คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF]The Guy No. 10 - HBD Choi Siwon

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

HAPPY BIRTHDAY CHOI SIWON

I Love You More n More

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.พ. 53 / 12:28


[SF]The Guy No. 10

 

บนโลกใบนี้ใครๆก็ล้วนแต่อยากจะเป็นหมายเลขหนึ่งกันทั้งนั้น หาได้น้อยเต็มทีล่ะกับคนที่อยากเป็นรองคนอื่น ผมเองก็อยากเป็นที่หนึ่งในทุกเรื่องเหมือนกันนะ อยากร้องเพลงเก่งเป็นที่หนึ่ง อยากเต้นเก่งเป็นที่หนึ่ง อยากแสดงละครเก่งเป็นที่หนึ่ง อยากนั่นอยากนู่นอยากเป็นที่หนึ่งในทุกเรื่อง...

 

ผมอยากเป็นพิธีกรที่ดีแบบพี่จองซู ผมอยากมีเสน่ห์แบบพี่ฮีชอล ผมอยากพูดจีนเก่งๆแบบพี่ฮันคยอง ผมอยากพูดเก่งเหมือนพี่คังอิน ผมอยากมีพรสวรรค์ในการร้องเพลงแบบพี่เยซอง ผมอยากตลกเหมือนพี่ชินดง ผมอยากน่ารักแบบพี่ซองมิน ผมอยากเต้นเก่งเหมือนฮยอกแจ ผมอยากเป็นที่รักของทุกคนอย่างทงเฮ ผมอยากเล่นละครเก่งๆแบบคิบอม ผมอยากขึ้นเสียงสูงๆได้อย่างรยออุค และผมอยากร้องเพลงเก่งเหมือนกับคยูฮยอน

 

แต่ผมก็เป็นแค่ผู้ชายหมายเลข 10 คนหนึ่งที่เต้นก็ไม่ได้จะเก่งมากนักติดว่าหุ่นดีแล้วก็สูงเลยขยับท่าทางอะไรก็พอจะดูได้ ร้องเพลงก็ใช่ว่าจะเพราะแต่ที่รอดมาจนทุกวันนี้เพราะคอรัสที่เป็นเพื่อนร่วมวงช่วยฉุดไม่ให้มันจมลงไปต่างหาก แสดงละครอะไรก็ใช่ว่าจะแสดงเก่งแค่เพราะหน้าตาดีพอถูไถเลยได้รับเลือกให้เล่นเป็นพระเอกอยู่ครั้งนึง เรื่องที่เหลือนอกจากการเทศนาเพื่อนร่วมวงและคนรอบข้างแล้วล่ะก็... ผมมันก็แค่ผู้ชายธรรมดาลำดับที่ 10 ในวงบอยแบนด์ชื่อดังของเอเชียก็เท่านั้นเอง

 

.

.

.

 

ถ้าถามว่าทำไมต้องอยากเป็นที่หนึ่ง อืม... อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจในตัวเองนักหรอกนะครับว่าทำไมผมถึงอยากเป็นที่หนึ่ง คงเป็นเพราะผมเชื่อในศาสนาด้วยละมังครับที่ว่าคนเราเกิดมาเพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิต เพราะเป็นอย่างนั้นผมถึงอยากจะได้เป็นที่หนึ่งให้คนอื่นได้จดจำ ถึงผมตายไปแต่ก็ยังมีชื่อผมอยู่ นั่นคงเป็นความใฝ่ฝันของผมล่ะครับ

 

นี่อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดของผมแล้ว แม้จะเป็นวันเกิดที่แจ้งตามในใบเกิดไม่ใช่วันเกิดจริงๆก็เถอะ แต่พอถึงวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ผมก็จะมีอายุครบยี่สิบสี่ปีแล้วถ้านับตามแบบเกาหลีล่ะนะ

 

