ชวนกันไปอาบน้ำที่สระ

ตอนที่ 1 : พบเจอคนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61


     

พบเจอกับคนแปลกหน้า



"พี่ก็เหนื่อยจริงๆนะ ไม่ใช่เหนื่อยธรรมดา เหนื่อยมาก" เสียงนั้นดังขึ้นใกล้หู  ผมหันหน้าตามไปพร้อมกับมองจ้องคนพูด เขาทำให้ผมเขินทุกครั้ง ในยามที่อยู่ใกล้  แม้จะทำกิจกรรมอะไรก็แล้วแต่  เรื่องนี้ผมรู้ตัวเองดี โดยเฉพาะน้ำเสียงของเขามักดูอ่อนโยนอาทรเสมอ  
เมื่อเขาบ่นออกมาให้ใครฟังก็แล้วแต่ เผอิญว่าผมอยู่ตรงนั้นด้วยอาจจะมีหลายคน แต่ที่ใกล้เขาที่สุดคือตัวผม แม่นแล้ว เขาพูดกับผม   ผมฟังไม่ผิด
"พี่พูดกับผม ใช่ไหม"
"อ้าวจะให้พูดกับใครล่ะ" เสียงเขาตอบกลับมา
ผมยิ้มให้กับตัวเอง เป็นอะไรก็ไม่รู้หนอ ต้องมาเขินกับผู้ชายด้วยกัน
เสียงตอบของเขาไม่ได้ตะคอกหรอก นุ่มทุ้มอ่อนโยนเหมือนเดิม เหมือนเขาเป็นผู้ใหญ่  แต่ผมเป็นเด็ก  ความจริงวัยเราห่างกันเจ็ดปีด้วยซ้ำ
แต่ที่ผมต้องมาอยู่ตรงนี้  ใกล้เขาด้วย เพราะที่นี่เป็นสระว่ายน้ำขนาดใหญ่  ผู้คนก็มากมาย ส่วนมากเป็นผู้ชายล้วน ก็นี่มันสระว่ายน้ำสำหรับผู้ชาย  ไม่มีผู้หญิงให้มาส่องแน่ ส่วนฟากผู้หญิงเขาก็มี  โน่นตรงข้ามที่เห็นสูงคือฉากกำแพงอิฐกั้นไว้
ที่นี่คือสถานที่ส่วนตัวแบบสบายของผู้ชาย  ผมหมายถึงสระว่ายน้ำที่ผมมักจะเข้ามาใช้บริการเสมอ  ครั้งละสามสิบบาท   ขึ้นราคาแล้ว จากตะก่อนนั้น  ยี่สิบบาท  แต่ต้องสมัครเป็นสมาชิกก่อน  สองร้อยบาท  แล้วมาเสียครั้งละยี่สิบบาท ทุกครั้งที่ลงสระ
เขาคนนี้เอง ที่ยืนใกล้ผม ผมรู้สึกว่าเขาพยายามจ้องผมมาแล้วหลายครั้งหลายครา มีใครรู้ไหมว่าผมเข้ามาสมัครในสระว่ายน้ำนี้  เพียงคนเดียว เพราะผมไม่มีเพื่อน     ความรักหรือ ผมยังไม่มีหรอก อยากจะมีเหมือนกัน แต่ทำไมมันไม่มีก็ไม่รู้
แบบผมไม่คิดอะไรเลย การว่ายน้ำคือการออกกำลังกายที่ดีที่สุด เพราะได้ใช้อวัยวะทุกส่วน  ผมคิดว่าอยากให้ร่างกายแข็งแรง และผมอยากจะมีปอดใหญ่  เพื่อจะได้ร้องเพลงเก่งเก็บลมไว้เยอะ  นั่นไง ผมสรรหาให้ตัวเอง    อะไรที่เป็นประโยชน์ผมก็สรรหาทั้งนั้นล่ะ  วัยของผมเด็กอายุเพิ่งจะเริ่มยี่สิบเอ็ดปี  ความจริงปีนี้ล่ะ ที่ผมจะต้องเกณฑ์ทหาร แต่กว่ามันจะถึงโน่นกลางเดือนเมษายน
