นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Home Sweet Home ราตรี!

โดย Nippan

หลังจากที่ติมสู้กับหมอผีชัยในโลกของนิวรณ์ จนสามารถหนีออกมาจากโลกนิวรณ์นั้นได้ เพียงลำพัง ไร้ซึ่งเจน แฟนของติม พร้อมกับพลังอาคมแกร่งกล้าติดตัวมาด้วย "พลัก็มี แต่เมียตาย ได้เวลาหาเมียใหม่แล้ว!"

ยอดวิวรวม

567

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


567

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


10
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 ธ.ค. 62 / 09:14 น.
นิยาย Home Sweet Home ҵ!

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ราตรี หญิงสาวนางรำที่สวยสง่า แต่มีนิสัยขี้อิจฉา อยากได้อยากดีเด่าไปกว่าคนอื่น ๆ ในกลุ่มนางรำ!!  ราตรีเกิดปี พ.ศ.๒๔๘๘ ปัจจุบันอายุ ๗๔-๗๕ ปี (เป็นยายแก่ ๆ นี่เอง แต่เธอก็ตายตอนยังสาวล่ะนะ)



ติม หนุ่มแว่นผู้มีความฝัน หลังจากที่เจน ภรรยาของตนตาย ก็อยากจะหาเมียใหม่ จึงนึกขึ้นได้ว่า มีสาวตนนึง วิ่งเล่นไล่จับกันไปมาในบ้านเรือนไทย ติมจึงใช้พลังอาคมที่มี เปิดประตูนิวรณ์เข้าไปหาราตรี เพื่อนำเธอออกมา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ธ.ค. 62 / 09:14


"ราตรี!" เสียงเรียกจากชายชื่อติมเรียกหาเธอ
ร่างกายที่เต็มไปด้วยเครื่องทรงประดับมากมาย สมกับเป็นนางรำ ชุดที่เต็มไปด้วยทรงเครื่อง พร้อมกับชฎาที่ส่วมไว้บนหัวพร้อมกับพวงมาลัยดอกไม้
พอราตรีได้ยินเสียงเรียกชื่อของเธอ ก็ตกใจพรางหันหน้าไปทางเจ้าขอเสียง


"ติม...นี่นายกลับมาที่นี่ ทำไมล่ะ" ราตรีทำหน้าดีใจพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างประกบเข้าที่ไหลทั้งสองด้านของติม เหมือนกับว่าจะไม่ปล่อยให้ติมหายไปไหนอีก ติมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะจ้องมองมาที่หน้าของราตรี
สีหน้าของเธอในตอนนี้มีความสุขมาก ยิ่งกว่าตอนที่พวกเราเจอกันครั้งแรก ในตอนที่เธอยังคงยึดติดกับความแค้นในอดีต

 

หลังจากที่ติมได้สู้กับหมอพี่ชัย จนเอาชนะมาได้ ติมเขาก็ปลดปล่อยดวงวิญญาณที่ถูกผูกติดกับพิธีกรรมของหมอพี่ชัย จนหลุดออกมาและไปในี่ที่ควรจะไป ไปในภพภูมิที่ที่ควรจะอยู่ ทุกดวงวิญญาณที่ตายไป ทุกดวงวิญญาณที่ถูกจับมาทำพิธี ในตอนนี้ได้ถูกปลดปล่อยไปทั้งหมดแล้ว หรือแม้กระทั้งเจนที่พึ่งตายไป ในตอนนี้ดวงวิญญาณก็ได้ล่องลอยไปในที่ที่ห่างไกลออกไป เกินที่จะเอื้อมมือไปคว้าเอาดวงวิญญาณนั้นกลับมาอยู่กับตัว

เธอตายไป หายไป ในโลกที่เคยมีเธอ ในตอนนี้ไม่มีเธอแล้วหลังจากที่กลับมา ติมเองก็ได้พลังที่สมารถเปิดประตูโลกนิวรณ์ได้ ติมรู้ว่ายังมีอีกหนึ่งวิญญาณที่ได้รับการปลดปล่อยแล้ว แต่ยังไม่ไปไหน ยังคงรอคอยอะไรสักอย่าง อยู่ที่บ้านไม้แห่งนั้น ที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบและความทรงจำต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมากมายในนั้น

ติมได้ใช้พลังที่ตัวเองมี เพื่อเปิดประตูโลกแห่งนิวรณ์นั้น เพื่อเข้าไปหาเธออีกครั้งเธอ