อ๊ะ! นั่นใครเดินมาหว่า... พี่จองซูกับพี่ฮีชอลนี่นา สว. (สูงวัย) สองคนมาเดินกันเพียงลำพังบนทางเดินมืดๆแบบนี้ทำไมกันเนี่ย (อย่าว่าแต่พี่เขาเลย ผมเองก็มาเดินทำไมที่มืดๆแบบนี้นะ อ่อ ลืมไปว่าผมเดินไปเข้าห้องน้ำมา) สว. ทั้งสองทำสีหน้าเคร่งเครียด ตาก็จับจ้องโทรศัพท์ยี่ห้อแอปเปิ้ลแหว่งในมือตัวเองไม่วางตา

 

"จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย" พี่ฮีชอลพูดออกมาก่อน

 

"ไม่รู้เหมือนกัน เฮ้อ... นับวันยิ่งแย่ ทำไมเรื่องร้ายๆต้องมาประเดประดังเข้ามาตอนนี้ด้วยนะเนี่ย... ฉันล่ะเหนื่อยจริงๆ" พี่จองซูบ่นออกมาเหมือนคนแก่ก่อนจะเดินหายไปพร้อมกับพี่ฮีชอล

 

ผมยืนนิ่งคิดถึงเรื่องที่พี่ทั้งสองพูดเมื่อกี้ก็พอเดาได้คร่าวๆ เกิดเป็นหัวหน้าวงเนี่ยมันเหนื่อยไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย

 

พอคิดว่าตัวเองหายมานานแล้วผมก็เลยเดินกลับไปที่ห้องซ้อม ช่วงนี้ผมว่างเป็นพิเศษก่อนจะเปิดกล้องละครที่เพิ่งจะตกลงรับเล่นไป เพราะหยุดโปรโมตที่จีนด้วยแหละผมถึงได้ว่างจนต้องไปรับเล่นละครเพราะกลัวคนอื่นจะลืมหน้าไปซะก่อน

 

เมื่อเปิดห้องซ้อมเข้าไปผมก็เจอรยออุคกำลังถูกพี่เยซองกับฮยอกแจแกล้งเล่นโดยการเล่นมุกแปลกๆใส่ เกิดมาเป็นเบบี๋อย่างรยออุคก็ลำบากอย่างนี้ล่ะ ถูกคนอื่นแกล้งเล่นเอาตลอด น่าสงสารจัง จะขัดก็ไม่ได้เพราะเป็นน้องอีก ถึงจะเสียงดีแต่นิสัยน่อมแน้มแบบนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน

 

หันไปอีกทาง... ซองมินก็มีโลกส่วนตัวอยู่กับมือถือสีชมพูของตัวเอง ก็เข้าใจนะว่าซองมินน่ะน่ารัก แอ๊บแบ๊วก็เก่ง แต่ถ้าให้ทำแบบนั้นบ่อยๆผมคงรับตัวเองไม่ได้

 

สักพักพี่จองซูกับพี่ฮีชอลก็เดินกลับเข้ามาแล้วบอกให้เราเริ่มซ้อมเพลงที่จะเตรียมไปงานประกาศผลในอีกไม่กี่วันข้างหน้าซึ่งตรงกับวันเกิดของน้องเล็กพอดี

 

ผมยืนเข้าที่ของตัวเองแล้วก็ใจหาย... เพลงๆนี้มันสมควรจะมีพี่ฮันคยองยืนอยู่กับเราด้วยสิถึงจะถูก แต่ในเมื่อตอนนี้เขาไม่อยู่คนที่เหลือก็ต้องก้าวเดินต่อไป

 

เมื่อบทเพลงซูเปอร์เกิร์ลขึ้นพวกเราก็เริ่มขยับตัวตามจังหวะของเพลงที่ได้ซักซ้อมจนจำได้ขึ้นใจ ผมมองเงาตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจก ผู้ชายหน้าตาธรรมดาใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์กำลังยืนตรงกลางแล้วก็เต้นไปทำหน้าเครียดไป

 

