เปี่ยมรัก : (หวังอี้ป๋อ x เซียวจ้าน)​ Mpreg

ตอนที่ 9 : Chapter 8 : The storm is coming​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,075 ครั้ง
    30 ส.ค. 62






Chapter 8 : The storm is coming​




        เสียงรองเท้าหลายคู่ดังไปตามทางเดินเรื่อยๆ ร่างสูงใหญ่ของชายที่ชื่อหวังอี้ป๋อเดินเข้าไปในห้องโถงกว้างห้องหนึ่งอย่างไม่เร่งรีบ ล้อมรอบตัวเขาเต็มไปด้วยบอดี้การ์ด​ชุดดำร่างยักษ์ เมื่อสองขาก้าวมาถึงที่หมาย ประตูไม้เลื่อนจึงเปิดออก จากนั้นชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนถ้วนสมบูรณ์​จึงรีบปรี่เข้ามาหา

"สวัสดีครับท่าน เชิญทางนี้ก่อนนะครับ" ใบหน้าหน้าเกลียดของชายอ้วนพยายามพูดจายิ้มแย้มแจ่มใสให้กับลูกค้าคนสำคัญ​ของตน

"นั่งตรงนี้ก่อนครับ เดี๋ยวกระผมจะพาของเข้ามา"มืออวบอ้วนทำมือเชิงเป็นสัญลักษณ์​ให้คนของตนนำ 'ของ'​ ที่ว่าเข้ามา

        เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก เสียงโซ่ตรวนกระทบพื้นดังมาเข้ามาภายในห้องเรื่อยๆ ภาพตรงหน้าปรากฏ​ชายร่างบอบบางอ้อนแอ้นหลายคน ร่างกายขาวสะอาดอยู่ถูกคลุมเอาไว้เพียงเสื้อตัวโคร่งสีขาวบางเบาเท่านั้น 

"มาแล้วครับท่าน ของพวกนี้ยังไม่ผ่านมือใครเลยนะครับ เอ่อ ไม่ทราบว่า..." 

        สายตาคมกริบตวัดมองไปยังคนด้านข้าง ก่อนจะมองเหล่าชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของแต่ละคนสวยหวานราวกับนางฟ้า เหมือนถูกปั้นแต่งมาอย่างไรอย่างนั้น 

"ท่านอยากเห็นอะไรมั้ยครับ รับรองเลยว่าท่านต้องชอบ" 

         มืออวบอ้วนล้วงเอาของบางอย่างคล้ายๆกับรีโมทออกมา ก่อนจะกดปุ่มสีเขียวบนด้านบน ทันใดนั้นเหล่าชายร่างเล็กทั้งหลายก็ลงไปนอนดิ้นราวกับต้องการบางสิ่งบางอย่างข้างล่างบนพื้น 

"อื้ออ ท่านครับ ผมต้องการเหลือเกิน" เสียงครางขอร้องอ้อนวอนเขา

        แต่ภาพตรงหน้าเขาหาได้รู้สึกพิศวาสมันไม่ สองขาลุกขึ้นก่อนจะก้าวเดินออกไปจากห้องๆนั้น เขามาที่นี่ สถานที่สกปรกแห่งนี้เพื่อมาหาความสุขเพียงชั่วคราวเท่านั้น แต่ชายแก่น่ารำคา​ญ​นั่นทำให้เขาเสียอารมณ์​หมด

        ตามทางเดินโล่งกว้าง ยังคงมีชายร่างบอบบางคนหนึ่ง ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกำลังพยายามยื้อยุดกับเหล่าชายฉกรรจ์​ตรงหน้า ก่อนจะวิ่งหนีไปตามทางเดินที่ปูด้วยพรมหรูหรา สองขายังคงก้าวไปไม่หยุด ก่อนจะชนเข้ากับแผ่นอกหนาของใครสักคน

' ปึก! '​ เสียงกระทบกันของร่างกายทำให้ร่างที่เล็กกว่าล้มลงไป 

"เฮ้ย! พวกมึงจับมันไว้!" สิ้นเสียงคำพูด เหล่าชายฉกรรจ์​ด้านหลังจึงวิ่งเข้ามาหาเขา

"ปล่อย! ฮึก พวกเลว! ปล่อย!" สองแขนถูกดึงกระชากออกห่างจากชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้า ชายที่ดูสง่างามยิ่งกว่าใคร 

"คุณครับ! ช่วยจ้านด้วย ฮึก ช่วยซื้อจ้านไปที"

       ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตายังคงสวยไม่จาง มือเรียวขาวที่พุ่งเข้ามาเกาะขาเขาเอาไว้ดูน่าสงสารเหลือเกิน หวังอี้ป๋อ ผู้ไม่เคยปราณีใครกลับรู้สึกหวั่นไหวภายในใจอย่างบอกไม่ถูก นี่เขาเรียกว่ารักแรกพบใช่หรือไม่

"ถ้าฉันซื้อเธอไป แล้วฉัน... จะได้อะไร? "

" ฮึก จ้าน... จ้านจะรักและเทิดทูน​คุณไปทั้งชีวิต อึก ได้โปรด ช่วยจ้านออกไปจากนรกนี้ทีเถอะครับ" 

"อย่าลืมคำที่เธอพูดล่ะ... เซียวจ้าน" 

' เฮือก! '​

        เสียงหอบหายใจดังขึ้นในกลางดึก ใบหน้าคมคร้ามเต็มไปด้วยเหงื่อ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของหวังอี้ป๋อจะลุกขึ้นนั่ง ฝัน... เขาฝันมันอีกแล้ว เขาฝันถึงครั้งแรกที่เจอกับเซียวจ้าน

        ในตอนนั้นใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากแดงระเรื่อของเซียวจ้านพูดขอร้องให้เขาพาตัวเองออกไปจากที่แห่งนั้น ทั้งยังบอกว่าจะรักเพียงเขาไปทั้งชีวิต แต่แล้วทุกอย่างกลับเป็นเรื่องโกหก ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าเขายังจำมันไม่ลืม ภาพของคนที่เขารักคอยเฝ้าทนุถนอมกับชายอื่น เขาอยากให้เซียวจ้านเจ็บปวดให้มากกว่าที่เขาเคยได้รับ 

        หวังอี้ป๋อในชุดเสื้อคลุมสีขาว ก้าวขาลงจากบันไดอย่างเชื่องช้า สายตาที่เคยดุดันพร้อมรับมือกับทุกปัญหา ในตอนนี้มันกลับอ่อนแอลงอย่างบอกไม่ถูก สองขาเดินลงมาเรื่อยๆแต่ก็ต้องหยุดชะงักกับคำถามของบอดี้การ์ด​

"ท่านครับ มีอะไรรึเปล่าครับ" ชายบอดี้การ์ด​เอ่ยถามขึ้นเมื่อคนเป็นเจ้านายเดินลงมายังชั้นล่าง

"เปล่า ฉันแค่อยากดื่ม" 

       เมื่อหวังอี้ป๋อนั่งลงบนโซฟา เครื่องดื่มแอลกอฮอล​จึงถูกเทลงบนแก้ว มือหนายกขึ้นกระดกให้ความร้อนจากมันไหลลงคอไปเรื่อยๆจนเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้

"พี่ครับ? ทำไมมาอยู่ตรงนี้" จั่วเฉิงที่พึ่งกลับบ้านหลังจากการแสดงดนตรีเอ่ยทักขึ้น

"ทำไม... ทั้งๆที่ฉันรักเขามากแท้ๆ"  เสียงแหบแห้งของอี้ป๋อเอ่ยขึ้นเบาๆ ดวงตาคมปิดลงช้าๆ พร้อมกับตัดการขาดการรับรู้ทั้งหมด

"ถ้าหากว่าผมเป็นพี่... จ้านจ้านจะไม่มีวันเจ็บปวด และเมื่อไหร่ที่พี่ปล่อยมือเขา... วันนั้นผมจะเป็นคนดูแลเอง" จั่วเฉิงพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไป 

'จั่วเฉิงคนนี้มั่นใจเหลือเกิน ถ้าหากพี่ชายคนนี้ปล่อยมือเซียวจ้านเมื่อไหร่ วันนั้นเซียวจ้านจะเป็นของเขา
... แต่เพียงผู้เดียว... '​

        ในเช้าของวันนี้แสงแดดที่มีในทุกๆวันกลับไม่ส่องลงมา เสียงอาเจียนของเซียวจ้านดังมาเรื่อยๆแข่งกับเสียงสายฝนข้างนอก ทำไมเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนที่เป็นเด็กดีมาหลายวันกลับมาดื้อเอาเสียวันนี้ แล้วเขายังต้องออกไปพบกับนักสืบหลิวข้างเสียด้วย

"นายหญิงขา เอมิเลียว่าวันนี้พักผ่อนเถอะนะคะ" น้ำเสียงเคร่งเครียดปนกับความเป็นห่วงเอ่ยขึ้นด้านหลัง

