[SF OVERWATCH]ห่างกันแค่ไกปืน

ตอนที่ 2 : DRAGON [GENZO]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 ม.ค. 60

Two Dragons will COME to you

 


 คนเรามักชอบลิ้มรสความเจ็บปวด....รักต้องห้าม




กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  ยุคสมัยอันลึกลับได้ถูกปกครองและคุ้มครองด้วยมังกรใต้ฝ่ายน้องมีสีเขียวมรกต ส่วนมังกรเหนือฝ่ายพี่มีสีฟ้าคราม สองพี่น้องมังกรเหนือและมังกรใต้ได้ร่วมกันปกครองบ้านเมืองอย่างสงบสุข แต่แล้วความต้องการ ความโลภก็นำพาให้มังกรทั้งสองต้องฆ่าฟันกัน จนเป็นเหตุให้มังกรใต้สิ้นลง 

 

 



จากเหตุการณ์นั้นเพลิงอัคคีอันเกิดจากการต่อสู้กันก็โหมไหม้ไปทั้งเมือง มีแต่ความฉิบหาย ความวุ่นวาย ความโศกเศร้าของมังกรเหนือกระจายแผ่ไปทั่ว เขาจึงขอร้องต่อเทพองค์หนึ่งว่าหากน้องชายหรือมังกรใต้กลับมา เขาจะยอมทำตามมังกรใต้ทุกประการ

 



 

จนวันหนึ่งมีชายพเนจรได้ถามมังกรเหนือที่แสนโศกเศร้าอย่างนอบน้อมว่าเหตุใดจึงเศร้าเช่นนี้  มังกรเหนือจึงเผลอเล่าไปทุกเรื่องด้วยความเศร้าและความไม่รู้ตัวราวกับต้องมนต์สะกด ได้แต่โทษตนเอง

 

 



ฝ่ายนักพเนจรได้ฟังเช่นนั้นก็เงียบไปซักพัก ก่อนจะ...

 

 



"—านพี่ ท่านพี่ ฮันโซ! ทำไมท่านไม่เล่าต่อกัน!" เก็นจิทักท้วงขึ้นมา เมื่อท่านพี่ หรือฮันโซของเขาหยุดเล่าตำนานเรื่องเล่าปรำปราของตระกูลชิมาดะ ซึ่งก็คือตระกูลของพวกเขาทั้งสอง ถึงจะเป็นเพียงตำนานเก่าๆ แต่เก็นจิก็สนใจมัน  ยิ่งตอนนี้ท่านพ่อสุขภาพไม่ดีนั เขาก็อยากทำเพื่อท่านบ้างเผื่อบางอย่างจะสายไปซะก่อน เขาจะได้ดูแลทั้งตระกูล และพี่ชายสุดที่รักของเก็นจิ 'ฮันโซ'

 

 


ปั่ก!

 

"หากเจ้าสนใจมันนักก็เอาไปอ่านเองเถอะ ข้าจะกลับห้องแล้ว" เสียงความเจ็บแสบดังจากปากของเก็นจิอย่างเวอร์วังจนพวกการ์ดข้างหน้าต้องวิ่งเข้ามาเตรียมคุ้มกัน มันเจ็บจริงๆนะ ก็ท่านพี่ดันเอาสันหนังสือมาตีหัวเขาน่ะสิ

 

 


"แต่ท่านพี่ จะกลับหรอ นี่มันดึกแล้วนะ ค้างที่นี่กับข้าดีกว่า นะนะ นี่ก็นานมากแล้วนะที่เราไม่ได้อนด้วยกัน" เก็นจิพยายามโน้มน้าวฮันโซฝ่ายคนถูกโน้มน้าวก็ทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจพยักหน้า ก็ดูน้องชายเขาทำหน้าสิ หน้าตาวิงวอน เศร้าๆประหนึ่งเราจะไม่ได้นอนด้วยกันอีก เฮ้อ เขาจะตามใจเก็นจิมากไปแล้วนะ

 


 

"เอาเป็นว่าข้าจะค้างที่นี่กับเจ้า ไปดับไฟซะ ข้าจะปูฝูกรอ" ฮันโซกล่าวเบาๆ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้ใหญ่ๆที่ซ่อนอยู่ภาตใต้ฉากสีทึบ เมื่อไปถึง กลับไม่มีฟูกหลงเหลือแม้แต่น้อย "ไม่มีฟูกแล้วข้าจะนอนยังไงเล่า"

 

 


ครืด!

