ชวนกันไปอาบน้ำที่สระ

ตอนที่ 3 : พบเจอคนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

 

                จากนั้นต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน   วันต่อมาอีกสองวัน ผมว่างเว้นจากการมาที่นี่ เพราะหางาน ในที่สุดก็หางานทำได้ เป็นช่วงกลางคืน  ก็งานประเภทห้างสรรพสินค้าเติมสินค้าในเวลากลางคืน แต่ผมจะต้องเริ่มงานอีกอาทิตย์ถัดไป   เมื่อแน่ใจว่าผมได้งานทำแล้วจึงสบาย เพราะภาระเยอะตกอยู่ที่ผม เราไม่มีญาติพี่น้องในเมืองกรุง ลำบากเหมือนกัน เหมือนหัวเดียวกระเทียมลีบ นี่ละ คือเหตุผลของการดิ้นรน

                เจอพี่เขาอีกแล้ว วันที่สามผมโผล่ตัวมาที่สระว่ายน้ำแห่งนี้ เหมือนพี่เขาเฝ้าคอยชะแง้มองหาผม พอเจอหน้าเขาถึงกับถามว่า

                “เราหายไปไหนมาตั้งสามวัน พี่ก็ตามหาอยู่” 

                ผมแปลกใจที่เขาตามหา   ซึ่งผมไม่น่าจะมีความสำคัญกับผม  หรือเขาอยากจะช่วยเหลือผมอย่างที่รับปาก  ผมมองดูสายตาที่ปีติเมื่อเขาได้เจอผม เขาแสดงอาการดีใจจนยิ้มหยีออกมา ทั้งเหมือนจะแซวและเหมือนจะจีบ แต่เขายังเก็บอาการอยู่

                ก็แปลกเหมือนกันที่คนตรงหน้าทำให้ผมรู้สึกหวั่นไหวใจไม่น้อยเลย ทั้งๆที่เขาเป็นคนแปลกหน้า และเป็นผู้ชาย   มันไม่ควรเป็นอย่างนี้ ถึงเขาจะดูแก่เหมือนผู้ใหญ่  เพราะอายุมากกว่าผมได้สักห้าหกปี แต่เขาก็หน้าตาดี มาดหุ่นแบบทหารคือสูงผึ่งผายเล่นกล้าม

                “วันนี้พี่ไปเล่นเวท ยกน้ำหนักมา  นึกว่าเราจะมาด้วย”

                ผมก็แค่รับฟัง 

                แต่เขาชิงพูดก่อน

                “เออ พี่หางานให้เราได้แล้วนะ ถ้าเกิดสนใจ เพราะพี่เห็นว่า คนอยู่ในเดียวในเมืองกรุงมันลำบาก เอางี้มั้ย  งานสบายไม่ยากหรอกน่า พี่มีเพื่อนรู้จักคนหนึ่ง เขาต้องการคนดูแลพ่อของเขา พ่อเขาแก่แล้ว ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้  เงินเดือนตามแต่ตกลง  อยู่บ้านเขาดีนะ”

                งานนี้เข้าข่ายดูแลผู้ใหญ่ หรือพยาบาลผู้ใหญ่ เหมือนกับเป็นพี่เลี้ยงดูคนชรา แต่งานแบบนี้เท่าที่ผมได้ยิน เขามักจะจ้างผู้หญิงทำงานประจำ  อาจจะมาจากศูนย์ที่ส่งตัวมา

                เอ้อ ผมยังลังเล เมื่อพี่ชายคนนี้พูดไปไกลทีเดียว เกินตัวผมด้วยซ้ำ

                เอ้อ ไม่ต้องกลัวหรอกน่า พี่เขาไว้ใจได้ หน้าที่การงานของเขาก็มี เขาก็พักอยู่ที่นั่นด้วย

เอาล่ะสิ ผมเริ่มคิดหนัก หัวหมุน ในเมื่องานใหม่จะเริ่มต้นอีกอาทิตย์หน้า  แต่พี่คนนั้นก็มาเสนองานให้ทำแบบสบายใจ เป็นงานสบายอยู่กับบ้าน น่าจะเหนื่อยน้อยกว่างานห้าง ที่ค่อนข้างจู้จี้จุกจิก

                “เอามั้ย อีกอย่างถ้าเราอยากเรียน เราก็ขอพี่เขาเรียนได้ แค่ดูแลพ่อของเขา บางทีนะ  เขาอาจจะแวะมาหาเราด้วยก็ได้ เข้าใจนะ”  แค่เขาพูดแบบนี้ ผมก็เริ่มเข้าใจ ลังเลว่าจะเอายังไงดี อยากทำงานก็อยากทำ ในเมื่อมันเป็นงานสบาย

                ที่เขาพูดเขายังไม่รู้เลยว่าผมไม่ชอบผู้ชายด้วยกัน หรือมีพฤติกรรมแบบนั้น คือ ผมรักผู้หญิงและปรารถนาผู้หญิง  พี่เขานึกยังไงว่าผมมีรสนิยมแบบนั้นด้วย ทั้งๆที่ไม่ใช่ ใบหน้าผมอาจจะคมและดูหวานขึ้น หน้าตาดูสะอาดยิ่งเป็นเด็กหนุ่มด้วย ค่อนข้างจะใสซื่อบริสุทธิ์  ไม่มีพิษมีภัย  จะถูกหลอกก็หลอกละ  เพราะตามเล่ห์เหลี่ยมใครไม่ทัน

