คัดลอกลิงก์เเล้ว

' drama ' . linong ft. nielong . หลินอง ft. เนียลอง .

โดย 12dz

เขาเห็นมันมาตั้งแต่ต้นนั่นแหละ ความรักอันแสนสุขขององซองอูและคังแดเนียล - ไลควานลิน 2017

ยอดวิวรวม

929

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


929

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


41
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.ย. 61 / 20:35 น.
นิยาย ' drama ' . linong ft. nielong . Թͧ ft. ͧ . ' drama ' . linong ft. nielong . หลินอง ft. เนียลอง . | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

' drama ' 

linong ft. nielong






inspiration -

Primary - Drama (Feat. Kim Sung-Kyu)

https://youtu.be/2zmjClEXFZw




twitter - @_duodecim




---------------------------------------------------------------------------------------
109xgc

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.ย. 61 / 20:35


Drama.

Lai Kuanlin x Ong Seongwu ft. Kang Daniel x Ong Seongwu

2,556 words.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาเห็นมันมาตั้งแต่ต้นนั่นแหละ

ความรักอันแสนสุขขององซองอูและคังแดเนียล

 

 

 

 

 

มันเริ่มมาจากวันแรกที่องซองอู คนที่เห็นเขาเป็นเหมือนลูกน้อง บอกกับเขาว่า

 

พี่ว่าพี่ชอบมันว่ะ

 

 

 

อ่า

 

มันเป็นคำพูดเจ็บสุดๆสำหรับเขาเลยรู้รึเปล่า

 

 

เขาจำได้เพียงว่าตนเองเงียบไปสักพักก่อนที่พี่ซองอูคนนั้นจะนั่งเล่าเรื่องราวของคนที่ชื่อคังแดเนียลให้ฟัง หมอนั่นเป็นคนดังของมหาลัยที่พี่ซองอูเรียนอยู่ สองคนนั้นเจอกันในเซควิชาเลือกวิชานึงที่พี่ซองอูเลือกๆไปอย่างนั้นเพราะไม่รู้จะเรียนอะไร และถ้าถามว่าพวกเขามาคุยกันได้ยังไง ก็ไม่ยากหรอก

 

ทำงานกลุ่มเดียวกันไง

 

ก่อนที่นั่นจะทำให้เขานึกหน้าคนๆนึงขึ้นมาในสมอง เพื่อนคนนึงที่เคยมารับพี่ซองอูที่บ้าน เจ้าของใบหน้าคมที่หล่อเหลาจนเขาที่เจอครั้งแรกนั้นงงว่ามารู้จักกับพี่ซองอูได้ยังไง ในตอนนั้นเขาทำได้เพียงมองพี่ซองอูเดินขึ้นรถคันนั้นไปขณะที่เขายืนอยู่ที่ระเบียงบ้านของตนเองโดยที่ไม่ได้คิดอะไร

 

แต่ตอนนี้

 

เขาล่ะอยากจะย้อนกลับไปตีตัวเองที่ปล่อยให้พี่ซองอูไปกับพี่คนนั้นซะจริงๆ

 

ถึงจริงๆแล้วเขาจะไม่มีสิทธิ์จะไปทำอะไรก็เถอะ

 

 

 

 

 

 

และก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขากลายเป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ของพี่ซองอูไปเสียแล้ว พูดถึงแล้วก็อยากจะตีตัวเองอีกสักหลายๆทีที่ดึงตนเองเข้ามาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ การนั่งฟังองซองอูพูดถึงคังแดเนียลด้วยใบหน้าที่มีความสุขแบบนั้นน่ะ ให้ตายเถอะ ไม่รู้จะบรรยายอะไร


ไม่รู้ว่าเขานั่งนับเลขในใจไปกี่ครั้งเวลานั่งฟังเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น

 


ตั้งแต่ตอนที่คังแดเนียลทักองซองอูในแชทแยกครั้งแรก

 


ตอนที่อีกฝ่ายขอให้องซองอูคอลไปเพื่อสอนการบ้านวิชาที่เรียนด้วยกัน

 


