มนุษย์ป้าฝ่าดงซอมบี้

ตอนที่ 39 : บทที่ 34 เคลียร์ไปทีละซอย (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    26 ต.ค. 63

วันเพ็ญอาจจะพูดกับซองอูว่าไปดูหน้างานก่อนค่อยตัดสินใจ แต่เธอไม่มีทางไปมือเปล่าโดยไม่เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า นี่มันยุคซอมบี้ครองเมือง ไม่ใช่ยุคออนไลน์ที่ขาดของใช้แล้วโทร. สั่งให้เมสเซนเจอร์ขับมอเตอร์ไซค์มาส่งได้ อุปกรณ์ป้องกันตัวของเธอจัดเต็มเช่นเคย แต่หลังจากเหตุการณ์ทิ้งรถหนีตายจากฝูงซอมบี้ เธอก็ตัดสินใจไม่เอารถกระบะของตนติดไปด้วย 

ทว่าในทำนองกลับกันเนื่องจากบทเรียนเรื่องรถของโซอุนที่โดนมือดีขโมยไปจอดคาอยู่หน้าปากซอย วันเพ็ญจึงนำรถของตนมาจอดในโรงจอดรถ เพิ่มล็อกหลายชั้น พร้อมด้วยเครื่องดักจับขโมยที่ชื่อว่าศักรินทร์กับโซอุน มีสองหนุ่มกลายพันธุ์อยู่บริเวณชั้นล่าง หากมีใครกล้าแหลมเข้ามาวุ่นวาย แค่มนุษย์ปุ๋ยต้นไม้ยื่นหน้าไปก็คงพอทำให้หลายคนวิ่งป่าราบ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังสั่งแล้วสั่งอีก แม้ไม่รู้ว่าเขาจะฟังเข้าใจหรือไม่ว่า หากเกิดเรื่องให้คำนึงถึงความปลอดภัยของศักรินทร์เป็นหลัก

เมื่อไม่มียานพาหนะก็ต้องมีเครื่องมือ กระเป๋าเป้พิสูจน์แล้วว่าหยิบลำบาก กระเป๋าผ้าที่สะพายไว้ด้านหน้าล้วงเอาของออกมาสะดวกกว่า วันเพ็ญยังคงพกค้อนตะลุมพุกสำหรับทุบปูนคู่ใจ แต่เพิ่มเติมค้อนสำหรับงัดตะปูตอกไม้ติดไปด้วย ซองอูไม่พกไม้กอล์ฟ แต่พกชะแลงพร้อมด้วยมีดอีโต้ อาวุธที่เขาเริ่มใช้คล่องมือ ส่วนปืนยังคงเป็นของที่ทั้งคู่ขาดไม่ได้เช่นเคย ตามด้วยพลุไฟสำหรับหลอกล่อซอมบี้ และต่อให้เมืองไทยเป็นเมืองร้อนสักเพียงไหน ทั้งสองคนก็ยังคงสวมเสื้อยืดแขนยาว ทับด้วยเสื้อแจ็กเกต เพราะลมแดดไม่น่ากลัวเท่าซอมบี้กัดแขน ตามด้วยกางเกงคาร์โกลายพรางหลายกระเป๋า ทั้งสองแต่งตัวคล้ายกันโดยไม่จำเป็นต้องนัดหมาย เน้นความสะดวกคล่องตัว พร้อมปีนป่ายและวิ่งหนี 

“เสียดายที่พวกเราไม่มีหมวกปราบจลาจลและชุดเกราะ” วันเพ็ญเอ่ยยิ้มๆ แต่ถ้ามีจริงๆ เธอก็คงไม่สวม เพราะสวมแล้วปีนหนีขึ้นหลังคาไม่สะดวก

“ถ้าเลือกของจากคลังไอเท็มในฝันได้ไม่จำกัด ผมอยากจะได้รถหุ้มเกราะมากกว่า” 

ซองอูเองก็ยิ้มตอบ แต่เขาพกแววกังวลอยู่ในดวงตา เพราะผ่านไปไม่ถึงสิบวันเขาเปลี่ยนจากนักศึกษาแพทย์ผอมสูงเป็นหนุ่มล่ำ ส่วนเธอเปลี่ยนจากป้าท่าทางถึกๆ เป็นหญิงสาวที่เขาไม่อยากจะให้ออกไปเสี่ยง 

“ผมออกไปถ่ายรูปกลับมาให้ป้าดูก็ได้นะครับ หูผมไวขึ้น ถ้าเจอฝูงซอมบี้ ยังไงผมก็หนีทัน” 

เขาหวังดีกับเธอ ไม่อยากให้ไปเสี่ยงอันตราย แม้จะรู้แก่ใจว่าตามสถิติ คนที่เอาตัวรอดปลอดภัย หนำซ้ำยังพาคนข้างๆ ให้รอดตามไปด้วยคือมนุษย์ป้าผู้รอบรู้ ไม่ใช่โอปป้าอย่างเขา

