ท่านอ๋อง ข้างามหรือยัง (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 48,586 Views

  • 323 Comments

  • 513 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    17,726

    Overall
    48,586

ตอนที่ 15 : รับหน้าที่เป็นชายา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

          ที่ลานชมจันทร์    

 
          มีข้ารับใช้ร่วมร้อยคนทั้งชายและหญิงมานั่งรออยูก่อนแล้ว พอนางกับจูเอ๋อร์มาถึงพวกนั้นก็ทำความเคารพก่อนจะถูกสั่งให้ทำตัวเป็นปกติ ลู่เหม่ยจิงไม่ทราบว่าจะกล่าวสิ่งใดดีจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของท่านพ่อบ้านแนะนำแทน และที่แน่นอนก็คือสายตาของพวกเขายังคงมองมาด้วยความเคลือบแคลงใจ ว่านางนี่หรือคือชายาเซิ่งหนานอ๋องที่ทั้งสง่างามและเก่งกาจของพวกเขา 

        
          คล้ายยกภูเขามาปิดทับการหายใจของนางทั้งลูกเลยในตอนนี้            

     “พระชายาลู่จะมาเป็นชายาเอกของวังอ๋อง เป็นเจ้านายของพวกเรา ขอให้ปฏิบัติกับพระนางให้ดีเช่นกันกับการดูแลรับใช้ท่านอ๋อง อย่าให้บกพร่องใดๆ พวกเจ้าทราบหรือยัง”         

          “ทราบแล้วขอรับ”  

          “ทราบแล้วเจ้าค่ะ” สนทนากันอีกสักพักท่านพ่อบ้านก็ให้ทุกคนไปทำงานต่อ แล้วจึงพานางออกไปเดินสำรวจวังอ๋องที่ไม่ได้ใหญ่โตมากนัก นอกจากตำหนักใหญ่ลำหนักอิงเซียงที่นางพักอยู่นั้นส่วนมากก็จะเป็นเรือนไม้ไผ่สบายตา นางไม่ได้มองว่ามันไร้ค่าเพราะตนเองก็ใช้ชีวิตมาไม่แตกต่างกัน ทุกที่คือบ้าน อยู่แล้วสบายใจก็คือบ้าน         

          “ด้านนั้นจะเป็นลานฝึกยุทธ์ของท่านอ๋อง ไม่จำเป็นหรือไม่มีคำสั่งห้ามเข้าไปนะพะยะค่ะ” เหม่ยจิงชะเง้อเข้าไปมองด้านในก็พบว่าไปสวนคล้ายสวนไผ่แล้วก็มีโขดหินสูงขึ้นบังตา คงเป็นเขตหวงห้ามจริงนั่นแหละ ขนาดคนไม่อยู่แท้ๆ ยังมีคนยืนเฝ้าเลย ทหารยามทำความเคารพนางเสร็จก็กลับไปยืนทำหน้าที่ต่อไป นางเองก็เห็นว่าไม่น่าจะข้องเกี่ยวกับตนเองนักจึงพยักหน้ารับทราบแล้วถามหาสถานที่ต่อไปแทน และแม้ว่าวังเซิ่งหนานจะไม่ใหญ่มากนักแต่พื้นที่ก็ถือว่าใหญ่เกินกว่าจะให้นางมาเดินภายในหนึ่งวัน นางเพิ่งไปที่ท้องพระโรงมา แถมเพิ่งนั่งรถม้ามาถึงพวกเขาก็พาตระเวนดูเสียแล้ว    

          สวรรค์นางเหนื่อยจะแย่แล้ว           
         

          “ในที่สุดข้าก็ได้พักสักที” ลู่เหม่ยจิงสะบัดเสื้อตัวนอกออกก่อนล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนเพลีย         

          “ไปสรงน้ำก่อนมั้ยเพคะ”    

          “เอาไว้ก่อนเถิด ข้าอยากจะนอนสักเล็กน้อย” จูเอ๋อร์ยืนมองผู้เป็นนายอย่างชั่งใจก่อนจะปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนส่วนตนเองก็ไปรอที่ด้านนอกแทน ที่นอกห้องพักของตำหนักอิงเซียงนางก็ได้พบองครักษ์ลับของพระชายา     

