Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 17 : CH15 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    6 มี.ค. 60



CHAPTER 15

 

[สืบ]




เอ่อ...อรุณสวัสดิ์ครับมิสเตอร์ชาร์ลี

 

เช่นกันครับมิสเตอร์ทอมสัน

 

          อาการอ้ำอึ้งจากพนักงานรักษาความปลอดภัยมันทำให้ชาร์ลีขบขันเล็กๆ ดูก็รู้อยู่ว่าเป็นเพราะเรื่องอะไรถึงได้ประหม่าชัดเจนขนาดนั้น แต่เอาเถอะ ไม่ใช่เรื่องที่ชาร์ลีจะต้องมาสนใจ

 

          เขาส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย ในขณะที่ก้าวเข้าลิฟต์ ผู้คนที่เบียดเสียดยามเช้าไม่ได้ทำให้ชาร์ลีอึดอัดนัก แต่หากเป็นท่าทีกระอักกระอ่วนแปลกๆยามเมื่อเห็นหน้า

 

ส...สวัสดีค่ะคุณชาร์ลี

 

เช่นกันครับมิสนาตาเซีย

 

เอ่อ...สูทสวยดีนะคะ

 

          และดูเหมือนว่าเช้านี้ทั้งวัน เขาจะต้องทนกับท่าทางของคนมากมายในบริษัทนับไม่ถ้วน ตั้งแต่เหยียบหน้าประตูจนถึงโต๊ะทำงาน

 

ผมว่านั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่คุณต้องการนะครับมิสนาตาเซียชาร์ลียกยิ้มเล็กน้อย

 

อะ...ค่ะมิสนาตาเซียตอบกลับด้วยเสียงอ้อมแอ้มเมื่อเขาหันเก้าอี้ไปหาเธอ

 

ว่ามาเลยครับ ผมรอฟังอยู่และตบท้ายโดยการนั่งแบบสบายๆ เพราะดูท่าทางหล่อนคงจะเกร็งพอสมควรเมื่อพบหน้าเขา

 

ค คุณชาร์ลี เอ่อ...กับท่านประธาน…”  มิสนาตาเซียพูดออกมา อ่า...ตาของเธอมันดูหวังอะไรแปลกๆซะจนเขาไม่อยากจะใจร้ายกับเธอนัก

 

ครับ เป็นความจริงและชาร์ลีเลือกที่จะพูดตรงๆด้วยสีหน้าจริงจัง

 

ให้ตายสิคะ ฉัน...เมื่อได้ฟังคำตอบ ดูเหมือนเธอจะสับสน จากการที่เล็บมือสวยๆนั่นจิกเกร็งกับข้อมือจนขึ้นขาว

 

ฉันคิดว่าคุณรู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับคุณ

 

ผมรู้ครับ

 

ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณกับท่านประธาน เอ่อ มีความสัมพันธ์อะไรทำนองนั้น

 

ถือเป็นเรื่องส่วนตัวครับมิสนาตาเซียชาร์ลียิ้มอีกครั้ง

 

ฉันไม่ใช่คนเหยียดเพศหรอกนะคะ แต่ ฮะๆ กับคนที่รู้สึกดี ก็ค่อนข้างที่จะช็อกเหมือนกัน

 

เอาเถอะค่ะ ฉันจะไม่ก้าวก่ายคุณอีก แต่ฉันอยากจะทราบอีกสักเรื่อง

 

ครับ?”

 

ตอนนี้ฉันได้ยินมาว่าบอร์ดบริหารกำลังมีการถกเถียงเรื่องของท่านประธานค่ะ เพราะเขามีอดีตเกี่ยวกับยาเสพติด เป็นความจริงหรือเปล่าคะ?”

 

          หืม?

 

        อ่า...ชาร์ลีคิดว่ามันเริ่มจะแปลกนิดหน่อย ข้อมูลพวกนี้ไม่น่าจะรั่วไหลออกมาได้ง่ายๆ

 

          อ้อ... ชาร์ลี  ชื่อคุณโหลมากเลยนะครับรู้ตัวไหม

 

อ่า...ไม่รู้ครับเรื่องนี้ เขาไม่เคยบอกกับผมชาร์ลีส่ายหัวเล็กน้อย ยิ้มให้หล่อนอีกครั้ง

 

ผมว่าเราควรจบเรื่องนี้ได้แล้วนะครับมิสนาตาเซีย

 

ค่ะดูเหมือนว่าเธอรู้ว่ากำลังก้าวก่าย มิสนาตาเซียยิ้มแห้งๆก่อนที่จะเดินกลับไป

 

          คิ้วหนาขมวดมุ่น อะไรซักอย่าง ไม่สิ ลางสังหรณ์เขามันบอกว่าเรื่องนี้มันไม่ใช้แค่การที่ข่าวหลุดหรือรั่วไหล ตัวการอาจจะอยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด

 

          อลัน  แคลเลคแฮน

 

        อยู่ๆ ชื่อของเจ้าของใบหน้าประดับแว่นตา ท่าทางเด็กเนิร์ดขัดกับทรงผมก็โผล่แวบเข้ามาในสมอง

 

แคลเลคแฮน...ชาร์ลีพึมพำเบาๆ จากที่ได้ยินมาจากแอชตัน เขาเห็นแม่ของเด็กนั่นตายและหนีออกมา หลังจากนั้น...