"ราตรี" ชื่อที่คุณเคย หญิงสาวนางรำในชุดไทยที่มองจากมุมไหนเธอก็สง่าผ่าเผยไปซะหมด

ในโลกแห่งนิวรณ์นี้ มนุษย์และวิญญาณไม่มีเส้นด้ายแห่งคู่ขนาดคอยกีดกั้นเอาไว้ จนรู้สึกได้ถึงไออุ่นของกันและกัน ทั้งติมและราตรีแลกเปลี่ยนไออุ่นกันด้วยการสัมผัส ลมหายใจของฉันและเธอยังคงมี บ่งบอกถึงการมีชีวิตอยู่ ถึงแม้จะเป็นโลกของนิวรณ์ก็ตาม

สีหน้าที่มีความสุขของราตรีที่ถูกปลดปล่อยออกมา กับแฝงไปด้วยความเศร้าภายในใจที่ส่งผ่านออกมาทางสายตาที่มืดสนิทของเธอ

 

"ที่เธอไม่ไปภพภูมิอื่นเพราะยังห่วงเรื่องบางอย่างอยู่สินะ"ติมถามออกไป ในขณะที่มือทั้งสองข้างจับไหล่ของเธอทั้งสองด้านด้วยความเป็นห่วง

"อืม...ฉันยังมีเรื่องที่ยังค้างคาใจอยู่หนะ"ราตีตอบ พร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนที่จะปล่อยมือที่จับติมออกไป ผสานกันวางไว้ที่ตรงอก

"เรื่องของธิดางั้นหรอ ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ"ติมยืดออกพร้อมกับส่งผ่านความมั่นใจออกไปหาราตรี ก่อนที่เธอจะเปิดตากว้างพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองติม

"เอ๊ะ!?" เธอตกใจกับคำตอบที่ติมเอ่ยออกมา จนอุทานออกไป

"เธอคงรู้สึกผิดเรื่องของธิดาสินะ พอถูกปลดปล่อยแล้ว ก็อยากจะเจอเธออีกสักครั้ง อยากจะบอกความรู้สึกที่อยากจะขอโทษออกไป" เหมือนกับความรู้สึกของเราที่อยากจะขอโทษเจน ที่ดูแลเธอไม่ดีพอ จนเธอต้องไปเล่นชู้กับดิว ก็เอาเถอะ ได้บอกขอโทษไป ความรู้สึกที่ค้างคามันก็จางลงไปบ้างแล้วละนะ
"ถ้าเกิดไม่ได้ขอโทษออกไป ฉันคงคาใจแย่เลยแหละ"ติมเอียงคอลงเล็กน้อยก่อนที่จะหรี่ตาลงพร้อมยิ้มออกไป

"หึ...นายก็เคยค้างคาสินะ"ราตรีเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ ๆ

"ทุกคนก็มีสิ่งที่ไม่ได้ทำและค้างคาเอาไว้ทั้งนั้นแหละ"

"อึก"

"ถ้าเกิดมันอึกอัด ทำไม่ไม่ตะโกนขอโทษออกมาดัง ๆ ล่ะ บางที่ธิดาเขาอาจจะรอฟังคำ ๆนั้นจากเธออยู่ข้าง ๆ ก็ได้นะ" ติมจับมือข้างซ้ายของราตรีขึ้นมาประกบกับฝ่ามืออีกข้างของตัวเอง ความรู้สึกที่อยากจะส่งผ่านคำขอโทษออกไป ติมเองก็รู้ว่ามันรู้สึกอึดอัดแค่ไหน ที่ไม่ได้พูด หรือ บอกให้เจ้าตัวรู้

"ถ้าไม่ทำตอนนี้ เจ้าตัวคงไม่อดห่วงเรื่องของเธอหรอกนะ ราตรี"

คำพูดของติมถูกส่งผ่านเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจที่ถูกปิดกั้นด้วยความรู้สึกเอาไว้ ดั่งแม่น้ำที่ปกปิดผืนดินใต้มหาสมุทร น้ำที่ผืนดินที่แบกรับอยู่ มันหนักเกินไปที่คน ๆ เดียวจะรับไหว แต่ตอนนี้มันค่อย ๆ ไหลและละเหยออกไป
ดวงตาที่เคยแห่งเหือดถูกชโลมไปด้วยน้ำตาแห้งความสุข ราตรีร้องไห้ออกมาเหมือนกับเด็กไม่มีผิด มืออีกข้างคอยปาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาราวกับน้ำทะเล