 

"ข้าแค่บอกให้เจ้าไปดับไฟไม่ใช่ให้เจ้าไปน็อคคนเฝ้าพวกนั้นเก็นจิ" ร่างโปร่งทัดผมที่ข้างหูก่อนจะเดินออกมาจากหลังฉาก เห็นว่าน้องชายของเขากำลังปลดผ้าส่วนบนออกจนเห็นมัดกล้ามที่หน้าท้องนอนมองเขาอยู่บนฟูกผืนใหญ่ทำให้ฮันโซละสายตาไปที่อื่นอย่างเนียนๆ 

 

 


"เก็นจิ ห้องเจ้าไม่มีฟูกเหลือแล้ว ข้าคงค้างกับเจ้าไม่ได้" 

 

 


"โถ่ท่านพี่ ท่านก็นอนฟูกเดียวกับข้าไงออกจะกว้าง มาเถิด" เก็นจิเอ่ยชักชวน เขาขยับเล็กน้อยเพื่อให้ฮันโซเข้ามา แต่ก็ต้องทำหน้าบึ้ง เมื่อร่างที่ยืนทำหน้าแปลกๆอยู่ไม่ยอมทำตามคำของตนเอง "ท่านพี่ ข้าบอกว่ามานอนกับข้า"

 

 


"...ข้าว่าข้ากลับดีกว่—"

 

 


"ข้าบอกว่ามานอน!" ฮันโซสะดุ้งนิดๆก่อนจะรีบเดินมาแล้วค่อยๆนอนลงข้างๆน้องชายของเขา ห้องก็อยู่ในความเงียบทันที เสียงลมเย็นๆอันแผ่วเบาของฤดูเหมันต์ เสียงจั๊กจั่น เสียงตามธรรมชาติทำให้เขาเริ่มผลอยหลับไป

 


 

ฮันโซอาจจะไม่สังเกต ช่วงเวลาที่เก็นจิตะโกนออกมานั้น นัยต์เนตรสีไพลินฉายประกายสีเขียวขึ้นมาหน่อยๆ และฮันโซก็อาจไม่รู้ตัว ว่าณ ช่วงเวลานั้นนัยต์ตาเขาก็ประกายสีคราม

 

 

เพราะอะไรกันล่ะ หรือในตำนานปรำปราที่คนแก่คนเฒ่าเล่ามาจะเป็นเรื่องจริง...

 

 


มังกรเหนือยอมศิราโรบแด่ชายพเนจร เขามอบอำนาจในทุกๆเรื่องแก่ชายผู้นั้น

 

 


จนกระทั่งณกลางดึก

 

"...อือ เจ้าจะทำอะไรเก็นจิ หยุด!" ฮันโซลืมตาเอ่ยขึ้นมาเมื่อน้องชายของเขากำลังอยู่ในที่ที่ไม่ควรจะอยู่และทำในสิ่งที่พี่น้องไม่ทำกัน  คือเก็นจินั่งแทรกอยู่หว่างขาของเขากำลังจูบต้นคอระหงอย่างหื่นกระหาย ริมฝีปากร้อนลากกดจูบไปทั่วจนคิดว่าน่าจะเป็นรอยแน่นอนและค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่สดใสและแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าเมื่อฮันโซพยายามขยับย้ายตัวไปที่อื่น

 


 

"ปกติเราก็แสดงความรักกันแบบนี้ไม่ใช่หรอท่านพี่ ท่านรักข้าใช่ไหมล่ะถึงยอมข้า"

 

 