ตอนที่คังแดเนียลชวนองซองอูไปกินข้าวด้วยกันครั้งแรก

 


ตอนที่คังแดเนียลมาส่งองซองอูถึงหน้าบ้าน

(และแน่นอนข้อนี้เขาได้เห็นแบบเรียลไทม์ต่อหน้าต่อตาซะด้วย จากระเบียงบ้านของเขาเอง ที่เก่าที่เดิม)

 


หรือจะเป็นตอนที่คังแดเนียลทำอะไรอีกมากมายล้านแปดให้องซองอู

 

 


ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองนั่งทนฟังไปได้ยังไงตั้งหลายเดือน รวมถึงการเป็นที่ปรึกษาที่ดีตลอดหลายเดือนนั้นด้วย ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีอะไรขนาดนั้นหรอกนะ แต่ถ้าพี่ซองอูมีความสุข มันก็น่าจะดีไม่ใช่รึไง


เพราะงั้นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเขาตลอดมา ก็คงจะเป็น ความสุขขององซองอู นั่นแหละ

 


ยังไงมันก็เป็นหน้าที่ของเขา

 


 

 

 

 

หลินจะปกป้องความสุขของพี่ชองอูเอง

แน่ใจหรอเรา

แน่นอนอยู่แล้ว!’

เด็กเพ้อเจ้อ ตัวนิดเดียวจะทำไรได้

ก็รอโตก่อนดิ

 

 

 

 

 

วันนั้นเป็นการเจอกันแบบซึ่งๆหน้าครั้งแรกของเขากับคังแดเนียล ไม่สิ พี่แดเนียลตั้งหาก เราพบกันครั้งแรกที่ห้องนั่งเล่นในบ้านของพี่ซองอู ในขณะที่เขาหอบการบ้านมาให้พี่ซองอูสอนตามที่นัดกันเอาไว้ เขายกมือไหว้คนที่ไม่ใช่เจ้าของบ้านหนึ่งทีก่อนที่พี่ซองอูจะแนะนำชื่อของพี่คนนั้นให้รู้จัก


 ซึ่งก็เป็นอย่างที่เขาคิด พี่คังแดเนียลคนนั้น หล่อกว่าที่มองเห็นไกลๆจากระเบียงตอนนั้นตั้งเยอะ ในที่สุดก็ได้เจอหน้ากันตรงๆสักที ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าตัวเองรู้จักพี่คนนี้จากคำพูดของพี่ซองอูมาตลอดก็เถอะ

 


อ่า พูดแล้วก็เข้าตัวเอง

 


วันๆนั้นผ่านไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ได้คนสอนการบ้านเพิ่ม ทั้งๆที่เขาไม่ได้จะต้องการเท่าไหร่ แค่สนิทกันกับพี่แดเนียลคนนั้นจากเรื่องเล่าของพี่ซองอูก็แย่แล้ว เขาไม่ได้อยากจะญาติดีกับตัวจริงอีกหรอกนะ


เอาจริงๆการนั่งอยู่ท่ามกลางสองคนนี้เนี่ย เขารู้สึกยิ่งกว่าฝุ่นเสียอีก นัยน์ตาของของพี่ซองอูที่มองพี่อีกคนที่กำลังมองหนังสือเรียนของเขาอีกที รอยยิ้มของพี่ซองอูที่ถูกส่งไปให้พี่คนนั้นต่อหน้าต่อตาเขา

 


เขาล่ะอยากจะปลิวหายไปไกลๆ

 


พึ่งจะเข้าใจคำว่าอกหักชัดๆก็ตอนนั้นเลยล่ะ

 

 


 

 

 

และแน่นอน ความรักของสองคนนั้นดำเนินไปข้างหน้าเรื่อยๆยิ่งกว่าเส้นตรง รวมถึงเขาที่ก็ยังคงเป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์นั่นอยู่เหมือนเดิม ถึงแม้ว่าช่วงนี้จะไม่ค่อยมีเรื่องอะไรมาเล่าให้เขาฟังเท่าไหร่ก็เถอะ ยังไงในใจของเขาก็ยังแอบแช่งอยู่เล็กๆให้เลิกกันอยู่ดี แต่พอมองหน้าพี่ซองอูแล้ว เขาก็รู้หรอกว่าตัวเองน่ะมันเป็นได้แค่น้องข้างบ้านเท่านั้นล่ะ มากกว่านี้น่ะ มันได้ที่ไหนกัน

