ท่านอ๋อง ข้างามหรือยัง (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 48,792 Views

  • 323 Comments

  • 508 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    17,932

    Overall
    48,792

ตอนที่ 14 : บ้านใหม่ของบิดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

          “พระชายาเชิญเสด็จกลับตำหนักเพคะ” เสียงของจูเอ๋อร์ดังขึ้นทำให้นางออกจากภวังค์ความคิดของตนเองแล้วหันมาสนใจเบื้องหน้าแทน   

    
          “อ่อ อืม ไปสิ” นางขยับตัวขึ้นยืนสายตาเหลือบไปมองสามีในนามของตนเองเล็กน้อยจึงได้พบว่า

ขากำลังเดินลงจากบัลลังก์ของตนเองเดินอ้อมไปทางด้านหลังเพื่อกลับแล้วเช่นกัน          


          “ทางนี้เพคะ” ลู่เหม่ยจิงเห็นว่าแม้แต่หางตาอีกฝ่ายก็ไม่ได้เหลือบแลมามองจึงหันไปสนใจปลายเท้าของตนเองเดินกลับไปยังทางออกอีกทางเช่นกัน ครั้นพอลงไปแล้วจึงได้พบว่าขบวนทหารบางส่วนที่ตามมาจากนครจินหวงกำลังเตรียมขบวนอยู่ก่อนหน้าแล้ว           

          “คารวะพระชายาลู่” ท่านกงกงฝ่ายพิธีการท่านนั้นทักทายนางก่อนที่คนอื่นๆจะกายทำความเคารพตาม     

          “ทุกท่าน เชิญตามสบายเถอะ”นางเกาหัวเก้อเขินไม่น้อยที่มีคนมาทำความเคารพตนเองและหลังจากสนทนากันอีกเล็กน้อยก็ทราบว่าขบวนนี้จะเดินทางกลับแล้วเพื่อกราบทูลรายงานต่อองค์ฮ่องเต้ว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เมื่อบอกกล่าวร่ำลากันเสร็จนางก็ออกมาส่งขบวนกลับเมืองหลวงพร้อมสาวใช้และบิดา       

          “เหลือใครอยู่กับลูกบ้างเจ้าคะ”       

          “ตอนนี้จะมีนางกำนัลกับบ่าวรับใช้ไว้ที่ตำหนักอิงเซียงยี่สิบคน พ่อเองจะไปอยู่ข้างนอก ท่านโหลวหาบ้านพักชั่วคราวไว้ให้แล้ว” เหม่ยจิงมีสีหน้ากังวลไม่น้อยเพราะไม่เคยอยู่ไกลบิดา หากพวกเขาทำเช่นนี้ก็ไม่ต่างจากนางอยู่เพียงลำพังน่ะสิ   


      “อย่าทำหน้าเช่นนี้ ตอนนี้เจ้ามีสามีแล้ว ออกเรือนไปแล้ว จะยังไงก็ต้องอดทน” ลู่จิงเหวินปลอบใจบุตรสาวแต่ในใจกลับเข้าใจสถานการณ์ดี เมื่อคืนนี้องครักษ์แซ่โหลวแอบมาพบเขาพร้อมเล่าบางอย่างคร่าวๆ ให้ฟังแล้ว ว่าท่านอ๋องเป็นคนเช่นไรเขาจึงไม่ได้โกรธเคืองที่อีกฝ่ายมีท่าทีไม่สนใจเหม่ยจิงในตอนที่เข้าประชุมเมื่อเช้า                        

          “แต่ว่า...”            

