กรงรักมายาหัวใจ

ตอนที่ 23 : รักจนวันตายและตกหลุมรักอีกครั้ง (ลงรวบ 2 ตอน) แก้ภาพประกอบจัดหน้า 3 ครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ส.ค. 56

กระหืดกระหอบเข้าเน็ตอัพนิยาย ในเวลาเกือบเที่ยงคืนพอดี กว่าจะอัพสำเร็จ คาดว่าคงเลยเที่ยงคืน ต้องขออภัยที่ทำให้รอนาน ขัดข้องทางเทคนิคเล็กน้อย





 

                ตรงขอนไม้มีอะไรวางโดดเด่น หญิงสาวชะลอฝีเท้าผ่อนแรงวิ่ง และหยุดลง มองเจกันสีขาวมีลายหัวใจคู่สีแดง มีดอกกุหลาบสีเดียวกันปักอยู่เพียงแค่ดอกเดียว มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าขึ้นมา มีการ์ดใบเล็กผูกอยู่ตรงก้าน ปาริสาเปิดอ่านพบข้อความ

 

        ดอกกุหลาบเพียงดอกเดียว หมายถึง รักแรกพบ

 

                ร่างบางยิ้ม วางแจกันไว้ที่เดิมหยิบติดมาเพียงแต่ดอกไม้ ห่างออกไปอีกระยะหล่อนกลับพบว่ายังมีดอกกุหลาบสามดอกวางเรียงไว้บนหมอนรูปหัวใจ หญิงสาวย่อตัวนั่งข้างกัน เอื้อมฉวยกระดาษเนื้อแข็งสีชมพูขอบขาว หลังจากอ่านจึงรวบกุหลาบส่วนกระดาษข้อความหย่อนลงกระเป๋าเสื้อ

 

        มอบกุหลาบสามดอก อยากบอก ฉันรักเธอ

 

        ใบหน้านวลประกฎรอยแดงสองแก้ม ขณะก้มลงสูดกลิ่นความหอมของกลีบบอบบางคงจะสีเดียวกับหัวใจของผู้ชายแสนโรแมนติก ยังไม่ทันถึงไหนปาริสาต้องกรอกตามองฟ้า หล่อนกำลังจะสำลักความสุขเกือบกระอักตาย ถ้าเขายังไม่เลิกทำแบบนี้

 

        ดอกกุหลาบเก้าดอกมัดพันไว้ด้วยสายโซ่เล็กๆ กับข้อความ

        เราสองคนจะรักกันตลอดไป

        ปาริสาเดินน้ำตาซึม ในมือตอนนี้มีดอกกุหลาบนับรวมแล้วสิบสามดอก หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยชอบเลขนี้เท่าไหร่นัก เขาว่ากันว่าเป็นเลขอาถรรพ์ ราวกับเขามีดวงตาที่สามค่อยสอดส่องเฝ้ามอง เป็นเหมือนเส้นโลหิตเชื่อมต่อมายังหัวใจของหล่อน ตรงหน้าขณะนี้บนโต๊ะกลมตัวเล็กมีอ่างแก้วขนาดคนเดียวโอบรอบภายในมีช่อดอกกุหลาบ ด้านนอกมีกระดาษติดไว้

 

        กุหลาบ 99 ดอก รู้ไว้เถอะคนดี ว่าพี่จะรักเธอจนวันตาย

 

       หญิงสาวหัวเราะทั้งน้ำตา เจ้าริซ่าแลบปลายลิ้นอุ่นเลียแก้มปลอบใจ หล่อนหยิบช่อดอกไม้มาถือรวมไว้

        “ริสาไม่มีมือพอจะถือแล้วนะคะ ถ้าพี่ไม่เลิกทำแบบนี้” หล่อนบ่นกับลม ราวจะหวังให้หอบคำพูดไปถึงเขา “หรือจะให้ริสาทิ้งหมา” เจ้าริซ่าร้องครางประท้วงอย่างประจวบเหมาะเหมือนฟังเข้าใจภาษามนุษย์

 

        “พูดเล่นหรอกจ้ะ” คนบ่นรีบปลอบหมา “เอ...หรือจะทิ้งคนให้หมาแทน”

 

        บ๊อก! มันเห่าเหมือนยินดีกับคำตอบ

        ทางเดินโรยดอกกุหลาบยังคงทอดยาวเหมือนไม่สิ้นสุด หญิงสาวชักอยากรู้ว่าเขาทุ่มทุนใช้ดอกไม้พวกนี้เป็นจำนวนเท่าไหร่ นึกแล้วก็อดเสียดายไม่ได้ สิ่งสวยงามขณะมองเห็นตอนนี้ ใช้เวลาไม่นานคงสลายหมดค่าชวนมอง ทว่าสำหรับปาริสาหล่อนจะจดไว้ในความทรงจำค่าของมันคือ...นิรันดร์

