Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 18 : CH 16 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 มี.ค. 60



CHAPTER 16

 

[โรคจิต]



 

โรคจิตหรือไงวะแอชตันปากระดาษในมืออย่างหัวเสีย

 

ผมว่าเด็กนั่นปักใจกับคุณมากเลยนะแอชตัน เต็มผนังเชียวชาร์ลียั่วโมโหแอชตันเล็กน้อยก่อนจะได้รับสายตาไม่สบอารมณ์กลับมา

 

ปักใจหรืออยากให้ปักในกันแน่?” ไม่นานนักมันก็เปลี่ยนเป็นยิ้มชวนหงุดหงิดใจได้แบบเดิม

 

          ไอตัวเขาก็ลืมเสียสนิทว่าอลันเป็นคู่ขาเก่าของแอชตัน เล่นเอาซะขากระตุกนิดหน่อยเลยล่ะ

ผมชักจะเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้กระทืบไอเด็กนั่น

 

หึ

 

คุณรู้สาเหตุที่เด็กนั่นเป็นแบบนี้ใช่ไหม?”

 

ตอนแรกก็คิดว่าไม่รู้...ชาร์ลีเงียบไปเมื่อแอชตันตอบกลับมา ไม่รู้ว่าภายใต้ดวงตาสีเทาอ่อนนั่นคิดอะไร แต่มันทำให้ชาร์ลีร้อนๆหนาวๆได้แปลกๆ

 

แต่คิดว่าตอนนี้รู้แล้วล่ะแอชตันผุดลุกขึ้นจากโซฟา เอี้ยวตัวมาจูบที่มุมปากเขาหนักๆแล้วผละออกไป

 

ขอบคุณสำหรับข้อมูล ชาร์ลี

 

อ่า...คุณจะกลับเลยไหม

 

“Yes...Goodnight Mr.Charlie”

 

         

          เห้อ...

 

          ชาร์ลีทิ้งตัวนอนกับโซฟาตัวยาวอย่างเหนื่อยหน่าย หันมองกระดาษบนโต๊ะแบบหงุดหงิดใจ

 

          เขาหวังว่าเรื่องนี้คงจะเป็นความวุ่นวายครั้งสุดท้ายที่เขาจะเจอแล้วล่ะนะ

 

 

[[ASHTON PART]]

 

เรื่องมันชักจะเลวร้ายลงทุกทีแล้วนะแอชตัน!”

 

“…”

 

นี่แกคิดว่าแกจะลอยหน้าลอยตาในตำแหน่งเดิมได้อีกกี่วัน ถ้าฉันไม่คอยหนุนหลังแกไอลูกเวร!!”

 

          ปึก!

 

          เอกสารปึกใหญ่ถูกใช้เป็นของในการฟาดใบหน้าได้รูปจนหน้าหัน แอชตันยืนนิ่ง อารมณ์ครุกรุ่นเริ่มเกิดขึ้นเมื่อได้ยินถ้อยคำก่นด่าออกมาจากปากของอัลเบิร์ตผู้เป็นพ่อ

 

          และเขาคิดว่าเขาทนมานานพอแล้ว

 

ถ้าเกิดว่ามันลำบาก พ่อก็ปล่อยมันไว้แบบนั้นเถอะครับ”  

 

ทั้งหมดที่ทำมันก็เพราะแกไม่ใช่หรือไง หัดคิดซะบ้าง!”

 

งั้นผมขอถามซักคำถาม...

 

“…”

 

ถ้าเกิดว่าทุกอย่างทำเพื่อผมจริง ทำไม ถึงไม่มารับผมตั้งแต่แรก?” แอชตันพูดขึ้น มองสบตากับอัลเบิร์ตอย่างไม่กลัวเกรง

 

ทำไมถึงไม่ช่วยผม?”

 

“…”

 

รู้มาตลอดว่าผมอยู่ที่นั่น แต่ไม่คิดจะมา

 

รู้อยู่ตลอดว่าผมทรมานแค่ไหนแต่ก็ยังทิ้งไว้น่ะหรอ?”

 

โกหกแม่ว่าผมหายไปกับพวกขายยา สนุกหรือเปล่าล่ะที่สร้างเรื่องทำให้ชีวิตผมมันพังยับเยินขนาดนี้?”

 

ทั้งหมดนั่นเรียกว่าทำเพื่อผมอย่างนั้นสิ?”

 

“…”

 

ตอบมาสิ!!!”