“ไปด้วยกันนั่นแหละ จะไปถ่ายรูป แล้วไปลงมืออีกรอบทำไมให้วุ่นวาย ฉันไปดูหน้างาน ประเมิน แล้วถ้าจัดการปิดทางได้ก็ทำไปเลย ไม่ต้องเสียเวลา” ป้าอาจจะหน้าเด็กลง แต่ความขี้บ่นยังเท่าเดิม จะเรียกว่าบ่นก็ไม่ได้ เพราะเธอกล่าวด้วยเหตุผล 

ถึงจะห้ามวันเพ็ญไม่สำเร็จ ซองอูก็ไม่ยอมให้เธอเดินนำเด็ดขาด ซึ่งเธอก็ไม่ได้มีความต้องการเป็นหน่วยหน้ากล้าตายอยู่แล้ว สายตาของเขาดีกว่า หูก็ไวกว่า แถมยังมีจมูกดมกลิ่นจากระยะไกล ไม่มีเหตุผลที่เธอจะเดินนำหน้าไปหาซอมบี้ที่ไม่รู้ว่าจะโผล่มาจ๊ะเอ๋จากมุมไหน

แล้วก็เป็นไปตามคาด ขณะผ่านห้องแถวของคนเยอรมันก่อนถึงซอย 8/1 ที่เดียวกับที่ทั้งสองเคยปีนหนีซอมบี้ ก็มีซอมบี้สองตัวโผล่ออกมาให้ทั้งคู่ได้วอร์มมือ แต่พอจะผ่านซอย 7/3 ซึ่งซองอูเพิ่งไปกวาดล้างมาเมื่อวาน เขาก็ยื่นแขนกันเธอเอาไว้ด้านหลัง รอสักพักก็มีสามตัวที่น่าจะพลัดหลงจากฝูงซอมบี้ตรงเข้ามาหา มีดอีโต้ในมือซองอูฟันคอตัวแรกหลุด ในฉับเดียวสมเป็นเรี่ยวแรงจากมนุษย์หมาป่า วันเพ็ญเลยเข้าไปช่วยแบ่งเบาภาระด้วยการทุบหัวซอมบี้เพศหญิงตัวไม่ใหญ่ ระหว่างนั้นเขาก็จัดการตัวสุดท้าย ส่วนซอย 8/1 ไม่พบซอมบี้เลยสักตัว

อาจจะเป็นอย่างที่วันเพ็ญคาดเดา พวกมันเดินสะเปะสะปะตามเสียง ไม่มีประโยชน์ที่จะเข้าไปในซอยที่ปราศจากผู้อยู่อาศัย แต่บางส่วนของเธอก็แอบสงสัยว่าน่าจะมีใครบางคนหรือบางกลุ่มช่วยจัดการพวกมัน

แล้วเซอร์ไพรส์ก็มาเยือนพวกเขาจากในซอย 9/1ทางขวามือที่ประกอบไปด้วยบ้านหลายหลังซึ่งส่วนใหญ่สร้างมาหลายปี

มีการเคลื่อนไหวออกจากบ้านที่อยู่ใกล้หน้าปากซอย นับได้ประมาณเกือบสิบร่าง มีทั้งชายและหญิงรูปร่างสันทัด ไม่อ้วน ไม่ผอม และไม่มีร่างไหนเคลื่อนไหวติดขัดเลย 

“พวกนี้ไม่ใช่ซอมบี้ครับ”

ระหว่างที่พูด คนนำทางก็ขยับมายืนบังข้างหน้าพร้อมกับเสียบมีดอีโต้เข้าฝัก มันคงทำให้ซองอูดูเป็นมิตรต่อคนแปลกหน้า ถ้าไม่นับการเปลี่ยนมากระชับชะแลงในมือซ้ายใช้เป็นอาวุธระยะกลาง ส่วนมือขวาถือแม็กนั่มอาวุธระยะไกลเล็งไปด้านหน้า

“ค่อยๆ คุยกันดีๆ ก่อน” วันเพ็ญแนะนำ แต่เธอเก็บค้อนตะลุมพุกเพื่อเปลี่ยนเป็นปืนลูกโม่แทน

การแสดงออกของป้าและโอปป้าอาจจะดูเหมือนหาเรื่อง แต่มันเหมาะสมกับการเจรจากับกลุ่มคนที่ไม่ทันได้ทักทายก็ถือทั้งมีดและไม้เดินตรงมาหา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

608 ความคิดเห็น

  1. #315 111555999888Jo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 11:19
    อัปเลเวทสะทีจ้าารุ้นๆต่อ
    #315
    0
  2. #272 ขอถาม1คำ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 08:43
    ชั้นรออออย่างใจจดใจจ่อ
    #272
    0
  3. #270 nonewyear9 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 19:44
    ลงแดงตายจริงๆ
    #270
    0
  4. #268 Puhonya (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 06:28

    รออ่านต่อ
    #268
    0