          “นางเป็นยังไงบ้าง”

          “หลับไปแล้วเจ้าค่ะ คงจะเหนื่อย ยังเด็กอยู่แถมต้องมาแบกภาระหลายอย่าง ต้องให้เวลานางในการปรับตัว”         

          “แล้วท่านอ๋องไม่กลับตำหนักหรือ”   

          “ทรงงานเช่นเคยเจ้าค่ะ ปกติท่านก็ทำงานโดยไม่ค่อยกลับจวนเช่นนี้เป็นประจำอยู่แล้ว ว่าแต่ท่านเถอะ เหตุใดจึงมารับงานนี้หรือ” นางมีความสงสัยอยู่บ้างเพราะเท่าที่จับความได้ท่านหลี่ผู้นี้ฝีมือไม่ใช่เล่น ไม่ชมชอบการรับใช้ผู้ใด แต่เหตุใดเขาจึงยอมมาเป็นคนดูแลพระชายา     

          “ข้ามีเรื่องบุญคุณที่ต้องตอบแทนเล็กน้อย มีคนวานมาก็เลยมาทำงานให้ แต่ไม่คิดว่าจะต้องมารับหน้าที่เฝ้าเด็กน้อยคนหนึ่งเช่นนี้”                    

          “ในวังอ๋อง แม้จะไม่ยิ่งใหญ่แต่ความปลอดภัยก็รัดกุมมาก ท่านวางใจได้ จะระวังก็มีแต่คนในนี่แหละ”      

          “ยังไงรึ”   

          “ข้าจะเล่าบางเรื่องให้ฟัง เพื่อว่าท่านและบ่าวทุกคนในตำหนักจะได้ระมัดระวังช่วยพระชายา” แล้วนางก็เล่าเรื่องบางส่วนให้หลี่จื้อเหยาทราบถึงเรื่องความพยายามของสตรีในเมืองนี้ที่จะเข้าหาท่านอ๋องไม่ว่าจะผ่านบิดาที่เป็นขุนนาง หรือญาติมิตรที่พอจะรู้จักกันในวัง          


แต่นั่นก็ไม่ร้ายกาจเท่าสตรีนางหนึ่งที่เข้ามาอาศัยในวังแห่งนี้อย่างไม่สนใจใครอื่นเช่นเผิงเสี่ยวโยว            

          “เท่าที่เจ้าว่ามานางก็แค่คนที่ไร้ที่พึ่งไม่ใช่หรือ”           

          “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าคิดมากเกินไปหรือเปล่า แม่นางผู้นี้พยายามที่จะประชิดตัวท่านอ๋องตลอดเวลา แต่ท่านอ๋องก็หลบหลีกได้เสมอ จนวันนี้ทรงมีชายาแล้ว ข้าเกรงว่าเป้าหมายนางจะเปลี่ยนไป” หลี่จื้อเหยาฟังแล้วก็ครุ่นคิดตาม แม้ว่าจะดูไม่น่าเชื่อนักว่าจะเป็นไปได้แต่ก็นับว่าจูเอ๋อร์คนนี้มีสายตากว้างไกลพอสมควร  

          “นางจะกล้าหรือ นั่นพระชายาพระราชทานเชียวนะ”  

          “เรื่องนั้นข้าเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่หากจะเป็นไปได้ท่านให้บ่าวนำหนักปรุงอาหารรวมไปถึงดูแลเรื่องคนเข้าออกเองด้วยจะดีมาก”  

          “แม่นางจูกังวลมากไปแล้วจริงๆ”     

          “ข้าถูกสั่งให้มารับใช้ผู้เป็นนาย ความปลอดภัยของนายย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดอยู่แล้ว”  

          “เช่นนั้น...”          