 

          แอชตันตะโกนขึ้นอย่างเหลืออด ทุกอย่าง...ทุกอย่างที่แอชตันคิดว่ามันคงจะจบลงตั้งแต่เขาออกมาจากความบัดซบนั่น สิ่งที่เขาไม่เคยพูด สิ่งที่อยู่ในใจ ตอนนี้มันพรั่งพรูออกมาราวกับว่าไม่คิดจะทนอีกต่อไป

 

ถ้าคิดว่านั่นคือการทำเพื่อผมล่ะก็ คุณคิดผิด ไม่สิ อย่าเรียกว่าทำเพื่อผม แอชตันเหยียดยิ้ม มองอัลเบิร์ตที่ตอนนี้แม้ว่าสีหน้าจะนิ่งสนิท หากแต่แววตาไม่ใช่แบบนั้น

 

คุณทำเพื่อชู้ของคุณต่างหาก

.

.

.

 

        เขาคิดเสมอว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเกิดขึ้นอย่างมีเหตุผล ไม่ว่าจะทั้งเขา พ่อ แม่ หรือแม้แต่แอนนาเองก็ตาม

 

          แต่นี่มันจะไม่บัดซบไปหน่อยหรือไงกัน...

 

          [การวิพากษ์วิจารณ์ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องสำหรับแอชตัน คลินน์ ผู้ถูกตั้งข้อหาว่าเป็นฆาตกร แอนนา แคลเลคแฮน แหล่งข้อมูลที่มานั้นมาจาก อลัน แคลเลคแฮน บุตรชายเพียงคนเดียวของเธอ ทางมิสเตอร์อลันได้ออกมาให้สัมภาษณ์ว่า...]

 

          แอชตันจับจ้องภาพของเด็กหนุ่มในโทรทัศน์ด้วยความนิ่งงัน บรรยากาศรอบตัวให้ความรู้สึกสงบ ตัดกับการที่ข้อมือแข็งแรงดันแก้ววิสกี้ชั้นดีถูกยกขึ้นจรดริมฝีปาก

 

          เพล้ง!!

 

        เสียงแตกกระจายดังขึ้นเมื่อแก้ววิสกี้ถูกปาอัดกับจอโทรทัศน์อย่างแรง ลมหายใจถูกพ่นออกมาหนักๆ

 

หึ

 

          เสียงแหบต่ำชวนขนลุกดังออกมาจากลำคอ ช่วงไหล่กว้างกำลังสั่น...

 

          จากการหัวเราะ...

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!!!!”

 

          แอชตันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกทุกอย่างมันใกล้จะดำเนินมาถึงขีดสุด ภาพต่างๆในอดีตถูกกรอวนซ้ำไปซ้ำมาในสมอง

 

อลัน...

 

          จากใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งกับแปรเปลี่ยน มุมปากถูกยกสูงขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นรอยยิ้มในที่สุด ชื่อของเด็กหนุ่มหลุดออกมาราวกับจะย้ำเตือนให้ขึ้นใจ

 

          ในเมื่อเด็กคนนั้นอยากจะเล่นเกม...เขาจะเล่นด้วย

 

          ในเมื่อมันเป็นคนหยิบยื่นโอกาสมาให้เขา...

 

          การฆ่าคนเป็นเรื่องยาก หากกับแอชตัน ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ

 

          เพียงแค่ทำให้มันขาดใจอย่างทุรนทุราย...ค่อยๆควานทุกสิ่งทุกอย่างที่มันมีออกมากองตรงหน้า เหยียบย่ำจนสาแก่ใจก่อนจะปล่อยให้ลมหายใจสุดท้ายดับห้วงไปอย่างทรมาน

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!”

 

          สีหน้าของปีศาจร้ายที่กำลังมีความสุข เสียงหัวเราะ และดวงตาสีเทาอ่อนคมกริบที่พร้อมจะปลิดชีวิตจากอลัน แคลเลคแฮน

 

          เหมือนที่เขาเคยฆ่าแอนนาเองกับมือ

 

 

 

 

[[ALAN PART]]

 

แม่ครับ...

 

จ๊ะ?”

 

เขาเป็นใครหรอครับ??”

 

          เสียงเล็กๆของเด็กชายวัย4ขวบ อลัน แคลเลคแฮน ที่กำลังหลบอยู่หลังโซฟาเนื้อดีของผู้เป็นแม่ และก็ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนปนเอ็นดูของเธอกลับมา

 

เขาชื่อแอชตันจ๊ะ

 

เขาจะเล่นกับผมใช่ไหมครับ...