"ไอ้ซีวอนจะเก๊กหล่อไปไหนว่ะ ไม่ได้ขึ้นไลฟ์จริงๆยังไม่ต้องเก๊กเว้ย" เสียงพี่ชินดงดังมาแต่ไกล ผมทำหน้างงเพราะไม่เข้าใจว่าผมไปเก๊กมันตอนไหน

 

"พี่อ่ะ" ผมพูดแค่นั้นก่อนจะเต้นต่อ บอกตามตรงผมว่าจะให้ผมตลกตลอดเวลาแบบพี่ชินดงก็คงไม่ได้เพราะผมมันมุกแป้กตลอด แถมผมต้องทำตามคอนเซ็ปต์ของทางบริษัทที่ให้ทำตัวเป็นหน้าเจ้าชายด้วย

 

งานนี้พวกเราต้องร้องเพลงซูเปอร์เกิร์ลกันสดๆเพราะไม่มีเวลาจะไปอัดเสียงทับของเก่า เพราะฉะนั้นตอนซ้อมเราก็เลยต้องร้องท่อนของตัวเองไปด้วย พี่ฮีชอลที่ติดงานละครไม่ได้ขึ้นไลฟ์นี้ด้วยก็ขอตัวกลับไปท่องบทต่อ พอซ้อมได้อีกสักห้ารอบเราก็พักกันอีกที พี่เยซองไอค่อกแค่กคงเพราะพี่แกเค้นคอมากเกินไป สำหรับการเป็นนักร้องเสียงหลักที่ต้องคอรัสให้เราแทบทั้งเพลงเนี่ยดูจะเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสพอควรอยู่ ที่สำคัญต้องพยายามรักษากล่องเสียงให้ดีๆด้วย เรื่องแบบนี้แค่การฝึกฝนคงทำไม่ได้มันต้องมีพรสวรรค์ด้วย

 

เหมือนกับไอ้น้องเล็กตัวเขื่องอย่างคยูฮยอนที่รายนั้นมีพรสวรรค์ล้นเหลือ เด็กโข่งนั่นหัวไวเรียนทฤษฎีไปหน่อยก็เอามาปรับใช้ได้หมดแล้วแทบไม่ต้องฝึกฝนเลย ไหนจะน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนฝันนั่นแล้วผมล่ะอยากจะเป็นเขาจริงๆ

 

"นี่พี่ฮยอกแจ อย่าแอบเอาเกมผมไปเล่นนะ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลย!!!" เสียงไอ้น้องเล็กตะโกนลั่นห้องซ้อมเมื่อเห็นไอ้ตัวขี้งกอย่างฮยอกแจแอบเอาเกมตัวเองไปเล่น ได้ข่าวว่าพักแค่สิบนาทีมันก็ยังอุตส่าห์จะเล่นเกมอีกนะ บอกแล้วว่ามันน่ะเด็กโข่งโตป่านนี้แล้วยังติดเกม วันๆไม่ยอมนอนถ้าไม่เล่นเกมให้เคลียร์ก่อน มิน่า...หน้าตามันถึงๆด้ดูโทร๊มโทรมเหมือนซอมบี้ นี่ถ้าไม่ได้เครื่องสำอางค์ช่วยเดินออกไปข้างนอกก็คงไม่มีใครจำได้ว่านี่คือนักร้องเสียงหลักของวงบอยแบนด์ชื่อดังอย่างซูเปอร์ จูเนียร์

 

คิดอะไรเพลินๆสักพักสลับกันแกล้งรยออุคเล่นก็ได้เวลาซ้อมต่อ พี่จองซูลากสังขารเหี่ยวๆของตัวเองออกมาซ้อมไปบ่นเป็นคนแก่ไป สักพักก็เดินไปงีบปล่อยให้เราซ้อมต่อกันเอง ผมล่ะเห็นใจพี่แกจริงๆ เป็นหัวหน้าวงที่มีสมาชิกตั้งสิบสามคนเนี่ยมันเหนื่อยจริงๆ

 

