sf/os - no.mercy / monsta x

ตอนที่ 3 : seokwon x yoonho | NO.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 มิ.ย. 58

NO

seokwon x yoonho

 

 

note: บังเอิญได้ฟังเพลงเพลงนึงระหว่างเขียนเรื่องนี้ เรียกได้ว่าเป็นเพลงที่ขับเคลื่อนฟิคเรื่องนี้เลยค่ะ 555

แม้ฟีลมันอาจจะไม่ไปกับฟิคหรือคำแปลมันจะไม่เกี่ยวกันเลย(ยังไม่ได้ลองอ่านคำแปล) แต่ก็ไปลองฟังกันได้

 https://youtu.be/TbWoyedn4AM หรือเสิร์ช Brother Su (브라더수) - 아쉬워서 그렇지 (Feat. 기리보이) ก็ได้ค่ะ

 

 

 

 

            “ยุนโฮ

 

            ผมชอบชื่อของเขา รอยยิ้มที่เขามีให้ผมเสมอ เสียงของเขาเวลาเรียกชื่อผม ร่างกายของเขายามขยับไปตามเพลง มือของเขาที่ผมเคยกุม ไหล่เล็กๆของเขาที่ชนกับของผมยามเราเดินข้างกัน กลิ่นโคโลญจ์ที่เขาใช้ สัมผัสของเส้นผมของเขาตอนเรานอนอยู่ด้วยกัน

 

            ผมปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมชอบทุกอย่าง ชอบทุกองค์ประกอบ ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหน ทุกอย่างที่เกี่ยวกับโนยุนโฮทำให้เขาหลงใหลอย่างไม่มีข้อแม้

 

            ยกเว้นเวลานี้

 

 

 

            เขานึกเกลียกชื่อยุนโฮขึ้นมาเฉยๆ

 

 

            เขาภาวนาขอให้ชื่อที่พึ่งออกมาจากปากรุ่นพี่เควิลเป็นชื่ออื่น

 

 

 

 

            อะไรก็ได้...

 

            ที่ไม่ใช่ยุนโฮ

 

 

 

 

            ต้องไม่ใช่โนยุนโฮคนนั้น

 

            ไม่ใช่ยุนโฮที่กินข้าวกับเขาทุกมื้อ ยุนโฮที่วัดส่วนสูงเทียบกับเขาทุกเดือน ยุนโฮที่ทำการบ้านกับเขาทุกเสาร์อาทิตย์ ยุนโฮที่เดินข้างๆเขาไม่ว่าจะไปที่ไหน ยุนโฮที่คอยให้กำลังใจเขาเวลาเขาท้อแท้ ยุนโฮที่กอดปลอบเขายามเขาร้องไห้ ยุนโฮคนที่อยู่ข้างเขาตลอดเวลา

 

            เขาหันหน้าหนีไปด้านหลัง เขาไม่สามารถมองหน้าอีกคนได้แม้เขาจะอยากมองมากแค่ไหน

 

            เรี่ยวแรงของเขาเหมือนจะหายไปเสียเฉยๆ แข้งขาของเขาอ่อนแรงจนเขาต้องทรุดลงไปที่พื้น ก้มหน้าลงไม่อยากให้ใครเห็นสภาพของตัวเองในตอนนี้แต่ยิ่งก้มน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ

 

            เขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากร้องไห้ ไม่ใช่เขาไม่อยากทำ แต่ ณ ตอนนี้แม้แต่จะมองทุกอย่างให้ชัดเป็นปกติยังยาก ในเมื่อตาของเขายังคงเต็มไปด้วยน้ำตาแบบนี้

 

 

 

 

            “คนอื่นเขาไปกันหมดแล้ว อยากนอนนี่หรอเสียงพูดมาพร้อมกับมือที่ฉุดต้นแขนเขาให้ยืนขึ้น

 

            ไม่ต้องเงยหน้ามองเขาก็รู้ว่าเป็นใคร

           

