นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย .#MinMon

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
???theme

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 เม.ย. 61 / 15:10


       


               พัคจีมินกับคิมนัมจุนคบกันมาได้2ปีแล้ว อ่า...คบกันในสถานะอืม..แฟนน่ะครับ ผมกับนัมจุนพวกเรามีอะไรที่แตกต่างกันเยอะมาก บางครั้งก็ทำให้ทะเลาะกับเรื่องไร้สาระต่างๆอยู่เรื่อยแต่สุดท้ายก็กลับมาคุยกันเอง รู้ตัวอีกทีก็คืนดีกันแล้ว แต่บางครั้งก็เป็นผมที่เป็นฝ่ายง้อเขา...ซึ่งตอนนี้ เราก็กำลังทะเลาะกันอยู่ครับ และนี้เป็นข้อแตกต่างเล็กๆที่ผมจะยกตัวอย่างมาให้

____________________________________________________________________________________


นัมจุน..ชอบสุนัข 

ส่วนผม ชอบแมว

นัมจุน ตัวสูง

ผม ตัวเตี้ย ฮะ...ฮะ

 นัมจุน หน้าตาธรรมดาๆ 
แต่เขาก็น่ารักมากๆในสายตาผมเลยนะครับ

แต่ผม หน้าตาจัดว่าดีอ่า...ไม่ได้หลงตัวเองนะ!!

นัมจุน เก่งอังกฤษมาก

ผม ไม่เก่งเลย

นัมจุนเป็นแฟนคลับแรปเปอร์ซะส่วนใหญ่

ส่วนผมป็นแฟนคลับโวคอลซะส่วนใหญ่
เหตุผลข้อนี้ก็ทำให้เราทะเลาะกันเรื่องจุกจิกบ่อยครั้งเช่นกันครับ

และวันนี้เราก็ทะเลาะกันเรื่องนี้ซะด้วยซิ

____________________________________________________________________________________

 "จีมินอา..ช่วยเปลี่ยนเพลงทีเถอะ"
เสียงติดจะทุ้มน้อยๆเอ่ยพูดออกมาจากโซฟากลางบ้าน

"แต่ผมอยากฟังนี่ครับ" 

"แต่ฉันไม่อยากฟังนี่" 

"โถ่นัมจุนผมไม่ชอบเพลงแรปคุณก็รู้" 

"ก็ฉันชอบ"

''อ่า...เอาแต่ใจชะมัดเลย''

"ไม่ได้เอาแต่ใจซักหน่อย..."

"ครับๆเดี๋ยวเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้แหละ"

และก็เป็นผมที่ต้องเป็นฝ่ายยอมทุกครั้งละครับ

"ไม่อยากฟังแล้ว"

"อ้าว...ไม่ไหนครับ!!"

"จะนอนแล้ว"

'โอเค..นัมจุนงอนผมแล้ว'

"โถ่คุณ..อย่างอนเลย" จีมินวางมือจากโน๊ตบุคบนโต๊ะก่อนจะเดินตามอีกคนไปพร้อมสวมกอดจากด้านหลัง

"เปล่าไม่ได้งอน ฉัน..ง่วง ปล่อยได้แล้ว" 

"เราคบกันมา2ปีอย่างน้อยมันคงไม่ใช้เรื่องยากหรอกครับที่ผมจะดูออกหรือไม่ว่าคุณงอนอยู่หรือเปล่า"

"อย่ามาทำรู้ดีนะ...ฉันบอกว่าไม่ได้งอนไง"

"นัมจุนนา..."

"ปล่อย ฉัน ได้ แล้ว พัค จีมิน!!"

"ครับๆ"

'ให้ตายเถอะอย่างกับเลี้ยงเด็ก...'
____________________________________________________________________________________

 ผมจะง้อเขายังไงดี...ต้องไปซื้อสุนัขมาง้อหรือเปล่าครับ?

อ่า...ช่วงนี้ก็เห็นบ่นอยากเลี้ยงอยู่นี่นะ

แต่คุณก็รู้ว่าผมชอบแมว

ผมยอมก็ได้ครับ...

คิดได้แล้วจีมินจึงเดินไปเคาะประตูห้องนอน2-3ครั้งแล้วตะโกนบอกคนในห้องให้รับรู้

"เลิกงอนผมเถอะครับ...เดี๋ยวผมมานะ"

"ใช่สิ!!เดี๋ยวนี้ฉันมันงี่เง่านายก็คงเบื่อที่จะง้อแล้ว...ไปเลยไป"
นัมจุนตะโกนออกมาจากห้อง

"โถ่..คุณขี้น้อยใจจริง หายงอนเมื่อไหร่ผมคงต้องดัดนิสัยให้คุณ"

"จะไปไหนก็ไปเลย...พูดอะไรก็ไม่รู้!!"

ตุ๊บ!!

"โอเคๆผมไปแล้ว เก็บนาฬิกาด้วยครับ..."

"ไม่ได้ขว้างลงไปนะ!!"

'คงเชื่ออะครับ...'
____________________________________________________________________________________

ตอนนี้ผมถึงฟาร์มสุนัขแล้วเอาหละ...สิ่งที่ยากรองจากง้อนัมจุนของผมตอนนี้ก็เลือกพันธุ์นี่แหละ
ผมจะเลือกสุนัขพันธุ์ที่ตัวไม่ใหญ่มากและร่าเริงๆออกไปทางฉลาดหน่อย...มันเหมือนผมกับนัมจุนดีนะครับ(ฮ่า)

โฮ่ง!!

จีมินสะดุ้งก่อนจะหันไปทางกรงเหล็กสี่เหลี่ยมข้างๆ

'ไอหมาบ้า...ตกใจหมด'

ผมจะไม่ซื้อเจ้าตัวนี้แน่...