พอเริ่มเข้าช่วงตีสองก็เลิกซ้อม ผมเตรียมจะขับรถกลับบ้านไอ้เด็กโข่งก็วิ่งมาเกาะหลังแล้วบอกว่าขอติดรถไปค้างที่บ้านด้วย ผมเลยเออออไปเพราะไอ้เด็กนี่มันไปบ่อยจนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวผมไปแล้ว

 

ระหว่างขับรถไปคยูฮยอนก็เอาโน้ตบุ๊คตัวเองออกมาเล่นสตาร์คราฟฟ์ ไอ้เด็กนี่มันติดเกมจริงๆแฮะ

 

"นี่ถ้าเลิกร้องเพลงแล้วกะจะไปเป็นเกมเมอร์หรือไงเนี่ย ขยันเล่นยิ่งกว่าขยันซ้อมซะอีก"

 

"ก็ไม่แน่... นี่อย่าเพิ่งยุ่งดิขับรถไป กำลังจะเคลียร์อยู่แล้ว" คยูฮยอนว่าจนผมนึกในใจว่านี่ผมเป็นพี่มนหรือเบ๊มันกันแน่ พอถึงบ้านมันก็จัดการปิดเครื่องแล้วเดินหนีเข้าบ้านไปไม่รอผมสักนิด

 

ที่บ้านหลับกันหมดแล้ว พอถึงห้องนอนคยูฮยอนก็ชิ่งไปอาบน้ำก่อน พอมันออกมาตัวหอมก็โดดไปเล่นเกมต่อขนาดผมอาบน้ำเสร็จออกมาแล้วก็ยังเห็นมันเล่นอยู่ไม่ยอมหลับยอมนอน

 

"นี่กะจะเล่นโต้รุ่งเลยหรือไง"

 

"ก็พรุ่งนี้ผมไม่มีงานนี่นา" เด็กโข่งตอบกลับมาทันทีทั้งที่ตาจับมองหน้าจอคอมฯอยู่

 

"อย่าเล่นจนไม่ได้นอนแล้วกัน"

 

"รู้แล้วน่า บ่นเป็นคนแก่เหมือนพี่ทึกไปได้ ไม่รู้ตัวเลยเหรอไงว่าหน้าพี่แกขึ้นน่ะ"

 

"รู้สิถึงได้ไปตัดผมมาไง"

 

"เออ" มันตอบห้วนๆจนผมนึกว่ามันไม่สนใจแล้ว พอผมตัดสินใจจะหลับตานอนคยูฮยอนก็พูดขึ้นมาอีก

 

"ช่วงนี้พี่เป็นไรมากป่ะ ดูเครียดๆ มีอะไรมไสบายใจเหรอ เรื่องพี่ฮันหรือไง" ถามมาเป็นชุดเชียว สรุปจะให้ตอบเรื่องไหนก่อนดีล่ะ

 

"ก็ไม่มีอะไร ก็ปกติดีนี่" ผมตอบไปตามจริงแต่เด็กนี่ดูเหมือนจะไม่เชื่อ มันหันมามองหน้าผมยอมทิ้งเกมที่ตัวเองติดหนักหนามาจ้องหน้าผม

 

"โกหก พี่ทำหน้าเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบแล้วยังบอกไม่มีอะไรอีก นี่ถ้าพี่ทึกไม่ขอร้องผมไม่ยอมมานอนที่นี่ให้พี่บ่นหรอกนะ"

 

"เอ๋? พี่เหมือนคนมีปัญหาขนาดเลย?"

 

"ก็น่ะสิ หันส่องกระจกดูหน้าตัวเองบ้างว่าหัวคิ้วมันจะทับกันอยู่แล้ว มีปัญหาอะไรก็บอกกันบ้างสิจะได้ช่วยกันแก้ไขไม่ใช่เก็ยเงียบไปคิดเองคนเดียวแล้วจู่ๆก็ไปแบบคนบางคน แบบนั้นมันน่าโมโหรู้ไหม"

 

ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมถึงไม่มีใครกล้าขัดใจคยูฮยอน มันขี้วีนขี้เหวี่ยงแบบนี้นี่เอง ต่อหน้ากล้องทำซื่อๆลับหลังมันนี่... เอาเถอะชินแล้วล่ะ มีแต่คนโอ๋มักเน่นี่นา... ชิๆ