"..มันก็ใช่! แต่ข้าไม่ได้หมายความแบบนี้ เจ้าอย่าคิดว่าที่ข้ายอมเจ้าครั้งแรกแล้วมันต้องมีครั้งที่สอง ออกไ—" จู่ๆมือของผู้เป็นน้องชายก็ประคองหน้าฮันโซไว้ ใบหน้านิ่ง นัยต์ตาของเก็นจินั้นมืดมนซึ่งมันทำให้เขาตัดสินใจหยุดพูดทันที นี่เป็นสัญญาณเตือน เก็นจิโกรธ

 


 

"....ทำร้ายจิตใจข้ามากไปแล้วนะ ท่านพี่ ทั้งๆที่ข้ารักท่าน"

 

 


"ใช่สิข้ามันแค่น้องชายไม่เอาไหนของตระกูล เอาแต่บอกว่าหัดทำตัวมีประโยชน์ซะบ้าง! ข้าโคตรเบื่อมันเลยว่ะ! —ไม่มีใครรักข้าซักคน! โอ้ท่านพี่ ท่านรักข้าบ้างไหม" ดูเหมือนเก็นจิจะเสียสติไปแล้ว  ฮันโซได้แต่ฟังอีกคนระบายความในใจออกมาเงียบๆ และต้องสะดุ้งเมื่อน้องชายตะคอกใส่

 

 


"ตอบข้า!"

 

 


"ได้โปรดบอกข้าว่าท่านรักข้—" 

 

 


"....ปล่อย ข้าจะกลับ หวังว่าเจ้าจะสงบสติอารมณ์ได้ อีกอย่างอนาคตเจ้าอีกไกล มีผู้หญิงดีๆมากมายที่ดีกว่าข้" ร่างที่เหนือกว่าปิดปากฮันโซลงกับหมอน ทำไมกัน แค่เขาเป็นน้องชายงั้นรึ? แค่น้องชายที่หลงรักพี่ชายตนเองอย่างสุดหัวใจ แค่กฏเกณฑ์ที่ใครก็ไม่รู้สร้างมาว่าพี่น้องรักกันไม่ได้ ทำไมกัน ทั้งๆที่ข้า...

 

 


"...ท่านพี่ ฟังข้า ข้า ข้าแค่อยาก ข้าอยาก ข้าอยากร่วมรักกับท่านอีกครั้ง ได้โปรด ข้ารักท่าน..มากกว่าพี่น้อง" คำที่เอ่ยออกจากปากนั่นฮันโซอยากจะเอาสันดาบกระแทกมัน ไอ้น้องบ้าที่พูดเรื่องแบบนั้น ดูแววหน้าของเก็นจิ  นำ้ตาที่คลอเริ่มไหลลงมา แม้จะดูวิงวอนแต่กลับมีบางสิ่งซ่อนอยู่ เสียงสั่นๆทุ้มๆทำให้ฮันโซใจอ่อนทันที โดยไม่มีข้อแม้....

 

 


ฮันโซแพ้เก็นจิอย่างไร้ทางออก

 

 


"...เก็นจิ ข้า ข้าขอโทษ หยุดร้อง" และแล้วฮันโซก็ลุกขึ้นนั่งเช็ดคราบนำ้ตาและลูบใบหน้าคมเบาๆพลางลูบหัวอย่างอ่อนโยนจนเก็นจิแทบทนไม่ไหวกอดพี่ชายโดยที่ไม่ลืมจะทำการได้กำไรเล็กๆน้อยๆโดยการซุกคอหอมๆ 

 

 


มือซนๆเริ่มปลดเสื้อยูกาตะสีนำ้เงินเบาๆเผยให้เห็นอกขาวๆกับรอยสักมังกรที่อกซ้าย ก่อนที่เก็นจิจะขว้างมันทิ้งอย่างไม่ใยดี ริมฝีปากร้อนขยับกดจูบไปตามจุดไวต่อสัมผัส ร่างที่ถูกกระทำขัดขืนและส่งเสียงท้วงเล็กน้อยเมื่อเก็นจิสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางสีสดของอีกคนพร้อมๆกับเค้นยอดอกจนอีกคนเผลอครางออกมาเบาๆ และรู้ว่าทำพลาดไป เพราะยิ่งฮันโซแสดงอาการมากเท่าไหร่ ดูเหมือนอีกคนยิ่งได้ใจกดไปที่นั้นซำ้ๆ

.