          “ข้าจะให้ท่านพบใครคนหนึ่ง ตอนนี้พระชายาบรรทมอยู่ รบกวนท่านช่วยหาผู้ที่ไว้ใจได้มาเฝ้าประตูสักครู่ได้หรือไม่” เขาฟังจากน้ำเสียงที่ไม่มีการล้อเล่นเจือปนอยู่จึงตัดสินใจเรียกคนที่สนิทของตนเองที่ตามมาด้วยกันมาเฝ้าแทนสองคนก่อนจะเดินอ้อมไปทางหลังตำหนักมุ่งหน้าสู่สระบัวขนาดย่อมที่จัดไว้เป็นลานพักผ่อนแทน      




            แล้วเผิงเสี่ยวโยวก็แอบกระทำการบางสำเร็จจนได้ นางให้เสี่ยวยาไปล่อลวงคนที่เฝ้าประตูตำหนักอิงเซียงไปอีกทางก่อนที่ตนเองจะแอบลอบเข้าไปด้านในแทน และในที่สุดนางก็มาถึงจนได้       

            หญิงสาวมองตำหนักที่มีว่างไว้สำหรับพระชายาของท่านอ๋องก่อนจะเหยียดริมฝีคล้ายจะเย้ยหยันอยู่ในที ตอนแรกนางคิดว่าคงยากที่จะช่วงชิงบุรุษผู้นั้นมาไว้พร้อมกับความสำเร็จแต่พอได้เจอหน้าพระชายาที่ไร้ซึ่งสง่าราศีแล้วนางคิดว่าไม่น่าจะยากเกินความสามารถ          

            ขนาดวังอ๋องเข้มงวดเพียงนี้นางยังเข้ามาได้นับประสาอันใดกับการกำจัดสตรีต่างแดนนางนี้กัน ยิ่งเข้ามาในช่วงเวลาที่ฮ่องเต้กับเมืองเซิ่งหนานมีความหวาดระแวงกันนี่แหละ เหมาะนักเชียว                      

            นางเดินตรงมุ่งหน้าไปยังห้องพักของพระชายาก่อนจะพบเจอเข้ากับนางกำนัลที่ทำงานเข้าพอดี 

            “เจ้าเป็นใครกัน บังอาจเข้ามาในตำหนักอิงเซียงได้ยังไง” นางกำนัลของลู่เหม่ยจิงเอ่ยถามเพราะดูจากชุดแล้วไม่ใช่พวกเดียวกับตนเองแต่จะว่าไปชุดของอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ชุดของบ่าวไพร่ของจวนเช่นกัน

            “ข้าน่ะเหรอ ข้าเป็นคนสำคัญของที่นี่ เป็นคนสนิทของท่านอ๋องยังไงล่ะ” 

           “คนสนิท?”        

            “ใช่ ทีนี้จะให้ข้าพบพระชายาได้หรือยัง”     

            “ไม่ได้ เราไม่มีคำสั่งว่าให้พบก็ให้พบไม่ได้” หลี่จื้อเหยาได้บอกแก่พวกนางแล้วว่าตำหนักแห่งนี้หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขาจะไม่ให้ใครล่วงล้ำเข้ามาเด็ดขาด     

           “เอ๊ะ”    

            “รบกวนแม่นางกลับไปก่อน หากมีธุระสำคัญรบกวนแจ้งเรื่องที่ท่านพ่อบ้านหลี่ หากพ่อบ้านหลี่อนุญาตพวกเราจะต้อนรับแม่นางเป็นอย่างดี” เผิงเสี่ยวโยวพยายามจะฝ่าด่านสาวๆกลุ่มนี้เข้าไปด้านในแต่ก็จนปัญญาไม่ว่าจะอ้างสิ่งใด เจ้าพวกนั้นก็อ้างแต่ชื่อพ่อบ้านอย่างเดียว  

            เห็นทีว่าวันนี้จะไม่ราบรื่นเสียแล้ว  

            “ได้ วันนี้ข้าจะกลับไปก่อน วันหน้าข้าจะมาใหม่” เมื่อเห็นว่าคงทำตามแผนการที่วางไว้ไม่ได้แล้วนางจึงตัดสินใจถอยหลังกลับไปเสียก่อน แต่ก็ไม่ลืมสร้างความเคลือบแคลงใจแก่เหล่านางกำนัลพวกนั้นว่าตนเองมีความสำคัญเช่นไร ก่อนจะเดินหลบออกมาที่เรือนพักซึ่งเสี่ยวยาได้รออยู่ก่อนแล้ว   

