[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย[ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

ตอนที่ 11 : TaoKai [คุณชายเล็ก] Chapter 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 ก.พ. 57


[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย The Series  [ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

TaoKai [คุณชายเล็ก]

By winata

Chapter 08


 

 

เปลือกตาสีอ่อนกระพริบถี่เพื่อให้ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนปรับสายตาจากแสงสว่างที่สาดจ้าเข้ามาในห้องผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องพักแพทย์

 

“รู้สึกเป็นไงบ้าง?”

 

“...”

 

“อ้าว  ยังมาทำหน้ามึนๆ อีก  ปวดหัวไหม?  หรือ.....” อีแทมินที่นั่งไขว้ห้างอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างเตียงเอ่ยถามคนที่เพิ่งฟื้นที่ยังทำหน้างงๆ อยู่

 

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง  แล้วน้องคอวล่ะ  ฉันต้องไปหาน้อง”


 

“เฮ้ย!!!!  หยุดเดี๋ยวนี้คิมจงอิน”  แทมินโชคดีที่คว้าแขนคนที่ถลาลงจากเตียงได้ก่อนอีกฝ่ายหัวจะทิ่มลงไปข้างเตียงเพราะรีบลุกเกินไป


 

“ฟังฉันดีๆ นะ  ตอนนี้น้องคยองฟื้นแล้ว  มีคนคอยดูแลอยู่  เพราะฉะนั้นถึงตานายที่ต้องห่วงตัวเองบ้าง  ถ้าตอนนี้ไม่แข็งแรงและเข้มแข็ง  จะดูแลน้องคยองได้ยังไง  จริงไหม?” แทมินพูดตะล่อมเพื่อนสนิท...ที่ตอนนี้เริ่มอยู่อาการสงบ


 

“ฉันจะทำไงดี...”


 

“อย่าร้องไห้นะ....ไปล้างหน้าล้างตาแล้วไปหาน้องคยองกัน  นี่มันใกล้เวลาทานข้าวเที่ยงแล้ว”


 

อีแทมินมองตามหลังเพื่อนสนิทเดินไปหยิบของใช้ส่วนตัวในตู้ล็อคเกอร์  ก่อนจะเดินเข้าน้ำไปด้วยสายตาที่หนักใจ  พร้อมมองหน้าจอมือถือที่โชว์เบอร์ของ “ปาร์คชานยอล” เอาไว้  แต่ในที่สุดแทมินก็เลือกตัดสินใจเก็บมือถือลงกระเป๋าเสื้อโค้ท  เพราะบางที...อาจจะถึงเวลาที่คิมจงอินที่ต้องเดินไปข้างหน้าพร้อมกับคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างจริง ๆ  อย่างฮวางจื่อเทา  
ส่วนคนในอดีตก็ควรที่จะปล่อยให้อยู่ในความทรงจำที่สวยงามก็คงพอแล้ว





 

สภาพของเด็กชายโดคยองซูเมื่อคืนยังติดตาแทมินไม่หาย  เลือดกำเดาที่ไหลราวน้ำประปา  ใบหน้าที่ซีดขาวกระดาษไม่อยากจะคิดหากพยาบาลมาเจอช้าไปกว่านั้นจะเป็นยังไง   ทั้งที่เป็นปกติไม่ใช่คนที่นับถืออะไร  แต่วันนี้เขาอยากจะสวดมนต์อ้อนวอนพระผู้เป็นเจ้าหากพระองค์ท่านมีอยู่จริง   โปรดช่วยให้มีคนใจบุญบริจาคกระดูกไขสันหลังให้คยองซูด้วยเถอะ 
แค่ทุกวันนี้เพื่อนรักของลูกก็ทุกข์มากพอแล้ว





 

“รอยยิ้มจริงๆ ของนาย  เมื่อไหร่ฉันจะได้เห็นจริงๆ สักทีจงอิน”



 

แทมินได้แต่ฝากความหวังไว้ในมือของคุณชายเล็กแห่งตระกูลอู๋  คนแรกที่ก้าวผ่านกำแพงโลกส่วนตัวของคิมจงอินมาได้ไกลกว่าคนอื่น ๆ หากเพื่อนสนิทเขาไม่มีใจอยู่บ้าง  เรื่องอะไรที่ต้องยอมไปนอนพักอ้างแรมด้วยแถมไอ้รอยจูบแถวซอกคอนั่นอีก  โอย....อีแทมินเขินแทนตอนที่เช็ดตัวให้><

