[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย[ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

ตอนที่ 10 : TaoKai [คุณชายเล็ก] Chapter 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 ก.พ. 57




[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย The Series  [ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

TaoKai [คุณชายเล็ก]

By winata

Chapter 07

 


 

เหมือนสติของคุณหมอคิมจงอินจะยังไม่เข้าทีดีถึงได้ก้าวตามคนที่จูงมืออยู่ด้านหน้าเข้ามาในลิฟต์แก้วก่อนจะสอดคีย์การ์ดแล้วกดรหัสสี่หลักแล้วโผล่มาชั้นบนสุดของคอนโดมิเนียมแห่งนี้  หรือจะเรียกชั้นเพ้นท์เฮาส์ดีก็พอประตูลิฟต์เปิดก็เจอห้องรับแขกสไตล์โมเดิร์นสีดำตัดขาวทันที



 

หันไปมองคนพามากับเพ้นท์เฮาส์นี้  เอาตรงๆ คือไม่คิดว่าเจ้าของค็อฟฟี่ช็อปจะรวยขนาดนี้หรืออาชีพขายกาแฟขายขนมเค้กมันสร้างรายได้ขนาดนี้   รู้งี้ไม่น่าเรียนหมอเลยให้ตายสิ  แต่อย่างว่าอีกฝ่ายเป็นถึงคุณชายเล็กของตระกูลอู๋  คงไม่ธรรมดาอยู่แล้ว


 

“ไม่เข้ามาละ  ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ได้ทำให้ท้องอิ่มหรอกนะ”


 

“ไม่ไปหาร้านล่ะ”


 

ฮวางจื่อเทาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะจูงมือคุณหมอหนุ่มให้มายืนตรงหน้าประตูครัวที่แสนทันสมัย



 

“จะตีหนึ่งครึ่งแล้ว  ใครจะเปิดร้านขายกัน  อย่าคิดจะพึ่งพาแต่อาหารกึ่งสำเร็จ  คุณหมอเองก็น่าจะรู้ดีกว่าใครว่ามันมีสารอาหารที่ไหน?”


 

คราวนี้ทั้งเหตุและผลที่คนเป็นหมอเองจนคำพูดจะยกมาเถียงด้วย  ยิ่งสายตานิ่งๆ ที่มองมาทำให้แก้มเนียนสีน้ำผึ้งร้อนผ่าว


 

“ทำอาหารเป็นไหมครับ?”  นั้นไงมาอีกแล้วถามแต่ไม่รอคำตอบ  กลับหยิบผ้ากันเปื้อนสีขาวมาผูกให้เสร็จสรรพ   แบบนี้ล่ะคิมจงอินอยากจะย้อนนัก  ถามทำไม?  สั่งให้ทำเลยดีกว่าไหม?   แล้วที่ชวนให้โมโหเจ้าของที่ตอนนี้กำลังไปนั่งดูทีวีอย่างสบายใจ   ในขณะที่เขาคนที่รู้สึกหิวจนแสบไส้ต้องมานั่งมองกองของสดที่อีกฝ่ายขนมาวางให้บนโต๊ะเสียมากมาย  ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแกล้งหรือเจตนามีดคม ๆ ที่ใช้หั่นผักเลยบาดนิ้วเข้าให้    สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ไหวต้องไล่ให้ไปทำแผล


 

“เอาอันที่ทำง่ายที่สุดแล้วกัน”



 

จื่อเทามองร่างโปร่งบางที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำอาหารอยู่ในห้องครัวผ่านกระจกเงาบานใหญ่นานเท่าไหร่ก็ยังตอบตัวเอง
ไม่ได้   รู้แค่เพียงไม่เบื่อเลยกับการมองใครบางคนกำลังทำอะไรอยู่  ถอนหายใจก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดหมายเลขที่จำได้ราวกับเบอร์โทรตัวเอง





 

“ว่าไง.....น้องชาย” ปลายสายทักอย่างอารมณ์ดี



 

“พี่ใหญ่ครับ  ผมคงแพ้พนันพี่จริง ๆ”  จื่อเทาพูดเบาๆ ก่อนจะก้มมองผ้าเช็ดหน้าสีส้มอ่อนที่คุณหมอจงอินใช้ซับเลือดที่นิ้วให้ก่อนจะไล่ให้ออกมาทำแผลเองเพียงเพราะที่นี่เป็นบ้านเขาย่อมรู้ดีว่าอะไรมันอยู่ตรงไหน