                “เอาไงล่ะ สนใจมั้ย”

 

                ผมมาที่สระว่ายน้ำก็เพื่อจะมาว่ายน้ำ แต่พี่คนนี้เขาจะพาผมไปที่ศูนย์เล่นฟิตเนส ของสถานที่แห่งนี้

                ซึ่งผมเคยเข้าไป แต่ไม่เคยเล่น เพราะต้องเสียค่าสมาชิกต่อเดือนค่อนข้างแพง

                ในความรู้สึกที่เต็มตื้นของเขานั้น ยังไม่บอกและเอ่ยขอบใจในบุญคุณครั้งนี้  ในสถานที่ดูแปลก ส่วนตัวผมเองก็ผ่านเข้ามา  บนถนนสายชีวิตที่กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งมีกิจกรรมอยู่แถวนี้ มองเผินๆเราไม่อาจทราบได้  ต้องผ่านการคลุกคลีตีโมงพูดคุย ในเวลานี้ผมนั้นสงสารตัวเองมากที่สุดครับ  อยู่ในสภาพกึ่งๆจะตกงาน  แต่คนเราต้องไม่เครียด อย่างไรเสียก็สรรหาความสุขสบายให้ตัวเอง  ด้วยการเที่ยวและพักผ่อนเสียบ้าง แม้จะไม่ได้เดินบนห้างหรู  แต่เป็นถนนดินในสวนที่เป็นธรรมชาติและเป็นปอดใหญ่ของชาวกรุงเทพ หลายๆคนที่ผ่านสายตาไปนั้นดุจว่าผมจะบันทึกภาพชีวิตของคนเหล่านั้นเอาไว้ในม่านตา และความทรงจำไม่ว่าจะเป็นคนไทย หรือว่าคนต่างชาตินัยน์ตาสีฟ้าเส้นผมสีทอง  รู้สึกถึงมิตรภาพที่เขาเจือจานให้จากรอยยิ้ม

                เลยมานั่งคิดถึงข้อเสนอบางอย่าง ที่พี่เขาหยิบยื่นมาให้  พี่เขาได้กรุณาเล่าเรื่องส่วนตัวของตนเองอย่างไม่ปิดบังว่า              “พี่ชอบแบบนี้ พี่เป็นแบบนี้มานานแล้ว  เฮ้ย คนเราไม่ต้องมาปิดบังหรอก   อาจจะเป็นเพราะพี่ผ่านวัยนั้นมานานแล้ว  ทุกวันนี้พี่มีชีวิตดีมีความสุข”  พี่ชัยที่หุ่นล่ำและกำยำด้วยกล้าม

“พี่ไม่ได้โกหกเรานะ เรื่องทั้งหมด”

ผมถามขึ้นมาบ้าง   “พี่เป็นคนที่ไหนล่ะครับ”

“พี่เป็นคนพิษโลก”  ผมพยักหน้ารับรู้ 

“ทุกวันนี้ชีวิตของพี่ได้ดิบได้ดีเพราะท่าน  อือม พี่ก็เหมือนเราในสมัยตอนยังหนุ่มนั่นล่ะ ชีวิตมีกินเที่ยวตามประสา   เคยมีแฟนคบแฟนแล้วก็เลยเลิกกัน”

วัยของผมนั้นไม่ไร้เดียงสามากมายขนาดที่แปลหรือเดาไม่ออก  ฮอร์โมนและความคิดของผมตื่นกระตุ้น

แม้เพียงแค่รับฟังนั้นผมก็ครุ่นคิดไปหลายอย่าง

“หมายถึงผู้หญิงใช่ไหมครับ”

“ใช่” 

“แล้วตอนนี้ล่ะ  พี่อยู่กับใคร”อะไรไม่ทราบที่ทำให้ปากของผมกล้าถามเหมือนจะไปเสือกอยากรู้เรื่องราวของพี่ชัย 

“พี่ก็อยู่กับแฟน  เขาทำงานห้างเป็นพีซี  จะลองไปเที่ยวบ้านพี่มั้ย”

พอเขาเอ่ยคำนี้ ผมยังไม่รับปาก

“คงเอาไว้ทีหลังก่อนครับ ตอนนี้ผมอยากจะได้งาน"

“แล้วงานที่พี่บอกล่ะ”

“อือม ผมยังไม่แน่ใจครับ มันดีขนาดนั้นเลยหรือ”

“ตัดสินใจก็ได้นะ ถ้าตกงาน  เพื่อนของพี่เขาต้องการคนด่วน ไม่มีหน้าที่อะไรมากมาย แค่ดูแลคนแก่  พักอยู่กับเขา  เงินเดือนเขาก็ให้พอสมควร  เอาไหม เดี๋ยวพี่จะแนะนำให้รู้จัก” เขาเอ่ยคำนี้อีกแล้วเหมือนจะเร่งให้ผมรีบตัดสินใจ จนในที่สุดผมก็มาถึงทางตันแล้ว และในเวลานี้งานดูเหมือนจะสำคัญที่สุดกับชีวิตของผมที่ต้องไขว่คว้า   มันก็ไม่เสียหายมากนักหรอก เพราะมันเป็นงานที่สุจริตเหมือนกัน

“พี่เขาชื่อ วัฒน์  เรียกคุณ วัฒน์”

 

               

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น