ลงหลักปักรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 955,335 Views

  • 2,172 Comments

  • 9,138 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,666

    Overall
    955,335

ตอนที่ 16 : 5 น้ำมันราดรดบนกองไฟ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    6 มี.ค. 62



หากมีโอกาสจะต้องตกรางวัลให้กันธรหนักๆ เสียแล้ว อยากขอบคุณสักสิบครั้งที่ดึงพี่ชายเธอออกมาข้างนอก เป็นการเปิดทางหนีให้เธอไปในตัว

คนเตรียมหนียิ้มกว้าง เธอเห็นกันธรแยกตัวไปอีกทาง ส่วนจอมเผด็จการยังอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือล้วงโทรศัพท์เคลื่อนที่ขึ้นมาสไลด์ๆ แล้วโทรออกหาใครสักคน ทุกอย่างเป็นใจให้เธอย่องเบามาจนถึงเจ้ากระบอกโดยสาร พุ่มต้นพลูด่างในกระถางเซรามิกกระถางโตคือแหล่งกำบังชั้นดี นิ้วเรียวกดเรียกพาหนะที่จะพาตนหนีอย่างไม่รีรอ แผงดิจิตอลแสดงให้เห็นว่ามันกำลังไต่ระดับขึ้นมาเรื่อยๆ...เรื่อยๆ ในที่สุดก็ถึงชั้นของเธอ

มงกุฎมุกก้าวเข้าไปในกระบอกเหล็ก กดตัว G แล้วยืนรอนิ่งๆ ลุ้นๆ ระหว่างลิฟต์กำลังลดลงทีละชั้น หญิงสาวก็วางแผนชีวิตหลังจากนี้เป็นข้อๆ เธอเพิ่งคิดได้ว่าจะต้องหนีตอนที่พี่ชายออกไปพร้อมกันธร ทุกอย่างค่อนข้างฉุกละหุก แม้กระทั่งรองเท้ายังไม่มีใส่ แต่โอกาสดีแบบนี้หาไม่ได้อีกแล้ว

...ระดับมงกุฎมุก (ที่มีกระเป๋าเงินของพี่มัตถ์อยู่กับตัว) เรื่องทุกอย่างนับจากนี้คือเรื่องจิ๊บๆ

“เราต้องไปจากรัศมีโรงพยาบาลให้ได้ก่อน รองเท้ามีขายทั่วประเทศ หนีให้ได้แล้วค่อยซื้อยังไม่สาย” นักโทษหนีคดีก้มมองเท้าเปลือยเปล่าของตน แล้วคิดแผนการขั้นต่อไป

เขาว่ากันว่าที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด พี่ชายคงคิดว่าเธอหนีคราวนี้ต้องไปไกลแน่ แต่ไม่เสียหรอก เธอจะหมกตัวอยู่ในจังหวัดนี้นี่แหละ เริ่มแรกต้องจัดการเอาเงินออกจากบัตรต่างๆ ของบรมัตถ์ก่อน ลายเซ็นเขาเธอก็เซ็นเป็น ส่วนรหัสบัตรเอทีเอ็มน่ะหรือ...ก็วันเดือนปีเกิดของเธอนั่นไง

จากนั้นก็หาโฮมสเตย์ริมทะเลน่ารักๆ สักหลังไว้เป็นที่นอน อาจจะนานหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปีค่อยว่ากันอีกที พอทุกอย่างอยู่ตัวก็ค่อยซื้อจักรยานยนต์มือสองเอาไว้ขี่เที่ยวเล่น เรื่องสอบปลายภาคก็ค่อยขออาจารย์สอบนอกรอบ แอบไปสอบไม่ให้ใครรู้ ส่วนที่เหลือเรียนอีกเทอมก็...

ติ๊ง !!

เสียงลิฟต์โดยสารแจ้งเตือนเมื่อถึงชั้นที่ต้องการ แผนการที่มงกุฎมุกกำลังสะระตะหยุดลงชั่วคราว หญิงสาวรีบปัดผมให้ลงมาปรกหน้า แล้วก้าวเร็วๆ หลังประตูลิฟต์เปิดออก

แม้โชคดีหนีจากพี่ชายลงมาข้างล่างได้ ทว่าโชคไม่เข้าข้างเด็กดื้ออีกต่อไปแล้ว

“มุก”

“พี่มี่...”

กระเป๋าเงินราคาแพงของบรมัตถ์พลันหลุดจากมือบางลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้น หญิงสาวตรงหน้าคือคนที่มงกุฎมุกไม่คิดมาก่อนว่าจะเจอที่นี่ เป็นเธอเองที่โวยวายไม่อยากเจอ ทำให้พี่สาวไม่กล้ามาอีกเพราะกลัวเธออาละวาดจนมหาวิทยาลัยแตกเป็นเสี่ยง

“ทำไมมุกลงมาคนเดียวล่ะ แข็งแรงดีแล้วหรือ” ปารมีปรี่เข้าหาน้อง ลูบหลังลูบไหล่แล้วสังเกตไปทั่วร่าง แผลถลอกมีให้เห็นทั่ว นิ้วก้อยซ้ายมีเฝือกอยู่ แต่ไม่มีอะไรน่าห่วงเท่าช่วงเข่าซึ่งเข้าเฝือกอ่อนไว้

ถึงตอนนี้มงกุฎมุกเริ่มปวดขาขึ้นมาบ้างแล้ว เธอมุ่งแต่จะหนีออกจากโรงพยาบาลให้ได้จนลืมว่าขาเจ็บ อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านจนลืมเจ็บ เมื่อครู่ก็วิ่งตัวปลิวราวเป็นคนปกติด้วยซ้ำ ไม่ล้มไปกลางทางก็บุญเท่าไรแล้ว

