ท่านอ๋อง ข้างามหรือยัง (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 48,909 Views

  • 323 Comments

  • 507 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    18,049

    Overall
    48,909

ตอนที่ 46 : เรื่องวุ่นวายของชาววัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    2 มี.ค. 62

            รุ่ยกงกงให้คนส่งข่าวเรื่องพิธีการต่างๆมาให้หลี่จื้อเหยาทราบดังนั้นรุ่งเช้าเขาจึงจัดแจงให้เจ้านายทั้งสองเดินทางไปเข้าเฝ้าได้ทันทั้งที่ยังไม่มีคนนำหนักไหนเดินทางมาส่งข่าวเลยแม้แต่คนเดียว แม้จะแปลกใจแต่มู่เฉิงชางก็ฉุกคิดได้ว่าเรื่องเข้าเฝ้าในช่วงเช้าเป็นสิ่งที่ควรกระทำอยู่แล้วดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่ใจให้มากความ   


     แล้วก็เป็นไปตามคาดในตอนที่เขามาถึงนั้นก็มีบรรดาองค์ชายเมืองต่างๆอยู่ในสวนบ้างแล้ว รอบข้างมีการจัดวางเตียงตั่งในระดับต่างกัน ตอนที่พวกเขามาถึงก็ล้วนแต่ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนจนสิ้นเพราะการเดินทางมาด้วยรถม้าเรียบง่าย การแต่งการก็เรียบง่ายเช่นกันแต่มู่เฉิงชางกลับดูสง่างามจนน่าตกใจ            บรรดาองค์หญิงรวมถึงธิดาของขุนนางระดับสูงได้แต่พึมพำเอ่ยถามกันด้วยความสงสัย จนกระทั่งทหารวังประกาศว่าองค์ชายสิบเอ็ดเซิ่งหนานอ๋องเสด็จถึงกับยกมือทาบอกด้วยความตกใจ        

            “เดินต่อสิ หยุดทำไม”      

            “ข้ากลัว ดูสายตาพวกเขาจ้องมองข้าสิ”     

            “ก็ไม่ต้องไปมอง เดินตามข้ามาก็พอ” เขาหันไปบอกนางก่อนจะเดินนำหน้าไปอย่างมั่นใจ พอพวกเขานั่งได้ไม่นานเหล่าองค์ชายน้อยใหญ่ก็เดินทางเข้ามาในสวนสำหรับจัดงานเลี้ยงน้ำชาอย่างไม่เป็นทางการขึ้น        

            องค์ชายใหญ่ และถัดลงไปคือองค์ชายทั้งหลายที่เข้าร่วมงาน ลู่เหม่ยจิงเดินตามอีกฝ่ายไปจนจะถึงที่นั่งซึ่งหลี่จื้อเหยาบอกว่าเรียงตามลำดับเขาจดจำองค์ชายเจ็ดได้จึงนับตำแหน่งตนเองให้ถัดไป ซึ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของทุกคน    


    “น้องสิบเอ็ด เจ้าพาสาวใช้เข้าวังมาด้วยหรือ” มีใครบางคนเอ่ยถามขึ้นมาซึ่งเขาก็ได้แต่เหยียดยิ้มแล้วตอบออกไปตามตรงก่อนจะใช้สายตาให้นางนั่งลงที่นั่งข้างกัน 


    “นี่ภรรยาของข้าเอง”      

            “เจ้าไปถามอย่างนั้นได้ยังไง”        