 



 

ก๊อก....ก๊อก

 

มือบางเคาะประตูห้องพอเป็นพิธีก่อนจะเปิดประตูห้องผู้ป่วยเข้าไป


 

“พี่ชาย!!!” คยองซูที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงส่งยิ้มหวานให้คุณหมอคิมจงอินก่อนจะอ้าปากรับโจ๊กที่ฮวางจื่อเทากำลังป้อนอยู่   แม้จะไม่หันไปมองโดยตรงจากหางตา...ร่างสูงสังเกตเห็นความหมองเศร้าที่อยู่ในดวงตาสีน้ำตาลของพี่ชายเด็กชาย
โดคยองซูได้โดยไม่ยาก



 

“ทำไมไม่ทานเองละครับน้องคยอง”  จงอินพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นพร้อมกับก้าวไปยืนข้างเตียง  มือบางยกขึ้นลูบหัวกลม ๆ ของน้องชายที่สวมหมวกไหมพรมสีแดงสดใสอย่างเบาๆ




 

“ฉันเองที่อยากจะป้อนน้อง   เหมือนเล่นพ่อแม่ลูกเลยเนอะว่าไหมน้องคยอง  อ้ามมมม  อีกคำนะ”  จื่อเทาเอ่ยขึ้นพยายามจะทำบรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยให้ดีขึ้น



 

“อิ...อิ  งั้นพี่จื่อเทาเป็นคุณพ่อของน้องคยองน้า    พี่ชายเป็นคุณแม่ ส่วนน้องคยองเป็นลูกชายนะคะ”



 

คยองซูยิ้มอย่างสดใสก่อนที่มือเล็กๆ จะเอื้อมไปกุมมือร่างสูงไว้ข้างหนึ่ง  ในขณะที่อีกข้างก็เอื้อมไปจับมือพี่ชายของตนเองไว้



 

“น้องคยอง!!” จงอินรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม   แม้จะยืนอยู่ข้างๆ กับร่างสูงแต่ตัวเขาเองยังไม่กล้ามองอีกฝ่ายเต็มตานักเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนมันย้อนกลับมาเป็นฉากๆ



 

“คุณหมอป้อนน้องคยองต่อนะครับ  พอดีมี....”



 

“ไปเถอะ  ขอบคุณมาก” โค้งศีรษะขอบคุณอีกฝ่ายอย่างมีมารยาทดีโดยที่ไม่รอฟังให้คนพูดได้พูดจบ



 

“เอ่อ  รู้สึกสบายดีใช่ไหม?” แม้จะเป็นคำสนทนาทั่วๆไป  แต่ความหมายสำหรับคนสองที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์วาบหวามก็ออกจะชวนให้ขัดๆเขินๆ กันไปบ้าง



 

“อืม” ง่ายๆ สั้นๆ กับคำตอบรับของจงอินที่กำลังตั้งอกตั้งใจป้อนโจ๊กจากชามในมือให้คยองซูทาน



 

ร่างสูงหันมามองคุณหมอแทมินนิดเดียว  ก่อนจะสาวเท้าก้าวยาวๆ ออกไปจากห้องพักผู้ป่วย



 

“จงอิน  ฉันไปดูมิโฮก่อนนะ   น้องคยองพี่ไปก่อนนะเดี๋ยวตอนเย็นแวะมาเล่นด้วยใหม่”



 

ทันทีที่ก้าวเท้าออกมาจากห้องพักผู้ป่วยที่ชื่อโดคยองซู   ทั้งที่วันนี้อากาศกำลังอบอุ่นสบายๆ
 

แต่อีแทมินกลับรู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้  เมื่อสบกับสายตาคมของคนที่ยืนพิงกำแพงกอดอกนิ่งๆ อยู่




 

“ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณหมอแล้วก็คุณหมอชเวมินโฮ  อีก 10 นาที รบกวนเจอกันที่ร้านค็อฟฟี่ช็อปด้วย”



 

แทมินมองอีกฝ่ายตาค้าง  ก็คำว่า “รบกวน” ของคนที่เดินนำหน้าอยู่มันไม่ได้สื่อถึงการขอร้องอะไรเลยสักนิด  มันคือการสั่งให้ทำตามดีๆ นั้นเอง   ตอนนี้เขาพอเข้าใจคิมจงอินมานิดล่ะว่าทำไมถึงได้กลัวผู้ชายคนนี้นัก