            “เป็นยังไงบ้างแม่นางเผิง”

            “เข้าพบไม่ได้น่ะสิ บ่าวตำหนักนั้นไม่ยอมท่าเดียว”   

            “แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไปหรือ”

            “ขอข้าคิดก่อนก็แล้วกัน แต่หากอยากสุขสบายก็ให้ช่วยข้า ถ้าข้ามีตำแหน่งในวังอ๋อง ข้าจะไม่ลืมเจ้าเด็ดขาดเสี่ยวยา”            

            “ข้าย่อมต้องช่วยท่านอยู่แล้ว เพราะสำหรับท่านอ๋องต้องได้พระชายาที่รูปโฉมงดงาม ไม่ใช่สตรีขี้ริ้ว ผิวหยาบกร้านไม่ต่างจากยาจกผู้นั้น” เสี่ยวยาไม่ได้กล่าวเกินจริงเลยแม้แต่น้อย เพราะในตอนนี้ลู่เหม่ยจิงทั้งดำด่าง คราบไคลที่พวกนางเล็กๆทั้งหลายพยายามขัดให้ในแต่ละวันก็ใช่ว่าจะหมดไปง่ายๆ นางยังคงด่างดำและไม่งดงามในสายตาข้ารับใช้ในวัง            

            “ข้าจะกลับไปพักผ่อนแล้ว เจ้าเองก็ควรไปนอนเช่นกัน” กล่าวจบเผิงเสี่ยวโยวก็หยิบเงินก้อนหนึ่งส่งให้อีกฝ่ายซึ่งเสี่ยวยาก็รับมาด้วยความยินดี ความเห็นแก่เงินของนางทำให้ลืมฉุกคิดไปว่าสตรีที่ไร้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งจะมีเงินทองมาแจกจ่ายนางได้ยังไง

            “ขอบคุณแม่นางเผิง”      

            “อืม” เผิงเสี่ยวโยวรอจนอีกฝ่ายเดินไปอีกทางแล้วจึงกลับเข้าบ้านพักตนเองเช่นกัน นางรีบยกกล่องเครื่องเขียนออกมาแล้วตวัดปลายพู่กันอย่างรวดเร็ว อักษรไม่กี่ตัวมีเพียงนางเท่านั้นที่จะเข้าใจ 

            กิจการรุ่งเรือง พ่อค้าควรค้าขาย    

            และเมื่อเขียนเสร็จแล้วนางก็เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดดำพรางตัวซุ่มรอจังหวะในมุมมืดของสวนดอกไม้ก่อนจะทะยานตัวออกไปจากกำแพงวังอย่างรวดเร็วก่อนจะมุ่งหน้ามายังตรอกเล็กๆที่เดิม มีพ่อค้าขายน้ำเต้าหู้คนหนึ่งเดินมารับกระดาษแผ่นนั้นก่อนจะกลับเข้าไปในบ้านจากนั้นนางก็รีบเดินทางกลับจวน




งานประจำรุมเร้า ต้องเรียนภาษาจีนด้วยก็เลยไม่ได้มาอัพเดทนิยาย
ยังมีคนอ่านอยู่ไหมหนอออออ
T_T
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #190 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 04:14
    สู้ๆนะคะ ท่านอ๋องวางใจมากไปแล้ว
    #190
    0
  2. #123 ชอบ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:52

    นี่นะหรือรัดกุมขนาดโดข้ามกำแพงยังไม่รู้

    #123
    0
  3. #22 นัทจัง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 21:37

    แม่นางเผิงเสี่ยวโยว ท่าทางเป็นสายลับจากแคว้นอื่นเข้ามาแทรกแทรงที่จวนอ๋องแน่นอน (ขายข่าว แต่อยากเป็นชายาอ๋องเอง ใฝ่สูงเกินศักดิ์คัก หุหุ เดี๋ยวสิโดนมิใช่น้อย)

    #22
    0
  4. #18 pen250 (@pen250) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 17:48

    รอตอนต่อไปอยู่น้า


    #18
    0