ตอนที่ 25 : 8 ทลายกำแพงด้วยมือเปล่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    22 มี.ค. 62




ท้องทะเลสีเงินยวงในยามค่ำคืนแปรเปลี่ยนเป็นสีครามทอประกายระยิบระยับเมื่อสะท้อนกับแสงอาทิตย์ซึ่งเข้ามาทำงานแทนพระจันทร์ดวงโต อุณหภูมิภายนอกค่อยๆ สูงขึ้นจากแหล่งพลังงานลูกใหญ่ ตรงข้ามกับภายในห้องสวีทของรีสอร์ทริมทะเลที่ยังคงเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศใหม่เอี่ยม

คนตัวเล็กขยับอย่างยากลำบาก ปวดเมื่อยไปหมดทั้งร่างกายโดยเฉพาะจุดอ่อนไหวที่บิดตัวเพียงนิดเดียวก็เจ็บร้าว ซ้ำยังรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ ทับตัว เปลือกตาบางกะพริบถี่ๆ ก่อนจะลืมขึ้นเพียงเพื่อพบว่าตนไม่ได้นอนอยู่บนเตียงนอนในหอพักพยาบาล และยิ่งกว่านั้นคือเธอถูกกอดรัดด้วยอ้อมกอดของ...ผู้ชาย

อาการงัวเงียหลังตื่นนอนหายเป็นปลิดทิ้ง มือบางดันอกหนาหวังให้เขาห่างจากตัว ทว่าร่างยักษ์กลับยังอยู่ที่เดิม เป็นเธอเสียเองที่ไถลตัวเกือบตกเตียง พรรษศิกาเด้งตัวขึ้นนั่งโดยอัตโนมัติ ภายในดวงตาสีนิลไม่มีอย่างอื่นนอกจากอาการตกใจ หญิงสาวอ้าปากค้าง ลำคอแห้งผากรุนแรงถึงขั้นอยากกรีดร้องดังๆ ทว่าไม่สามารถทำได้

เธอแยกไม่ออกเสียแล้วว่ากำลังเผชิญกับความจริงหรือเป็นเพียงความฝันไม่เข้าท่า...

บรมัตถ์ตื่นขึ้นเมื่อการนอนหลับอันแสนสุขถูกรบกวน ลืมตาขึ้นก็เห็นว่าร่างตนมีผ้านวมคลุมอยู่ นึกได้ว่ากลางดึกเขาเอื้อมมือไปคว้าจากปลายเตียงขึ้นมาห่มให้ทั้งร่างตัวเองและร่างของขวัญ นัยน์ตาคมกริบเริ่มสังเกตสิ่งรอบตัว ศีรษะเล็กไม่ได้หนุนท่อนแขนเขาแล้ว หากแต่ภาพสาวหุ่นดีที่นั่งอยู่บนเตียงทำให้เขาต้องขยี้ตาตัวเองแล้วลุกขึ้นนั่งตาม

พรรษศิกา...เป็นไปได้อย่างไร

“คุณพยาบาลซอ...”

“คุณมัตถ์...” ไม่ใช่ฝันแน่แล้ว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรรู้สึกอย่างไรกันแน่ ยอมรับว่าตกใจที่ตื่นมาแล้วรับรู้ว่าทุกอย่างคือความจริง และตกใจยิ่งกว่าที่คนซึ่งอยู่กับเธอทั้งคืนไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นบรมัตถ์ เขาคือคนที่ได้ในสิ่งที่เธอหวงแหนไป

พรรษศิกากัดริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่หวานคลอหยาดน้ำโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรร้องไห้ให้กับอะไร แม้อาชีพที่ทำอยู่จะสอนให้ไม่ตื่นตระหนกกับสิ่งเร้ารอบตัว ทว่าใช้ไม่ได้ในกรณีนี้ อารมณ์หลายอย่างพุ่งเข้าชนจนยากตั้งรับ อนาคตเป็นสิ่งน่ากลัวไปเสียแล้ว

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ต่างคนต่างไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดๆ และคงเงียบไปอีกนานหากสายตาเฉียบคมไม่ปราดสบเข้ากับรอยแดงๆ บนคัพเค้กรสส้มซึ่งเมื่อคืนเขาการันตีได้ว่าเลิศรส

บ้าฉิบ ! ไอ้ลูกชายเขาก็เหมือนจะอยากเคารพธงชาติทั้งที่เลยแปดโมงเช้ามาแล้ว

“คุณห่มผ้าหน่อยไหม”