            ซอกวอนไม่ได้ตอบ เขายังคงนั่งก้มหน้าอยู่แบบนั้นกับน้ำตาที่ไหลลงมามากกว่าเดิม

 

            ยุนโฮพยายามฉุดให้เขายืนขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล ในเมื่อเจ้าตัวตัวเล็กแค่นั้น ถ้าเขาไม่ให้ความร่วมมือยังไงก็คงไม่สำเร็จ

 

            ยุนโฮถอนหายใจ ก่อนทิ้งตัวนั่งลงมาข้างๆเขา ใช้ไหล่ชนเขาไม่เบานัก

 

            “นี่...”

 

            “...”

 

            ยุนโฮถอนหายใจอีกครั้ง เอื้อมมือมาคว้ามือของเขา ประสานนิ้วทั้งห้าเข้าด้วยกัน แล้วแกว่งเล่นไปมาเบาๆ

 

            “เราจะนั่งคุยกันที่นี่ตลอดทั้งคืนไม่ได้หรอกนะ ยังไงซะคืนนี้ฉันก็ยังกลับไปที่หออยู่ดี เช็ดน้ำตาซะ แล้วก็ลุกได้แล้วชเวซอกวอนยุนโฮยิ้มในระหว่างที่พูดแม้จะรู้ว่าซอกวอนคงไม่เห็นแต่เขาก็อยากจะยิ้มให้

 

            ยิ้มให้คนที่เขาแคร์มากที่สุด

 

 

 

 

            หลังจากความพยายามอยู่นานสุดท้ายยุนโฮก็สามารถพาซอกวอนกลับขึ้นมาบนรถได้สำเร็จ

 

            ซอกวอนไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาซักคำ

 

            เขาไม่ได้ทำอะไร

 

 

 

 

            สิ่งเดียวที่เขาทำ คือการกุมมือของยุนโฮแน่นไปตลอดทาง

 

 

x

 

 

            ยุนโฮพึ่งอาบน้ำเสร็จ เขาอยู่ในเสื้อยืดสีเทาและกางเกงขายาวสำหรับใส่นอน เส้นผมยังคงเปียกหมาดๆจากการสระผม ตอนนี้ทุกคนเข้านอนกันไปหมดแล้ว

 

            อ้อ ยกเว้นอยู่คนนึงล่ะ

 

            “ไปอาบน้ำได้แล้วยุนโฮว่า มองซอกวอนที่นั่งเงียบๆอยู่บนโซฟา

 

            “...”

 

            “ทำไมต้องให้พูดซ้ำนะยุนโฮว่าขำๆ โยนผ้าเช็ดผมที่ตนเองใช้เสร็จไว้บนโต๊ะรับแขก คว้าแขนของซอกวอนให้ยืนขึ้นมาแล้วลากไปทางห้องน้ำ

 

            “นายทำได้ยังไง?” เสียงแหบพร่าที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ยุนโฮหยุดฝีเท้าลงก่อนหันไปมอง

 

            “...?” ยุนโฮทำเพียงเลิกคิ้วถามซอกวอนกลับ

 

            “นายทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...” เสียงของซอกวอนขาดห้วงลง

 

            “ก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นซักหน่อยนิยุนโฮยิ้มกว้างแล้วพาซอกวอนเดินไปทางห้องน้ำต่อ

 

            “พรุ่งนี้ฉันก็แค่ย้ายหอใหม่ แล้วสุดท้ายฉันก็ต้องเข้าไปซ้อมในบริษัทต่ออยู่ดี ไม่แน่อาจจะได้ซ้อมห้องข้างๆพวกนายเลยด้วยซ้ำ ยังไงเราก็ได้เจอกันยุนโฮหยุดพูด ดันซอกวอนเข้าไปในห้องน้ำ คว้าผ้าเช็ดตัวของซอกวอนที่จำได้ดีว่าคือผืนไหวติดมือเข้ามาแล้วปิดประตูลง