"ขะ..ขอโทษนะ..พี่ธิดา หนูขอโทษ...ขอโทษที่ทำแบบนั้น ขอโทษที่ใส่ร้ายพี่ หนูขอโทษจริง ๆ"ความรู้สึกที่เอ่อล้น ค่อย ๆ ปล่อยออกมาผ่านทางน้ำตาของเธอ ความรู้สึกผิดที่ทำกับพี่สาวของตัวเอง ณ บัดนี้ได้ขอโทษกับสิ่งที่ทำไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ความรู้สึกได้ถูกส่งไปให้เธอแล้ว ไม่ว่าเธอจะได้ยิน หรือไม่ได้ยินก็ตาม แต่ราตรีน้องของเธอได้บอกความรูัสึกออกไปหมดแล้ว

"คุณพี่ธิดาก็อภัยในคุณน้องราตรีด้วยล่ะครับ"ติมมองบนฝากฟ้าที่อยู่นอกหน้าต่างของบ้านเรื่อนไทยพร้อมเอ่ยหาคนที่ราตรีส่งมอบคำขอโทษนั้นออกไป ในขณะที่ราตรีร้องไห้ครํ่าครวญ ติมเอง ก็เดินเข้าไปแนบชิดก่อนที่จะปล่อยมือซ้ายที่กุมมือของเธอเอาไว้ ยื่นออกไปด้านหลังของเธอ โอบกอดความรู้สึกเศร้าเข้ามาหาตัวเอง ส่งผ่านความอบอุ่นออกไป พร้อมกับบอกเธอไป

"ว่าไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เธอรับรู้แล้วล่ะ พี่ของเธอรับรู้ทั้งหมดแล้ว" ทั้งติมและราตรีโอบกอดซึ่งกันและกัน พร้อมกับน้ำตาของราตรีที่ยังคงไหลผ่านมาที่อกของติม ในตอนนี้เธอได้บอกทุกอย่างออกไปแล้ว 

"ไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างมันจบแล้ว เธอรับรู้แล้ว"

ทั้งติมและก็ราตรีส่งผ่านความรู้สึกดี ๆ ผ่านการกอด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของเธอ ในตอนนี้กำลังสะท้อนแสงจันทร์ที่สอดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นใบหน้าที่สว่างไสวดูอิ่มเอมมีความสุขจากใบหน้าของเธอ

"น่ารักแฮะ อุบ..!!" ติมเผลอหลุดปากชมความงามที่ยากเกิน ที่จะกลั้นมันเอาไว้ในลำคอ จนเผลอหลุดมันออกมา

ราตรีที่กำลังกอดร่างของติมอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา ฉีกยิ้มมุมปาก พร้อมหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยออกมา

 

"ขอบคุณนะ ที่ช่วยฉันให้บอกความรู้ให้พี่ได้รับรู้หนะ" เธอพูดอย่างนั้น พร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มลื่น ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น มือที่โอบกอดติมค่อย ๆ ปล่อยออกแล้วถอยห่างออกมา สบตากันอีกครั้ง

"เฮอ...หมดเรื่องที่ค้างคาแล้ว เธอคงไปในที่ที่ควรจะไปแล้วสินะ" ติมถอนหายใจ พร้อมไถ่ถามถึงเหตุผลที่เธอจะต้องไปเกิดใหม่ วิญญาณทุกดวงที่หมดห่วงหรือเรื่องค้างคาใจ ก็จะไปในอีกภพภูมินึง ที่มีไว้สำหรับพวกเธอ

"อืม...ฉันไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่แล้วล่ะ ว่าแต่เรื่องของ เจน....เอ่อ..คือ..." ราตรีพูดติดขัดเพราะลังเลว่าควรจะพูดออกไปดีรึเปล่า เพราะคำที่เธอจะพูดออกไป ติมเขาอาจจะรู้สึกแย่ขึ้นมาอีกก็ได้ ทว่า-

 

"ฉันไม่เป็นไร สบายดี สบายมาก ถึงมันจะไม่อยากย้อมรับก้เถอะ แต่เรื่องมันผ่านไปแล้ว เป็นอดีตไปแล้ว กลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว ถึงจะกลับไปได้ แต่ความรู้สึกของฉันกับเจนหลังจากนั้น คงไม่เหมือนเดิม" ติมแหงนมองไปนอกหน้าต่าง พลางพรรณนาเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ก่อนที่ติมจะรู้สึกตัวอีกที่ ราตรีก็มาอยู่ข้าง ๆ ตัวซะแล้ว เธอสอดแขนเข้าไปในแขนขวาของติม ก่อนที่จะพิงหัวลงบนไหล พร้อมกับเอ่ยขึ้นมาเพื่อตอบรับ ความรู้สึกอาลัยของติม

 