พยาบาลสาวก้มมองหน้าอกตัวเอง ก็พบว่าไร้สิ่งใดปกปิด ซ้ำบรมัตถ์ยังมองหน้าตาเฉย ราวกับเขาชินกับเรื่องพวกนี้ หญิงสาวสูดอากาศเข้าปอดแล้วรั้งผ้าขึ้นมาห่มจนถึงคอ สมัยเรียนเธอเรียนดีที่สุดในรุ่น แต่ทำไมตอนนี้กลับคิดอะไรไม่ออก

“คุณมาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง” บรมัตถ์อยากทุบหัวตัวเองนัก ถามคำถามบ้าๆ ออกไปได้อย่างไร...คุณพยาบาลซออยู่ในห้องนี้ได้ยังไงงั้นหรือไอ้มัตถ์ มึงควรถามตัวเองมากกว่าว่าไปกินเขาทั้งตัวได้อย่างไร

หญิงสาวอึ้งไป เหตุใดคำถามง่ายๆ จากปากเขาถึงทำให้เธอรู้สึกว่าตนไร้ค่า ไร้ศักดิ์ศรี และหน้าด้านพาตัวเองมาปรนเปรอเขา คำตอบดูเหมือนจะไม่ยาก แต่กลับตอบออกไปไม่ได้เลย

“ฉัน...” หญิงสาวกลืนน้ำลายฝาดเฝื่อนลงคอ “ฉันมั่นใจว่ามานอนในห้องนี้ก่อนคุณ และควรเป็นฝ่ายถามมากกว่าว่าคุณมานอนอยู่บนเตียงนี้ได้ยังไง”

“ผม...” น้ำเสียงจากคนตรงหน้าเขาเย็นยะเยือกจนน่ากลัว และเขากลัวใจเธอเหลือเกิน

จากที่คิดว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะคุยกับ ของขวัญให้อยู่ด้วยกันนานอีกหน่อยในเช้านี้ แลกกับค่าขนมที่เขาจะให้เพิ่มจากที่ภูธรให้อีกหลายเท่า แต่เมื่อเจ้าของร่างนุ่มนิ่มเมื่อคืนคือพรรษศิกา เห็นทีว่าเขาต้องเก็บข้อเสนอพวกนี้ทิ้งลงทะเลให้ปลาเล็กปลาน้อยกินเป็นอาหาร พรรษศิกาไม่เหมือนใคร นอกจากเธอจะไม่ยอมรับข้อเสนอพวกนี้แล้ว อาจโกรธจนมัดเขากับเสาเตียง ราดน้ำมันแล้วจุดไฟเผาไปพร้อมห้องสวีทห้องนี้เลยก็ได้

“คุณหนึ่งบอกว่าของขวัญที่จะให้ผมอยู่ในห้องนี้ พอเข้ามา ผมก็เจอคุณ”

มือบางบิดผ้าห่มนวมเป็นปม สิ่งที่เสียไปแล้วไม่มีทางได้กลับคืน แต่สิ่งที่ทำให้เจ็บปวดได้มากกว่าคือสายตาเขาที่มองมา

“คุณกำลังจะบอกว่าฉันตั้งใจเอาตัวมาให้คุณระบายอารมณ์ถึงที่อย่างนั้นหรือคะ”

“มันไม่ใช่แบบนั้น จะยังไงดีล่ะ” เรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิดอะไรสักอย่างแน่ๆ “มันก็...อธิบายยาก”

พรรษศิกาผิดหวังไม่น้อยกับคำตอบ...นี่เธอต้องการคำตอบแบบไหนจากเขากันแน่ยายซอ

“ค่ะ อธิบายยากก็ไม่ต้องอธิบาย มันคงเสียเวลาในชีวิตคุณ”

หญิงสาวรวบผ้าห่มพันรอบกาย นั่นทำให้ร่างบึกบึนไร้สิ่งใดปกปิดจนต้องตวัดหมอนหนุนมาบังสิ่งประเจิดประเจ้อ

“โธ่เว้ย ! เดี๋ยวก่อนคุณ” บรมัตถ์รั้งดักแด้หนอนไหมนุ่มนิ่มเข้ามากอด หงุดหงิดตัวเองชะมัด นี่น่ะหรือนักธุรกิจที่แก้ปัญหาใหญ่น้อยของวิสกรุ๊ปได้แบบไหลลื่นชนิดกรรมการทุกคนยกนิ้วโป้งให้สองนิ้ว

“ปล่อยค่ะ !” ถ้าเธอหลับตาแล้วหายไปจากโลกได้คงดี

“ไม่ปล่อย ถ้าเรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง”

พรรษศิกาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้ารูปไข่พยักหน้าช้าๆ คุยให้จบกันวันนี้ ยังดีกว่าเข้าหน้ากันไม่ติดยิ่งกว่าที่ผ่านมา แล้วจะพานพาให้เรื่องราวทุกอย่างคาราคาซังไปด้วย

“นึกว่าคุณกลับไปตั้งแต่เมื่อคืน”

“เมื่อคืนฉันปวดหัวมากค่ะ พี่สิเลยให้นอนห้องนี้ แล้วบอกว่าจะไปส่งฉันเองตอนเช้า” เรื่องนี้เธอยังไม่เข้าใจตัวเอง อาการปวดหัวไม่น่าจะทำให้ยอมเขาได้ง่ายขนาดนี้ และหากไม่ใช่เขา แต่เป็นคนอื่น เธอคง...

