...รอ...กับ...ความรู้สึก - ...รอ...กับ...ความรู้สึก นิยาย ...รอ...กับ...ความรู้สึก : Dek-D.com - Writer

    ...รอ...กับ...ความรู้สึก

    โดย PJ-white

    เมื่อเขาจากไปโดยทิ้งเธอไว้กับคำว่า \"ไม่ต้องรอน่ะ\"

    ผู้เข้าชมรวม

    878

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    4

    ผู้เข้าชมรวม


    878

    ความคิดเห็น


    1

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  ซึ้งกินใจ
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  25 ก.ค. 46 / 15:55 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      “กี้ไม่ต้องรอเราน่ะ ” คำพูดคำสุดท้ายที่เขาบอกฉันก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ มันเป็นคำที่ทำให้ฉันน้ำตาไหลทุกครั้งที่นึกถึง ฉันรู้ว่าเขาอยากให้ฉันมีความสุขในช่วงระยะเวลา 3 ปีของมัธยมปลายในชีวิตฉัน แต่เขาหารู้ไม่ว่า คำพูดของเขาทำให้ฉันต้องเป็นทุกข์มาจนถึงตอนนี้

      “กี้ นี่เราถามจริงๆ เถอะนะ แกไม่คิดจะมีแฟนกับเค้าบ้างหรอ เราเห็นว่ามีคนมาสนใจแกมากเหมือนกันน่ะ เอ๊ะ !หรือว่าแกยังไม่ลืมเรียล” โม เพื่อนสาวของฉันพูดขึ้นหลังจากที่การเรียนของพวกเราวันนี้จบลง มันเป็นคำถามที่ทำให้ฉันหนักใจอยู่พอสมควร แต่คำตอบของฉันมีอยู่คำเดียวคือ “ใช่ ฉันยังไม่ลืมเขา”
      “อย่าคิดมากซี จำไว้น่ะ เราต้องใช้ชีวิตในช่วงเวลาที่เรายังเป็นนักศึกษาให้คุ้ม จำไว้ ผู้ชายมีตั้งเยอะ ” โมพูดจบแล้วก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอ บางครั้งฉันก็รู้สึกอิจฉาโมอยู่เหมือนกันที่เขาไม่ต้องมา ...รอ... ใครบางคนเหมือนฉัน  
      ....  กริ๊ง ....  เสียงกริ่งอัตโนมัติดังขึ้น ทำให้ฉันตื่นขึ้นมากจากความฝัน และมีอะไรบางอย่างทำให้ฉันแปลกใจ เมื่อรู้สึกตัวว่ามีผ้าห่มผืนหนึ่งกำลังพาดบนตัวฉันอยู่ ฉันพยายามคิดว่าใครเป็นคนเอาผ้าห่มมาคลุมให้ฉัน แต่ฉันก็มีเวลาไม่นาน เมื่อมองไปทางประตูหน้าโรงเรียน มันกำลังจะปิด ทำให้ฉันต้องทิ้งผ้าห่มไว้ตรงนั้น แล้วรีบวิ่งออกไป โดยที่ฉันไม่รู้ตัวว่า ตอนนี้มีใครบางคนกำลังมองมาที่ฉัน

      “สวัสดีนักเรียนทุกคน วันนี้ครูจะมาแนะนำนักเรียนใหม่ เอ้า เชิญเข้ามาได้” อาจารย์ที่ปรึกษาของห้องพูดขึ้น พร้อมๆ กับมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง
      “สวัสดีครับ ผมเรียลจะมาเรียนที่นี่กับเพื่อนๆทุกคนน่ะครับ ขอฝากตัวด้วยครับ” หลังจากที่เพื่อนใหม่พูดจบทำให้กี้อึ้งจนพูดไม่ออก “กี้ นั่นกี้ใช่ป่ะ เรากลับมาแล้วน่ะ กลับมาตามสัญญาไง” แล้วเพื่อนใหม่ของทุกคนก็มองมาที่กี้แล้วตะโกนขึ้น
      “พอก่อน ๆ ไปนั่งข้างๆยายกี้ล่ะกัน กี้ ครูฝากพาเขาแนะนำโรงเรียนด้วยน่ะ ” และแล้วอาจารย์ที่ปรึกษาก็ออกไป กี้ยังอึ้งอยู่ เธอกำลังสับสนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั่นจริงหรือว่าเป็นแค่เรื่องโกหก
      “กี้ๆ จำเราได้ป่าว” แล้วเสียงของเพื่อนใหม่ก็ได้ให้กี้สะดุ้งจากความคืดในโลกส่วนตัวกลับคืนมา “เราเรียลไง”
      “จำได้” กี้พูดได้แค่นั้น เพราะว่าอาจารย์ประจำวิชาต่อไปได้เดินเข้าห้องเรียบร้อยแล้ว