 

"ไม่มีอะไรจริงๆ จริงๆ เชื่อพี่สิ"

 

"ไม่เชื่อ มันต้องมีอะไรแน่ๆล่ะ บอกมาสิว่าพี่กลุ้มใจเรื่องอะไร... รู้ไหมว่าการที่เขาให้เรามาอยู่กันเป้นกลุ่มเนี่ยก็เพื่อช่วยกันแก้ปัญหาไม่ใช่เก็บเอาไว้คนเดียว ไม่งั้นเขาจะเรียกว่าทีมเหรอ"

 

"ก็เอ่อ..." ผมจุกขึ้นมาเล็กน้อยกับคำของน้องเล็ก ดูมันบ๊องๆ เอ๋อๆ แต่เอาเข้าจริงมันก็แค่ภาพภายนอกไม่ใช่ข้างในที่ฉลาดแล้วก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ลืมไป... ไม่นานก็วันเกิดคยูฮยอนแล้วนี่นามันจะแก่ขึ้นอีกปีแล้ว

 

"เอ่ออยู่นั่นแหละจะพูดได้ยัง"

 

"ก็มันไม่มีอะไรจริงๆ พี่ก็แค่คิดว่า... ทำไมพี่ไม่เก่งแบบคนนั้นคนนี้บ้างนะ หลายครั้งที่พี่พยายามมากแล้วแต่พี่ก็คิดว่ายังสู้พวกนายไม่ได้ พี่มันไม่มีอะไรดีสักอย่าง เต้นก็ไม่ได้เรื่อง ร้องเพลงก็ห่วย เข้ามาได้นี่คงเพราะหน้าตาล้วนๆ แต่ตอนนี้หน้าตาก็ไม่ได้ช่วยอะไรเพราะพวกนายก็หล่อๆกันทั้งนั้น พี่มันหน้าบ้านๆไปเลย"

 

พอฟังจบ ไอ้เด็กคยูมันก็หัวเราะคิกคัก "พี่ก็... คิดเป็นเด็กๆไปได้  ลองคิดดูนะว่าถ้าไม่แน่จริงใครที่ไหนเขาจะเอาพี่เข้ามาอยู่ในวงกัน ถ้าพี่หน้าตาไม่ดีเขาจะจ้างพี่ไปเป็นพรีเซ็นเตอร์อยู่ตั้งสามสี่ปีเหรอ พี่เต้นไม่เก่งแต่ทำไมพี่ถึงได้ยืนอยู่ตรงกลางเสมอเวลาพวกเราเต้นกัน ถ้าพี่ร้องเพลงไม่เก่งพี่จะได้ร้องท่อนตัวเองเยอะกว่าพี่ฮยอกแจเหรอ ถ้าพี่พูดไม่เก่งแบบพี่ทึกแล้วพี่จะได้พูดเวลาออกรายการบ่อยๆเหรอ พี่เป็นหน้าเป็นตาของวงเรา พี่เป็นตัวแทนของ พี่คือคนที่ทุ่มเทแล้วก็ขยันมากกว่าใครๆ ถึงพี่จะบอกว่าพี่ไม่มีพรสวรรค์อะไรแต่พี่รู้ตัวไหมว่าพรสวรรค์ของพี่คือการทำให้คนอื่นตกหลุมรักได้อย่างง่ายดาย ใครเห็นพี่แล้วไม่รักไม่ชอบกันบ้างล่ะ เพราะพี่คือคนที่ทำให้คนอื่นรักพี่ถึงเป็นตัวแทนและมักจะยืนอยู่ตรงกลางเสมอเพื่อให้พวกเราได้รับความรักเผื่อแผ่มาบ้างยังไงล่ะ ในสายตาของพีเอง พี่อาจจะคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดีแต่สำหรับคนที่คอยเฝ้ามองพี่เขารู้ดีว่าพี่คือคนที่ยอดเยี่ยมในทุกด้าน"

 

"จริงเหรอ?"