 

“ฮาๆ  ตกลงกันเรียบร้อยเมื่อไหร่นายค่อยพามาแนะนำให้นายแม่กับฉันรู้จักอย่างเป็นทางการก็แล้วกัน  แค่นี้ก่อนนะกวางดื้อของฉันมาแล้ว”




 

++++++++++++



 

ลมหนาวที่สัมผัสผิวอยู่เป็นระลอกๆ  ไม่ทำให้จงอินยี่หระสักเท่าไหร่จากหางตาเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อีกคนกำลัง
ตั้งอกตั้งใจเก็บล้างจานอยู่ทั้งที่เขาพยายามจะทำเองแต่โดนเจ้าบ้านดันหลังออกมาพร้อมประโยคที่ว่า



 

“นายอุตส่าห์ตั้งใจทำกับข้าวให้ฉันกินแล้ว   แค่นี้ฉันจัดการเองไปนั่งเล่นเถอะ”  แล้วไหนคำพูดที่อีกฝ่ายบอกตอนที่ชิมอาหารที่เขาทำนั้นอีก



 

“อร่อยนะ”  คำสั้นๆ ที่คนตาคมเข้มบอกพร้อมกับรอยยิ้ม...ยิ้มให้เขาทั้งปากและดวงตา  ไม่ใช่การแสร้งยิ้มนั่นมันทำให้หัวใจคุณหมอทำงานหนักมากขึ้น  เงยหน้าขึ้นมองดวงดาวที่คืนนี้เหมือนแข่งกันทอแสงเป็นประกายนานทีที่จะมีโอกาสได้สังเกตเห็นท้องฟ้าที่มีดาวประดับไปทั่วแบบนี้  บรรยากาศสบายๆ ลมเย็น แล้วเสียงเพลงคลาสสิคที่คาดว่าเจ้าห้องคงเป็นฝ่ายเปิดคลอเบาๆ เข้ากับบรรยายแบบนี้มันชวนให้ง่วงเสียจริง



 

ฉับพลันคุณหมอหนุ่มก็อดสะดุ้งกับสัมผัสเย็นเฉียบที่แนบแก้มเสียไม่ได้


 

“ดื่มด้วยกันไหม?” มองกระป๋องสีเขียวสัญชาติเยอรมันกับใบหน้าคนที่ยื่นให้


 

“คิดจะมอมกันรึไง” ถึงปากจะบอกแบบนั้นแต่ก็รับมาเปิดขึ้นจิบๆ อย่างสบายใจ   ทั้งที่เห็นชายหนุ่มหยิบเบียร์ออกมามายหลายกระป๋อง


 

“ทำไมถึงกล้าที่ดื่ม?  ทั้งที่จะควรจะเลี่ยงเสียด้วยซ้ำไป”



 

จื่อเทาหันมามองสบตาคุณหมอหนุ่มที่กุมกระป๋องในมือไว้แน่น  ก่อนจะส่งยิ้มพรายเมื่อเห็นจงอินเปิดกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่มต่อเป็นกระป๋องที่สาม



 

“พอแล้ว”



 

จื่อเทาเอ่ยห้ามเมื่อเห็นใบหน้าเนียนของคุณหมอที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์   ดวงตาสีน้ำตาลที่ตอนนี้เริ่มเชื่อมหวานจนคนมองแอบใจเต้นตึกตัก


 

“กอดฉันหน่อยได้ไหม? จะ...จื่อเทา”


 

ไม่ใช่ว่าไม่มีสติ....แต่ร่างโปร่งบางเลือกใช้ของมึนเมาย้อมความกล้าของตัวเอง  ให้กล้าพอที่เอ่ยอะไรที่น่าอายแบบนี้ 
ไม่ใช่ไม่อยากรับรู้หรอกนะว่าส่วนลึกๆ ในใจของตัวเองมันรู้สึกอะไรอยู่





 

แค่อยากให้แน่ใจเท่านั้นอยากให้ชัดเจนว่าสิ่งที่ตนเองรู้สึกอยู่นี้มันคืออะไร  เพราะมันคงไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่าที่เป็นอยู่แล้ว  สำหรับคุณหมอคิมจงอินที่เชื่อมาตลอดว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูดแล้วยิ่งพักหลังมานี้การที่คุณชายเล็กของตระกูลอู๋  ขยันทำให้ใจเต้นตึกตัก และหลายสิ่งหลายอย่างที่ร่างสูงทำให้ก่อนเอ่ยปากถามเขาซะอีก



