ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,723 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,137 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,054

    Overall
    955,723

ตอนที่ 26 : 9 ของเล่นคนรวย 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    23 มี.ค. 62




ของเล่นคนรวย

ปึก ปึก ปึก !!!

“ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด”

ประตูห้องน้ำถูกฝ่ามือใหญ่ตบมาหลายนาทีแล้ว บรมัตถ์พูดประโยคทำนองนี้วนซ้ำหลายครั้ง ทว่าอีกคนหาได้สนใจกับเสียงเคาะนั้นไม่

“ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด แต่เป็นมากกว่าที่คิดน่ะสิ” น้ำเสียงตัดพ้อบอกตัวเอง

พรรษศิกาสวมเดรสสีฟ้าตุ่นลงทางศีรษะ เป็นอันเสร็จสิ้นการแต่งตัวแบบง่ายๆ หลังสวมชั้นในทั้งบนทั้งล่างไปก่อนเรียบร้อยแล้ว ผ้าพลิ้วนุ่มซึ่งไขว้กันเป็นคอวีลึกเผยให้เห็นร่องรอยแสนอดสูฝีมือคนหน้าห้องน้ำ รอยพวกนี้จะหายเองเมื่อเวลาผ่านไป หากแต่สิ่งที่ติดอยู่ในใจ และไม่มีวันซีดจางคือเธอตกเป็นของเขาไปแล้ว

...แม้เขาจะมองว่าเธอเป็น ตัวซวยที่บังเอิญมานอนบนเตียงก็ตาม

มือเล็กปาดหยาดน้ำที่ไหลตั้งแต่หอบผ้านวมหนีบรมัตถ์เข้ามาแต่งตัวในห้องน้ำ น้ำตาที่เสียไปหาใช่เพราะเสียใจกับคำพูดไร้การไตร่ตรอง ผู้ชายคนนี้ไม่ควรค่าต่อการเสียน้ำตาให้สักนิด น้ำตาเหล่านี้เธอขอไว้ทุกข์ให้ตัวเองที่เมื่อคืนเผลอไผลไปกับบทเรียนราคาแพงจากเขาในตอนท้าย และไว้อาลัยให้กับการกลายเป็นลูกสาวที่ไม่น่ารักของพ่ออีกต่อไปแล้ว

“ซอไม่ได้ตั้งใจ ซอขอโทษค่ะป๊า”

หากพ่อยังมีชีวิตอยู่ ท่านคงเสียใจและผิดหวังไม่น้อยในตัวลูกสาวคนนี้ พ่อพร่ำสอนให้รักนวลสงวนตัว ทว่าเธอกลับทำทุกอย่างพังเพียงเพราะน้ำส้มผสมวอดก้าแก้วเดียว

พรรษศิกาเปิดก๊อกแล้ววักน้ำขึ้นล้างหน้าล้างตา อีกนัยหนึ่งคือล้างคราบน้ำตาออกไปให้หมด ก่อนจะซับหน้าด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก เรือนผมดำสนิทถูกเจ้าของปล่อยยาวปกปิดรอยแดง แม้จะกลบไม่มิด แต่ยังดีกว่าออกจากรีสอร์ทไปแบบคอโล่งๆ เธอไม่ควรคร่ำครวญจนชีวิตตัวเองดูแย่ นับจากนี้เธอจะต้องแกร่ง และทำตัวให้มีค่ายิ่งกว่าเดิม เรื่องอะไรจะต้องใส่ใจคนที่ไม่เคยใส่ใจแม้แต่ความรู้สึกของเรา

“คุณจะอยู่ในนั้นจนถึงเช้าของอีกวันเลยหรือไง ออกมาเถอะ”

ปึก ปึก ปึก !!!

เสียงเคาะยังดังรัวไม่มีหยุดพัก ไม่เหนื่อยเลยหรืออย่างไร เธอไม่อยากเจอหน้าเขาเลยจริงๆ แต่หากอยากออกจากห้องนี้โดยไม่ออกทางประตู เห็นจะมีเหลืออยู่ทางเดียวคือทุบผนังปูนออก ซึ่งเธอไม่ลงทุนขนาดนั้นแน่ๆ

“ชักโครกน่าสนใจกว่าผมอีกหรือ”

ปัง ปัง ปัง !!!

คราวนี้เห็นทีว่าจะเป็นกำปั้น เขาคงขัดใจถึงขั้นว่าการตบฝ่ามือเข้ากับบานไม้ไม่พอเสียแล้ว ไม่ใช่แค่ชักโครกหรอกที่น่าสนใจกว่าเขา อ่างอาบน้ำ อ่างล้างหน้า แจกันดอกไม้ ผ้าเช็ดตัว แม้แต่พรมเช็ดเท้าหรือถังขยะก็น่าสนใจกว่าเป็นไหนๆ คิดแล้วอยากจับพี่ชายมงกุฎมุกยัดลงกระสอบป่าน มัดปากกระสอบด้วยเชือกเหนียวๆ โยนลงชักโครก แล้วกดน้ำไล่สักร้อยรอบ เอาให้มั่นใจว่าไหลลงบ่อเกรอะ