 


แต่ก็

ท่ามกลางเส้นตรงที่เคลื่อนไปข้างหน้านั่นน่ะ เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามันก็มีอะไรที่แปลกไปอยู่เหมือนกันในช่วงนี้

 


อย่างแรก พี่แดเนียลคนนั้นไม่ค่อยได้มาส่งพี่ซองอูที่บ้านแล้วในช่วงหลัง นั่นมาจากการสังเกตการณ์ของเขาเองจากระเบียงที่เดิมในตอนมืด ซึ่งเมื่อเขาเอ่ยถามพี่ซองอูออกไป พี่คนนั้นก็ตอบกลับมาเพียงว่า ช่วงนี้เนียลยุ่งน่ะ ไม่มีอะไรหรอก

 


อย่างที่สอง พี่ซองอูเริ่มโทรเรียกเขาไปหาที่บ้านบ่อยยิ่งขึ้น มันบ่อยยิ่งกว่าช่วงแรกที่พี่ซองอูเล่าเรื่องคังแดเนียลกรอกหูเขาทั้งวันทั้งคืนว่าพี่คนนั้นเป็นคนดีขนาดไหน หล่อขนาดไหน เรียนเก่งขนาดไหน แล้วก็.. ให้ตายเถอะ ช่างหัวพี่แดเนียลคนนั้นไป อย่างที่เขาบอก ว่ามันบ่อยขึ้น และคังแดเนียลคนนั้นก็อยู่ในบทสนทนาของเราน้อยลงเสียด้วย


พี่ซองอูไม่ค่อยพูดถึงพี่คนนั้นให้เขาฟังอีกแล้ว ซึ่งเขาก็แอบรู้สึกดีที่ไม่ต้องฟังเรื่องเล่านั้น แต่ยังไงมันก็แปลกอยู่ดี พี่ซองอูจะพูดมันออกมาเมื่อเขาเอ่ยถามถึง และสามารถเปลี่ยนเรื่องเพื่อดึงเขาออกจากท๊อปปิคนั้นได้อย่างรวดเร็วโดยที่บางครั้งเขาก็ไม่รู้ตัว

 


อย่างที่สาม พี่ซองอูร่าเริงเกินไป สำหรับข้อนี้มันอาจจะน่างงไปสักหน่อย แต่มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ องซองอูคนนั้นแอคทีฟเกินปกติ พี่ซองอูหัวเราะแม้แต่กับมุกตลกดาษดื่นในทีวี ทั้งๆที่มันไม่น่าขำเลยสักนิด เขามักเรียกผมไปช่วยทำรายงาน หรือแม้แต่การบ้านทั้งๆที่เดดไลน์ยังอยู่อีกยาวไกล ซึ่งพอเขาเอ่ยท้วง พี่ซองอูก็ได้แต่บอกกลับมาว่า เรียนหนังสือน่ะก็ต้องขยันไม่ใช่รึไง ไหนควานลินมีการบ้านให้พี่ช่วยสอนรึเปล่า

 


ให้ตายเถอะ

 


คังแดเนียลคนนั้นทำอะไรพี่ซองอูกันแน่

 

 

 

 

 


และเมื่อเขาพยายามจะทวงคืนความปกติขององซองอูคืนมา เขาก็ได้พบว่า สองคนนั้นคืนดีกันเรียบร้อยแล้ว โดยที่เขาไม่ต้องทำอะไรเลย

 


ให้ตายเถอะ

 


เขาต้องพูดให้ตายเถอะอีกสักกี่ร้อยล้านรอบกันนะ

 


 