 

จื่อเทาใช้สายตาคมกริบมองคนที่นั่งข้างอย่างตกใจ   ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจงอินจะเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมาก่อน  พอมาถึงตรงนี้เขากลับไม่แน่ใจว่าจะตอบคนข้าง ๆ ว่าอะไรดี  รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ล้อเล่นเพราะบางอย่างที่สะท้อนออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลนั้นทำให้เขาตัดสินใจรั้งท้ายทอยของคนเสนอให้มาแนบชิดมากขึ้น



 

“ถ้าอยากจะหยุด  ต้องบอกให้หยุดตั้งแต่จูบนี้”



 

ริมฝีปากบางค่อยๆ แนบลงสัมผัสริมฝีปากหนาได้รูปอย่างแผ่วเบา เรียวลิ้นอุ่นที่ค่อยๆไล้เลียริมฝีปากนิ่มคล้ายรอให้อีกฝ่ายหนึ่งปฏิเสธการสัมผัส



 

“เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ” ร่างแกร่งผละออกมาสบตากับคนที่แทบจะเอนซบลงมาทั้งตัว


 

“หรือนายไม่อยากจะกอดฉันแล้ว  เทาเทา...อา”  เสียงหวานพร่าเอ่ยชิดริมหู  ลมร้อนเป่ารดซอกคอให้ชายหนุ่มรู้สึกจั๊กจี้จนต้องย่นคอหนี 


 

ฮวางจื่อเทาลุกขึ้นยืนก่อนจะส่งมือให้คุณหมอจับ   โดยที่อีกฝ่ายก็ไม่รีรอที่วางมือบางลงมา


 

...กริ๊ก...



 

ปิดท้ายเมื่อประตูห้องนอนบานใหญ่ได้ปิดลง 



 

จื่อเทาสวมกอดร่างโปร่งที่สั่นอยู่น้อยๆ   จงอินหลับตาลงรับสัมผัสจากอ้อมกอดที่เร่าร้อนแต่อบอุ่น  จูบที่อีกฝ่ายมอบให้รุนแรงแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน  ที่กำลังจะทำให้คุณหมอหนุ่มกำลังจะละลาย   น้ำตารื้นที่หางตา    เมื่อคนด้านบนยั่วเย้ากึ่งกลั่นแกล้งให้0’vboต้องส่งเสียงวอนขออย่างน่าอาย  นั้นยิ่งทำให้ร่างแกร่งแทบอยากจะกระชากร่างโปร่งบางให้จมในความสุขสมที่พร้อมมอบให้ครั้งแล้วครั้งเล่าแบบไม่รู้เบื่อ  เสื้อผ้าหลุดหายออกไปตามแรงอารมณ์ที่มากขึ้นของทั้งคู่จนเหลือแต่ตัวเปล่า

 

****TAOKAI****





แผ่นอกบอบบางที่มีรอยขบเม้มมากมายสะท้อนหอบ       รองรับศีรษะได้รูปสวยของคนด้านบนที่ซบลงมา  ริมฝีปากบางยังจูบแผ่วเบาไปทั่วแผ่นอกบอบบางของคุณหมอหนุ่ม    ดวงตาสองคู่ที่มองสบกันอย่างมีความหมายแม้จะยังไม่มีใครพูดอะไรออกมาต่างรับรู้กันด้วยใจว่ารู้สึกอย่างไร


 

จากที่คนแปลกมาที่มาเจอกันด้วยความเมา  ตอนนี้สายสัมพันธ์ที่ถักทอขึ้นจากความแตกต่างแต่ลงตัวของคุณหมอหนุ่มและคุณชายเล็กแห่งตระกูลอู๋มันหนาและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เหลือแค่รอให้ถึงเวลา...เวลาที่ต่างเปิดตา...เปิดใจให้กันเต็มหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เท่านั้นเอง


 

“อินนี่  อ่ะ” จื่อเทาเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อนเมื่อเห็นคิมจงอินหันหน้าหนีไปทางอื่น  กดจูบลงบนฝ่ามือบางที่ยกมากัน




 

“เอาออกก่อนไปได้ไหม”




 