          “ไม่ต้องกังวลไป จอมยุทธ์หลี่ก็อยู่กับเจ้าตลอด มีอะไรเรียกเขาได้เลย” หญิงสาวเอียงคอมองบิดาเชิงสงสัยเพราะตั้งแต่มาถึงที่นี่นางยังไม่พี่หลี่คนนั้นเลย นึกว่าเขากลับไปพร้อมคนเหล่านั้นเสียอีก   

          “นั่นไง” ลู่จิงเหวินชี้มือไปที่บ่าวรับใช้คนหนึ่งที่ยืนอยู่แถวหลังสุดนางจึงเดินไปหาเขาก่อนจะยิ้มอย่างยินดี   

          “นึกว่าท่านไปแล้วเสียอีก”  

          “ข้าบอกแล้วข้าถูกจ้างมาดูแลท่าน ท่านเป็นนายของข้าหากไม่มีคำสั่งข้าย่อมไม่สามารถไปได้อยู่แล้ว”       

          “ก็ดี อย่างน้อยข้าจะได้มั่นใจว่าข้ายังมีเพื่อนอยู่” เหม่ยจิงยิ้มออกมาได้ในที่สุดก่อนจะบอกทุกคนว่าหลี่จื้อเหยาเป็นองครักษ์ลับของตนเองห้ามใครแพร่งพรายเป็นอันขาด และอยู่ในจวนอ๋องเซิ่งหนานห้ามมีเรื่องกับบ่าวของจวนอ๋องเพราะนางเกรงว่าจะช่วยใครไม่ได้  ซึ่งทุกคนก็รับปากเป็นอันดีก่อนจะนั่งรถม้าอีกคันกลับเข้าไปในเขตที่พัก ลู่จิงเหวินแวะลงที่เรือนพักหลังหนึ่งมีคนมายืนรอด้วย ซึ่งนางเดาว่าน่าจะเป็นของท่านบัณฑิตสักคน เพราะคลับคล้ายคลับคลาว่าพบเจอคนผู้นี้ในห้องประชุมเช่นกัน พอบิดาลงรถม้าไปแล้วนางจึงเรียกให้จูเอ๋อร์มานั่งเป็นเพื่อนก่อนจะถามว่าบิดาของตนพำนักกับใคร         

          “พักกับท่านบัณฑิตกวนจื่อหรงเพคะ”

          “ทำไมพวกเขาถึงไปพักด้วยกันได้ล่ะ ท่านพ่อเพิ่งมาถึงที่นี่ยังไม่รู้จักใครเลย แล้วเขาจะไว้ใจได้หรือเปล่า”    
  

        “เรื่องนี้ก็ไม่ทราบเพคะ แต่ท่านลู่คงไม่อยากรบกวนท่านอ๋อง บางทีพวกเขาอาจจะคุยกันแล้วกระมัง”         

          “พวกผู้ชายชอบทำอะไรให้เราไม่เข้าใจเสมอเลย”       

          “ใช่เพคะ บุรุษกระทำการซับซ้อนกว่าสตรีจริงๆ” แม้จูเอ๋อร์จะทราบว่าใครเป็นผู้จัดการแต่ไม่ขอยุ่งเกี่ยวจะดีกว่าทุกคนย่อมมีเหตุผลเป็นของตนเอง นางก็ทำหน้าที่ตนเองให้ดีก่อนสอดมือไปยุ่งเรื่องคนอื่นจะดีกว่า           
         




          ลู่เหม่ยจิงเดินทางมาถึงจวนยังไม่ทันได้พักผ่อนให้หายเหนื่อยดี ท่านพ่อบ้านก็นำบรรดาข้ารับใช้ในจวนอ๋องมารวมตัวกันที่ลานกว้างหลังตำหนักใหญ่ ก่อนจะมาเชิญนางเพื่อไปแนะนำแก่คนเหล่านั้น นางเหลือบมองกระจกพลางถอนหายใจเพราะไม่มีความมั่นใจที่จะออกไปพบคนอื่นๆเลยแม้แต่น้อย    

          “พระชายาต้องเสด็จนะเพคะ” นี่ก็อีกคน บอกให้เรียกแบบปกติก็ไม่ทำสักที หนแรกบอกนางไปอาบน้ำแล้วจะยอมเรียกชื่อ แต่มาตอนนี้นี้จูเอ๋อร์ก็ยังคงเรียกตนว่าพระชายาอยู่ดี

          “เมื่อเช้า เจ้าไม่เห็นสายตาพวกขุนนางหรือยังไงกัน”   

