คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic เอกออยเบส] Friend?

ผมรู้ว่าผมเป็นเพียงแค่"เพื่อน"ของเขา ผมรู้ว่าไม่มีวันที่จะสามารถไปแทนที่เขาคนนั้นได้ ผมขอเพียงแค่ได้เคียงข้างก็มีความสุขแล้ว.....

ยอดวิวรวม

236

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


236

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


14
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ม.ค. 58 / 21:48 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
หวัดดีฮับผม~~
 ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านนะฮะ ถ้าไม่สนุกหรือมีข้อเสนอแนะยังไงก็เม้นบอกได้นะฮะ
สุดท้ายก็ขอบคุณจริงๆอีกครั้งฮะ


THANK YOU

   
 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ม.ค. 58 / 21:48

บันทึกเป็น Favorite


ทุกครั้งที่ผมมองไปที่เขา ผมมักจะเห็นว่าเขานั้นอยู่คนเดียว มันทำให้ผมอยากที่จะสอนเขาว่า การแคสเกมส์นั้นไม่จำเป็นต้องโซโล่เสมอไป จะชวนเพื่อนมาเล่นด้วยก็ได้ เพราะการแคสคนเดียวมันก็เหงาใช่ไหมล่ะ? อย่างนั้นแล้วมันทำให้ผม ซึ่งเป็นเหมือนรุ่นพี่ของเขา(ถึงผมจะอายุน้อยกว่าก็ตาม) ต้องสอนถึงความสนุกไปกับการแคส

 

"ไอเอก วันนี้เล่นไร"ผมถามก่อนที่จะหันไปมองร่างที่สูงกว่าผมนิดหน่อย

"อืม......ดูก่อนแล้วกัน"เอกยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ"หิวแล้ว หาไรกินกันเหอะออย"

"เออๆ มึงเลี้ยงนะ"ผมพูดพลางเหล่ตามองอีกคน

"โถ่ เออๆ เลี้ยงก็เลี้ยง"เอกตอบตกลงอย่างปลงๆ

 

ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความหมายและสำคัญกับผมมาก มีทั้งเสียงหัวเราะ สนุก เศร้า ดีใจปนกันไป จนทำให้ทั้งชีวิตเขาและผมมีสีสันกว่าตอนที่พวกเราจะได้รู้จักกัน จนผมนั้นได้ข้ามเส้นบางบางเส้นหนึ่งโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย แต่ผมก็ยังใช้ชีวิตตามปกติเรื่อยมา ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม.......จนกระทั่งวันที่เบสได้เข้ามามีบทบาทสำคัญกับเอกมากกว่าผม

 

"ไอออยนี่เบส เพื่อนกู"เอกพูดอย่างกระตือรือร้น

"หวัดดีออย"เบสพูดพลางส่งยิ้มหวานมาให้ ผมมองกลับและส่งยิ้มฝืนๆเท่าที่ผมจะทำได้

"ออยไปเล่นเกมกันเปล่า"เอกชวนผม

"ไม่วะ พอดีรู้สึกเหมือนจะปวดท้อง"

"เออๆ หายไวๆนะ"เอกพูดพลางโบกมือลา พร้อมกับเบสที่กล่าวลา ก่อนที่จะเดินห่างออกไป

 

มันทำให้ผมรู้สึกสองคนนั้นไปไกลมาก........ไปไกลจนกว่าที่ผมจะตามทัน ความรู้สึกอึดอัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนั้นได้แทนที่ความสุขที่ผ่านมาทั้งหมด เหมือนกับว่าความสุขและความทรงจำเช่นนั้นมันเป็นเพียงแค่เงารางๆของความฝันที่เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น


ผมเกลียด.....เกลียดความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่ว่าเหมือนโดนแย่งสิ่งสำคัญไป ผมอยากแย่งเอกกลับคืนมานะ แต่ผมกลัว....กลัวที่จะกลายเป็นสูญเสียเอกไปแทน มันทำให้ผมไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากมองดู และผมตัดสินใจที่จะออกมา ลืมเรื่องราวทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับเขา และปิดกลั้นความรู้สึกที่นับวันมันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น จนผมกลัวว่าจะซ่อนมันไม่ได้อีก

 

ช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา ผมติดต่อกับเอกน้อยลง ผมมีรุ่นน้องที่ต้องดูแลและสอนหลายอย่างให้กับเขา ผมคิดว่าคิวเป็นรุ่นน้องที่ดี ถึงจะมีบางครั้งที่เอาแต่ใจตัวเองไปบ้าง แต่เขาก็ยังคอยอยู่เคียงข้างผมเสมอ คิวคอยให้กำลังใจ และช่วยในบางเรื่องที่เขาสามารถทำได้ มันทำให้ผมยิ้มได้ ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาก แต่กลับกลายเป็นว่าช่วงเวลา ตอนนั้นเอกกลับกลายเป็นฝ่ายที่รู้สึกแย่แทน

 

"ออย.....กูทะเลาะกับเบส"ผมยืนมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องผม ที่ตอนนี้ทำท่าเหมือนจะร้องไห้เต็มที

"ทำไมวะ ทำไมไอเบสมันต้องทิ้งกูไปด้วย แล้วกูจะอยู่ยังไง กูเหงาจะตายถ้าไม่มี.....มัน"เอกพูดสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจ

 

ผมมองเอกด้วยความรู้สึกสับสน ทำไม.....ทำไมช่วงเวลาที่ผมดีขึ้นแล้ว ต้องมาทำให้ผมเจ็บปวดอีกล่ะ แต่ผมจะโทษเอกคนเดียวไม่ได้ เพราะใจของผมมันก็ไม่ได้แกร่งพอที่จะใจแข็ง ผมสวมกอดเอกที่กำลังร้องไห้ พลางลูบหลัง

 

"ไม่เป็นไร มึงยังมีกูนะเอก"ผมพูดปลอบเอก พยายามไม่ให้น้ำเสียงสั่น

"ขอบใจออย"เอกผละออกจากผม และเงยหน้าก่อนที่จะส่งยิ้มให้ผมทั้งน้ำตา"มึงเป็นเพื่อนที่ดีของกูจริงๆ"

ผมยิ้มตอบ มือข้างขวาที่ซ่อนไว้ข้างหลังกำแน่นขึ้นมา

 

ผมเป็นได้แค่เพื่อนสินะ? แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่ให้ได้อยู่เคียงข้างเอกแค่นั้นผมก็พอใจแล้ว

 

กูรักมึงมากนะ......เอก

 

[END]

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ลูกแมวน้อยสีเทา จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 11:02
    ชอบๆ สนุกดี*-*
    #2
    0
  2. วันที่ 16 มกราคม 2558 / 13:38
    จบเร็วไปนิดๆนะคะ ยังไงถ้าจะแต่งอีกก็แต่งยาวๆเลย เค้าจะได้มานั่งอ่านนานๆ(หาความสุขเข้าตัวเองจังเลยเนอะว่าไหม)
    #1
    0