 

ใช่แล้วจ๊ะ เขาจะเล่นกับลูก

 

          ท่ามกลางบรรยากาศครื้นเครงของสองตระกูลที่ได้มาเจอกันในรอบปี ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสดใสกลับจ้องมองไปยังเด็กผู้ชายที่ส่วนสูงต่างกันลิบลับ รอยยิ้มกว้างๆที่ทำให้เด็กตัวเล็กๆอย่างอลันรู้สึก อยากจะเล่นด้วย

 

อะ!”

 

          และเมื่อได้มองดวงตาสีเทาอ่อน ด้วยความที่เป็นเด็กขี้อาย ใบหน้าเล็กๆนั่นก็ย้ายกลับไปอยู่หลังโซฟาตามเดิม โดยปล่อยให้คนที่หันมองจ้องอยู่แบบนั้นซักพักก่อนจะกลับไปนั่งเล่นตามเดิม เรียกเสียงหัวเราะจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี

 

ขี้อายจังเลยนะ

 

ค่ะ เด็กคนนี้ขี้อายมากๆเลย

 

ไม่เหมือนกับแอชตันเลยล่ะ กำลังซนสุดๆ

 

แบบนี้แหละค่ะ เด็กกำลังโต

 

          ไม่ว่าจะส่วนไหน อลันก็ไม่อาจละสายตาจากคนๆนั้นได้เลย มันเหมือนกับว่า มันเป็น...โชคชะตา

 

ผมจะได้เจอเขาบ่อยๆใช่ไหมครับ?”

 

จ๊ะ จะต้องได้เจอแน่ๆ

 

          อลันหวังไว้อย่างนั้น เขาจะต้องได้เจอกันบ่อยๆแน่ เด็กชายคิดอย่างเป็นสุข อลันมีเพื่อนมากมาย แต่ก็ไม่เคยเจอกับเพื่อนที่ทำให้รู้สึกพิเศษได้เลย

 

พระเจ้าจะต้องส่งให้เขามาเป็นเพื่อนที่ดีด้วยแน่ๆ...

 

          และสิ่งที่อลันหวังไว้ก็เป็นจริง

 

นี่

 

อ...หือ?”

 

นายน่ะ ชื่ออลันใช่ไหม

 

อื้อ

 

ฉันแอชตัน

 

...

 

ทำไมถึงไม่พูดล่ะ?”

 

ค...คือว่า

 

อ่อ..นายยังพูดไม่เก่งสินะ

 

อื้อ

         

          อลันพยักหน้าหงึก ขยับตัวทันทีที่คนโตกว่านั่งลงข้างๆ

 

นายอายุเท่าไหร่ล่ะ

 

“4 ขวบ...

 

โอ้! งั้นฉันก็แก่กว่านาย 5 ปีน่ะสิ

 

งั้นนายก็เป็นผู้ใหญ่หรอ?”

 

          คำถามซื่อๆจากอลันเรียกเสียงหัวเราะดังลั่นจากแอชตัน เด็กขายวัย9ขวบที่ยื่นมือไปขยี้ผมอลันด้วยความเอ็นดู

 

ฉันไม่ใช่ผู้ใหญ่หรอกนะ แต่จะเป็นได้แน่ๆ!”

 

          อลันเงยหน้ามองแอชตันที่ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายเบิกกว้างราวกับได้มองเห็นสิ่งที่แตกต่าง

 

อื้อ! ฉ ฉันก็จะเป็นผู้ใหญ่ด้วยล่ะ!!”

 

ฮ่าๆ ไม่ได้หรอก นายน่ะเด็กกว่าฉันซะอีก

 

งั้นเราก็ไม่ใช่เพื่อนกันน่ะสิ...

 

ใช่แล้ว แต่ว่า ฉันจะยอมให้นายเป็นน้องชายก็ได้นะ

 

น้องชายหรอ...

 

ใช่ น้องชาย ฉันจะดูแลนายเอง!!”

 

          หลังจากนั้น แอชตันและอลันก็ได้มาเจอกันบ่อยมากขึ้น ทั้งวันเต็มไปด้วยความสุขจากการได้วิ่งเล่นด้วยกันตามประสาเด็กๆ หากแต่ไม่มีใครรู้ถึงอนาคตที่จะ เกิดขึ้นเลยแม่แต่น้อย...