          “เห็นเพคะ แต่อย่าไปใส่ใจ วาสนาไม่ได้เกิดกับทุกคนเพคะ” จูเอ๋อร์ทราบดีว่าตอนนี้หลายฝ่ายกำลังมีหัวข้อสนทนากันอย่างออกรสว่าด้วยเรื่องรูปโฉมของพระชายาลู่ แต่สำหรับนางกลับมองว่าคนหนึ่งคนหากไม่มีวาสนาบารมีจริง งดงามแค่ไหนก็ไม่อาจได้ตำแหน่งนี้มาครอบครอง    

          “เจ้าคิดว่านี่คือวาสนาอย่างนั้นหรือ”

          “เพคะ คนสองคนไม่เคยพบพาน แต่กลับได้มาร่วมกราบไหว้ฟ้าดินด้วยกัน นับเป็นวาสนาร่วมกันเพคะ” กราบไหว้ฟ้าดินก็จริงอยู่แต่สำหรับขั้นตอนอื่นนั้นไม่มีสิ่งใดเป็นจริงเลย ผ้าห่มลายเป็ดสีแดงคู่กันก็ไม่รู้ไปพับไว้ที่ไหนแล้วด้วยซ้ำ     

          คิดแล้วก็ได้แต่เหนื่อยใจจริง           

          “เจ้าคิดว่าวาสนาหรือคู่ชะตา แต่สำหรับท่านอ๋องคงมองข้าเป็นตัวกาลกิณีกระมัง” นางมองสายาอันแสนจะรังเกียจของเขาได้ ในใจก็วูบไหวไม่น้อยที่ถูกคนที่นางกล่าวชมชอบยามมองภาพวาดมากระทำการเช่นนี้ต่อหน้าตนเอง          

          “ไม่ขนาดนั้นกระมังเพคะ ยิ่งท่านอ๋องบอกว่าไม่เหมาะสม ทำไมท่านไม่ลองปรับตัวเองใหม่ แล้วทำให้ถูกใจแทนเล่าเพคะ”          

          “ทำได้เหรอ”         

          “แม้ตอนนี้จะยังมองไม่เห็นทาง แต่หม่อมฉันว่าต้องทำได้เพคะ” เมื่อได้ฟังเช่นนี้ก็มีกำลังใจขึ้นมาอีกสักหน่อย แต่นางก็ไม่อยากไปเจอพวกนางกำนัล ข้ารับใช้ของมู่เฉิงชางอยู่ดี          

          “ต้องเสด็จไปก่อนเพคะ ให้พวกเขาทราบว่าท่านเป็นใครก่อน แต่พบเจออะไรไม่สบายใจก็อย่าไปเก็บมาใส่ใจนะเพคะ” นางบอกเช่นนี้เพราะทราบดีว่าในจวนแห่งนี้มีใครบางคน บางกลุ่มก็กำลังหาทางปีนเตียงผู้เป็นนายเช่นกัน    

          “เจ้าหมายความว่ายังไง”    

          “ไปถึงก็ทราบเองเพคะ เชิญเสด็จพระชายาลู่” จูเอ๋อร์เข้ามาจัดผมและเสื้อผ้าของนางอีกเล็กน้อยก่อนจะก้าวไปรอที่ด้านนอก ลู่เหม่ยจิงได้แต่ทอดถอนใจอีกหน ชีวิตที่ไม่มีบิดาคอยบอกกล่าวมันก็จะยากไม่น้อยเลย แต่มาขนาดนี้แล้วนางก็ต้องวางตัวให้เป็นดังที่ท่านเคยสอน  

          จะเป็นอย่างไรก็ให้เป็นกัน  




+++++++++++++


ส่งไปอีกนิดนึงจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #189 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 04:08
    ต้องเข้มแข็งเข้าไว้
    #189
    0
  2. #87 swan28 (@swan28) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 17:47
    เรียบเรียงเนื้อเรื่องเข้าใจง่ายดี
    #87
    0