ซึ่งผมก็แปลกใจหลายครั้ง กับเขาคนนั้น ที่เวลาผมขึ้นจากสระ เขามักจะขึ้นมาพร้อมกับผม  การโชว์สัดส่วนจองผู้ชายในชุดว่ายน้ำที่ปรากฏชัดถึงเป้าแต่ละคน  ผมมักจะไม่คิดอะไร
คนอื่นก็คงไม่คิดอะไรเหมือนกัน  ก็เพราะเป็นผู้ชายเหมือนกัน  ผมคิดอย่างนี้แต่คนอื่นจะคิดตามหรือเปล่าก็ไม่รู้   สายตาลอกแล่กของเขาคนนั้นเหมือนจะไว้ใจไม่ได้  หางตาของเขาทุกครั้งที่ชอบแฉลบมองผม มองมาทางผม
เขาเป็นคนที่หน้าตาดีอยู่หรอกนะ ใบหน้าเรียว รูปร่างผมหุ่นนักกีฬาตัวสูง วัยของเขาน่าใกล้เฉียดสามสิบ  เขาเคยบอกผม ตอนที่เรารู้จักกันครั้งแรก ทักทายกัน ในเมื่อจะต้องลงสระด้วยกัน  แต่ละรอบมีกันถึงสิบกว่าคน  ผมไม่ได้จดจำหรอกนะ ว่าเขาเป็นใครชื่ออะไร  แต่บางคนที่เห็นกันบ่อยแค่ยิ้มให้กัน
"เหนื่อย"   เขาบ่นอีกครั้งพร้อมกับถอนใจออกมา แถมหันมาทางผมไล่สายตามาด้วย
"เหนื่อยอะไรล่ะพี่"   ผมถามแค่อยากจะรู้   เผื่อจะตอบคำถามเขาได้
"พี่เหนื่อยจากการออกกำลังกายน้อง  พี่เพิ่งวิ่งมา เล่นเวทซิทอัพ" 
เขาตอบ มิน่าล่ะหุ่นเขาถึงดูดีมีกล้าม ตัวสูง
"น้องล่ะ ก่อนจะลงสระ ไปไหนมา เอ้อ ทำงานอะไร"    ที่เขาถามเหมือนอยากจะรู้เรื่องส่วนตัวของผมนักหนา  ทั้งๆที่เราเพิ่งมารู้จักกันแค่สองสามครั้งเห็นจะได้
เมื่อถามอย่างนี้ ผมก็ชั่งใจก่อนตอบ
"ตอนนี้ผมตกงาน"    ผมตอบตามความจริง ก่อนหน้านั้นอาทิตย์หนึ่ง ผมทำงานเป็นแคดดี้อยู่ในสนามกอล์ฟ คอยตั้งวางลูกกอล์ฟให้แขกหรือที่พวกเราเรียกว่าเจ้านาย  ใช้ไม้กอล์ฟหวด อย่างที่เรียกว่าสนามฝึกซ้อมกอล์ฟ   ซึ่งขึงด้วยตาข่ายยักษ์สีดำรอบด้าน
นั่นคืออดีต ที่ผมเพิ่งจากมา จึงยังไม่อยากคิด
"น้องตกงานเหรอ"   
ผมพยักหน้าอีกครั้ง
"ฮื่อ  ตอนนี้ผมจึงว่างไงพี่  มาลงสระได้อาทิตย์ละสองสามวัน"
"มาทุกวันสิ เราจะได้เจอกัน"  พี่เขาตัวโตกว่าและสูงตอบผม
"ไม่หรอกพี่ ผมอยู่ไกล" และที่นี่ก็ไกลพอสมควร ต้องนั่งรถเมล์สองต่อ
"น้องอยู่แถวไหน"   พี่คนนี้ก็สนใจซักถามเหมือนอยากจะรู้อีกแล้ว
แต่ผมก็ตอบเขาไปหลายคำเหมือนกัน