ใจจริงร่างสูงอยากจะแกล้งคนที่นอนอยู่ด้านล่างนี้อีกรอบสองรอบแต่ดูจากสภาพอิดโรยของคุณหมอคนเก่งแล้วจำใจต้องถอนกายออกมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะรั้งตัวผอมบางๆ กว่าครั้งแรกที่มีโอกาสได้กอดนั้นมาอยู่ในอ้อมกอด  ไม่ถึงสิบนาทีลมหายใจที่หายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นสัญญาณว่าคุณหมอคิมจงอินเข้าสู่ภวังค์ของการหลับพักผ่อนแล้วในขณะที่ร่างสูงยังนอนมองใบหน้าเนียนที่หลับตาพริ้มอยู่โดยไร้ความง่วงงุนทั้งใกล้เวลาห้านาฬิกาของเช้าวันใหม่




 

RRR…RRR



 

เสียงเรียกเข้าที่ดังจากกระเป๋ากางเกงจงอินที่ตกอยู่ข้างเตียง  ทำให้ร่างสูงต้องค่อยๆ ผละอ้อมกอดที่ใช้กอดคุณหมอที่กำลังหลับสนิทออกมา  หยิบไอโฟนสีดำที่กำลังส่งเสียงร้องดังขึ้นเป็นรอบที่สองสายเรียกเข้า



 

คุณหมอชเวมินโฮ


 

ปลายนิ้วแกร่งสไลด์รับสายทันที


 

“ฮัลโหล  จงอิน  นายรีบมาที่โรงบาลเดียวนี้เลยนะ  น้องคยองอาการกำเริบ”


 

“ครับ  จะรีบไปเร็วที่สุด”


 

“เอ๊ะ   คุณ.......” ไม่ต้องรอให้ปลายสายถามให้มากความ



 

“ผมฮวางจื่อเทาครับ...คุณหมอมินโฮ  อีกไม่เกิน 20 นาที คุณหมอคิมจงอินไปถึงแน่นอน”



 

มองคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงอย่างสงสาร  ทั้งที่เสียงโทรศัพท์ออกจะดังแต่ร่างผอมบางของคุณหมอหนุ่มยังคง
หลับสนิท  แม้จะอยากให้พักผ่อนแค่ไหนแต่เรื่องของโดคยองซูก็สำคัญสำหรับคนที่นอนหลับตาพริ้มนั้นเป็นอันดับหนึ่งของชีวิตอยู่แล้ว   คนอย่างฮวางจื่อเทาไม่ได้อิจฉานะ  แค่อยากได้รับการสนใจแบบนั้นบ้าง




 

“อินนี่  ตื่นเถอะครับ”


 

“...”


 

“จงอิน  ตื่นเถอะนะ” นอกจากจะใช้เสียงปลุก  ยังกดจูบลงไปยังริมฝีปากหนาได้รูปสวยที่บวมเป่งลงไปแรงๆ



 

“ฮื้อ  อะไรเหล่าคนจะนอน” เสียงหวานเอ่ยก่อนจะหันหน้าหนีจากเสียงรบกวน  มือบางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวก่อนจะหมุนตัวหนีไปอีกด้านของเตียงเพื่อหลับต่อ


 

“คุณหมอมินโฮโทรมาเรื่องน้องคยอง”


 

“น้องคยอง”


 

คำว่า...น้องคยอง...จากที่กำลังงัวเงีย...มันทำให้คุณหมอหนุ่มหายง่วงไปทันที   ยังไม่ทันได้ถามอะไรก็ถูกร่างสูงช้อนตัวเข้าไปอาบน้ำแถมแต่งตัวให้ด้วยชุดใหม่  ซึ่งทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยภายในสิบนาทีก่อนที่จงอินจะนั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถเอสยูวีกึ่งสปอร์ตที่วิ่งด้วยความเร็วสูงไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ห่างออกไปเพียงสี่บล็อกอย่างรวดเร็ว  ทั้งที่ตอนขามาเจ้าของรถจะพาขับอ้อมไปเสียไกลทั้งคอนโดกับโรงพยาบาลอยู่ใกล้กันขนาดเดินมาไม่เหนื่อย




 

“น้องคยองเป็นไงบ้าง”



 