 

        คงไม่มีงานอีเว้นท์หนุ่มแจกดอกไม้ให้เห็นอีก เพราะสองข้างทางไร้วี่แววสิ่งใดให้ประหลาดใจ จนกระทั่งห่างออกไปราวไม่เกินสามร้อยเมตร มีบางอย่างอยู่ตรงนั้น ปลายทางสิ้นสุดของกลีบกุหลาบ เต้นท์ทรงปิรามิดว่างเด่น ผ้าระบายลูกไม้สีขาวประดับ ทั้งสามด้านมีผ้าขาวบางทิ้งชายจรดพื้นหญ้า กำลังโบกสะบัดพลิ้วไปกับสายลมพัดโชยเบา เก้าอี้โต๊ะกลมสีขาวทำจากไม้เข้าชุดอยู่ตรงกลางด้านใน มีหญิงแปลกหน้าล่วงวัยกลางคนยืนขนาบกับเด็กหญิงวัยรุ่นผมสีแดงเพลิง

 

        “ยินดีต้อนรับจ้ะ” หญิงแปลกหน้าร่างท้วมค่อนข้างเจ้าเนื้อเส้นผมสีขาวบรอนซ์ กล่าวเป็นภาษาไทยฟังแปร่งหู “เธอสวยกว่าที่คิดเสียอีก จริงไหม” หล่อนหันไปถามเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้าง

 

        “โอ้ สวยมากค่ะ” เด็กสาวตอบก่อนจะรัวลิ้นเป็นภาษาถิ่น “ถ้าส่งไปประกวดนางงามไร้มันฝรั่งคงได้ตำแหน่ง เบื่อแม่ริซซี่คว้าไปสามปีซ้อนเต็มที”

 

       ปาริสากลั้นหัวเราะ ไม่คิดว่าเมืองฝรั่งจะมีประกวดเทพี แบบเดียวกับต่างจังหวัดของไทย ถ้าเทียบกันคงไม่ต่างจากการประกวดเทพีสาวสวนแตงหรือนางงามสาวไร่อ้อย

 

        “เบื่อตรงที่ได้ตำแหน่งรองสามปีซ้อนมากกว่า” คนสูงวัยเหน็บตรงจุด เด็กสาวส่งค้อน ก่อนจะหันมาสนทนากับแขกสาว

 

        “นั่งพักก่อนสิคะคุณปาริสา” หญิงสาวเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ในเต้นท์สวยตามคำเชิญ บนโต๊ะมีเครื่องดื่มและอาหารเช้าเตรียมไว้เรียบร้อย

 

        “ดิฉันชื่อเทียร่าค่ะ” หล่อนแนะนำตัวเอง “เป็นแม่บ้านของไร่ตระกูลคอร์แม็ก บราวน์ มาตั้งแต่ยังสาว”

 

        “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณเทียร่า” ปาริสากล่าวพลางลุกขึ้นยืนอย่างรู้มารยาท แล้วยื่นมือไปข้างหน้า เทียร่ายิ้มรับจับมือหญิงสาว

 

        “เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมเขาต้องเตรียมต้อนรับริสา ให้เอิกเกริกใหญ่โตแบบนี้ จนต้องรบกวนคนอื่น ริสาเกรงใจจัง”

 

        “ส่งเจ้าลูกหมามาเถอะค่ะ” แม่บ้านหญิงไม่ยอมตอบข้อสงสัย “คุณริสาจะได้รับประทานอาหารเช้าได้สะดวก”

 

        ปาริสาทำตามใบหน้ากระจ่างใสยังคงมีเครื่องหมายคำถามชัดเจน เรียกรอยยิ้มคนสูงอายุ หล่อนหันไปสั่งงานเด็ก

 

        “มารับดอกกุหลาบจากคุณริสา แล้วเอาไปเก็บ” ปาริสาขบริมฝีปากกลั้นหัวเราะ นึกตลกตัวเองที่แอบมีดึงรั้งไว้เล็กน้อย ก่อนจะยอมปล่อยให้คนอื่นหอบเดินห่างออกไป

 

        “หล่อนชื่อมิลา เป็นเด็กกำพร้าที่บาทหลวงวิลสันฝากให้ช่วยอุปการะ”