ทันทีที่ก้าวขาหมายจะเผชิญกับความจริง ก็เป็นต้องทาบมือกับท้องน้อยโดยอัตโนมัติ เพียงแค่คิดว่าอะไรที่ทำให้เธอต้องเจ็บตรงส่วนนั้น น้ำตาที่ย้อนกลับลงไปแล้วก็ทำท่าจะไหลทวนกระแสอีกรอบ หญิงสาวหลับตาลงไล่หยาดน้ำแสนมีค่าให้กลับที่เดิม ก่อนจะข่มความเจ็บเดินมายังประตูแล้วเปิดประตูออก

“คุณพยาบาลซอ” บรมัตถ์เก็บหมัดที่เตรียมทุบประตูให้แนบลงข้างลำตัว นัยน์ตาคมกริบไม่คลาดจากหน้านวล ใบหน้าเธอไม่ได้เปื้อนน้ำตา แต่ดวงตาแดงก่ำคือหลักฐานชั้นดีที่บอกเขาได้ว่าพรรษศิกาผ่านการร้องไห้มาแล้ว

“หลีกทางด้วยค่ะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ”

“ขอโทษที่ต้องพูดซ้ำ กรุณาหลีกทางให้ฉันด้วยค่ะ”

“ผมอยากคุยเรื่อง...”

“พอเถอะค่ะ” พรรษศิกาบอกตัวเองว่าต้องเข้มแข็ง ไม่อ่อนแอให้เขาเห็นเป็นอันขาด แม้หัวใจจะบอบช้ำมากแค่ไหนก็ตาม

“ผมขอโทษ”

“ถ้าการยกโทษ มันทำให้ทุกอย่างจบ งั้นฉันยกโทษให้คุณก็ได้ค่ะ”

“ซอ...”

คำว่า คุณพยาบาลไม่มีอีกแล้ว เหลือเพียงชื่อเล่นที่บรมัตถ์เรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และอาจทำให้พรรษศิกาใจอ่อนลงได้บ้าง หากคนชอบชักใบให้เรือคว่ำโดยไม่รู้ตัวยามอยู่กับหญิงสาวจะไม่เอ่ยประโยคต่อมา

“อย่าดื้อได้ไหม”

“ฉันไม่ได้ดื้อค่ะ และก็หลีกสักทีเถอะค่ะ ฉันมีเวรบ่าย”

“ตกลงกันให้รู้เรื่อง หลังจากนั้นจะให้ผมอุ้มไปส่งถึงหน้าหอพักหรือแผนกผู้ป่วยพิเศษเลยยังได้”

“เอ๊ะ ! คุณมัตถ์” อย่ามองมาด้วยสายตาแบบนั้นจะได้ไหม อีกนิดเดียวเท่านั้น นิดเดียวเธอก็จะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาแคร์กัน “คุณไม่เข้าใจหรือไงคะว่าฉันไม่อยากคุย ไม่อยากเห็นหน้า เหม็นขี้หน้าน่ะ เข้าใจไหมคะ”

“โธ่ พูดอ้อมๆ บ้างก็ได้” เกิดมาเคยถูกสาวเมินเสียที่ไหน แล้วทำไมเขาจะต้องทำเหมือนง้อพรรษศิกา มันไม่ใช่วิถีของนักธุรกิจอย่างเขาเลยสักนิด

จะเสียเชิงชายก็วันนี้แหละไอ้มัตถ์เอ๊ย !!

“ผมเป็นคนแรกของซอ ผมต้องทำอะไรสักอย่าง”

“ทำอะไรคะ เอาเงินฟาดหัว อะไรเทือกนี้หรือเปล่า”

“ถ้าเรียกร้องเอาเงิน ผมจะไม่หัวหมุนแบบนี้เลยซอ”

พรรษศิกาก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเองเพื่อปลุกปั้นความกล้าให้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ แล้วเงยขึ้นบอก

“คิดๆ ดูแล้ว เงินของคุณก็อาจจะฟาดหัวฉันได้บ้างค่ะ แต่ถ้าจะฟาด ก็กรุณาเอาทั้งหมดที่คุณมีฟาดลงมาหนักๆ แล้วกัน” หญิงสาวพูดจบก็พาตัวเองตรงไปยังประตูห้องพักทันที มือบางจับลูกบิดเตรียมเปิด แต่ไม่วายสบตากับบรมัตถ์ที่ยืนมองอย่างอึ้งๆ “ลาก่อนค่ะ ลาขาด ลาแล้วลาเลย หวังว่าจะไม่เจอคุณอีก”

“เดี๋ยวซอ”

“ขืนคุณออกไปสภาพแบบนี้ ฉันสงสารคนมองค่ะ คงตกใจที่เห็นชีเปลือย”