 

 

 

ใครๆก็ว่ากันว่าเด็กนั้นเปรียบเสมือนผ้าสีขาว ขึ้นอยู่กับสีที่แต่งแต้มโดยผู้ใหญ่

 

          ยิ่งสีสดใสเท่าไหร่ชีวิตก็ยิ่งแสนมีความสุข

           

          แต่ยิ่งสีหม่นหมองเท่าไหร่...ชีวิตก็มีแต่ความทุกข์

 

          แต่ใครว่าสีหม่นหมองจะมีความสุขไม่ได้กัน?

 

แม่กำลังทำอะไรหรอครับ?”

 

แม่กำลังมีความสุขจ๊ะ

 

ความสุขหรอครับ...

 

          อลันเอียงคอมองด้วยความสงสัย คนเป็นแม่จึงส่งยิ้มให้ แม้ว่ามันจะเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวก็ตาม

 

มาตรงนี้สิอลัน

         

          แอนนาคว้าแขนของลูกชายตัวเล็กของต้นให้เดินตามมา ท่ามกลางเสียงครวญครางด้วยความสุขสมจากอะไรบางอย่าง

 

ลูกดูอยู่ตรงนี้นะจ๊ะ

 

          แอนนาเดินจากไป ปล่อยให้อลันยืนอยู่ท่ามกลางห้องสีแดง ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ อลันเห็นแม่...เห็นผู้ชายร่างกายใหญ่โตที่เข้าไปรุมล้อมเธอและทำอะไรซักอย่าง ที่เขาไม่เคยเห็น

 

          ผ้าสีขาวกำลังถูกย้อมด้วยสีดำทีละนิด

 

          สีแห่งความมืดบอด สีที่เต็มไปด้วยราคะ ความลุ่มหลง ค่อยๆกัดกร่อนจิตใจของเด็กชายวัย4ขวบให้ตกลงไปในห้วงลึกที่ยากจะถอนตัว

 

 อลันมองภาพต่างๆด้วยความนิ่งงัน ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้ากำลังซึมซับอย่างช้าๆ เสียงครวญครางของแม่ กลิ่นคาว และของเหลวสีแดงสด

 

เด็กชายตัวน้อยรู้สึกสนุก...

 

ด้วยสีหน้าที่ดูมีความสุขของแม่ ทั้งของผู้ชายร่างใหญ่ อลันเลยหลงคิดว่าความสนุกนั่นคือความสุข

 

          อลันอยากจะให้คนอื่นมีความสุขแบบนั้นบ้าง แต่...อลันควรจะเลือกใคร?

 

น้องชายหรอ...

 

ใช่ น้องชาย ฉันจะดูแลนายเอง!!’

 

          อยู่ๆ ใบหน้าที่ปรากฏขึ้นมาก็ทำให้อลันยิ้มกว้าง ลืมได้ยังไงกันนะ...คนที่อลันอยากจะแบ่งปันความสุขให้

 

          ถ้าเป็นแอชตัน จะสนุกด้วยกันได้หรือเปล่านะ?


100%


     มาแล้วค่ะ มันชักจะยังไงๆอยู่นะเรื่องนี้ มันป่วนกันทุกตัวละคร555 ชาร์ลีจะหายแวบไปพักนึง ให้แอชตันเป็นคนดำเนินเรื่องเนอะ 555 ครอบครัวหรืออะไรยังไงมันก็มีจากหลายๆสาเหตุค่ะ ทุกตัวละครมีเหตุผลเนอะ แต่ไม่รู้จะเข้าใจกันมั้ย นี่ยิ่งแต่งสื่ออารมณ์ไม่เก่งซะด้วย TT


เจอกัน CH หน้าค่ะ ฝันดีค่ะทุกคน 



     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #88 Som O Usanee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 10:19
    หืออออออออออ ที่แท้อิพ่อก็รู้อยู่จริง ๆ ด้วย แล้วมาไล่บี้ลูกตอนนี้นี่นะ เหอะ ๆ ๆ อันนี้ลูกใช่มะ แน่ใจนะ? คือผู้ใหญ่หล่อหลอมเด็กมาเองจริง ๆ จะไปโทษเด็กหรือ? พ่อแม่ทำเองทั้งนั้น ปลูกฝังแต่อะไรไว้ ความเห็นแก่ตัว ที่ตอนทำไม่คิดถึงลูก มาถึงตอนนี้ทั้งอลันและแอช คือผู้ถูกกระทำ แต่ผู้ถูกกระทำกำลังจะขยับตัวบ้างแล้วล่ะ
    #88
    0
  2. #87 Som O Usanee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 23:01
    แอชจ๋าาาาาาา เค้ารอความฮอตของแอชอยู่เน้อ ชาร์ลก็เช่นกัน อิอิ
    #87
    0