.

.

 

"อะไรกัน..ท่านพี่เสร็จเร็วเหลือเกิน ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย.." เก็นจิเงยหน้ามองพี่ชายที่นอนหอบเหงื่อออกอยู่บนฟูก แถมยังมีรอยนำ้รัโอท่านเทพ เขาทนไม่ไหวแล้ว! ทำไมท่านพี่เขาถึงเซ็กซี่แบบนี้! 

 

 


แม้อากาศภายนอกจะหนาวจากฤดูเหมันต์เพียงใด เพียงได้เข้ามาอยู่ในวังวนรักของเขา ความอบอุ่นก็แผ่ซ่าน ยากเกินถอนตัว

 

 


"บ้าชิบ....จะทำอะไรก็ทำ นี่จะเป็นครั้งสุดท้—" รอยยิ้มเจ้าเลห์ปรากฏที่มุมปากของผู้เป็นน้อง เพราะเก็นจิรู้ว่าไม่ว่าฮันโซจะปฏิเสธยังไงบอกนี่เป็นครั้งสุดท้ายนะ ยังไงๆ มันก็ต้องมีครั้งต่อไป และตลอดไปแค่ข้าคนเดียว..พี่ชายของข้า

 

 


ฝ่ายนักพเนจรเงียบไปซักพักก่อนจะบอกกับมังกรเหนือผู่เกรียงไกรว่า โอท่านผู้ยิ่งใหญ่และสง่างาม คำพูดต้องเป็นคำพูด และชายคนนั้นก็บอกความจริงแด่ผู้เป็นพี่ว่าเขาคือมังกรใต้

 

 


ฝั่งมังกรเหนือได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจ ยอมแปลงกายเป็นมนุษย์เดินดินดั่งน้องชายเพื่อที่จะติดตามรับใช้ทุกๆชาติไปจนเกิดเป็นตระกูลชิมาดะจนถึงทุกวันนี้ส่งต่อพลังทุกๆรุ่นของตระกูล

 

 


ที่ใดมีมังกรเหนือที่นั้นย่อมมีมังกรใต้ และที่ใดที่มีมังกรใต้ที่นั้นย่อมมีมังกรเหนือคู่กันดั่งฮันโซและเก็นจิ

 

 


และตำนานปรำปราก็จบลงเพียงเท่านี้

 

 

 

 

 

Let's talk abt this : สวัสดีค่าา หายหน้าหายตาไปนาน คือแบบ...ข้อแก้ตัวเยอะมาก5555 เอาเป็นว่าหลักๆคืองานเยอะมาก! บวกกับเล่นOW+ติดป๋าอาร์ดีนจากffxv เพลินเลย (.  .) ตอนนี้ก็ปั่นคู่mchanzoอยู่ ว่าจะเอาให้ทันปีใหม่ แต่ก็นะ.... คือแต่งncไม่เป็นอ่ะ นี่เรียกncไหม55555

 

 

รักทุกคนค่ะ จุ๊บๆ อย่าลืมติดตามกันต่อไปนะ ไม่ทิ้งจ่ะ มาเรื่อยๆ555

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #10 mojini (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 23:47
    โอ้ยยย มังกรคนพี่นี่ก็เหมือนจะสู้น้องได้ แต่ก็ไม่ เอ็นดูจังเลยค่าาา แงงงงง
    เขียนอีกนะคะะะ อ่านเพลินมากเลยยย

    #10
    0
  2. #9 Here.I.Am (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:27
    คู่นี้ก็ดี >3<
    #9
    0
  3. #6 lovelovenicha73 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 00:08
    ชอบคู่นี้มากๆเลยคะ
    #6
    0
  4. #5 GenZo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 09:24
    เกนจิแอบ เอาแต่ใจ+ได้ใจ เหมือนกันนะนี่~ ส่วนฮันโซก็ยังคงแพ้ลูกอ้อน(?)ของเกนจิตลอด 55555



    ไรท์ Fighting naaa >[]
    #5
    0