“ปวดหัว ? คุณดื่มค็อกเทลเป็นเพื่อนมุกหรือ”

“เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้แตะอะไรเลยนอกจากของกินนิดๆ หน่อยๆ กับน้ำส้มคั้น”

“น้ำส้มคั้น ? แก้วแบบไหน”

“แก้วที่มีด้ามจับยาวๆ ค่ะ”

“เด็กโง่ ! คุณไม่รู้หรือไงว่านั่นไม่ใช่น้ำส้มเพียวๆ แต่เป็นค็อกเทลผสมวอดก้า” เมียบังเอิญของเขาคงไม่ดื่มแอลกอฮอล์บ่อยนัก และไม่แปลกหรอกที่ไม่รู้ เพราะวอดก้าไม่มีกลิ่นอย่างแอลกอฮอล์อื่นๆ

พรรษศิกาหายใจไม่ทั่วท้อง เธอโง่ที่แยกแยะไม่ออก แต่เรื่องนี้จะโทษใครได้ ต้องโทษความเขลาของตัวเองที่เมาแล้วยอมเขาอย่างง่ายดาย หัวใจแทบหยุดเต้นไปในตอนนี้ ทั้งที่แขนแข็งแรงโอบกอดอยู่ แต่น่าแปลกที่รู้สึกว่าห่างไกลเขาเหลือเกิน

“เมื่อคืนมุกเมามาก เขาอ้วกใส่เสื้อผม จนผมต้องเข้ามาอาบน้ำในห้องนี้ คุณหนึ่งบอกว่ามีของขวัญให้ ผมเห็นคุณอยู่บนเตียงก็เลย...” คราวนี้บรมัตถ์ไม่แปลกใจอีกแล้วว่าทำไมของขวัญถึงมีกลิ่นส้มไปทุกส่วน

“พี่หนึ่งบอกหรือคะว่าของขวัญคือฉัน”

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นเส้นตรง หรือทุกอย่างเขาคิดไปเอง แล้วไอ้ที่คิดเองเออเองไม่ใช่หรือที่ทำให้ผู้หญิงดีๆ ต้องแปดเปื้อน นั่นก็นับว่าพรรษศิกา...

“ซวยจริงๆ !

ชายหนุ่มพ่นคำออกมา ทว่าอีกคนกลับตีความไปอีกอย่าง พรรษศิกาสลัดแขนเขาออกจากตัว กัดฟันข่มความเจ็บปวดจากกึ่งกลางกายแล้วไต่เร็วๆ ลงจากเตียงด้วยสภาพร่างที่มีผ้านวมพันรอบตัว มือสั่นหยิบเดรสตัวสวย รวมทั้งสองชิ้นเล็กบนพื้นห้องขึ้นมากอดแนบอก ก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำ โดยทิ้งคำพูดเอาไว้

“ขอโทษด้วยนะคะที่เป็น ตัวซวยของคุณ แต่ถ้าคุณจะกรุณา ตัวซวยตัวนี้อีกสักหน่อย ช่วยทำเป็นลืมๆ เรื่องเมื่อคืนไปทีนะคะ”


-------------------------------------------------------------

รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2141 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:52

    ซวยแล้วคุณมัตถ์

    #2141
    0
  2. #2105 Kapom (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 12:28

    เอ้าเข้าใจไปคนละเรื่องเดียวกันอีก พายุเจ้าพี่มัตถ์

    #2105
    0
  3. #2045 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:08
    อ่าวคุณพี่ชายต่อยว่าที่้องเขยได้เลือดไปไม่ทันไร กอดคอเรียกน้องได้อย่างสนิทสนมเลยนะ...
    #2045
    1
    • #2045-1 ว ร ศิ ษ ฏ์ (@worasith) (จากตอนที่ 25)
      6 ธันวาคม 2560 / 22:49
      หน้ามือเป็นหลังมือเลยค่ะ
      #2045-1
  4. #258 jjjaew**love (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 21:42
    เย็นๆค้าาาไรต์เข้ามาหลายรอบมากๆๆค่ะ
    #258
    0
  5. #257 chonlyaom (@chonlyaom) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 21:27
    โหยยยยยยยมาแบบนี้ก็ตายสิค้างงงงนะคะคุณดิววววว
    #257
    0