 

“มินโฮอยู่ไหนตอนนี้  มาเจอฉันที่ร้านค็อฟฟี่ช็อปด่วนที่สุดเลยนะ  อย่าถามน้าเดี๋ยวอธิบายให้ฟังครั้งเดียว” โทรบอกแฟนหนุ่มก่อนจะรีบเดินจ้ำๆ ตามคนที่เดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว



 

บรรยากาศมุมในสุดของร้านค็อฟฟี่ช็อปที่มีชายหนุ่มนั่งกันอยู่สามคนต่างอยู่ในภาวะของความตึงเครียด



 

“อย่างที่บอกไปล่ะครับ  เราคงต้องสวดมนต์ขอปาฏิหาริย์  พวกเราพยายามทุกทางแล้วแต่กรุ๊ปเลือดของน้องคยองไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ” มินโฮบอกพร้อมกับคนกาแฟในแก้วไปมา



 

“หกเดือนที่ผ่านมา    เราพยายามประคับประคองอาการของน้องคยองให้คงที่  น้องยังเด็กเกินกว่าให้คีโมหรือยาแรงๆ ได้” แทมินเอ่ยเสริมขึ้นมา



 

“หึ  ปาฏิหาริย์นั้นเหรอ”



 

ฮวางจื่อเทาอยากจะสบถอะไรแรงๆ แค่วันนี้เห็นใครบางคนร้องไห้แบบไม่มีเสียง  อาการเหมือนคนใจจะขาดนั้นอีก 
ก็ทำให้แทบจะบ้า  ไม่ว่าอะไรก็ตามจะมาทำให้ “อินนี่” ของเขาเสียน้ำตาไม่ได้
!!!!





 

ยกเว้นตัวเขาเองที่มีสิทธิ์ทำให้อีกฝ่ายร้องไห้หรือแม้แต่จะหัวเราะ




 

“ฮัลโหล  จุนมยอน  หาคนที่มีกรุ๊ปเลือดเอบีเน็คกาทีฟให้ที  ด่วนที่สุด  ถ้านายสงสัยอะไรโทรหาคุณหมอมินโฮกับ
คุณหมอแทมิน”





 

“อ๋อ  เกือบลืมนะคิมจุนมยอน  ก่อนคุณหมอจงอินออกเวร  ฉันต้องได้รับข่าวดีจากนาย”



 

อย่าว่าแต่คนที่ได้รับโทรศัพท์สายด่วนจากคุณชายเล็กตระกูลอู๋จะอยู่ในอาการงงตาแตกเลย  แม้แต่คุณหมอทั้งสองคนที่มีชื่อถูกกล่าวถึงยังอยู่ในสภาวะตกตะลึง   ก็รู้ว่าอิทธิพลตระกูลนี้มันมีเยอะแค่ไหนแต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องมาเจอกับตัว




 

“อีกแป๊บ  คนของผมคงมาขอรายละเอียดกับคุณหมอ”




 

ชเวมินโฮกลืนน้ำลายลงคอลำบาก  ก่อนจะยกแก้วกาแฟดื่มให้หมดรวดเดียว



 

“จงอินจะรู้ตัวไหม  ว่ากำลังคบกับใครอยู่”



 

“ฮึ ฮึ” อีแทมินหัวเราะก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย  




 

ถ้าให้เดาชายหนุ่มที่เพิ่งลุกจากไปนั้นคงไม่ได้บอกอะไรให้เพื่อนสนิทเขาอะไรมากมาย  นอกจากสื่อให้เห็นว่าเป็นเจ้าของร้านค็อฟฟี่ช็อปที่ตั้งอยู่ภายในโรงพยาบาลนี้เท่านั้น!!!  งานนี้สนุกแน่ ๆ ฮวางจื่อเทาลงทุนทำขนาดนี้คงไม่ปล่อยมือจากคิมจงอินเพื่อนสนิทเขาไปง่ายแน่ ๆ




 

+++++++++





 