            “นี่พระชายาที่ฝ่าบาทจัดหาให้เชียวนะ เจ้าหาเรื่องหัวขาดหรือยังไงกัน”เสียงเหล่าพี่น้องถกเถียงกันสลับกับเสียงสตรีที่จ้องมองมายังนางด้วยความริษยาอย่างที่สุด ลู่เหม่ยจิงได้แต่นั่งสังเกตการณ์เงียบๆ ในใจนางไม่ได้หวาดกลัวแต่แค่ไม่รู้ว่าจะตัวเช่นไรเท่านั้นเอง นางนั่งนิ่งสักพักก็รู้ตัวว่าถูกมองพอเงยหน้าขึ้นไปก็พบว่ารัชทายาทของเฝิงเยว่กำลังจ้องตนเองอยู่นางจึงส่งยิ้มทักทายให้เขาไปหนึ่งหนก่อนจะศอกกลับจากอีกฝ่ายจนสะดุ้ง           

            “ขอโทษที ข้านึกว่าตนเองนั่งคนเดียว”       

            “ข้าก็ไม่ได้ตัวเล็กขนาดนั้นสักหน่อย” นางบ่นงึมงำก่อนจะก้มหน้าลงตำพยายามไม่สบสายตาใครอีกซึ่งแน่นอนว่าลู่เหม่ยจิงไม่ได้เห็นสายตาของบุรุษที่นั่งตรงข้ามกันว่าต่างฝ่ายต่างมองกันด้วยสายตาเช่นไร เสียงทักทายกันไปมาเงียบลงพร้อมเสียงประกาศว่าฮ่องเต้เสด็จเหล่าขุนนาง องค์ชายองค์หญิงก็เริ่มสงบนิ่งเพื่อเข้าสู่พิธีคารวะประมุขของต้าเหยียนทันที

 



            นอกจากเหล่าองค์ชายของต้าเหยียนแล้วงานเลี้ยงหนนี้ดูเหมือนจะมีอีกคนที่ถูกจับจ้องไม่ต่างจากเซิ่งหนานอ๋องนั่นก็คือเฝิงเหวินฟู่ เนื่องจากเขาไม่มีทั้งพระคู่หมั้นและไม่มีชายา ดังนั้นตำแหน่งเนื้อหอมสุดจึงตกเป็นของเขา แต่ตัวของมู่เฉิงชางที่มีชายานั่งข้างกายแล้วแต่ทุกคนกลับพร้อมใจกันมองไม่เห็นนาง นอกจากสายตาดูถูกเยาะเย้ยแล้วก็ไม่มีใครมาชวนนางคุยอีกเลย           

            ลู่เหม่ยจิงมองสถานการณ์ที่เหล่าขุนนางล้อมวงสนทนากันด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะถอยออกไปจากบริเวณงานเลี้ยงเพื่อไปหาจูเอ๋อร์แทน นางเดินอยู่หลายรอบจนในที่สุดก็มาเจอนางกำนัลรับใช้ของตนเองที่วิ่งตรงมาหาที่ศาลากลางบึงบัวแทน                        

            “ในวังนี้กว้างใหญ่มากเลยเพคะ หม่อมฉันเดินเลี้ยวผิดนิดเดียวกว่าจะกลับมาได้ก็แทบแย่” จูเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบเพราะนางรีบมาหาผู้เป็นนายเนื่องจากมีองครักษ์ส่งข่าวว่าพระชายากำลังตามหาตนเอง กำลังสำรวจพื้นที่อยู่แท้ๆเลย      

            “ไม่สนุกหรือเพคะ”         

            “ข้าไม่รู้จักใครสักคนจะไปสนุกได้ยังไงกัน” จูเอ๋อร์ถอนหายใจออกมาเข้าใจเจ้านายตนเองเพราะขนาดท่านอ๋องก็ยังไม่ค่อยได้คุยกันเลย นางจะไปสนิทกับใครได้อีก คุณหนูกวนก็ไม่ยอมมาด้วยเพราะห่วงท่านโหลวที่เฝ้าเมืองคนเดียวงานนี้เจ้านายของนางจึงต้องออกมาเผชิญโชคชะตาเพียงลำพัง  

            “กลับเรือนก่อนหรือไม่เพคะ”        