 

            “มันไม่ใช่แบบนั้นซอกวอนเถียง

 

            “มันใช่แบบนั้นแหละยุนโฮคว้าสำลีจากบนเคาท์เตอร์ขึ้นมาแล้วเทเมคอัพรีมูฟเวอร์ลงไป "เลิกเถียงได้แล้วชเวซอกวอน เลิกร้องไห้ด้วย

 

            ซอกวอนสัมผัสได้ถึงสัมผัสเปียกชื้นของรีมูฟเวอร์ที่ข้างแก้มซ้าย ยุนโฮกำลังค่อยๆเช็ดเมคอัพออกจากหน้าของเขาช้าๆ

           

            “ถ้านายยังไม่หยุดร้องไห้ เมคอัพตรงตานายจะเยิ้มนะยุนโฮหัวเราะเบาๆ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ จ้องเข้าไปในดวงตาของซอกวอน

 

            ซอกวอนถอนหายใจ ยอมหลับตาลง ใช้มือคว้าเอวยุนโฮให้ขยับเข้ามาใกล้

 

            เขาแค่กลัวว่าถ้าเขาหลับตาลงยุนโฮก็จะหายไป

 

            ยุนโฮค่อยๆบรรจงเช็ดเมคอัพบริเวณดวงตาของอีกคนออกช้าๆจนสะอาดหมดจดไล่จากข้างซ้ายมาข้างขวา

 

ยุนโฮผละออกไป คงเอาสำลีไปทิ้ง แต่ทันใดนั้นเองซอกวอนสัมผัสได้ถึงน้ำหนักตัวทั้งหมดของยุนโฮที่โถมใส่เขา มือของยุนโฮกำที่ชายเสื้อด้านหลังของเขาแน่น ยุนโฮฝังใบหน้าลงกับซอกคอของซอกวอนแล้วปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปเรื่อยๆ

 

            ซอกวอนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น กดสันจมูกลงกับขมับของคนในอ้อมกอด

 

            “มันไม่เป็นไรยุนโฮพูดขึ้น "ฉันจะไม่เป็นไร... นายจะไม่เป็นไรยุนโฮเว้นวรรคกลืนก้อนสะอื้นกลับลงไปก่อนพูดต่อ

 

            เราจะไม่เป็นไร

 

            ในความเงียบนั้น ยุนโฮและซอกวอนต่างได้ยินเสียงร้องไห้ของกันและกัน เสียงร้องไห้ที่คงไม่มีใครได้ยิน นอกเสียจากเขาทั้งสองคน

 

 

x

 

 

            ยุนโฮย้ายออกจากหอไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว

 

            ซอกวอนนั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว ทิ้งสายตามองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย

 

            เมื่อคืนนี้เขาไม่ได้นอน

 

            เขาช่วยยุนโฮเก็บของ นั่งคุยกับยุนโฮ ก่อนจะมาจบที่นอนกอดกันบนโซฟาในห้องนั่งเล่น สัมผัสกันไปมาที่ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่ากอดหรือจับมือ

 

            เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า

 

            เขายืนมองแผ่นหลังของยุนโฮในขณะที่ยุนโฮกำลังใส่รองเท้า ขนาบข้างด้วยกระเป๋าเดินทางของเจ้าตัวเอง

 

            “เจอกันนะยุนโฮพูดเมื่อใส่รองเท้าเสร็จ ยืนขึ้น หันมายิ้มให้เขาก่อนเดินเข้ามาใกล้

 

            เป็นเพราะซอกวอนยืนอยู่บนพื้นยกระดับของตัวห้องในขณะที่ยุนโฮยืนอยู่บริเวณชานพักด้านหน้าที่เตี้ยกว่าที่ที่เขายืนอยู่จึงทำให้ยุนโฮสูงเพียงปลายจมูกเขาเท่านั้น

 