      “กี้ คุยบ้างสิ” เรียลพูดขึ้นหลังจากเห็นเพื่อนสาวของตนเดินเงียบมานาน “จะถึงบ้านแล้วน่ะ จะเงียบอย่างนี้จนถึงบ้านเลยหรอ ”
      “......” แต่ก็ไม่มีเสียงตอบอะไรทั้งนั้น
      “กี้ เราขอโทษที่เราตัดสินใจไปเองคนเดียว เราขอโทษจริงนะ”
      “อ้าว กี้จะไม่ชวนเรียลเข้าบ้านเลยหรอลูก” แม่ของกี้พูดขึ้นเมื่อเห็นลูกสาวของตนเดินเข้าบ้านโดยไม่ได้ร่ำลาอะไรกับเพื่อนเลย
      “ไม่ต้องหรอกครับคุณน้า เดี๋ยวเย็นนี้ผมจะมารบกวนหน่อยนะครับ อยากทานอาหารฝีมือคุณน้า ไม่รู้จะเหมือนเดิมหรือป่าว” เรียลพูดขึ้นพร้อม ๆ กับรอยยิ้ม แต่จะมีใครรู้บ้างไหมว่าที่จริงความรู้สึกของเขาได้อยู่ที่ผู้หญิงที่เดินเข้าบ้านแล้ว
      “จ้ะ  น้าขอตัวไปดูลูกสาวก่อนน่ะ ” หลังจากที่แม่ของกี้เดินเข้าบ้านไป  เรียลยังยืนอยู่ตรงนั้นมองไปบนห้องของคนที่เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเลยรักผู้หญิงคนนั้น และ ครั้งหนึ่งเขาก็ได้ทำร้ายจิตใจของผู้หญิงคนนั้นมากทีเดียว
      ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง
      “กี้ ลูกไปเปิดประตูบ้านหน่อยสิ เรียลเขาอาจจะมาแล้วก็ได้” เสียงขอผู้เป็นแม่ดังขึ้น ทำให้กี้ต้องลูกจากหน้าจาโทรทัศน์เดินไปเปิดประตูหน้าบ้าน
      “หวัดดี ” คนที่มายืนอยู่หน้าบ้านทักขึ้น
      “ดี เข้าบ้านก่อนสิ”
      “อืม ” เมื่อเขาเดินเข้าไปแล้ว เธอก็เดินตามไป
      “สวัสดีครับคุณน้า หอมจังเลยนะครับ”  
      “สวัสดีจ้ะ ไปดูทีวีกับกี้ก่อนก็ได้ยังไม่เสร็จน่ะจ้ะ ” แม่ของกี้พูดขึ้น
      “ กี้ เรามีอะไรคุยด้วยหน่อยได้ไหม ” เรียลพูดแล้วมองหน้าของกี้ ทำให้กี้หน้าแดง
      “มีอะไรล่ะ” กี้ถาม
      “กี้โกรธเราไหมที่ครั้งนั้นเราตัดสินใจเองคนเดียว”
      “ไม่นิ ” กี้พยายามหลบสายตาจากเขา เธอจะให้เขารู้ไม่ได้ว่าเธอคิดถึงเขามากขนาดไหน
      “ทำไมกี้ต้องหลบเราด้วยล่ะ ” แล้วเรียลก็จับที่ไหล่ของกี้ และพยายามทำให้เธอมองหน้าเขาให้ได้ “กี้ร้องไห้หรอ ” ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมๆกับอาการตกใจที่คนที่เขาชอบร้องไห้เพราะเขา
      “ป่าวไม่มีอะไรหรอก ไปทานข้าวดีกว่า แม่อาจจะทำเสร็จแล้ว” เธอพยายามหลีกเลี้ยงที่จะไม่พูดมากไปกว่านี้
      “ไม่กี้ เราอยากรู้ เราอยากให้กี้พูดความจริง”
      “ เรียลอยากรู้มากหรอ ” กี้พูดด้วยเสียงอันดังทำให้เขาสะดุ้ง แล้วตาของเธอกับเขาก็ประสานกัน “ทำไมเรียลต้องไป เรียลไม่ได้ถามกี้สักครั้ง แล้วเรียลยังพูดอีกว่า ไม่ให้กี้รอเรียล เรียลไม่เข้าใจความรู้สึกของกี้เลย เรียลเคยเข้าใจบ้างหรือป่าวว่ากี้ต้องทรมานมากแค่ไหนที่ต้องรอคนที่ตัวเองรัก ต้องคอยห่วงทั้งๆที่ไม่เคยติดต่อกลับมาเลย เรียลเคยเข้าใจอะไรบ้างไหม” กี้พูดขึ้นเหมือนๆกับได้ระเบิดความในใจที่เธอเก็บไว้มานาน พร้อมๆกับน้ำตาที่ยังไหลออกมาไม่หยุด
      “กี้ เรียลขอโทษ เรียลไม่ได้ตั้งใจทำให้กี้ต้องทุกข์ใจเพราะเรียล เรียลก็เป็นห่วงกี้น่ะ เป็นห่วงมาก ขอโทษที่เรียลไม่ได้ติดต่อกลับมา เรียลรักกี้น่ะ รักมาก รักตั้งแต่ก่อนที่เรียลจะไปแล้ว คำพูดที่เรียลพูดไว้ เรียลไม่อยากให้กี้ต้องมาห่วงเรียล” แล้วเรียลก็ได้พูดสิ่งที่เขาอยากพูดมานาน “กี้ เรียลขอโทษ อย่าร้องไห้น่ะ” แล้วเขาได้โอบกอดเธอเอาไว้แนบอก
      “กี้ก็รักเรียลน่ะ รักก่อนที่เรียลจะไป ” กี้พูดขึ้นหลังจากเธอแน่ใจแล้วว่าความอบอุ่นของเขาจะอยู่คู่กับเธอตลอดไป

      = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×