 

"ก็อืมน่ะสิ ถ้าพี่ไม่ดีจริงไม่แน่จริงพี่คงไม่ได้เข้ามาเป็นซูเปอร์ จูเนียร์ พี่คงไม่ได้ไปทำงานเดี่ยวบ่อยๆ พี่คงไม่มีแฟนคลับที่รักแล้วก็เหนียวแน่นขนาดนี้ พี่รู้ไหมคนทั่วไปเขารู้จักพี่มากกว่ารู้จักซูเปอร์ จูเนียร์อีกนะ เพราะพี่ทำงานหนักกว่าใครๆพี่จึงสมควรแล้วที่พี่จะเป็นที่หนึ่งของซูเปอร์ จูเนียร์ แม้จะเป็นแค่ผู้ชายหมายเลข 10 ก็ตามเถอะ แล้วรู้ไหมว่าพี่น่ะหล่อที่สุดในวงแล้ว ให้ตามเถอะตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเห็นใครที่ไหนหน้าตาดีไปกว่าพี่เลยนะ"

 

ผมหัวเราะออกมาเบาๆที่เด็กนี่มันพูดได้ตรงใจแล้วก็ตอบคำถามของผมได้มากมาย

 

ผมปิดไฟหัวเตียงให้เหลือเพียงเสียงไฟจากคอมฯของคยูฮยอนแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กโข่งเบาๆ "ขอบใจนะ"

 

"เรื่องแค่นี้เอง... อ่อ... จะแก่ขึ้นอีกปีแล้วสินะ วันเกิดพี่พาผมไปเลี้ยงเค้กด้วยล่ะผมอยากกินเค้กช็อกโกแลต" ผมหัวเราะอีกทีจากอาการเห็นแก่กินของมักเน่ที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองจะถูกเซอร์ไพรส์กลางงานประกาศผลที่จะถึงนี้ คงต้องอุบเป็นความลับไปก่อนแล้วพอถึงวันเกิดผมผมจะพาเขาไปเลี้ยงอีกทีที่เขาช่วยให้ผมมีความมั่นใจในตัวเองเพิ่มขึ้น

 

พอคยูฮยอนปิดคอมฯ ห้องก็มืดสนิท ผมเคลิ้มๆจะหลับอยู่แล้วเชียวเด็กโข่งก็พูดขึ้นมาอีก

 

"ตอนนี้เหลือแค่พี่แล้วนะ ห้ามหายไปไหนรู้ไหม... ไม่อย่างนั้นผมจะโกรธพี่มากๆเลย ห้ามหายไปแบบบางคนนะ... ห้ามไปไหนนะ"

 

 

 

 

 

"ไม่ไปไหนแน่นอน... พี่จะเป็นซีวอน ซูเปอร์ จูเนียร์ตลอดไป"

 

.

.

.

 

 

ถึงผมจะอยากเป็นพิธีกรที่ดีแบบพี่จองซู ผมอยากมีเสน่ห์แบบพี่ฮีชอล ผมอยากพูดจีนเก่งๆแบบพี่ฮันคยอง ผมอยากพูดเก่งเหมือนพี่คังอิน ผมอยากมีพรสวรรค์ในการร้องเพลงแบบพี่เยซอง ผมอยากตลกเหมือนพี่ชินดง ผมอยากน่ารักแบบพี่ซองมิน ผมอยากเต้นเก่งเหมือนฮยอกแจ ผมอยากเป็นที่รักของทุกคนอย่างทงเฮ ผมอยากเล่นละครเก่งๆแบบคิบอม ผมอยากขึ้นเสียงสูงๆได้อย่างรยออุค และผมอยากร้องเพลงเก่งเหมือนกับคยูฮยอน แต่ผมก็เป็นผมชเว ซีวอนผู้ชายหมายเลข 10 ที่เป็นอย่างนี้ มันคงจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไม่ได้

 