เวลาล่วงเข้าไปสู่เช้าวันใหม่ไปเกือบสองชั่วโมงกว่า ๆ   คุณหมอจงอินสาวเท้าก้าวช้าๆ ไปตามทางเดินในโรงพยาบาลอย่างไม่เร่งรีบพลางนึกขอบคุณพยาบาลที่เข้าไปตรวจดูอาการของคยองซูที่ทำให้เขารู้สึกตัว  จากการนอนฟุบอยู่ข้างเตียง




 

มือเรียวยกขึ้นนวดลำคอไปมาเพื่อให้คลายความเมื่อยล้า   โชคดีที่พรุ่งนี้เข้าเวรบ่ายทำให้ไม่ต้องเร่งรีบกลับไปพักผ่อน  แต่ก็ถือว่าวันนี้นอนไปเยอะกว่าทุกๆ วันที่ผ่านมา  ซุกมือตัวเองเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำตาลเข้มตัวโปรดแม้ไม่ใช่ฤดูหนาวแต่อากาศตอนดึกๆ ของโซลก็จัดว่าเย็นอยู่พอสมควร   ถอนหายใจเฮือกใหญ่  ตั้งแต่เมื่อคืนวานจนมาถึงตอนนี้ความรู้สึกหลากหลายอย่างผสมปนเปกันหมดจนบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง 



 

ไม่ใช่ไม่ทำใจไม่ใช่ไม่รู้ว่าคนเราต้องมีเกิด แก่ เจ็บ ตาย...แต่บางครั้งก็อยากสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าได้โปรดเมตตาที่ช่วยให้ยื้อชีวิตของน้องสาวคนสำคัญไว้ให้นานที่สุด  ยิ่งวันนี้ได้คุยกับชเวมินโฮ  คุณหมอเจ้าของไข้ของคยองซู รู้ว่าเพื่อนร่วมวิชาชีพพยายามช่วยเต็มที่แล้ว   สุดท้ายแล้วคงต้องรอปาฏิหาริย์  เหลือเวลาอีกสองเดือนชายหนุ่มจะทำให้ดีที่สุดในฐานะแพทย์และพี่ชายที่ดี



 

ดวงตาสีน้ำตาลเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน  ที่คืนนี้ไม่มีแม้แต่ดวงดาว  เพราะได้สัญญาไว้แล้วจะไม่ร้องไห้


 

“สัญญากันนะครับพี่ชาย  ถ้าน้องคยองไม่อยู่แล้ว  พี่ชายจะต้องยิ้มและมีความสุขเผื่อน้องคยองใช้ชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้  ถ้าที่โซลมันมีความทรงจำที่เจ็บปวด...พี่ชายไปหาพี่ชานยอลที่ปารีสก็ได้นะ  น้องคยองจะได้สบายใจที่มองมาจากบนโน้นแล้วมีคนดูแลพี่ชาย” รอยยิ้มหวานของเด็กชายที่กระจ่างบนใบหน้าซีดขาว  ที่ยอมรับกับชีวิตของตนเองทำให้คนเป็นพี่ไม่กล้าแม้จะขานรับคำสัญญา



 

ส่วนคนที่คยองซูพูดถึง “ปาร์คชานยอล” คนที่เป็นเพื่อนรักและรักครั้งแรกของคิมจงอินที่เติบโตมาพร้อม ๆ กันที่บ้านอุปถัมภ์คุณแม่มาเรีย  ก่อนที่อีกฝ่ายจะถูกครอบครัวปาร์ครับไปอุปการะและย้ายไปตั้งรกรากอยู่ที่ฝรั่งเศส


 

“...”


 

“สัญญาสิ  จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อน้องคยอง” มือเล็กเขย่ามือที่ใหญ่กว่าตนเอง



 

จงอินหลับเปลือกตาลงในขณะที่น้ำตากำลังไหลลงบนแก้มเนียนทั้งสองข้างอย่างช้าๆ



 

“พี่ชายสัญญา  พี่จะใช้ชีวิตอยู่แทนน้องคยอง”


 

“ขอบคุณครับพี่ชาย  อย่าร้องไห้เลยนะ  พี่ร้องไห้เพื่อน้องคยองมากแล้ว”



 

สองพี่น้องโผกอดกันก่อนจะมีเพียงเสียงร่ำไห้ที่ดังก้องในห้องสีขาว  เพราะต่างคนต่างรู้ดีใกล้ที่จะถึงเวลาที่ต้องจากกัน   การจากลาด้วยโรคภัยที่มีทางรักษาให้หายหนึ่งในหมื่นคนแต่สิ่งที่ต้องการได้รับจากผู้บริจาคมันช่างเลือนรางเหลือเกิน!!!