แล้วพี่ซองอูก็ยิ้มให้เขาเหมือนดั่งเช่นเคย พร้อมกับเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟัง ตั้งแต่การทะเลาะอันแสนใหญ่โต ความรู้สึกของพี่ซองอูในตอนนั้น จังหวะตอนที่คังแดเนียลคนนั้นกลับมาง้อ รวมถึงการแก้เครียดด้วยการชวนเขามาที่บ้านหรือออกไปข้างนอก

 


ก็อย่างที่เขาเคยบอกนั่นแหละ

 


ตัวเองน่ะมันเป็นได้แค่น้องข้างบ้านเท่านั้นล่ะ

 


ชัดเจนยิ่งกว่าคลิป 4K ในยูทูปซะอีก

 

 

 

 


 

เรื่องราวของของคังแดเนียลและองซองอูยังคงผ่านหูของเขาอยู่เสมอโดยที่ไม่ต้องร้องขอจากปากของพี่ซองอูเอง พี่ซองอูชอบมานั่งบ่นให้เขาฟังเรื่องความฮอตของคังแดเนียล ซึ่งเขาก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ ถ้านึกไปถึงความดังในมหาลัยหรือใบหน้าหล่อๆที่เขาก็เจออยู่บ่อยๆ

 

และแน่นอนถึงจะมาบ่นให้เขาฟังบ่อยๆ แต่ความเชื่อใจในตัวพี่แดเนียลคนนั้นของพี่ซองอูก็เต็มเปี่ยม มันเต็มเปี่ยมจนเขาหมั่นไส้และอยากจะขอต่อยไอ้พี่แดเนียลคนนั้นสักที



อยากจะต่อยให้หน้าหล่อๆนั่นให้พังไปข้างนึง เอาให้มันตายไปเลย

 


ซึ่งเขาก็เกือบจะได้โอกาสนั้นแล้วจริงๆ ถ้าแดฮวีเพื่อนที่โรงเรียนของเขาไม่ห้ามเอาไว้ก่อน

 

 


วันนั้นเป็นเย็นวันศุกร์หลังเลิกเรียนธรรมดาๆวันนึง ที่เขาออกมาเดินห้างเป็นเพื่อนแดฮวี เพราะเพื่อนตัวดีอยากจะมาซื้อของขวัญให้แฟนสุดที่รักของมัน เราเดินเข้าไปในร้านกิ๊ฟช้อปธรรมดาที่มีสารพัดของมากมายให้เลือกสรร แดฮวียืนเลือกกล่องดนตรีที่วางอยู่บนชั้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเรียกให้เขาช่วยเลือก เขาชี้กล่องดนตรีอันที่คิดว่าดีที่สุด ก่อนจะละสายตาจากชั้นวางสินค้า ไปเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ควรเห็นเข้า


แผ่นหลังอันแสนคุ้นเคยที่เขาเคยเห็นผ่านระเบียงบ้านของเขา มือหนาที่กำลังหยิบตุ๊กตาหมีไปหยอกล้อกับผู้หญิงอีกคนที่อยู่ด้วยกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของคนทั้งคู่คงเป็นภาพที่น่ารักของใครที่เดินผ่านไปผ่านมา 


แต่สำหรับเขา เขากำลังคิดถึงรอยยิ้มหวานของใครอีกคนนึง มือของเขากำแน่นโดยที่ตนเองก็ไม่รู้ตัว เสียงภายในหัวของเป็นเสียงพูดของพี่ชายผู้เป็นที่รัก เสียงหวานที่กำลังเล่าเรื่องราวของใครอีกคนอย่างมีความสุข รอยยิ้มของพี่คนนั้นที่เขาอยากได้และใฝ่หา แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นมาเสมอเมื่อเล่าเรื่องของบุคคลที่สามคนนั้นเท่านั้น


 

ไอ้คังแดเนียลคนนั้น!!

