไมต้องเอาเธอไปด้วย………
      ……ทำไมต้องเป็นเธอ……….
      ……..ทั้งชีวิตผมก็ให้ได้……เพื่อแลกกับเด็กผู้หญิงคนนี้………คนที่ผมรักที่สุด…………..เดียร์………..


      ครับ…หลังจากนั้น…เธอก็จากผมไป…….ชั่วนิรันด์…….
      แต่ผมก็รู้

      ……ว่าเธอยังอยู่กับผม…….อยู่ในใจเสมอ………

      ………ความผูกพัน……
      ……ความทรงจำ…………..
      ……ยังคอยย้ำเตือน……..
      ……เราทั้งสองต่างผูกพันด้วยรัก…………..ตลอดไป…………..

      ตอนนี้ผมอยู่หน้าหลุมศพของเธอ….แผ่นหินสีดำตรงหน้า……
      นำดอกไม้มาวางไว้ที่นี่ทุกวัน…..

      …….สายลมพัดมาวูบไหว…พัดผ่านเส้นผมปลิวตามแรง……เหมือนเสียงกระซิบบอกว่า ‘รัก’จากคนที่อยู่ไกลแสนไกล…….
      มองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีคราม……

      เดียร์……
      ซักวัน……ผมจะไปหาเธอ………..
      ++++++++++++++++++++++++++++the end++++++++++++++++++++++++++++

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×