 

“พี่จะไม่ร้องไห้  จะพยายามนะ”



 

เสียงลมพัดและเสียงรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมายามค่ำคืนที่ดังขึ้นเรื่อยๆ  เมื่อร่างโปร่งบางเดินพ้นออกมาจนถึงหน้าโรงพยาบาล  คุณหมอหนุ่มหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่เมื่อมองไปฝั่งตรงข้ามของถนน  ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทพับแขนมาจนถึงข้อศอก  ในขณะที่สูทตัวนอกถอดวางไว้บนกระโปรงรถยนต์คันหรูที่ยืนพิงรถอยู่ท่ามกลางกองซากก้นบุหรี่จำนวนมากมาย  ยิ่งเห็นการสูดควันขาวเข้าปอดของอีกคนที่มองมานิ่งๆ  ยิ่งทำให้ถึงกับโมโหควันออกหู



 

อยากตายเร็วนักใช่ไหม?...ฮวางจื่อเทา



 

สองขาของคุณหมอจงอินก้าวเร็วๆ กะจะเดินเข้าไปกระชากม้วนขาวๆ ที่ริมฝีปากบาง ๆ ของคนตาคม  ที่กำลังคาบอยู่นั้นมากระทืบให้จมพื้นถนน  จนลืมสังเกตว่าถนนไม่ใช่มีเพียงแค่ตัวเองคนเดียวเท่านั้น!!!  รถยนต์วิ่งสวนทางมาด้วยความเร็ว  ในจังหวะที่ร่างโปร่งบางก้าวเร็วๆ เพื่อข้ามถนนมาโดยไม่มองทางเลยสักนิด



 

“จงอินระวัง!!!  จื่อเทาตะโกนสุดเสียงก่อนจะวิ่งเข้าไปกระชากร่างผอมบางของคุณหมอให้ออกมาจากวิถีรถยนต์




 

“เวร..เอ้ย....ขับรถภาษาอะไรไม่มองคนจะข้ามถนน”



 

วินาทีนี้  หัวใจจะหยุดเต้นเป็นแบบไหน  ฮวางจื่อเทาเพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้!!

 

วินาทีที่จะเสียใครบางคนไป  มันรู้สึกยังไง!!

 

หัวใจเต้นรัวเหมือนกับจะหลุดออกมาข้างนอก!!   



 

จากตอนแรกแค่คิดว่าเซ็งๆ จากงานเลี้ยงของคุณนายใหญ่ตระกูลอู๋ที่พยายามจะจับคู่ให้กับคุณหนูที่มาจากตระกูลดัง  จนต้องหนีออกจากงานเลี้ยงมาก่อนโดยไม่ล่ำลาทั้งนายใหญ่อู๋อ้ายหลงและผู้ใหญ่คนอื่นๆ   เพราะใช้วิธีคลุมถุงชนกับคุณชายใหญ่อย่างอู๋อี้ฟาน  รวมถึงคุณชายรองอี้ฟางไม่ได้...แน่นอนพี่ชายคนรองที่ป่านนี้คงมีความสุขอยู่ที่บ้านมะนาวหลังเล็กที่แสนน่ารักที่ปารีสกับคนรัก  ส่วนคุณชายน้องอย่างพยอนแบคฮยอนที่เก็บข้าวของไปผจญภัย...เฮ้ยไปเรียนต่อที่ปารีสอีกคน  เป้าหมายถัดไปของคุณนายใหญ่เลยมาตกอยู่ที่ฮวางจื่อเทาแทน  




 

หลังจากขับรถมาเรื่อยๆ พอรู้ตัวอีกทีก็มาจอดนิ่งอยู่หน้าโรงพยาบาลที่ใครบางคนทำงานอยู่   ทั้งที่พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงนอนเฝ้าน้องชายตัวเล็กแน่ ๆ คืนนี้   แต่เขากับเลือกที่จะเปิดประตูรถออกมายืนฝ่าความหนาว   ไม่ได้คาดหวังสักนิดว่าจะเจอร่างโปร่งบางของคุณหมอจงอินที่อยู่ในความคิดทั้งตอนหลับและตอนตื่น  