 

        หญิงสาวรีบหดคอเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าชะเง้อมองตามหลังตาละห้อย ยิ้มแก้เขินเหมือนโดนผู้ใหญ่จับได้

 

        “มิลาจะเอาดอกกุหลาบพวกนั้นไปเก็บในห้องที่เตรียมไว้สำหรับเป็นที่พักของคุณริสา ระหว่างอยู่ที่ไร่ค่ะ” ร่างบางพยักหน้ารับทราบก่อนบอก

 

        “ขอบคุณมากค่ะ คุณเทียร่า”

 

        “รับประทานเถอะค่ะ เดี๋ยวกาแฟจะเย็นหมด” หญิงแม่บ้านบอก ปาริสาจิบกาแฟที่มิลาเป็นคนชงวางไว้ก่อนนั้น

 

        “นั่งกินด้วยกันสิคะ” ปาริสาชวน

 

        “ไม่เป็นไรค่ะ ตามสบาย ดิฉันขอตัวไปเตรียมอะไรบางอย่าง แล้วจะกลับมา ตอนนั้นคุณริสาคงจัดการกับอาหารตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว” หล่อนบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะผลักจากไปอีกคน โดยปล่อยหล่อนไว้ตามลำพัง

 

        ปาริสากำลังเอื้อมมือไปหยิบพายแอปเปิ้ล ที่จัดวางเคียงคู่กับจานแอปเปิ้ลสดที่หั่นเป็นชิ้นพอคำ ก็ชะงักมือมองถ้วยแก้วใบโตมีน้ำเกือบเต็ม มะนาวหั่นบางพร้อมเปลือกลอยอยู่สามชิ้น ก่อนจะเข้าใจว่ามีไว้สำหรับล้างมือ

 

        “ดีจัง แหม แต่น่าจะมีสบู่ แปรงสีฟัน ยาสีฟันบ้าง ตื่นมายังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันเลย” หญิงสาวแอบบ่นขำๆ ไม่จริงจังอะไรมากนัก

 
 


 

        อาหารบนโต๊ะ กาแฟ พาย ขนมปังปิ้ง พร้อมผลไม้ พร่องไปเกือบหมด ปาริสาก็รู้สึกหนังท้องตึง อิ่มเต็มประดา ทันเวลาขบวนหญิงกลุ่มหนึ่งเดินตามเข้ามาสมทบ โดยมีหญิงแม่บ้านนำหน้า ร่างบางมองคนนั้นทีคนโน้นที ยิ่งมองยิ่งสงสัยหนัก    

 

        ฉากกั้นเตรียมพร้อม มีกระจกบานใหญ่ภายในหลังฉากไม้บานพับ ถัดไปมีกล่องสีครีมขนาดใหญ่มีโบว์สีชมพูคาดไว้

 

        “นี่มันอะไรกันคะคุณเทียร่า”

 

        “เราได้รับคำสั่งให้เตรียมทุกอย่างไว้สำหรับคุณริสา คุณริสาต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง ดิฉันจะรออยู่ด้านนอกค่ะ”

 

        หลังจากหญิงแม่บ้านออกไปรอด้านนอก ปาริสาจึงขยับเข้าไปใกล้กล่องใบใหญ่ที่วางติดกระจก หล่อนค่อยๆ ปลดคลายโบว์ผ้าสีสวยก่อนจะเปิดฝากล่อง สิ่งแรกที่เห็นไม่ได้แปลกไปจากเดิม ทว่ามันทำให้ดวงตากลมโตของหญิงสาวขยายออกเกือบเท่าตัวกับจำนวนดอกกุหลาบมากมาย

       

 

        ดอกไม้ช่อโตเต็มวงแขน หล่อนก้มลงมองในกล่อง เห็นด้านล่างยังมีกล่องใบขนาดย่อมอยู่อีกชิ้น บนนั้นมีการ์ดรูปหัวใจสีแดง ปาริสาจึงหยิบขึ้นมาอ่าน

 

        กุหลาบจำนวน 108 ดอก ในอ้อมกอดของน้องริสาอยากรู้ไหมครับว่าหมายถึงอะไร ถ้าอยากรู้หันมามองข้างหลังสิครับ

 