"ไม่ได้หรอกครับ จ้านยังไหว" ใบหน้าที่ซีดเซียวยิ้มหวาน แขนสองข้างถูกยกขึ้นมาชูขึ้นเป็นสัญลักษณ์​ว่าเขาน่ะสู้ตาย

"โถ่ นายหญิงของเอมิเลีย" 

"จ้านขอน้ำขิงอุ่นซักแก้วนะครับ ขอเป็นฝีมือเอมิเลียด้วยน้า" เสียงหวานเอ่ยขอร้องอย่างออดอ้อน ยังไงเสียเขาก็มั่นใจว่าสองแฝดจะไม่ดื้อกับเขาเมื่อออกไปข้างนอก

        เสียงสาวเท้าวิ่งที่คุ้ยเคยดังขึ้นตรงหน้าบ้าน ก่อนจะดังเข้ามาด้านใน เซียวจ้านที่กำลังวาดแบบเสื้อผ้าเด็กถึงกับอมยิ้ม เสียงนั้นคงเป็นจูจ้านที่มาหาเขาในช่วงวันหยุด

" แฮ่! พี่จ้านทำอะไรอยู่ครับ" เสียงน่ารักสดใสดังขึ้นข้างตัวเขาเมื่อจูจ้านมาถึง 

"พี่กำลังออกแบบเสื้อไว้ให้เด็กๆน่ะครับ" 

"เด็กๆ? แฝดอย่างงั้นหรอครับ... " เสียงที่สดใสกลับพูดขึ้นช้าๆ

"ใช่ครับ แฝดสอง จูจ้านจะได้มีหลานพร้อมกันตั้งสองคนแน่ะ" เขามีความสุข​เหลือเกิน หวังเซียวจ้านคนนี้มีความสุขเสียจนอยากจะร้องไห้ เขาน่ะอยากจะเห็นหน้าลูกจริงๆว่าจะเหมือนปะป๊าหรือหม่าม๊าอย่างเขา

"นายหญิงคะ รถพร้อมแล้วค่ะ" 

"เอ่อ พี่จ้านจะไปไหนหรอครับ" 

"พี่จะไปซื้อของข้างนอกครับ ให้เด็กๆนั่นแหละ" ใบหน้าสวยประดับไปด้วยรอยยิ้มแต่เช้า พร้อมกับมือเรียวขาวที่ลูบหน้าท้องกลมเรื่อยๆ

"ผมขอไปด้วยนะพี่จ้าน คือจั่วเฉิงเขาไม่ว่างไปเป็นเพื่อนเลยน่ะครับ" 

        ใบหน้าน่ารักของจูจ้านอดทำเขาใจอ่อนไม่ได้ จึงยอมให้ตามไปด้วยเสียโดยดีหากเป็นตอนนั้นเขาคงแอบปลีกตัวออกมาสักพัก จูจ้านคงไม่ทันสังเกตสักเท่าไหร่

        ภายในรถหรูสีดำมันวาว ยังมีหลายชีวิตนั่งอยู่เงียบๆ เสียงฝนพรำยังคงตกกระทบลงบนหน้าต่าง ปรากฏ​หยดน้ำลากยาวลงมาเป็นเส้น จนอดให้นิ้วมือเรียวยาวลากลงตามหยดน้ำนั้นอย่างเสียไม่ได้ ตั้งแต่เขาตื่นมาภายในใจยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องเก่าๆอยู่ไม่หาย หัวใจมันรู้สึกถึงลางสังหรณ์​อะไรสักอย่างเขาก็ไม่อาจรู้ได้ว่ามันคืออะไรกันแน่

"พี่จ้านครับ? ถึงแล้วนะไปกันเถอะครับ" เสียงของจูจ้านเรียกให้เขาตื่นจากพะวง ก่อนจะก้าวตามคนตัวเล็กไป

"พี่จ้านรู้มั้ยครับ ว่าที่นี่ตระกูลหวังเป็นหุ้นส่วนใหญ่" 

"พี่... ไม่ค่อยรู้เรื่องธุรกิจของเขามากหรอกครับ" เซียวจ้านตอบตามความจริง เขาไม่ใช่ว่าไม่สนใจ แต่หากมันเป็นการก้าวก่ายสามีเซียวจ้านก็พร้อมจะมองข้าม

"งั้นหรอครับ แต่อันที่จริงที่นี่มันก็เป็นของตระกูลผมด้วยนะ เพราะผมกับจั่วเฉิงเราหมั้นกันด้วยธุรกิจ​น่ะครับ" ดวงตาที่เคยสดใสของจูจ้านเริ่มหม่นลง จนเขาทำตัวไม่ถูก