“ยืนไหวไหม”

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” มงกุฎมุกน้ำตาซึม หากพี่สาวด่าว่าเธอคงไม่รู้สึกผิดเท่าตอนนี้

“ร้องไห้ทำไม” ปารมีปาดน้ำตาออกให้ น้องคือน้อง กี่ปีๆ ผ่านไป น้องก็ยังเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เธอต้องปกป้อง “ไม่เอา อย่าร้องสิพี่ใจไม่ดี มุกเจ็บขาหรือเปล่า ไหนบอกพี่ซิ”

“มุก / มุก”

มงกุฎมุกเริ่มยิ้มทั้งน้ำตา สองเสียงที่เรียกจากด้านหลังเป็นเสียงที่เธอจำขึ้นใจ หญิงสาวไล่น้ำตาให้ไหลย้อนกลับ แล้วหันหลังโดยมีพี่สาวช่วยพยุง ทว่ารอยยิ้มฉาบทั่วใบหน้าเมื่อครู่กลับปลิวหายไปในอากาศ ความเสียใจพุ่งเข้าชนอย่างจัง สองคือคนที่เธอรักมากที่สุด และอีกหนึ่งคือคนที่เธอเกลียดที่สุดในชีวิต

พ่อ แม่...และนังเมียใหม่ของพ่อ

มงกุฎมุกสลัดตัวออกจากอ้อมกอดพี่สาว น้ำตาไหลพรากเป็นสาย เธอไม่อยากเห็นนังนั่น ไม่อยากแม้แต่ใช้อากาศหายใจร่วมกัน ร่างเล็กใช้ผนังเป็นที่พักพิง สถานการณ์ทุกอย่างดูตึงเครียดในเวลาเพียงไม่กี่นาทีนับจากประตูลิฟต์โดยสารเปิด

“มุก มาหาแม่กับพ่อสิลูก” คุณพวงหยกเรียกลูกสาวอย่างยากลำบาก ด้วยก้อนเหนียวๆ จุกแน่นอยู่ตรงคอ หัวใจคนเป็นแม่เจ็บปวดเมื่อลูกไม่เข้าใกล้ ซ้ำยังถอยหนีเมื่อท่านก้าวเข้าหา

“ทำไม...ทำไมพ่อต้องพาเมียใหม่มาด้วย มุกเกลียดมัน”

“มุก ไม่เอาลูก” มารดารีบห้ามปราม

“มุกเกลียด มันแย่งพ่อไปจากแม่ แม่ทนได้ยังไงคะ”

“เราชักจะก้าวร้าวคุณฉัตรมากไปแล้วนะมุก”

เป็นครั้งแรกที่คุณภุชขึ้นเสียงกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน สำหรับมงกุฎมุก คำพูดนั้นคือมีดกรีดใจ พ่อว่าเธอเพื่อปกป้องมัน...

“ไม่เป็นไรค่ะคุณภุช” ฉัตรลดารั้งแขนสามีไว้ ทำไมจะไม่รู้ว่าลูกเลี้ยงรังเกียจเธอขนาดไหน ยิ่งนานวันความเกลียดชังยิ่งเพิ่มพูน ได้แต่หวังว่าสักวันความจริงใจของเธอจะทำให้อะไรๆ ดีขึ้น

“พ่อก็เหมือนพี่มัตถ์ ทุกคนคิดถึงแต่ตัวเอง ไม่เคยคิดหรอกว่ามุกจะรู้สึกยังไง” คุณหนูแห่งวิศาลสกุลถอนสะอื้น ความเจ็บปวดทางกายและทางใจทำให้ทรงตัวไม่อยู่จนร่างเล็กค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น “พ่อพามันมาด้วย อยากให้มุกตายเร็วกว่าเดิมหรือไงคะ”

คำพูดของมงกุฎมุกสตัฟฟ์ทุกคนให้หยุดนิ่ง แต่เพียงไม่นานเสียงทุ้มเสียงหนึ่งก็ปลุกให้สถานการณ์ดำเนินได้อีกครั้ง

“ลุกขึ้นมุก !” บรมัตถ์ซึ่งเพิ่งออกมาจากลิฟต์โดยสารอีกตัวพร้อมกับกันธร เปล่งคำสั่งเฉียบขาดอย่างเหลืออด “ขึ้นไปคุยกันบนห้อง เลิกทำตัวเหมือนคนไร้ญาติสักที”

“มัตถ์ คุยกับน้องดีๆ สิ” แม้แต่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ปารมีก็ยังยืนหยัดอยู่ข้างเดียวกับน้องสาว

“เลิกให้ท้ายเด็กคนนี้เสียที เราขอเถอะมี่”

ชายหนุ่มกระตุกร่างเล็ก แล้วเหวี่ยงขึ้นพาดบ่าราวปุยนุ่นเบาหวิว กันธรกดปุ่มเรียกลิฟต์ให้อย่างรู้งาน มงกุฎมุกทั้งทุบทั้งเตะพี่ชายอย่างไม่คิดชีวิต แม้จะเป็นแรงมดก็ตาม

“พี่มัตถ์ ปล่อย ! ปล่อยมุก ปล่อยนะพี่มัตถ์บ้า !

“เราสิบ้า เดี้ยงแล้วยังคิดหนี พี่ไม่ปล่อยให้หนีไปตายก่อนวัยอันควรหรอก ร้ายแบบเรายังต้องใช้กรรมอีกเยอะ” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2132 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:06

    พยาบาลซออยู่ไหน

    #2132
    0
  2. #2035 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:21
    ซอเราโดนลุงข้าวต้มมัดจับกินไปซะแล้ว....
    #2035
    0
  3. #136 Creammy45 (@Creammy45) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 14:48
    สงสารมุก ????????????
    #136
    0