        แน่ะ...ทำมารู้ดีว่าหล่อนกำลังกอดดอกกุหลาบช่อโต อยากจะแกล้งปาทิ้ง ปาริสายิ้มพร้อมหัวใจเต้นโครมคราม...คิดว่าเขากำลังปรากฏกายมาแอบยืนอยู่ข้างหลังแบบเงียบกริบไม่ให้รู้เนื้อรู้ตัว...หญิงสาวกระชับช่อดอกกุหลาบก่อนจะหันไปมองชนิดลุ้นตัวโก่ง ทว่าปราศจากเงาของผู้ชายตัวสูง นอกจากข้อความบนฉากกั้น ที่หล่อนเข้ามาก่อนนั้นไม่ทันได้สังเกต             

       

        ยินดีแต่งงานกับผมไหมครับ

 

        ปาริสายืนนิ่ง อ้าปากค้างมองอย่างตะลึง รู้สึกร้อนวูบวาบสลับหนาวสั่น หล่อนกำลังรู้สึกตื่นเต้นเกินไป ร่างบางจึงต้องรีบสูดอากาศหายใจลึก แล้วจะตอบกับใครเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมโผล่มาให้เห็นหน้า ร่างบางหันซ้ายหันขวา ก่อนจะกลับไปสนใจกล่องอีกใบแล้วติดสินใจหยิบออกมาหลังจากวางดอกไม้ช่อโตไว้ตรงโต๊ะตัวเล็กข้างกระจก

 

        ของด้านในแปลกจากสิ่งเดิมที่เห็นมาตลอดทาง ปาริสามองนิ่งมือสั่นเทาเล็กน้อยหยิบชุดเจ้าสาวออกมาทาบตัวได้พอดีราวกับสั่งตัดจากขนาดไซด์ของตัวเจ้าสาว ผ่านไปไม่นานร่างบางก็เดินเหนียมอายออกมาจากฉากกั้นในชุดสีขาวสวยราวนางฟ้า

 

        “สวยจังเลยค่ะ คุณริสา” เทียร่าออกปากชม “จริงอย่างที่คุณปารีสบอกไว้ ว่าเจ้าสาวไม่ต้องแต่งหน้าทำผม ก็สวยจนจะขาดใจแล้ว”

 

        คนอายยิ่งหน้าแดงไปกับคำชมของคนตรงหน้าพร้อมกับข้อความของชายคนรัก จนถึงบัดนี้ตั้งแต่ตื่นลืมตาก็ยังไม่ได้เห็นหน้า ดอกกุหลาบช่อโตถูกขอเอาไปเก็บ ก่อนหญิงแม่บ้านจะยื่นช่อดอกไม้เจ้าสาวขนาดกำลังเหมาะมือ เห็นมีอยู่หลายชนิด แม่บ้านหญิงได้พาหล่อนไปยังทางเดินปูด้วยหินอัดจับตัวแน่นเป็นแผ่นเรียบ ระหว่างนั้นเทียร่าได้ชวนคุย

 

        “คุณปารีสเป็นผู้ชายที่โรแมนติก อบอุ่นเหมือนคุณพ่อค่ะ แต่นิสัยดุ จริงจัง รับไปจากคุณแม่ แถมเผลอๆ อาจจะร้ายกาจกว่าด้วยซ้ำ” หล่อนบอกปาริสาก่อนจะถอนหายใจ “บางครั้งก็เป็นคนเจ้าความคิดเกินไป ลองใครทำเธอโกรธล่ะก็ เห็นทีจะแย่”

 

        “เขาดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอคะ” หญิงแม่บ้านหัวเราะ ก่อนจะตอบ

 

        “คุณริสาไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ เทียร่ามั่นใจว่าเขาไม่มีทางทำให้คุณริสากลัวแน่ แค่มองตา ก็รู้ว่าคุณปารีสเธอรักคุณริสามาก แถมยังเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาพามาที่นี่”

 

        “แต่บางทีเวลาเขาจริงจัง ก็แอบดุริสาเหมือนกันนะคะ” หล่อนรีบฟ้อง

 

        “ก็เขารักคุณในแบบของเขานี่คะ ถ้าไม่รัก เชื่อเถอะค่ะ ว่าคุณปารีสไม่มีทางวุ่นวายกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด” หญิงสาวพยักหน้าพลางหลุบตามองช่อดอกไม้ในมือ เทียร่าชำเหลืองมาเห็น

 

        “ดอกไม้เจ้าสาวช่อนี้คุณปารีสกำชับว่าต้องมีครบทั้งห้าชนิด” หญิงแม่บ้านออกปากบอกให้หญิงสาวได้รู้ก่อนจะถาม “คุณริสาทราบความหมายของดอกไม้ช่อนี้เปล่าคะ”

 

