天才神医 ยอดหมอหญิงหัตถ์เทวะ (สนพ.ดีบุ๊คส์)

ตอนที่ 2 : หลันซีคนใหม่ (๑) [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 819 ครั้ง
    8 ต.ค. 63

 

ยามนี้นามของนางคือหลันซี

ทั้งชื่อและแซ่เหมือนกับแพทย์หญิงหลันซี สูตินรีแพทย์วัยสามสิบสองปีคนนั้น ทว่ายามนี้นางเป็นเพียงเด็กสาวอายุย่างเข้าสิบห้าปี ยังมิได้ผ่านพิธีปักปิ่น [1]

หลังจากทำความคุ้นเคยกับสาวใช้นามว่าไป๋หว่านอยู่พักใหญ่ หลันซีก็เริ่มปรับตัวได้ทีละน้อย ทว่านางไม่มีความทรงจำของหลันซีคนก่อนเหลืออยู่เลย จึงต้องถามไถ่จากผู้รู้เพื่อหาทางเอาตัวรอดไปวันต่อวัน ช่วยไม่ได้...ใครใช้ให้นิยายที่นางเอกทะลุมิติจากยุคปัจจุบันมายังยุคโบราณแบบนี้ต้องพกพาเอาดวงกุดดวงซวยมาด้วยราวกับว่าเป็นสูตรสำเร็จด้วยเล่า

ซึ่งหลันซีก็คาดการณ์ไม่ผิด...

แม้ว่ายามนี้นางจะเป็นถึงคุณหนูใหญ่ของสกุลหลัน หากเมื่อไร้มารดาคอยปกป้องคุ้มครอง นางย่อมถูกฮูหยินรองข่มเหงรังแก ยังมีคุณหนูรองนาม หลันเซวียน ที่คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งไม่หยุดหย่อน

หลันซีอดคิดไม่ได้ว่าเหตุใดสวรรค์จึงโหดร้ายกับนางเช่นนี้ นางไม่อยากสู้รบปรบมือกับผู้ใด ยิ่งไม่ต้องการทวงแค้นอะไรทั้งนั้น นางเพียงปรารถนากินอิ่มนอนหลับในที่อบอุ่นและปลอดภัย โดยไม่มีเรื่องราวใดมาวุ่นวาย

แต่ดูเหมือนว่าคนพวกนั้นจะให้นางไม่ได้...

ตลอดหนึ่งเดือนที่ล่วงผ่าน ในแต่ละมื้อ อาหารจากเรือนใหญ่มักถูกส่งมายังเรือนเล็กแห่งนี้ช้ากว่าที่ควรจะเป็น ทั้งยังดูคล้ายเศษอาหารเหลือจากคนร้ายกาจพวกนั้นเสียมากกว่า หลันซีเป็นคนพิถีพิถันเรื่องอาหารการกินอย่างยิ่งยวดจึงไม่อาจทนกินเศษอาหารเหล่านั้นได้ มื้อแรกของการใช้ชีวิตที่นี่ นางถึงกับต้องต้มโจ๊กเปล่ากินเอง ยังดีที่พอมีข้าวสารเหลือติดก้นถัง มิเช่นนั้นนางคงต้องอดตาย

ทว่าปัญหาใหญ่ก็คือข้าวสารที่มีอยู่น้อยนิดเพียงไม่กี่กำมือ คงไม่พอประทังชีวิตคนทั้งหมดในเรือนนี้ได้ เพราะนอกจากนางแล้วยังมีไป๋หว่านบ่าวรับใช้ รวมถึงหลันจวิ้นผู้เป็นน้องชายเจ้าของร่างเดิมด้วยอีกคน

ใช่ว่าหลันซีไม่เคยลำบากมาก่อน ในอดีตเรียกว่านางตรากตรำมาไม่น้อยเชียวล่ะ บิดามารดาลาโลกไปตั้งแต่นางยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัย อาศัยเงินจากประกันชีวิตที่บิดามารดาทำไว้ประกอบกับทำงานพิเศษตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่งส่งเสียตนเองจนเรียนจบแพทย์อย่างทุลักทุเล เรียกได้ว่ากว่าจะสบายอย่างใครเขา นางต้องลำบากกว่าผู้อื่นหลายเท่าตัว

แล้วดูสิว่าสวรรค์ประทานรางวัลแก่คนผู้มีดวงชะตาอาภัพเช่นนางอย่างไร ให้นางต้องขับรถหลับในตายอย่างอนาถไม่พอ ครั้นเมื่อทะลุมิติมายังโลกจีนโบราณแห่งนี้ยังจะให้นางต้องปากกัดตีนถีบอีกหรือ? หลันซีอดคิดไม่ได้ว่าชาติก่อนๆ นางคงก่อกรรมทำเข็ญเอาไว้มากมายนับไม่ถ้วนเป็นแน่ เบื้องบนถึงได้ลงทัณฑ์นางอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้

พี่สาว...ข้าหิว” เป็นหลันจวิ้นที่ฉุดนางออกจากห้วงภวังค์ เด็กชายวัยสิบสองปีคนนี้คือน้องชายเพียงคนเดียวของนาง แม้ว่าหลันซีคนก่อนจะมีนิสัยดุร้ายไม่น่าเข้าหา แต่เด็กคนนี้ฉลาดเฉลียวนัก คล้ายรับรู้ได้ว่าพี่สาวเปลี่ยนไปไม่เหมือนเช่นกาลก่อน ตั้งแต่วันที่นางต้มโจ๊กเปล่าให้กิน เขาก็เอาแต่เกาะติดนางเป็นตังเม