โฮ่ง!!

จีมินหันไปจ้องสุนัขขนขาวตัวเดิมอีกครั้ง

แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่รู้สึกถูกชะตามันขึ้นมาซะงั้น

"พี่ครับ...ตัวนี้พันธุ์อะไรครับ"

____________________________________________________________________________________

"ไอเตี้ยจีมิน!! ไอบ้า ฮึ่มมม!!"ร่างบนเตียงทุบตีหมอนข้างไม่หยุด

"น่าหงุดหงิดจริงๆเลย!!"

"เลิกตบตีหมอนข้างมันเถอะครับ..มันไม่ได้ทำอะไรผิ...เงียบก่อนสิ!!"

โฮ่งๆๆ!!

"!! เสียงอะไรอะ หมาหรอ!!หมาใช่ไหมจีมินน"

นัมจุนรีบกระโดดลงจากเตียงไปแล้วเปิดประตูออกไปดูเจ้าของเสียงเห่าเมื่อครู่

"อ๊า..หมาจริงๆด้วย"

"ไม่ใช่ของผมหรอกครับน้องมันฝากเลี้ยงหนะ"

"อ้าว...ช่างมันเถอะ ชื่ออะไรอะ"

"โถ่ แสดงอาการผิดหวังกว่านี้หน่อยสิครับ...ล้อเล่นครับตัวนี้ผมซื้อให้คุณอะแหละ"

"จริงๆหรอ...จริงหรอออ จีมินอ่า...น่ารักที่สุดเลย"

"เมื่อกี้พึ่งจะด่าผ..."

โฮ่งๆๆๆ

'ชอบเรียกร้องความสนใจซะจริงไอหมานี่'

นัมจุนมองเจ้าสุนัขตัวเล็กในมือจีมินก่อนจะยื่นแขนตัวเองออกไปอุ้ม

"มันชอบเห่านะครับ...ระวังด้วยนะ"

"ไม่เห็นเห่านี่..."

' เอ้าไอหมาเวรนี่ ' 

"น่ารักจังเลย~พันธุ์อะไรหรอ"

"เจแปนนิส สปิตซ์ครับ คนขายบอกผมว่ามันฉลาดแต่ชอบเห่าแถมขี้งอนในบางตัวด้วยเหมือนคุณเลย แล้วก็..ผมไม่ให้เอาเข้าห้องนะครับ ขนมันร่วง"

"ได้ไงอะ..มันก็เหงาสิหมามันก็มีความรู้สึกนะ!!"

"คุณ...ขนมันร่วงเดี๋ยวขนจะเข้าจมูกเข้าปากมันคงไม่ดี"

"ฉันนอนโซฟาก็ได้"

"ไม่ได้ครับ...ยุงเยอะ"

"ฉันมีเครื่องไล่ยุง"

"คุณเพิ่งจะทำมันพังไปนะครับ ลืมแล้วหรอ"

"ย่าห์...งั้นก็เอาเข้าห้อง"

"ไม่ได้..."

"ถ้านายกลัวขนเข้าจมูกก็นอนข้างนอกเดี๋ยวฉันเข้าไปกับโมนี่ก็ได้"

"จะให้ชื่อโมนี่หรอครับ...ผมไม่นอนโซฟาหรอกครับ โอเคๆเอาเข้าห้องก็ได้"

'ก็ต้องยอมอีกแล้วครับเฮ้อ..'

"หายงอนแล้วยังครับ"

"บอกว่าไม่ได้งอนไง!!"

ร่างสูงอุ้มสุนัขขนขาวไปก่อนจะทรุดลงนั่งบนโซฟาตนพร้อมวางเจ้าสุนัขตัวเล็กบนตักตัวเอง

"นี่...โมนี่รู้ไหมว่าจีมินเขาไม่ชอบหมานะ นายอย่าไปยุ่งกับเขาละ มาเล่นกับฉันดีกว่า"

"นี่คุณ.."

"อย่าพูดแทรกซิ..."

"..."

"พรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อสายจูงแล้วพาไปเดินเล่นนะ"

สุนัขตัวเล็กบนตักเอียงคอสงสัยคำพูดของนัมจุนน้อยๆซึ่งมันดูน่ารักมากๆในสายตาทาสหมาของเขา นัมจุนก้มไปหอมหัวเจ้าสุนัขตัวเล็กบนตักด้วยความหมั่นเขี้ยว

"หึ้ยย น่ารักมากๆๆเลยโมนี่..."

"ย่าห์!! คุณ...มันจะมากไปแล้วนะ สนใจผมหน่อยสิ"

"อะไรของนายน่ะ..."

สายตารังเกียจมองมาที่จีมินนั้นทำให้คนโดนมองด้วยตาคู่นั้นรู้สึกเจ็บไม่น้อย

"โถ่...คุณอย่าเล่นแต่กับโมนี่สิ นี่ผมอุตส่าห์ออกฝ่าฝันไปซื้อถึงในฟาร์มสุนัขเชียวนะ"

นัมจุนกลั้นขำแล้วปล่อยเจ้าโมนี่ลงบนพื้นก่อนจะลุกเดินไปหาแฟนตัวเล็กแต่ทว่าเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่น ร่างสูงกอดร่างเตี้ยกว่าก่อนจะหอมแก้มของแฟนตนเบาๆ

"ขอบคุณมากนะ..จีมิน"

"นัมจุน..คุณอยากไหมแต่ผมอยากแล้วอะ..."

"ไอบ้า!!"

____________________________________________________


-END-

___________________________________________________






















ผลงานอื่นๆ ของ ราตรีที่ลวงตา

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Monstercute (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 12:38
    เขินนน
    #1
    0