            ยุนโฮเขย่งเท้า ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนซอกวอนได้กลิ่นโคโลญจ์ ck one ที่ยุนโฮใช้เป็นประจำ ยุนโฮหยุดชะงักไปเล็กน้อยเหมือนลังเลแต่สุดท้ายเขาก็กดจูบลงไปบนมุมปากของซอกวอนเบาๆ หมุนตัวกลับมาหยิบกระเป๋าที่วางอยู่แล้วเดินออกจากห้องไป

 

            เสียงปิดประตูดังขึ้น

 

            มีเพียงซอกวอนที่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

 

 

 

 

            และกลิ่น ck one ของยุนโฮที่ยังคงอวลอยู่ตรงปลายจมูกเขา

 

 

x

 

 

            บ่ายสองโมงครึ่งในวันเดียวกัน ซอกวอนพึ่งจะเข้าบริษัท

 

            เขาควรจะตั้งใจมากกว่านี้ ยิ่งรอบสุดท้ายของแบทเทิลกำลังจะมาถึง เขาควรจะทุ่มเทกับมันให้มากกว่านี้...

 

            ซอกวอนเดินตรงไปที่บริเวณห้องซ้อมของเทรนนี่ทันที เปิดประตูทุกห้องที่เดินผ่านเพื่อตามหายุนโฮ และการตามหาของเขาจบลงที่ประตูบานที่หก

 

            ยุนโฮกำลังซ้อมเต้นอยู่ตอนที่เขาเปิดประตูเข้าไป

 

            ยุนโฮคงรู้ว่าเขาต้องการคุยด้วย จึงจัดการปิดเพลงแล้วขอเวลาคนอื่นเพื่อออกมาคุยกับเขาด้านนอก

 

            พวกเขาจบลงที่ระเบียงหนีไฟชั้นห้าของบริษัท สถานที่ที่พวกเขามักจะหนีมาพักเหนื่อยด้วยกันเสมอ

 

            “ไม่ซ้อมหรอ จะรอบแบทเทิลอยู่แล้วนะยุนโฮตัดสินใจพูดก่อน สองมือซุกลงในกระเป๋ากางเกงเอนหลังพิงกำแพงอิฐที่เริ่มทรุดโทรมไปตามกาลเวลา

 

            ซอกวอนยืนพิงอยู่ข้างๆยุนโฮ ต่างกันแค่แขนทั้งสองข้างของเขาอยู่แนบกับลำตัว และมือสองข้างของเขากำลังค่อยๆกำเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ

 

            “ฉันทำไม่ได้ซอกวอนตอบเข้าเรื่องทันที ยุนโฮเลิกคิ้ว หันมามองซอกวอนอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าตัวพึ่งพูดออกมา

 

            “ทำไม่ได้?”

 

            “ฉันเคยคิดว่าโนเมอร์ซี่คือทุกอย่าง คือความฝัน คือความสำเร็จ คือชีวิตซอกวอนเงยหน้าขึ้น เหม่อมองท้องฟ้าสีขะมุกขมัว แต่มันไม่ใช่” 

 

            “โนเมอร์ซี่เคยเป็นความฝันของฉันยุนโฮพูดบ้าง "เคยเป็นความสำเร็จและเคยเป็นชีวิตของฉัน... แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วล่ะ มันก็แค่เคยเป็น

 

            “...” ซอกวอนเงียบ รอฟังสิ่งที่ยุนโฮจะพูดต่อ

 

 

 

 

            “ฉันไม่มีโอกาสนั้นแล้ว

 

            “มันไม่ใช่ทุกอย่างของฉันอีกต่อไปแล้วทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน

 

            “...” ยุนโฮเลือกที่จะเงียบและหันหน้าไปทางอื่นแทน ถึงเขาจะไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายแต่ก็คงพูดอย่างเต็มปากไม่ได้ว่าไม่รู้สึกอะไรเลยเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ 

 