"เอ่อ พี่ว่าเราไปหาอะไรทานกันดีกว่านะครับ เด็กๆในนี้อยากกินของหวาน"

 เซียวจ้านไม่รอคำตอบ ก่อนจะจูงมือคนตัวเล็กให้ตามมา ทั้งสองคนรวมถึงเอมิเลียเดินเข้าไปในร้านไอศกรีมสีชมพู​น่ารัก รอบๆร้านตกแต่งด้วยตุ้กตาสีขาวสลับสีชมพู จนเขารู้สึกเวียนหัวไปหมด 

"เอ่อ จูจ้านครับ จู่ๆพี่ก็อยากเข้าห้องน้ำน่ะ รอพี่ก่อนนะครับ"

" ได้ครับ รีบๆมาน้าไม่งั้นผมจะกินให้หมดเลย" 

         เซียวจ้านพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตรงไปยังทางห้องน้ำ แต่ก่อนจะถึงกลับเลี้ยวเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าเสียก่อน

"คุณหลิว ได้เรื่องว่ายังไงบ้างครับ" 

"ผมได้ข้อมูลมาแล้วครับ รูปเข็มกลัดที่คุณส่งให้ผมเป็นของที่ต้องสั่งทำ" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกมาจากห้องลองเสื้อผ้าใกล้ๆราวกางเกงที่เซียวจ้านยืนอยู่

"คุณรู้มั้ยครับ เอ่อ ว่าใครสั่งทำ" เสียงของร่างบางจู่ๆก็เริ่มแหบลงเสียอย่างนั้น สิ่งที่เขาหวังในตอนนี้คือ
 ขออย่าได้เป็น 'อาเฉิง'​ ขออย่าได้เป็นเด็กดีคนนั้นเลย 

" ผู้สั่งคือ หวังจั่วเฉง ครับ" แต่แล้วทุกอย่างกลับหยุดชะงัก อาเฉิงเป็นเจ้าของจริงๆอย่างนั้นหรือ

" มีคนอื่นที่สั่งอีกรึเปล่าครับ" 

"เข็มกลัดชิ้นนั้นเป็นของทำมือครับ และผมเค้นถามมาแล้ว มันมีเพียงชิ้นเดียวเท่านั้นครับ" 

         หลังจากรู้ความจริงๆทั้งหมด สองขาที่ก้าวเข้าไปหาจูจ้านที่นั่งทานไอศกรีม​อยู่ตรงนั้น มันช่างหนักอึ้ง เขารู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด อาเฉิงทำมันลงไปหรือ? 

"พี่จ้าน พี่โอเคมั้ยครับ พวกเรากลับก่อนเถอะนะครับ ผมเป็นห่วง" 

"พี่ไม่เป็นไร" ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่สองขายังก้าวตามแรงจูงของคนตัวเล็กที่กุมมือเขาไว้ 

'ปึก!'​

"พี่จ้าน! ผมขอโทษ ผมมัวแต่ดูอย่างอื่น ขอโทษนะครับ!" 

"นายหญิง! มองอยู่ทำไมคะ รีบพานายหญิงออกมาสิคะ! " น้ำเสียงตกใจปนโมโหของเอมิเลัยดังขึ้น คุณจูจ้านเดินยังไงของเขา ถึงผลักนายหญิงไปชนกับผู้ชายคนนั้น 

"เอ่อ คุณไม่เป็นอะไรนะครับ เจ็บตรงนี้รึเปล่า"

        เซียวจ้านที่กำลังมึนอยู่ถูกชายตรงหน้าที่พยุงเขาไว้ และถือวิสาสะ​ยื่นมือเข้ามาจับตรงหน้าผาก เมื่อรู้สึกได้ดังนั้นเขาจึงปัดมือของคนคนนั้นออกไป ก่อนจะดึงตัวเองออกมาจากอ้อมแขนผู้ชายข้างหน้า โดยที่ไม่รู้เลยว่าภาพก่อนหน้านั้นถูกบันทึกเอาไว้แล้ว... 








 







#มาแล้วค่ะ และยังคงมาอย่างต่อเนื่องเมื่อว่าง 555 


ปล.ขอบคุณ​ที่เข้ามาติดตามและขอบคุณ​ที่คอยให้กำลังใจ
ในการเขียนต่อไปเรื่อยๆนะคะฟุกโคนน ❤️

ปล2. ยามเมื่อรักคนเราก็เป็นดังเช่นคนตาบอด
 แต่ยามเมื่อโกรธคนเราก็เป็นดังเช่นคนหูหนวก 
อะไรที่มากเกินไปมันมักจะมีผลเสียตามมาเสมอค่ะ




Tbc.