            “ข้ายังไม่ได้บอกท่านอ๋องเลย เมื่อครู่เห็นมีสตรีหลายนางถามไถ่เขาอยู่ก็เลยหลบออกมาเสียก่อน”           

            “หลบออกมาทำไมเพคะ ทำไมไม่อยู่เฝ้าท่านอ๋อง”    

            “เกิดว่าเขาพบสาวงามต้องตาต้องใจเข้า แล้วข้าไปอยู่ตรงนั้นก็รังแต่จะเกะกะเปล่าๆ”   

            “พระชายากังวลมากไปหรือเปล่าเพคะ”     

            “ข้ารู้ตัวดีหรอกน่า เจ้าไม่ต้องมาทำหน้าเศร้าแทนข้าหรอกจูเอ๋อร์ ท่านอ๋องเองก็คงทำใจแล้วว่าถึงอยากหย่าให้ตายยังไงก็คงทำไม่ได้แน่ๆ ข้าว่าเขาน่าจะหาพระชายารองแถวนี้กลับไปเซิ่งหนานแทนจะดีกว่า”   

            “หม่อมฉันว่าพวกเราหลบออกไปเดินเล่นข้างนอกก่อนมั้ยเพคะ ในวังกำลังจัดงานเราก็ถือโอกาสนี้ไปสำรวจเมืองหลวงกัน”      

            “จะดีหรือ”         

            “หรือพระชายาไม่อยากไป”           

            “ก็อยาก...เช่นนั้นเจ้าให้คนไปแจ้งพี่หลี่ด้วยเขาน่าจะคอยดูแลท่านอ๋องที่ข้างใน” จูเอ๋อร์รับคำแล้วหายเข้าไปที่ส่วนจัดงาน นางจึงขอรอที่ศาลาดังเดิมนางเองก็อยากไปให้ไกลเหมือนกันที่เซิ่งหนานไม่ค่อยมีใครเข้ามาหาเขาเพราะหวั่นเกรงและมีความเกรงใจกันอยู่บ้างแต่สตรีเมืองหลวงกลับกล้าเดินหน้าเข้าหาทักทาย แต่ละนางอ้อนแอ้นอรชร หน้าตางดงามราวเทพธิดา           

            นางไม่อยู่มองให้ปวดใจหรอก       

            นางจะต้องรีบหาภูมิคุ้มกันจิตใจเพราะหากเกิดมีคนติดตามไปเซิ่งหนานอีกหลายรายนางคงทรมานใจน่าดู ขนาดฮ่องเต้ยังมีทั้งมเหสี พระสนม ตั้งมากมายแล้วเหตุใดองค์ชายจะมีเมียมากตามไปด้วยไม่ได้               

            “นึกว่าใครที่แท้ก็พระชายาองค์ชายสิบเอ็ดนั่นเอง” สตรีนางหนึ่งแต่งกายงดงาม ดูจากเสื้อผ้าแพรพรรณคงจะมีตำแหน่งใหญ่ไม่น้อย ลู่เหม่ยจิงไม่รู้จักลำดับขุนนางใดๆในวังนี้จึงได้แต่ยืนมองแล้วโค้งศีรษะให้เล็กน้อยเท่านั้น   

            “เห็นตอนแรกข้านึกว่านางเป็นสาวใช้เสียอีก หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ เหมือนกาที่พยายามจะบินเข้าฝูงหงส์ก็ไม่ปาน”      

            “เจ้าอย่าว่าไป นางเป็นพระชายาพระราชทานเชียวนะ ฝ่าบาทถึงกับไปขุดนางมาจากท้องนาเพื่อมอบให้เลยทีเดียว” น้ำเสียงที่เน้นคำว่าขุดทำให้ลู่เหม่ยจิงกำมือแน่น หากเป็นเจ้าพวกทโมนแถวบ้านแน่นอนว่าอาจจะโดนนางจัดการไปแล้วแต่นี่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครจึงได้แต่ยั้งอารมณ์เอาไว้ก่อน       