ผมมองเขาบ้างแล้วเอ่ยถาม ในช่วงที่มีเวลาพักกัน  เพราะลงสระนาน รู้สึกเหนื่อยและเมื่อย  ว่ายน้ำนี่ล่ะ  เลยพักก่อน
"อ๋อ  พี่ทำงานบริษัท  อยู่กับเจ้านาย" เขาตอบ
"พี่เป็นคนขับรถเหรอ"
"ไม่บริษัทนี่ล่ะ เป็นพนักงานในออฟฟิศ"
แค่เขาตอบมาผมก็รับทราบ  ยังคิดอยู่เลยว่า จะหางานที่ไหนทำ 
แต่ผมก็เล็งไว้แล้วนะ งานที่หาได้ง่ายที่สุดก็เป็นงานในห้างแถวใกล้บ้านผม  ที่ทางห้างติดป้ายรับสมัครงาน  ผมนิ่งเงียบไปนานมาก  ดูเหมือนเขาพยายามคิดและหาเรื่องที่จะคุยกับผม
"น้องเป็นคนที่ไหน"
"ต่างจังหวัดครับ"
"พี่ก็ต่างจังหวัดเหมือนกัน  พี่อยู่พิจิต  แต่พี่ก็อยู่กรุงเทพมานานแล้วนะ  ได้ดิบได้ดีก็เพราะเจ้านายนั่นล่ะ"   ผมก็ได้แต่เอออกับเขาไป  เพราะไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากมายนัก เขาอยากคุยผมก็ฟัง  แต่ก็ดีเหมือนกัน มันจะได้ไม่เหงา
ชีวิตของผมมันต้องดิ้นรนด้วยซ้ำ   บ้านก็ต้องเช่าข้าวก็ต้องซื้อ แถม ณช่วงนี้เงินก็เริ่มร่อยหรอ  การที่ผมมาว่ายน้ำก็เพื่อคลายเครียด หาความสุขให้แก่ตัวเองในยามที่ยังไม่มีงานทำ การว่ายน้ำเป็นการผ่อนคลายอารมณ์อย่างหนึ่ง
"เอ  ลองไปทำงานแถวนี้ดีไหม แต่ต้องใจกล้าๆหน่อยนะ"
พอเขาถามแบบนี้ ผมเงยหน้ามองเขา
"งานอะไรล่ะพี่"
"สุรวงศ์  คำตอบของเขา"
"อ่อ พวกบาร์นะเหรอ  ไม่ผมไม่เคยหรอก ไม่อยากทำ"   รีบปฏิเสธไปก่อน
"แล้วพักอยู่กับใคร"   
"คนเดียวครับ"  เมื่อก่อนอยู่กับพี่ชาย  ทีนี้พี่ชายย้ายไปทำงานที่อื่น ผมเลยต้องออกมาหาบ้านเช่าเอง
พอผมพูดเขาก็เป็นฝ่ายรับฟังผมทีหนึ่ง
"ไป๊ หายเหนื่อยแล้ว  ลงสระกันเถอะ"   เขาบอกผม  เมื่อช่วงพักกินเวลาเนิ่นนานและหายเมื่อยเพลียแล้ว  รวมทั้งอาการหนาวสั่นที่อยู่ในน้ำเป็นเวลาน้ำ  ผมกระโดดผลุงจ้วงว่ายทันทีพุ่งไปข้างหน้า แบบว่ายกบ ก่อนจะตามด้วยท่าฟรีสไตล์  อย่างที่เคยเห็นนักกีฬาเอเชียนเกมแข่งขันกัน
"ชื่ออะไรล่ะเร"  พี่เขาถามอีกครั้ง  ขณะอยู่ในน้ำ
"ชื่อ  จี๊ด"
"พี่ชื่อ ชัย"   เขาตอบผม   แค่ผมจดจำชื่อเขาไว้นั่นเอง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น