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.075K ครั้ง

2,089 ความคิดเห็น

  1. #2076 EarnEarn595 (@EarnEarn595) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 18:54
    จ้านโดนอีกแล้ววววววว
    #2076
    0
  2. #2059 พราน (@rikotomo919) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 17:00
    จูจ้านจิ่นคือคนไม่ดี
    #2059
    0
  3. #2053 예뻐요 (@yoruyo2001) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 17:22
    น้องจูไม่ได้มาดีแน่ๆ
    #2053
    0
  4. #2029 Kritt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:35

    อะนั้นไงว่าล่ะ​ ตอนแรกลังเลมากว่าเป็นอาเฉิงหรืออาจิ่นตอนนี้คิดว่าอาจิ่นร้ายเงียบ​ อย่ามีเรื่องร้ายกับเซียวจ้านคนดีอีกเลย

    #2029
    0
  5. #2013 Ismemonster (@anida5959) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 21:20
    น้องจู
    #2013
    0
  6. #1949 bb1a1n (@benzswbb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 21:14
    น้องจู....ชั้นว่าเกี่ยวแล้วหนึ่ง..
    #1949
    0
  7. #1928 Cocodream (@pimphatkedkeaw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 13:03
    ยังไงกันน่ะนั่น
    #1928
    0
  8. #1923 pukun_jh (@pukun_jh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 12:45
    โห..จะเอาอย่างนี้ใช่ไหมจู
    #1923
    0
  9. #1892 ingxp. (@ingxp1807) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 21:55
    เอาแล้ว
    #1892
    0
  10. #1880 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 17:21
    จ้านโดนอีกแล้วววว
    #1880
    0
  11. #1864 artificial_love (@Happyzy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 15:04
    จ้านจิ่น...
    #1864
    0
  12. #1724 Auy_yibo (@Auy_yibo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 16:35
    อ่านแล้วหน่วงใจมาก
    #1724
    0
  13. #1715 mkoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 13:57

    ยัยน้องจู

    #1715
    0
  14. #1694 Sky B. Sylvester (@chromejung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 12:56
    โอ้ยยย ให้จ้านอยู่อย่างสงบสุขเถอะะ
    #1694
    0
  15. #1381 IIKLU024 (@IIKLU024) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 19:37
    โธ่เอ๊ยจ้านจิ่น อุตส่าห์เชื่อใจนึกว่ากลับตัวแล้วแท้ๆ อ่ะ
    #1381
    0
  16. #1320 porpeach10 (@DinoGong_0137) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 22:27
    เบื่อเด้ เดี๋ยวอิทั่นก็เปนบ้าอีกอ่ะ เห้อมมมมม
    #1320
    0
  17. #1279 iamyuii___ (@iamyuii___) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:12
    หงุดหงิดดดดดดด
    #1279
    0
  18. #1259 Sweet*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 15:32
    โอ๊ยยยย มีแต่คนคิดร้ายกับพี่จ้าน
    #1259
    0
  19. #1248 FirstAugust (@FirstAugust) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 14:12
    จูจ้านนี่ยังไง
    #1248
    0
  20. #1204 shxx113 (@millionnn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 00:17
    โอ้โหแค่อ่านชื่อตอนก็ร้อนๆหนาวๆขนลุกซู่ละอะ ทำใจอ่านตอนถัดไปยังไงดี แงงงงงงง
    #1204
    0
  21. #1192 ViViZ.OMG (@LeuwThdt) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 22:57
    จูจ้าน!!!!
    #1192
    0
  22. #1180 BLullaby (@BLullaby) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 20:37
    ภาวนาตั้งแต่ตอนนี้เลย
    #1180
    0
  23. #1176 Zom_GBTTKC (@Zom_GBTTKC) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 12:45
    จูจ้าน เธออยากโดนตีใช่มั้ย!!//ถือไม้เรียว
    #1176
    0
  24. #1137 Aonsung1 (@Aonsung1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 18:49
    จูจ้านแน่เลย ลางสังหรณ์มันบอก
    #1137
    0
  25. #1121 Chompunutch_ (@Chompunutch_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 16:48
    มันได้หรออออ แบบว่จูจ้านต้องเป็นเธอแน่นอนนนน อีป๋อต้องเข้าใจผิด ม่ายยยยยยนะ
    #1121
    0