มินโฮกับแทมิน หันไปมองคนที่อยู่เบื้องหลังของเพื่อนสนิทเสียมากกว่าจะสนใจคนที่กำลังเกาะกระจกห้องไอซียูมองน้องชายตัวเล็ก ๆ ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่  ผิวของคยองซูที่ขาวอยู่แล้วยิ่งขาวซีดมากกว่าเดิมไหนจะมีรอยจ้ำห้อเลือดมากขึ้นอยู่




 

“พยาบาลเข้าไปเช็ค  ก่อนฉันลงตรวจวอร์ดกลางดึก  เลือดกำเดาน้องคยองไหลไม่หลุดแถมปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น” 
แทมินเอื้อมมือไปกุมมือเพื่อนสนิทอย่างคิมจงอินไว้แน่นเพราะตอนนี้มือบางนั่นมันเย็นเฉียบไปหมดแล้ว





 

น้ำตาค่อยๆ ไหลลงแก้มเนียนที่ซีดเซียวลงมาเป็นทาง   ฮวางจื่อเทาดึงร่างโปร่งบางของคุณหมอหนุ่มให้มาซุกในอ้อมกอดยิ่งกอดแน่นมากแค่ไหนคนในกอดก็ยิ่งสะอื้นมากขึ้นเท่านั้น



 

“อิน  อินนี่   คิมจงอิน” เขาเรียกเสียงสั่น ๆ เมื่อรู้สึกถึงการทิ้งตัวลงของคนในอ้อมกอดที่ตอนนี้หมดสติไปแล้ว



 

“คงเป็นลมเพราะพักผ่อนน้อยนะ”  อีแทมินเอ่ยบอกพร้อมเดินนำหน้าชายหนุ่มที่อุ้มคุณหมอจงอินตามมายังห้องพักแพทย์ที่มีเตียงนอนอยู่   จื่อเทาวางจงอินลงบนเตียงของเจ้าตัว  พร้อมถอดรองเท้าและเสื้อโค้ทตัวหนา  แถมห่มผ้าห่มให้เสร็จสรรพ



 

“เราออกไปคุยกันข้างนอกไหมคุณฮวางจื่อเทา”



 

ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรนอกจากเดินนำหน้าคุณหมอแทมินออกมานอกห้องพักแพทย์เพราะดูท่าเรื่องที่จะคุยมันต้องและยาว  แถมอาจจะเสียงจนรบกวนคนที่กำลังต้องการพักผ่อน



 

“คุณจริงจังกับเพื่อนผมไหม?” แทมินเอ่ยถามตรงๆ ตามนิสัย



 

“เพื่อนผมไม่ใช่คนที่เข้มแข็งอะไร  ถ้าคุณคิดหาของเล่นฆ่าเวลาเหมือนกับคนอื่นๆ ของคุณ  เลิกยุ่งกับเพื่อนผมซะเถอะ  หยุดตั้งแต่ตอนนี้”



 

จื่อเทาที่ยืนลวงกระเป๋ากางเกงอยู่ริมระเบียงทางเดินข้างห้องพักแพทย์หันกับมามองคุณหมอที่ยืนอยู่ข้างกายก่อนจะหันออกไปมองนอกระเบียงที่ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว


 

“ถ้าผมไม่หยุดล่ะ”


 

อีแทมินถอนหายใจก่อนจะเอ่ยเรียบๆ



 

“งั้นก็ยืนอยู่เคียงข้างเค้าซะสิ  เพราะไม่แน่ในอนาคตเค้าอาจทนอยู่บนโลกนี้ไม่ไหวหากต้องสูญเสียอีกครั้ง”



 

“ไม่มีทางรักษาน้องคยองเลยเหรอ  ต้องใช้เงินมากขนาดไหนถึงจะรักษาได้?”


 

แทมินอดจะขำไม่ได้ก่อนเสียงใสจะเอ่ยขึ้น


 

“ถึงมีเงินแค่ไหนใช่ว่าจะยื้อชีวิตของคนป่วยได้ทุกคนหรอกนะคุณชายเล็กตระกูลอู๋”



 

“คุณรู้จักว่าผมเป็นใคร?” ร่างสูงย้อนถาม



 

“ผมไม่ใช่มีชีวิตแค่โรงพยาบาลแล้วก็บ้านอุปถัมภ์เหมือนคิมจงอินนะ  ข่าวสารแวดวงไฮโซก็พอรู้บ้าง”



 

ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คนฟังได้ฟังแล้วมันบาดไปถึงหัวใจ



 

