ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,724 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,137 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,055

    Overall
    955,724

ตอนที่ 15 : 5 น้ำมันราดรดบนกองไฟ 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    5 มี.ค. 62





ทั้งที่ควรดีใจ แต่ทำไมความรู้สึกในอกกลับวูบโหวงแปลกๆ เมื่อเย็นเธอเข้าไปหามงกุฎมุกที่ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ หญิงสาวเปลี่ยนจากชุดผู้ป่วยเป็นชุดลำลองแล้ว แววตาและสีหน้า ‘อดีต’ คนไข้ของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าไม่เต็มใจ มงกุฎมุกทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก ทว่าวินาทีนั้น การสื่อสารระหว่างกันผ่านทางดวงตาดูจะประสบความสำเร็จกว่าการสื่อสารด้วยคำพูด ทุกอย่างยุติเมื่อบรมัตถ์เข้ามา เธอจึงต้องพาตัวเองออกจากห้องโดยยังไม่ลาหญิงสาวแม้แต่ประโยคเดียว

“ทรัพย์ก้อนโตหลุดมือ แย่หน่อยนะ”

นี่เป็นคำทักทายแรกจากปาลิน ทันทีที่พรรษศิกาก้าวเข้ามาในห้องพักพยาบาล

“เธอหมายถึงอะไร”

“ก็คุณมงกุฎมุกนั่นไง พี่ชายเขาจะพาไปรักษาตัวต่อที่อื่นแล้วนี่ เพราะอะไรล่ะ อยากย้ายไปใกล้บ้าน หรือเพราะพยาบาลพิเศษไม่ได้เรื่อง” ริมฝีปากอิ่มเม้มสองสามครั้ง ปาลินปิดฝาลิปสติกแบบจุ่มเนื้อแมตต์สีแดงมารูน แล้วยักไหล่ให้เพื่อนร่วมงาน

“แล้วแต่เธอจะคิดแล้วกัน” ประสาทจะกิน รับมือบรมัตถ์มา ก็ต้องรับมือปาลินต่อ

“ไม่คิดจะแก้ตัวบ้างหรือ”

“จะให้ฉันแก้ตัวอะไร แก้ไปก็หาว่าฉันแถไปเรื่อยอีก เอาที่สบายใจเถอะ จะคิดยังไงก็เรื่องของเธอ”

พยาบาลสาวเปรี้ยวเริ่มหมดสนุกเมื่ออีกฝ่ายไม่สะทกสะท้าน

“เธอก็น่าจะปฏิเสธบ้าง”

“ว่างมากหรือถึงได้ขยันหาเรื่องนัก กัดฉันมาตั้งแต่เรียนวิทยาลัย ยังไม่เบื่ออีกหรือ”

“ไม่ละ กัดเธอน่ะสนุกที่สุดแล้ว”

พรรษศิกาหลับตาลงช้าๆ วันไหนว่างๆ เธอควรจับปาลินมัดเข้ากับรถเข็นแล้วพาไปตรวจที่แผนกจิตเวช

“เอาเวลาไปทำงานไม่ดีกว่าหรือ วันนี้เธอมีเวรด้วยนี่ รีบแต่งสวยเข้าล่ะ อีกสักพักพี่ช่อคงเข้ามาแล้ว”

“พี่ช่อ !” ให้ตายเถอะ ลืมไปได้อย่างไรว่าวันนี้พี่ช่อก็เข้าเวรด้วย

“ใครเรียกพี่” ช่อลดาเปิดประตูเข้ามาทันเห็นปาลินหน้าเหวอ คิดไว้แล้วเชียวว่าลูกน้องของเธอคนนี้ต้องอู้งานมานั่งประทินโฉม “สวยเสร็จแล้วก็โน่น ไปดูแลคนไข้ได้แล้ว ทำงานให้มันคุ้มเงินเดือนหน่อยเถอะจ้ะ”

“คะ...ค่ะ ไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ หลินแวะมากินน้ำแป๊บเดียวเอง พี่ช่อก็” หญิงสาวฉวยได้รถเข็นอุปกรณ์พยาบาลก็แจ้นออกนอกห้องทันที

“กินน้ำหรืออาบน้ำหอมยะแม่คุณ” พยาบาลหัวหน้าตึกบ่นไล่หลัง แล้วสนใจพรรษศิกาบ้าง เห็นหน้ารุ่นน้องไม่สบายใจเธอก็พลอยทุกข์ไปด้วย “ไม่ต้องคิดมากหรอกซอ คุณมงกุฎมุกเขากลับไปอยู่กับครอบครัว เราดูแลเขาเต็มที่แล้ว พี่ร่วมงานกับซอมานาน รู้อยู่ว่าซอไม่ได้ปล่อยปละละเลยคนไข้”

“วันก่อนซอยังสัญญากับคุณมุกว่าจะพาไปสอบอยู่เลยค่ะ”

“เรามันคนนอกนี่นะ จะไปเอาชนะคะคานอะไรกับพี่ชายเขาได้ เอาละ กลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาลุยงานกันใหม่”

“ค่ะพี่ช่อ”

 


กันธรกุมขมับเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษซึ่งมีเจ้านายนั่งอ่านและเซ็นอนุมัติเอกสารซื้อขายที่หอบมาด้วยอย่างเคร่งเครียดเป็นการเป็นงาน โดยมีมงกุฎมุกนั่งขัดสมาธิหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่บนเตียง

“คุณมัตถ์ครับ” ชายหนุ่มเรียกเสียงเบา

“อะไร”

“คุยตรงนี้ไม่ดีแน่” กันธรมองไปทางมงกุฎมุกเล็กน้อย “เชิญด้านนอกดีกว่าครับ”

“อืม ไปสิ ” บรมัตถ์ลุกขึ้นดึงสูทให้เข้าที่ ก่อนบอกน้องสาว “พี่ออกไปคุยงานกับเจ้ากันข้างนอก เรารออยู่นี่ อย่าก่อเรื่อง”

“ทำอย่างกับมุกเป็นผู้ก่อการร้าย”

“เรามันยิ่งกว่านั้นเสียอีก อย่าซน เข้าใจที่พี่บอกหรือเปล่า”

น้องสาวพยักหน้าให้อย่างแกนๆ ชายหนุ่มจึงก้าวนำลูกน้องออกมาตรงทางเดินที่ทอดตัวไปยังบันไดหนีไฟ คาดเดาได้ทันทีว่าสิ่งที่กันธรกำลังจะบอกต้องเป็นเรื่องหนักอกหนักใจ

“มีอะไรก็ว่ามา”

“ผมเห็นว่า ฮ. ของโรงพยาบาลที่ติดต่อไว้ให้มารับคุณหนูยังไม่มาสักที เลยติดต่อกลับไปครับ ได้เรื่องว่าเมื่อเที่ยงมีคนโทรไปยกเลิก บอกว่าไม่ต้องมารับคุณหนูที่นี่แล้ว”

“เกิดเรื่องเข้าใจผิดหรือเปล่า”

“คิดว่าไม่ผิดครับ ทางโน้นยืนยันหนักแน่น”

คงมีคนโทรไปก่อกวนจริงๆ โรงพยาบาลที่เขาต้องการพาน้องสาวไปรักษาต่อเป็นโรงพยาบาลชั้นนำของประเทศ ขึ้นชื่อเรื่องการรักษาและบริการอันเป็นเลิศ เพราะฉะนั้นไม่มีทางเอาเรื่องพวกนี้มาล้อเล่นให้ชื่อเสียงที่สั่งสมมานานต้องด่างพร้อย

“รู้ไหมว่าใครโทรไปยกเลิก”

“ผมพยายามคาดคั้น ทางโน้นบอกแค่ว่าพวกเราจะรู้เองครับว่าเป็นใคร”

“ฮ. มารับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร นายจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุด ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องพายายมุกกลับกรุงเทพฯ ให้ได้” ให้รู้กันไปว่าคนที่ขัดขวางจะวิ่งไล่ขวางได้ทุกทาง

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้น ทั้งเจ้านายและลูกน้องไม่ได้สังเกตว่ามีอีกความเคลื่อนไหวหนึ่งอยู่เบื้องหลัง มงกุฎมุกใช้วิชาตีนแมวค่อยๆ ย่องแล้วแง้มประตูอย่างเบามือที่สุด เท้าเปล่าบรรจงวางลงบนพื้นหินขัด ด้วยเกรงว่าการผลีผลามแม้เพียงนิดอาจทำให้คนที่เธออยากหนีไหวตัวทัน

หญิงสาวมองซ้ายมองขวา โชคเป็นของเธอที่ทางสะดวก เดินไปอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงลิฟต์โดยสาร กว่าจะมีคนรู้ว่าหายไปเธอก็คงหนีไปไกลแล้ว โชคดีอีกนั่นแหละที่บรมัตถ์พลาดทิ้งกระเป๋าเงินไว้ในห้อง สายตาเจ้าเล่ห์มองสิ่งนั้นในมือ

...เงินนี่เธอก็จะใช้ให้หมด ทั้งบัตรเดบิตบัตรเครดิตก็จะรูดจนรูดไม่ได้ รอให้เป็นอิสระก่อนเถอะ เป็นไงเป็นกัน ถ้าวันนี้หนีไปไม่ได้ อย่ามาเรียกเธอว่ามงกุฎมุก !

“เชิญพี่มัตถ์กลับไปคนเดียวเลย บาย”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2131 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:02

    น้องก็ร้ายได้พี่

    #2131
    0
  2. #2034 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:18
    งานเข้าแล้วน้องซอ..โดนลุงข้าวต้มมัดจับกินแน่เลย
    #2034
    1
    • #2034-1 ว ร ศิ ษ ฏ์ (@worasith) (จากตอนที่ 15)
      6 ธันวาคม 2560 / 22:47
      อยากโดนจับกินบ้างจังค่ะ 555
      #2034-1
  3. Writer Editor
    #126 อตินเอง (@heejin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 17:20
    อยากกินขนมเทียนค่ะ 
    #126
    1
    • #126-1 ว ร ศิ ษ ฏ์ (@worasith) (จากตอนที่ 15)
      6 มกราคม 2560 / 17:29
      จองเครื่องมาเลยค่ะ เดี๋ยวพาทัวร์ พากิน ^ ^
      #126-1