"งั้นหรอ..ถ้าเป็นงั้นก็ดีแล้วแหละ ถ้านายไม่เป็นไร แบบนี้ดีแล้วแหละ" ราตรีพูดเสียงแผ่วเบาที่ข้าง ๆ พลางหลับตาลง บรรยากาศตอนนั้นถูกหยุดเอาไว้ด้วยความเงียบไปสักพัก ช่วงเวลาที่มีแต่สองคนยืนมองออกไปนอกหน้าต่างที่สว่างไสวด้วยแสงของจันทร์

 

"นี่ฉันไม่ได้เรื่องจนทำให้เจนเหงางั้นหรอ ฉันนี่มันไม่ได้เรื่องเลย เป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ สินะ" ถึงจะดูเหมือนตัดใจได้ แต่ตอนนี้มันกลับตรงกันข้าม ความรู้สึกที่ต้องสูญเสียเธอไป เพราะความไม่เอาไหนของตน เป็นสิ่งที่ไม่ควรให้อภัย ไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้ ติมครุ่นคิดถึงเรื่องพวกนั้นวนไปมาในหัว น้ำตาที่ถูกพันธนาการด้วยความรู้สึกของความเข้มแข็ง ในตอนนี้มันค่อย ๆ พังลงมา พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลิน ดั่งสายฝนที่ตกในวันที่ท้องมาโปร่งโล้ง ไร้ซึ่งเมฆบดบัง แสงแดดสาดในยามเช้าค่อย ๆ สาดส่องเข้ามาในตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า ร่างกายที่เอาแต่ร้องไห้ คอยให้วิญญาณสาวโอบกอดความรู้สึกนั้นเอาไว้ เธอไม่ยอมปล่อยติมให้รู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนที่ติมเคยทำให้เจนรู้สึกโดดเดี่ยว พอคิดขึ้นมาแบบนั้นแล้ว

น้ำตามันก็ยิ่งไหลออกมามากกว่าเดิม ความรู้สึกที่ออกมามันก็มากกว่าเดิมเช่นกัน

 

ทิ้งไว้แต่ความเงียบ ที่ถูกแสงแดดทอดแสงใส่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แสงประกายค่อย ๆ สว่างขึ้นรอบ ๆ ตัว ไม่ใช่! ไม่ใช่รอบตัวเขา แต่เป็นข้าง ๆ เขาต่างหาก ตนเหตุของแสงนั้น คือ ราตรี ดวงวิญญาณที่สว่างจ้า จนติมต้องใช้มืออีกข้างมาปิดเพื่อหลีกเลี่ยงแสงนั้นโดยตรง

 

"ราตรี..นี่เธอ"

"ได้เวลาที่ฉันต้องไปแล้วล่ะ" ราตรีปล่อยมือออกจากแขนของติมก่อนที่จะยืนตัวตรง จ้องมองติมเป็นครั้งสุดท้าย 

ติมเช็ดคราบน้ำตาก่อน แล้วเปลี่ยนจากโหมดขี้แย เป็นโหมดจริงจัง

"อืม ไว้ทักทายธิดาพี่ของเธอที่อีกฝากนู้นด้วยล่ะ พูดกันให้เข้าใจ และอย่ามาหลอกฉันให้เข้าตู้ด้วย" ติมพูดหยอกล้อราตรีกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ จนทำให้ราตรีงอน ยิ้มแก้มป่อง พร้อมกอดอก พ้นลมปากออกมาด้วยถ้อยคำ

"ไม่ทำอีกแล้วจร้า" เธอเมินหน้าหนีติม ด้วยอาการงอน ก่อนที่จะผ่อนลมหายใจแล้วหัวเราะออกมา ไม่ว่าจะราตรีหรือติม ทั้งสองก็กลั้นขำกับเรื่องราวที่ทำก่อนหน้านี้ไม่ได้

 

"เฮอ..ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผีจะทำให้ฉันขำมากกว่ากลัวหนะ"

"นายเองก็เหมือนกันเป็นมนุษย์แท้ ๆ แต่กับทำให้ผีอย่างฉันขำได้เนี่ย แต่ก่อนที่ฉันจะตาย ฉันก็เป็นมนุษย์หนะ?" ราตรีตบมุขตัวเองที่ชงไปลอย ๆ 

(ยังไม่จบ รอมาเขียนต่อ)

ผลงานอื่นๆ ของ Nippan

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 cawyaoi
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:44
    มาเถอะค่ะ
    #2
    0
  2. #1 ชื่อของคุณ
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 15:05

    จับราตรีทำเมีย 555

    #1
    0