 

“นายเป็นบ้าอะไรข้ามถนนทำไมไม่มองทาง..ห๊ะ...คิมจงอินถ้าโดนรถชนจะทำยังไง”

 

จงอินกำลังจะอ้าปากเถียง  แต่แววตาสั่นไหวของคนตรงหน้าที่กำลังเขย่าไหล่เขาอยู่ทำให้พูดไม่ออก  ก่อนจะตกใจเมื่อถูกอีกฝ่ายดึงเข้าไปกอดแน่นๆ    ดวงตาสีน้ำตาลของคุณหมอหลับตาลง    พร้อมกับซึมซับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของผู้ชายที่ชื่อฮวางจื่อเทาที่ตอนนี้รู้สึกว่ามันช่างอบอุ่นเหลือเกิน  



 

คุณหมอหนุ่มได้แต่บอกตัวเองว่าตอนนี้กำลังอยู่ในสภาวะเสียใจ  การอยู่ในอ้อมกอดของใครสักคนก็ต้องรู้สึกอบอุ่นเป็นธรรมดา  ไม่อยากยอมรับเลยจริงๆ ว่าฮวางจื่อเทาจะเริ่มมีอิทธิพลมาก ๆ ขึ้นทุกทีมากจนจงอินเริ่มกลัว...กลัวการเปลี่ยนแปลง!!!




 

แต่ความจริงก็ย่อมเป็นความจริงวันยังค่ำ


 

ขอโทษ...ขอโทษนะชานยอล  ทั้งที่เคยสัญญาไว้แล้วถ้าจะเปิดใจคบกับใครอีกครั้งจะให้โอกาสนายคนแรกแต่ตอนนี้คิมจงอินเผลอให้ทั้งตัว หัวใจ และโอกาสกับคนที่ยืนกอดเขาเอาไว้แน่น ๆ อย่างฮวางจื่อเทา คุณชายเล็กตระกูลอู๋แล้ว



 

“กลับบ้านกันเถอะ  จะได้พักผ่อน” จื่อเทาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ในใจมันช่างแตกต่างกับน้ำเสียงไม่ว่ายังไง
ก็จะไม่ปล่อยให้คนตรงหน้านี้หลุดรอดสายตาไปสักวินาที
   เพราะอะไรที่ฮวางจื่อเทาอยากจะได้ก็ต้องได้มาครอบครอง 
จะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปได้เด็ดขาด
  หากไม่คิดจะปล่อยมือเสียเอง




 

“เอ๊ะ  นี่มันไม่ใช่ทางไปบ้านฉันนิ” จงอินท้วงทันทีที่เห็นว่ารถคันหรูเลี้ยวซ้ายไปยังคอนโดของคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย



 

“นายคงไม่คิดจะให้ฉันขับรถอ้อมโซลไปส่งหรอกนะ  พรุ่งนี้ต้องเข้าเวรบ่ายไม่ใช่รึไง  คิดมั้งไหมกว่าจะถึงบ้าน  กว่าจะอาบน้ำนอนมันจะปาเข้าตีอะไร............”




 

ความห่วงใยที่สัมผัสได้จากน้ำเสียงเรียบๆนิ่งๆ  ที่ไม่ค่อยจะเข้ากับใบหน้าหวานคม  ทำให้จงอินที่เตรียมตัดสินใจนั่งเงียบ ๆ เพราะดูท่ายังไงคืนนี้เขาคงไม่ได้กลับไปนอนบ้านตัวเอง



 

ดวงตาคมของจื่อเทาหันไปมองคนข้างๆ ที่เงียบเสียงลงไปแล้ว  ขณะที่รถจอดติดไฟแดง  มือแกร่งคว้าเสื้อสูทของตัวเองมาห่มให้คุณหมอจงอินที่นอนหลับพิงหน้าต่างรถอยู่  มือเรียวเอื้อมไปจัดท่านอนให้อีกฝ่ายนอนสบายที่สุดแม้ว่าผ่านไฟแดงนี้ไปก็จะถึงคอนโด



 

ประกายวิบวับจากตุ้มหูคู่สวยที่จงอินใส่ติดตัวไว้เรียกความสนใจจากคุณชายเล็ก




 