            “ข้าก็เคยได้ยินเรื่องนี้ แต่ไม่คิดว่าจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ ดูสิ เสื้อผ้าก็เรียบง่ายเหลือเกิน เครื่องประดับสักชิ้นก็ไม่มีที่เซิ่งหนานยากจนหรือสวามีไม่โปรดกันแน่”                  

            “เพ่ยหนิงเจ้าหมายตาองค์ชายสิบเอ็ดอยู่สินะ”        

            “อี้ถังอย่าคิดว่าข้าจะรู้ไม่ทันเจ้า เจ้าก็มองรัชทายาทเฝิงเยว่ไม่วางตาเหมือนกัน”

            “พวกเราจะมาเสียเวลาตรงนี้ทำไมกัน เข้าไปด้านในจะดีกว่า” สองสาวเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องสามีของนางกับสหายเพียงคนเดียวที่นางมีพร้อมกับเดินหายไปจากตรงสะพาน เหลือแต่ลู่เหม่ยจิงที่กำมือตนเองแน่นพยายามจะไม่ร้องไห้ออกมา จนกระทั่งจูเอ๋อร์วิ่งกลับมาอีกรอบนางมองดวงตาแดงก่ำของผู้เป็นนายด้วยความตกใจ 

            “พระชายาเป็นอะไรไปเพคะ”        

            “ไม่เป็นอะไร พวกเราออกไปข้างนอกกันเถอะ” นางฟ้านางสวรรค์พวกนั้นวาจาเสียดแทงยิ่งกว่ามีดเสียอีก ขนาดไม่รู้จักกันยังกล่าวได้ถึงเพียงนี้               นางจะอยู่ต่อไปได้อีกหรือ            

            พอสตรีทั้งสี่คนหายไปจากศาลาจนหมดคนที่นอนนิ่งในลำเรือก็ลุกขึ้นมานั่งด้วยสีหน้าครุ่นคิดบางอย่างในใจ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความหวังจับใจความที่พวกนางคุยกันแล้วพบว่า ลู่เหม่ยจิงเป็นชายาของมู่เฉิงชางถูกต้องแน่นอน แต่ทั้งสองไม่ได้รักกันมาก่อนแค่โดนจับให้แต่งงานกัน       

            เขาจะต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้   

            เฝิงเหวินฟู่เหินกายออกจากลำเรือมุ่งตรงไปยังอีกฟากของสระบัว เขาเรียกองครักษ์ที่ติตตามมาด้วยไปสืบข่าวเรื่องนี้ส่วนตนเองก็ลอบออกจากวังตามใครบางคนออกไปเช่นกัน สตรีฝีปากร้ายพวกนั้นจะหาตัวเขาอย่างนั้นเหรอ   

            ไม่มีทางเสียหรอก




++++++++++++++++

มาแบบดึกมาก เลิกงานยามดึกเลยมาต่อให้แบบดึกๆ

ฝากด้วยนะคะ

ขอตัวสลบแปร้บบบบบบ

พรุ่งนี้วิ่งงานต่อ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #218 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 07:57
    แต้มองค์รัชทายาทเฝิงเยว่นำขาดมากจ้า 555
    #218
    0
  2. #113 jaonoey (@jaonoey) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 00:08
    บางทีก็ขีดใจนางเอก
    #113
    0
  3. #66 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 13:21
    เราว่าองค์รัชทายาทน่าจะเป็นพระเอกมากกว่า
    #66
    0
  4. #57 prapapornkulsan (@prapapornkulsan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 17:51

    ติดตามต่อจ้ะเนื้อเรื่องสนุก. ชอบๆๆๆ

    #57
    0
  5. #56 emtida (@emtida) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 16:32
    พระรองน่ารักอีกละ
    #56
    0
  6. #55 nokjib02 (@nokjib02) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 07:28

    เมื่อไหร่พระเอกจะเห็นนางเอกในสายตา

    #55
    0