“น้องคยองเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองเฉียบพลัน   เป็นเพราะยังเด็กอยู่ทำให้....ให้ยาหรือคีโมแรง ๆ ไม่ได้ทางเดียวที่จะรักษาได้คือรอผู้บริจาคไขกระดูกสันหลัง   เพื่อปลูกถ่าย”


 

“แล้วยังไง  ไม่มีคนบริจาครึไง  หรืออาจจะมีคนขาย?” จื่อเทาถามทั้งที่มองไปยังประตูห้องพักแพทย์


 

“กรุ๊ปเลือดเอบีปกติก็หายากอยู่เป็นทุนเดิม   แล้วยิ่งเอบีเน็คกาทีฟใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ นะ”


 

“ถ้าไม่ได้ปลูกถ่าย  น้องคยองจะเป็นยังไง?”


 

“สองเดือนมากที่สุดแค่นั้น  เพราะนับวันร่างกายน้องคยองยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ ”



 

นี่ขนาดตัวเขาเองเพิ่งรู้จักกับเด็กชายตัวเล็ก  ใบหน้าน่ารักแถมดวงตากลม ๆ โต ๆ นั่นอีกแม้ไม่นานยังรู้สึกเศร้าขนาดนี้แล้วคนในห้องนั้นล่ะ  ที่แทบครึ่งชีวิตที่ผูกพันกับน้องสาวบุญธรรมมาตลอดจะเป็นยังไงแค่เห็นน้ำตาของคิมจงอินเมื่อกี้ 
ฮวางจื่อเทาก็รู้สึกเจ็บแทนแล้ว
!!!








 

++++++++++++++++tbc+++++++++++++++++++++







 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

258 ความคิดเห็น

  1. #208 HwaRyeo (@hwaryeo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 10:32
    งืออออ น้องคยองงงง / ขอให้จื่อเทาผู้มีอำนาจทางการเงินและอิทธิพลช่วยน้องคยองได้ทีเถอะ / เทาไคถ้าจะไปได้สวย
    #208
    0
  2. #199 kiwi (@viveara) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 18:46
    น้องคยองอย่าเป็นอะไรนะ
    พี่อินกะพี่เทา รักกันแล้วนะ
    #199
    0
  3. #184 MiMMe (@bolck-vvip) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 20:10
    รีบๆเปิดใจให้กันนะ ><
    #184
    0
  4. #173 ป๋าแซนด์ (@sandtom69) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 01:03
    น้องคยองอ่าา อย่าเป็นอะไรไปเลยนะ แงงงงงง

    แปบแก จงอินคือแบบ อ่อยอ่ะ แหม๊ะ กินเบียร์แค่นั้นเมา โถ่วววว -////- 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 พฤษภาคม 2557 / 01:11
    #173
    0
  5. #133 Beloved-jae (@cherish-jae) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 20:45
    เทาไคแน่นอนจิงๆ จะหวานไปไหนคะ หวานเพื่อใคร
    แต่จหวานให้สุดหน่อยก้ไม่ได้นะ น้องคยองต้องมาเจ็บตอนนี้
    สงสารคิมไคอ่าไม่อยากเหนคิมไคเศร้า แต่ถ้าเศร้าแล้วมีอาเทาก็โอเค
    โถ่ๆๆๆๆๆ น้องดำช่างเปราะบางนะ
    #133
    0
  6. #97 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:01
    เทาไคกำลังไปได้สวย   น้องคยองอย่าเป็นไรนะ
    #97
    0
  7. #79 iphone-pp (@iphone-pp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 08:52
    โอะ ปัญหาใหญ่ระดับชาติคือการเลี้ยงหมา 5555555 เอาล่ะ ทีนี้คุณหมอได้ช่วยคุณชายเลี้ยงแน่ๆอ่ะค่ะ
    #79
    0
  8. #66 pu su (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:57
    น้องคยองต้องแข็งแรงนะ
    #66
    0
  9. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:05
    งื้อ T_______________________T
    เทาไคกำลังหวานแท้ๆ ไม่น่าเลยน้องคยอง !!
    เทาอยู่ข้างจงอินทีเถอะ -3-
    #57
    0
  10. #47 Prince"Z (@cheayong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 07:03
    โฮ...... นี่มันให้อารมณ์ก่ำกึ่งมากก
    ตอนแรงเอาซะปริ่มด้วยความร้อนแรง ทำไมหลังมามันเคล้าดราม่าแบบเน้ ฮรืออ
    #47
    0