หลันซีเห็นเด็กชายรูปร่างผอมกะหร่องทำตาใสมองนางแล้วให้เวทนานัก ครั้นเมื่อก้มหน้ามองดูตนเองก็พบว่าร่างนี้ซูบซีดผ่ายผอมไม่ต่างกัน เดาว่าที่ผ่านมาสองพี่น้องสกุลหลันคงมีชีวิตความเป็นอยู่แร้นแค้นเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

รอสักครู่เถิดนะอาจวิ้น อาหว่านกำลังออกไปซื้อข้าวสาร ได้ข้าวมาเมื่อใดพี่จะเคี่ยวโจ๊กให้เจ้ากิน” นางกล่าวพลางลูบศีรษะหลันจวิ้นเบาๆ นึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไป๋หว่านออกไปข้างนอกหลายชั่วยามแล้ว ร้านขายข้าวก็มิได้อยู่ไกลเพียงนั้น เหตุใดจึงยังไม่กลับมาอีก

ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องกับเด็กคนนั้นหรอกนะ...

หลันซียังไม่ทันได้คิดอะไรต่อจากนั้น เสียงคนทะเลาะกันโหวกเหวกหน้าเรือนก็ดังทะลุเข้ามา นางไม่รอช้า จูงมือหลันจวิ้นออกไปดูด้วยกันทันที

อาหว่าน!” หลันซีร้องอย่างแตกตื่นเมื่อได้เห็นว่ายามนี้ไป๋หว่านกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้าตาบวมปูดแทบดูไม่ได้ กำลังร่ำไห้กอดขาเด็กสาวที่แต่งกายด้วยแพรพรรณชั้นดีคนหนึ่งอย่างน่าเวทนา

คุณหนูรอง...ได้โปรดคืนข้าวให้บ่าวเถิดนะเจ้าคะ ขอร้องท่าน!” ไป๋หว่านสะอึกสะอื้นขอข้าวสารถังน้อยในมือของหลันเซวียนคืนมา ทว่าฝ่ายนั้นกลับใช้ฝ่าเท้าถีบนางออกจนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น

หลันซีรีบวิ่งเข้าไปประคอง

อาหว่าน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่” หลันซีถามสาวใช้คู่กายด้วยสีหน้าเป็นกังวล ไป๋หว่านเห็นอย่างนั้นก็พลันทำนบน้ำตาแตกขึ้นมาอีกคำรบหนึ่ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนคุณหนูของนางคงเหยียบซ้ำ ไม่มีทางมาช่วยประคองนางอย่างเอาใจใส่เช่นนี้แน่ คุณหนูของนางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

บ่าวไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพียงแต่...” ไป๋หว่านปรายตามองข้าวสารในมือหลันเซวียนแล้วถอนหายใจ นางสู้อุตส่าห์ไปหาซื้อข้าวสารนี้มา แอบลักลอบเข้าเรือนทางประตูเล็ก คิดว่าจะรอดพ้นสายตาของคุณหนูรองตัวร้าย แต่โชคไม่ดีเอาเสียเลยที่หลันเซวียนนึกอยากเดินเล่นชมดอกไม้ในสวนจึงมาพบกับนางเข้าพอดี

อะไรกันหลันซี อาหารที่ท่านแม่ส่งมาให้ไม่พอกินหรืออย่างไร ถึงได้ใช้นังบ่าวหน้าโง่ผู้นี้ออกไปหาข้าวสารถึงนอกบ้าน” เด็กสาวในชุดกระโปรงสีชมพูคนนั้นหันมากล่าวกับหลันซีพร้อมกับเหยียดยิ้มดูแคลน ถึงแม้นางจะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาหลันเซวียนมาก่อน แต่ด้วยคำเรียกขานที่ไป๋หว่านเรียกฝ่ายนั้นเมื่อครู่ ประกอบกับท่าทางอาฆาตแค้นนางมาแต่หนไหน หลันซีก็เดาได้ไม่ยากว่าคนผู้นี้คือน้องสาวต่างมารดานามว่าหลันเซวียน


[1] พิธีก้าวสู่ความเป็นผู้ใหญ่ของเด็กหญิง มักกระทำเมื่อมีอายุครบสิบห้าปี บ่งบอกว่าเด็กสาวคนนั้นพร้อมจะออกเรือนแล้ว

 

+++++++++++

แหม…โกงมาแต่ไกล แล้วนางเอกเราจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบไหมล่ะนี่

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเมนต์นะคะ เป็นกำลังใจที่ดีมากจริงๆ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 819 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

611 ความคิดเห็น

  1. #43 A-Arungomes (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 19:35

    สงสารนางเอกจังค่ะ

    #43
    1
    • #43-1 wachie130(จากตอนที่ 2)
      17 กรกฎาคม 2563 / 10:09
      ชีวิตรันทดนิดนึงค่ะ แหะๆ
      #43-1
  2. #3 srisupanuch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 16:38
    พ่อไม่รู้เรื่อง? คือลูกเมียเอกต้องร่วมโต๊ะนะ ต้องมีคารวะผู้อาวุโสด้วย
    #3
    1
    • #3-1 wachie130(จากตอนที่ 2)
      5 กรกฎาคม 2563 / 17:36
      รออ่านตอนต่อๆ ไปนะเตง เดี๋ยวมีอธิบายจ้า ขอบคุณน้า😊
      #3-1