ตุ้มหูที่จงใจทิ้งไว้ให้อีกฝ่ายเก็บเอาไว้    มันใช่แค่ตุ้มหูธรรมดา  แต่เป็นตุ้มหูที่ฝังวงจรติดตามตัวเอาไว้ 
เผื่อในยามฉุกเฉินหรือมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับคุณชายเล็กของตระกูลอู๋





 

“ตอนแรกฉันอาจจัดฉากให้ได้เจอนาย   แต่หลังๆ ฉันไม่มั่นใจแล้วว่าเราดวงสมพงษ์กันแน่รึเปล่า  แต่ตอนนี้ฉันปล่อยมือจากนายไม่ได้แล้วคิมจงอิน”







 

++++++++++++++++tbc++++++++++++++++++






 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นและ fav. เรื่องนี้นะคะ

คุณชายเล็กดำเนินเรื่องมาเกิน 70% แล้ว

แน่นอนอีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้ว  แล้วเราจะลงคุณชายใหญ่ต่อเลยนะ  เพราะดูแล้วคงลงคู่คุณชายรองก่อนไม่ได้ 
เพราะจะงงช่วงเวลา
><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

258 ความคิดเห็น

  1. #209 HwaRyeo (@hwaryeo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 13:11
    ฮืออออ น้องคยองงงง น่าสงสาร จื่อเทาช่วยน้องคยองให้ได้นะ / นี่เพิ่งรู้นะ ว่าชานยอลเป็นรักแรกของจงอิน แต่ชานยอลจ้ะ ตัวไกลเลยแพ้คนที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ จื้อเทาแทบัก!
    #209
    0
  2. #185 MiMMe (@bolck-vvip) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 20:32
    ที่แท้จงอินก็กลัวว่าจะเจ็บนี่เอง เทาอาอย่าทำให้อินนี่เจ็บนะแสดงตรงๆไปเลยว่าไม่ได่เล่นๆ
    #185
    0
  3. #174 ป๋าแซนด์ (@sandtom69) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 01:56
    ยอลเคยเป็นแฟนเก่าจงอินอ่อ ??? หรือยังไง -0-



    งื้อออออออ น้องคยองอย่าเป็นอะไรนะ น้องต้องหายนะ T_______T



    จื่ออ่า ช่วยอยู่ข้างนีนี่หน่อยนะ นีนี่ต้องการกำลังใจ T_________T 
    #174
    0
  4. #134 Beloved-jae (@cherish-jae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 21:00
    กรี้ดดดดดดด อบอุ่นฝุดฝุด อยากได้อาเทาเลย TT_TT
    คิมไคลืมหยอยเถอะนะ ปล่อยมันไปหาหมาน้อยเถอะ
    อย่าไปคิดถึงมันอีกเลย อาเทาดูแลดีขนาดนี้ 555555



    อะไรคือลงคุณชายใหญ่ก่อนคุณชายรอง
    เมื่อไหร่จะได้อ่านฮุนฟางอ่าาาาาาาาา
    #134
    0
  5. #98 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:09
    อินนี่เคยชอบชยอลเหร อ

    #98
    0
  6. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:56
    เอ่ออ.....ปาร์ค ชานยอล นายเป็นแฟนเก่าของคิมจงอินรึ?
    แต่ก็แค่แฟนเก่าละเนาะ แฟนปัจจุบันนี่น่ารักกว่าเยอะ เขินแทน ><
    #73
    0
  7. #68 KimKaiWife (@endlessmoment13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:36
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยย ตีแขนจื่อเทารัวๆ >///< ดูแลน้องให้ดีๆนะ!
    #68
    0
  8. #67 pu su (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:08
    เทาไคน่ารักอ่ะ
    #67
    0
  9. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:28
    น่ารักชะมัดเลยยยยยยยย -////////////-
    ชอบเทาไคมากขึ้นเพราะไรท์เลย
    มาต่อไวไวนะค้าา
    #58
    0
  10. #54 bastin (@passawee-17) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:47
    อร้ายยยยย มีชานยอลด้วยอ่า รีบๆอัพต่อนะคะ อยากอ่านๆ> <
    #54
    0
  11. #50 KimKaiWife (@endlessmoment13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:01
    ยอค่ายอน้า~
    #50
    0
  12. #49 Maengpo<3 (@loveloveanime123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:58
    ต่อเร็วๆน๊าาาา
    #49
    0