 


เขากำลังจะเดินพุ่งเข้าไปหาไอ้พี่คนนั้นด้วยความโกรธ แต่ก็ต้องหยุดลงเพราะโดนแดฮวีรั้งแขนเอาไว้ 


แดฮวีลูบแขนของเขาขึ้นลงช้าๆเพื่อให้เขาเย็นลง เขายืนนิ่งอยู่แบบนั้นในขณะที่จ้องมองไปยังหญิงชายคู่เดิมที่กำลังจะเดินออกจากร้านไป ฝ่ายหญิงควงแขนไอ้คังแดเนียลคนนั้นเดินไป สองคนนั้นเดินแนบชิดกันมากเสียจนเขากำหมัดแน่นซ้ำๆ ตัวของเขาสั่นไปหมด ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ในขณะที่หูก็พยายามฟังคำบอกของแดฮวีว่าให้ใจเย็นๆ อย่าใช้กำลังอะไรเทือกนี้ๆ

 


แต่อยู่ๆในใจของเขาก็ฉุกคิดขึ้นมา ว่าถ้าเขาต่อยไอ้พี่คนนั้นไปจริงๆ องซองอูจะว่ายังไงกันนะ?

 

 

 

 


 

และดูก็เหมือนว่า ดีแล้วละที่ไม่ได้ต่อยไป


 

เขาเล่าเรื่องที่พึ่งพบเจอที่ห้างให้องซองอูฟังด้วยน้ำเสียงร้อนรน ตรงข้ามกับอีกฝ่ายที่ยังคงจดจ้องโน๊ตบุ๊คทำงานไปและก็ อืม อ่อ หรอ งั้นหรอ ใส่เขาตั้งแต่เริ่มเล่าจนจบเรื่อง


 

ก็ในเมื่อเจ้าของเรื่องเขาไม่แม้แต่จะสนใจที่จะฟังมันด้วยซ้ำ

 


อยู่ๆเขาก็รู้สึกโมโหขึ้นมาอีกครั้งไม่ต่างกับตอนที่อยู่ที่ห้าง เขาอยากจะจับองซองอูขึ้นมาเขย่าตัวแล้วถามว่าพี่ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ แฟนทำผิดขนาดนี้แล้วยังอยู่เฉยได้อีกหรอ ซึ่งแน่นอน ทั้งหมดที่เขาพึ่งเอ่ยไปมันไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆสักอย่าง 


มันเป็นเพียงแค่เขาที่นั่งนิ่งอยู่ตรงข้ามกับองซองอูที่มีเพียงโน๊ตบุ๊คขวางกั้น เขาถอนหายใจออกมาเสียงดังแข่งกับเสียงแป้นพิมพ์ที่ดังต๊อกแต๊กขององซองอู นัยน์ตาของพี่คนนั้นยังคงจับจ้องกับจอโน๊ตบุ๊คนิ่ง เขาพิงลงไปกับเก้าอี้ก่อนหลับตาแน่นพยายามจะทำใจให้เย็นลง พยายามคิดสรรหาบทสนทนาที่ดีกว่านี้เพื่อที่จะพูดกับพี่ซองอู

 


แต่ดูเหมือนว่าจะช้าไปหน่อย

 


เขาได้ยินเสียงสะอื้นของใครอีกคนภายในห้อง ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาพบกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของพี่ซองอู มือเรียวนั้นวางค้างไว้บนแป้นพิมพ์ ส่วนนัยน์ตาคู่เดิมคู่นั้นก็ยังคงจ้องที่จอนั่น หากแต่สายตาที่เคยว่างเปล่าตอนนี้กลับกลายเป็นเจ็บปวด 


เขาทำได้เพียงลุกขึ้นจากที่นั่งของตนเองแล้วเดินเข้าไปหาองซองอูใกล้ๆ พี่ชายคนนั้นมองตามการเดินของเขาจนกระทั่งเขาหยุดลงตรงหน้า ใบหน้าที่โตกว่าซุกลงที่หน้าท้องของเขา แขนคู่นั้นที่เคยถูกใช้กอดปลอบเขาตอนประถมกำลังกอดเอวของเขาแน่น เสื้อนักเรียนของเขาโดนพี่ซองอูกำจนยับไปหมด เขาใช้ฝ่ามือของตนเองลูบผมที่ดำขลับนั่นช้าๆเพราะไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไร

 


เขาไม่เคยเห็นพี่ซองอูเป็นแบบนี้เลย สาบานได้


 

พี่ชายในอ้อมกอดพูดอะไรสักอย่างอู้อี้ไม่ได้ศัพท์ จนเขาไม่สามารถจับความอะไรได้มากนัก แต่สิ่งที่เขาได้ยินชัดที่สุดเห็นจะเป็น

 

 


รักแดเนียล พี่รักแดเนียล


 

‘…’

 


 

อ่า

 


ให้ตายเถอะ

 


เขาล่ะหมดคำพูดเลยจริงๆ

 


จนกระทั่งเขาเองก็รู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลออกมาจากหัวตาของตนเอง แล้วรีบเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

 


แล้วทุกอย่างก็ดำเนินไปราวกับว่าค่ำคืนนั้นไม่เคยเกิดขึ้น


 

องซองอูบอกกับเขาว่าพี่เขารู้เรื่องทุกอย่างอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่เขาจะเล่าให้ฟังในคืนนั้นเสียอีก ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาประมวลผลได้ว่าผู้หญิงคนนั้นที่เขาเจอก็อาจจะไม่ใช่คนแรกเช่นกัน พี่ซองอูเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง จนเขาอยากจะตะโกนใส่หน้าองซองอูดังๆ พร้อมกับชี้นิ้วสั่งให้ไปเลิกกลับคังแดเนียลเดี๋ยวนี้

 

แต่พอเห็นรอยยิ้มขององซองอูที่ส่งมาให้เขาราวกับว่าความผิดของคังแดเนียลคนนั้นเป็นเพียงการพูดถึงดินฟ้าอากาศธรรมดาทั่วไป เขาก็ทำได้เพียงกลืนคำพูดเหล่านั้นกลับลงไป


 

ให้ตายเถอะ

 


นั่นเป็นเพียงวลีที่เขาพูดออกไปแทน

 


พร้อมกับเสริมอีกไปว่า

 

 


พี่อยากจะทำอะไรก็ทำ แต่จำเอาไว้นะ ผมยังอยู่ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk

มากันสั้นๆค่ะ ไม่ได้แต่งฟิคมาพักนึง ไม่รู้สำนวนจะแปลกๆรึเปล่า

ในส่วนของแพร์ริ่งนั้นก็ แบบว่าพอแต่งๆไปอยู่ๆเราก็คิดหนักเลยค่ะ 555555555

พึ่งได้ลองมาจับสองคู่นี้เป็นครั้งแรก ปกติเป็นคนอ่านอย่างเดียวค่ะ

สำหรับเรื่องนี้ก็เป็นเนื้อเรื่องในมุมของน้องควานลินคนเดียวนะคะ ไม่มีใครอื่นเลย แถมยังไม่เอ่ยชื่อควานลินน้อยมากๆ

แรงบัลดาลใจก็มาจากเพลง drama ของที่พี่ซองกยูไปร้องให้ primary เลยค่ะ ชอบเพลงนี้มาก

ความหมายก็จะคล้ายๆในฟิคนิดนึง รึเปล่านะ 55555555555

ยังไงก็ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ รักนะคะคังแดเนียลคนนั้น

รักคนอ่านด้วยค่ะ

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 12dz จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 กันยายน 2561 / 14:54

    ตัดจบได้แบบ ฮรือออออออ ขอแบบนี้อีกเยอะๆได้มั้ยคะะะ

    #4
    0
  2. #3 ถังไป๋อิน. (@nanafin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 12:22
    งื้ออออ อีพี่แด๊นนนนน
    #3
    0
  3. #2 luntimarr (@princesxbell) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 04:27
    หลินเลือกพี่สิ555555จะไม่ทำให้หนูต้องช้ำใจ
    #2
    0
  4. วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 01:34
    คังแดเนียลคนนิสัยไม่ดี!! จะยกซองอูให้น้องหลินจริงๆแล้ว ซองอูหันมารักหลินเถอะ น้องรักซองอูมากนะ ;-;
    #1
    0