            มันไม่ใช่ทุกอย่างของฉันอีกแล้วเพราะนายต่างหากคือทุกอย่างของฉัน

 

 

            ความฝัน ความสำเร็จ ชีวิต

 

            ความฝันของเขาไม่ได้ประกอบด้วยการที่เขาได้เดบิวต์

            ความสำเร็จที่เขาต้องการไม่ใช่รางวัลที่การันตีความสามารถมากมาย

            ชีวิตของเขา เขายังคงยืนอยู่ตรงนี้ เป็นชเวซอกวอนได้ไม่ใช่แค่เพราะครอบครัว

 

            ความฝันของเขาคือการที่เขาได้เดบิวต์พร้อมยุนโฮ

            ความสำเร็จสำหรับเขาไม่ใช่รางวัลมากมายที่ได้รับ แต่มันคือรางวัลที่เขาจะได้รับพร้อมกับยุนโฮ

            ชีวิตของเขา นอกจากครอบครัวที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูมาก็มียุนโฮที่คอยเป็นแรงผลักดันและเป็นคนที่พยุงเขาขึ้นมาในวันที่เขาล้ม

 

            โนเมอร์ซี่ไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิตเขา โนยุนโฮต่างหากทุกอย่างในชีวิตเขา

 

 

 

 

end

           

           

 

แก้แล้ว นี่คือผ่านการรีไรท์ตอนมีสติมาแล้ว หลังเมื่อวานลงฟิคตอนตีสอง 

ถ้าอ่านตรงไหนละยังแปลกๆก็บอกได้นะคะ

จะลองแก้ดูถ้าแก้ได้ ฮื้อ

พยายามเขียนให้เป็น ซอกวอน pov แต่ไม่สำเร็จ มันไม่เชิง pov หมดอะ มีปนๆบ้าง

ไว้จะลองหัดไปเรื่อยๆ ;-; 

ถ้ายังมีแรงจะลองเขียนพาร์ทของน้องยุนโฮมาลงบ้าง แง่ก

เนื้อเรื่องพาร์ทนี้ไม่เกี่ยวกับ latibule นะ อันนั้นคือหลังนมซจบ

แต่เรื่องนี้เป็นระหว่างยังแข่งนมซอยู่ โอเคนะ ไม่งงนะ ; - ; 

#vipashortfic 

เจอกันใหม่เมื่อทุกอย่างอำนวยค่ะ คริ

。SYDNEY♔
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #13 theMaomps [มะอ๋อม] (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 20:54
    ซอกวอนคือทั้งชีวิตของเรานะ ;_;
    อ้าวผิด รักค่ะ รักเรื่องนี้ ไม่รู้ทำไมซอกวอนยุนโฮถึงน่ารักกันขนาดนี้ไม่รู้ ไรเตอร์แต่งดีมากค่ะ อธิบายเป็นคำพูดไม่ออกแล้ว ยังไงซะทั้งสองต่อให้มีอะไรแยกเขาจากกัน ก็ไม่ทำให้เลิกรักกันได้หรอกเนอะ งือ
    #13
    0
  2. #10 m.zslt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 23:22
    ฮื้ออออออออออออออ คู่เพ่ือนรักคนซี้นี่ชอบนะ 555555555555555555555555  แบบอืมเศร้าจุง แต่แบบก็น่ารัก ความเข้าใจล้วนๆเลยนะ พูดละก็เสียใจที่เมนที่เล็งไว้แต่แรกไม่ได้เด ไม่เป็นไรนะยูนโฮ เห้อมมมมมมม
    #10
    0
  3. #8 SugarMark (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 15:49
    น้ำตาหยดเลย เห้อมมมม น้องเข้มแข็งมากจริงๆ คำพูดก็ดี๊ดีทั้งตัวจริงและในฟิค วางตัวดีอ่ะชอบนาง ฮือออออ มีจุ๊บซอกวอนก่อนด้วยวุ้ย5555
    #8
    0