ชีเปลือย ? อะไรคือชีเปลือย

บรมัตถ์ทวนคำในหัว จนมองเห็นสภาพตัวเองจากเงาวาวของแจกัน ถึงได้รู้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวเขาไม่มีอะไรปกปิดสักอย่าง ชายหนุ่มก้าวยาวๆ แล้วก้มลงหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเอวสอบ หากแต่ช้าไปเสียแล้วเมื่อพรรษศิกาไม่อยู่ให้ตกลง และการวิ่งตามเธอไปทั้งแบบนี้ไม่ดีแน่ ผ้าเช็ดตัวหลุดกลางทางละกลายเป็นอีกเรื่อง

 


ภูธรเดินเป็นวิ่งมายังห้องสวีท โดยหยิบเอาเสื้อสูทของบรมัตถ์ที่พนักงานซักรีดเรียบร้อยแล้วมาด้วย ด้านหลังชายหนุ่มมีภรรยาซึ่งถือถาดอาหารเช้าตามมาด้วย แต่ช่วงขาอันสั้นกว่าทำให้ทิ้งห่างกันอยู่ไม่น้อย จนภัสสรตามมาทันที่หน้าห้อง ภูธรถึงได้กลั้นใจเคาะประตู พอคนด้านในเปิดออกมาด้วยสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันเอว ทั้งวิศวกรหนุ่มและภรรยาสาวเจ้าของรีสอร์ทถึงได้มองหน้ากันด้วยความคิดมากมายในหัวแต่พูดออกมาไม่ได้

“ขอบคุณมาก” บรมัตถ์คว้าเอาเสื้อผ้าทุกชิ้นของตนจากมือภูธร

“ผมกับน้องสิเอาข้าวต้มทะเลมาให้ครับ แม่ครัวของเราฝีมือเทียบกับเชฟโรงแรมดังๆ ได้เลย คุณมัตถ์กินก่อนนะครับแล้วค่อยกลับ ส่วนของคุณกันกับน้องมุก ผมให้คนเอาไปส่งที่ห้องพักแล้วเหมือนกันครับ”

“ครับ ขอบคุณ”

ภูธรรับถาดที่ภรรยาคนสวยกุลีกุจอยื่นให้ แล้วส่งต่อให้แขกกิตติมศักดิ์ เขาได้รับโทรศัพท์จากบรมัตถ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนว่าต้องการเสื้อผ้าที่ฝากซัก พอได้คุยกับภัสสรถึงรู้ว่าเมื่อคืนห้องสวีทห้องนี้มีแขกอีกคนคือพรรษศิก แล้วมันเป็นอย่างไรกัน จะให้ถามคนตรงหน้าโต้งๆ ก็ใช่ที่

“ของขวัญเมื่อคืนเป็นไงบ้างครับ” ภูธรถามหวังลดอุณหภูมิที่แผ่มาพร้อมคลื่นรังสีจากตัวบรมัตถ์

“ตกลงว่าของขวัญอะไรที่คุณจะเซอร์ไพรส์ผม”

“ห้องสวีทเป็นห้องที่วิวสวยที่สุดครับ กลางวันจะเห็นวิวทะเลชัดที่สุดในบรรดาห้องพักทั้งหมด ส่วนกลางคืนถ้าเปิดม่านออกไปก็เห็นดาวชัดมาก”

“ดาว...” ว่าแล้วเชียวว่าของขวัญต้องไม่ใช่ตัวพรรษศิกา ความซวยมาเยือนเขาหนักกว่าเดิมเสียแล้ว คงได้เคลียร์กับเจ้าของรสส้มกันยาว

 “น้องสิรักห้องนี้มากครับ ทีแรกว่าจะใช้เป็นเรือนหอ แต่ผมอยากอยู่บ้านมากกว่า และก็ที่นี่อาจเล็กไปถ้าเราสองคนมีเจ้าตัวเล็ก”

คนฟังหายใจไม่ทั่วท้อง ห้องนี้ได้ใช้เป็นเรือนหอเรียบร้อยแล้วดังความต้องการของเจ้าของรีสอร์ท แต่เป็นเรือนหอระหว่างเขากับพรรษศิกา แถมมีทีท่าว่าจะได้เข้าหอครั้งเดียวเสียด้วย

“คุณมัตถ์ชอบหรือเปล่าครับ”

ถ้าของขวัญที่ว่าหมายถึงร่างนุ่มนิ่มแล้วละก็...เขาชอบมาก แต่หากภูธรหมายถึงดาว เขาคงบอกไม่ได้ เมื่อคืนสนใจดาวบนท้องฟ้าที่ไหนกัน สาวบนเตียงน่าสนกว่ากันเยอะ


-------------------------------------------------------------

รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2142 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:58

    โอ๊ย จะสนุกไปไหนเนี่ย

    #2142
    0
  2. #2015 chuychayy (@chuychayy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 00:12
    โอ้ย น่ารักตะมุตะมิ งึ้ยยยยย
    #2015
    1
  3. #273 Soul_znn (@Soul_znn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 01:58
    ขอตอนต่อไปเลยได้มั้ยค้าา โอ้ยยย อยากรู้ว่าตอนคุณข้าวต้มมัดเห็นว่าเป็นซอแล้วจะทำไงแล้วค่าา อิอิ
    #273
    0