        “ก็ที่เห็นมีดอกกุหลาบ น่าจะหมายถึงความรัก ส่วนชนิดอื่นไม่แน่ใจค่ะ”

 

     ถูกค่ะกุหลาบหมายถึงความรัก เทียร่าเฉลยก่อนอธิบายถึงดอกไม้ที่มัดรวมกันเป็นช่อชนิดอื่น “ส่วนดอกลิลลี่ ออฟเดอะ วาลเลย์ คือความสุขของเจ้าสาวเหมือนอยู่บนสวรรค์ ดอกคาลล่าลิลลี่ คือความสง่างามที่จะตราตรึงในหัวใจเจ้าบ่าว ดอกทิวลิป เป็นตัวแทนของความรักสดใส ดอกเรนันคูรัส หมายถึงการตกหลุมรักซึ่งกันและกันอย่างลึกซึ้ง”

        ปาริสายิ้มถูกใจเมื่อได้ฟังจบ

 

        “ความหมายดีจัง”

 

        “ค่ะ เทียร่าก็หวังให้คุณทั้งคู่ มีความรักระหว่างกันเหมือนเช่นดังดอกไม้ห้าชนิด”

 

        ปาริสารู้สึกสนุกกับการเดินพูดคุยอย่างเป็นกันเองของหญิงแม่บ้าน จนไม่ทันสังเกตว่าตัวเองใช้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ลืมหัวใจที่เต้นกระหน่ำ ความตื่นเต้นที่จะได้เจอกับปารีส ดูเหมือนเป็นความตั้งใจของเทียร่า ที่ช่วยลดความประหม่าให้กับเจ้าสาวคนใหม่ของไร่คอร์แม็ก บราวน์

 

        บนเนินกว้างมีดอกไม้หลากสี ถัดไปบริเวณโดยรอบสูงตระหง่านด้วยต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสวยงาม ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของหญิงสาวมากกว่าสิ่งอื่นใดคือชายคนรักในชุดสูทตัดเย็บประณีต ร่างสูงดูสง่าตราตรึงจับใจราวเทพบุตร กำลังมองมายังมนุษย์หญิงสาวธรรมดา ดวงตาแรงกล้าของเขาเหมือนถักทอด้วยดวงดาวนับแสน รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนทำเอาปาริสาแทบลืมหายใจ หล่อนไม่สามารถขยับขาก้าวเดินเข้าไปหา ได้แต่ยืนนิ่งมองเขาอยู่แบบนั้น จะผิดไหมถ้าหล่อนกำลังรู้สึกราวกับได้ตกหลุมรักผู้ชายคนนี้อีกครั้ง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #105 p2506 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 15:59
    ยังอยากอ่านเรื่องนี้อยู่นะคะ  มาเมื่อไหร่อ่ะ ยังรออยู่นะคะ !!
    #105
    0
  2. #104 p2506 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 17:23
    ยังรออ่านอยู่น้าาา
    #104
    0
  3. #103 p2506 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 20:11
    มากางเต๊นท์และปูเสื่อรออีกครั้งค่ะ !!
    #103
    0
  4. #102 p2506 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2556 / 14:22
    ขอแก้คำผิดนะคะ



       ย่อหน้าแรกเลย  เจกันสีขาว                        เป็น    แจกันสีขาว

       ย่อหน้าที่ 3 .....หยิบติดมาเพียงแต่ดอกไม้  น่าจะเป็น   หยิบติดมาเพียงแค่ดอกไม้ หรือ  หยิบติดมาแต่ดอกไม้  

                      .....เต้นท์ทรงปิรามิดว่างเด่น         ,,      เต้นท์ทรงปิรามิดกางเด่น

                      .....ประกวดนางงามไร้มันฝรั่ง        ,,      ประกวดนางงามไร่มันฝรั่ง

                      .....ก่อนจะผลักออกไปอีกคน        ,,       ก่อนจะผละออกไปอีกคน

                      .....เทียร่าชำเหลืองมาเห็น          ,,       เทียร่าชำเลืองมาเห็น

                      .....ดอกไม้ช่อนี้เปล่าคะ              ,,       ดอกไม้ช่อนี้หรือเปล่าคะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 สิงหาคม 2556 / 14:23
    #102
    0
  5. #101 p2506 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2556 / 13:41
    โอ้โฮ ! กลับมาเขียนอีกที ปารีสกะปาริสาก็จะแต่งงานกันเลยเหรอคะ 
    แสดงว่าวิบากกรรมของปาริสาต้องเกิดหลังจากการแต่งงานนะซิคะ !!
    #101
    0