ต่อให้ผมเต้นเก่งเหมือนฮยอกแจ ร้องเพลงเก่งเหมือนคยูฮยอน เล่นละครเก่งเหมือนคิบอม แต่ถ้าผมไม่ใช่ผม ผมคงไม่ใช่ชเว ซีวอนในปัจจุบันที่ทำหน้าที่เสนอซูเปอร์ จูเนียร์วงที่ผมรักให้คนอื่นได้รู้จัก ผมคงไม่ใช่ชเว ซีวอนที่ทำงานไปทั่วเอเชียเพื่อให้วงที่ผมรักได้มีชื่อเสียง... แม้จะเป็นแค่หน้าตาของวงก็ตามแต่มันก็คือหน้าที่ของผม ผู้ชายหมายเลข 10 ของวงบอยแบนด์ชื่องดังของเอชีย ซูเปอร์ จูเนียร์

 

 

 

 

ผมก็เป็นแค่ผม ผมคนนี้... ชเว ซีวอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Happy Birthday, Choi Siwon.

100210...

The Guy No. 10

ผลงานอื่นๆ ของ NiTRoGeN14

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 lvsj
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:47
    ชอบมากเลยค่ะ ><

    มันเป็นอะไรที่แบบกินใจมาก

    อ่านละซึ้งเลย

    ผู้ชายหมายเลข 10 ของ Super Junior ^^
    #7
    0
  2. วันที่ 8 ตุลาคม 2553 / 15:31
     ซีวอนที่เป็นซีวอนน่ะดีที่สุดแล้ว

    น่ารักที่สุดเลย
    #6
    0
  3. วันที่ 4 สิงหาคม 2553 / 21:38
    ชอบมากๆเลย

    อ่านแล้วรู้สึกดีมากมาย

    ขอให้เป็นแบบนี้ แบบฉบับของ เชว ซีวอน

    เป็นแบบนี้ตลอดไป

    ฉันรักพี่ที่เป็นแบบนี้

    และจะรักตลอดไป

    ปล. นิสัยคนเล็กเหมือนสุดๆ 5555555+
    #5
    0
  4. #4 Meteor
    วันที่ 22 เมษายน 2553 / 23:01
    อ่านแล้วรู้สึกดีจัง...

    พี่เป็นพี่ นั่นแหละ ดีแล้วว...



    เพราะถ้าพี่เหมือนคนอื่นๆ นั่นก็ไม่ใช่ ชเวซีวอนแล้วล่ะ


    เพราะพี่เป็นพี่ เราถึงรักพี่...


    สู้ๆต่อไปนะ




    ปล. นิสัยนั้น คยูจริงๆ้เลย ฮ่าๆ
    #4
    0
  5. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 18:12

    อ่านแล้วรู้สึกดีจังเลยคะ

    ขอให้พี่มีความสุขมากๆนะคะ พี่รู้มั๊ย พี่คือความสุขของแทนนะ

    ถ้าพี่มีความสุข แทนและเอล์ฟก็มีความสุขเหมือนพี่นะคะ

    ถึงพี่จะไม่เก่ง ไม่ดีที่สุดเหมือนคนอื่น

    แต่แทนก็รักพี่นะคะ..............

    อยู่เป็นความสุขของเอล์ฟตลอดไปนะคะ *3*

    #3
    0
  6. #2 Re-E
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 17:29
    อ่านแล้วรู้สึกดีไปอีกแบบอ่ะนะ



    ขอบคุนนะ



    ฮัน อย่าทิ้งกันไปนะ



    กลับมานะ เหมือนเรื่องนี้



    มันของวอน



    วอน พี่ทำดีที่สุดแล้ว



    สู้ๆนะ เป้นกำลังใจให้
    #2
    0
  7. #1 han_min
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:45
    HBD ผู้ชายหมายเลข 10 ด้วยคนคะ

    แม้จะไม่ใช่วันนี้จริงๆ(ก็นะ)

    แต่ก็ขอให้พี่ชายของเราเจอแต่เรื่องดีๆนะคะ

    พี่ชายมาไทยบ่อยๆนะ^_______________^
    #1
    0