 

อ่า...นี่มันชาร์ลีปราดมองตัวอักษรข้อมูลจากสื่อโซเชียลสายตานิ่งๆ ใบหน้าเริ่มบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆเมื่อพบข้อมูลที่เขาต้องการ

 

          อลัน แคลเลคแฮน เกิดเมื่อ xxx xx xxxx ถูกรับเข้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อในประเทศอังกฤษ ปี xxxx เนื่องจากเกิดเหตุฆาตกรรมของ แอนนา แคลเลคแฮนผู้เป็นมารดา...

 

        ข้อมูลอื่นๆที่ระบุไว้ก็เป็นพื้นฐาน ตระกูลที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงในอเมริกาไม่ว่าอะไรก็เป็นที่น่าจับตามอง แต่ในชื่อสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านี่สิที่ทำให้ชาร์ลีต้องคิดหนัก

 

          EDEN HOUSE

        สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ชาร์ลีถือสิทธ์ครอบครองอยู่ที่อังกฤษ...

 

          เด็กนั่นเข้ามาหลังจากที่แอชตันออกจากแอนนามาได้ 4-5 ปี แสดงว่าตอนนั้นเขาต้องเขาไปที่บ้านนั้นบ่อยๆแน่ แต่ทำไมเขาถึงไม่เห็นอลันเลยแม้แต่น้อย ?

 

          มือไปไวกว่าความคิด ชาร์ลีหยิบมือถือขึ้นมา ไล่หารายชื่อที่เขาคุ้นเคยและกดโทรออก

          [คุณชาร์ลี]

 

          ไม่นานนัก น้ำเสียงของผู้ชายวัยกลางคนดังขึ้น ชาร์ลียิ้มเล้กน้อยก่อนจะกรอกเสียงลงไป

          [คุณซีเมนต์ ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยนิดหน่อย]

          [เชิญสั่งมาได้เลยครับ]

          [ผมอยากรู้ว่า อลัน แคลเลคแฮน มีประวัติอะไรบ้างในช่วงที่เขายังอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า]

          [ต้องการให้ส่งข้อมูลในอีเมลล์แบบเดิมนะครับ]

          [ตามที่คุณสะดวกเลยครับ]

          [หายไปเกือบปี ไม่คิดจะกลับมาเยี่ยมเยียนบ้านหลังนี้เลยหรือไงกันครับ]

         

          อ่า ชักจะคิดถึงบ้านนิดหน่อยแล้วแฮะ...

          [คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบเด็กนะคุณซีเมนต์] ชาร์ลีตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นพร้อมกับภาพของบ้านหลังใหญ่ สวนดอกไม้ที่มักจะมีเด็กๆมาวิ่งเล่นจนคุ้นชิน

          [ฮ่าๆๆ! นึกว่าคุณกลัวเด็กมากกว่าเสียอีก]

          [หึ... ตอนนี้สถานการณ์ของผมในอเมริกาไม่ค่อยจะดีซักเท่าไหร่]

          [เกี่ยวกับว่าที่ CEO บริษัท N หรือเปล่าครับคุณชาร์ลี]

          [คุณมันเจ้าเล่ห์ รู้ไหมซีเมนต์]

          [เคยมีคนบอกผมบ่อยๆครับ ไม่มีอะไรต้องกังวล ไม่ว่าใครจะขุดคุ้ย เขาจะเจอแค่ความว่างเปล่า]

          [ผมหวังว่าจะเป็นแบบนั้น]

          [เช่นกันครับ ตอนนี้ผมต้องขอตัวก่อน โชคดีครับคุณชาร์ลี]

         

          ชาร์ลีวางสายไปแล้ว ถึงจะแค่ครู่เดียว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ชาร์ลีคลายความกังวลใจได้ซักเท่าไหร่

         

          ตอนนี้เขาเริ่มที่จะมั่นใจแล้วว่าตัวการที่ปล่อยข่าวของแอชตัน คลินน์ จะต้องเป็นอลัน เพราะเรื่องแบบนี้ก็คงมีแค่เด็กนั่นเท่านั้นที่รู้  เพียงแต่เขาแค่ไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดนัก แต่ถ้าหากข้อมูลถูกส่งมาเมื่อไหร่ เมื่อนั้นชาร์ลีก็คงจะได้รู้อย่างแน่นอน

 

          ดูเหมือนว่ายิ่งนานวัน อะไรที่ชาร์ลีคิดว่าจะสงบลงได้กลับไม่เป็นอย่างที่หวังซักเท่าไหร่ ข่าวคราวของแอชตัน คลินน์ ยังคงถูกขุดคุ้ยไปเรื่อยๆราวกับเป็นลูกโซ่ และประเด็นที่ว่าแอชตันเป็นเพศที่3ถูกกลบไปโดยสิ้นเชิง

 

นายได้ยินข่าวหรือเปล่า? เรื่องที่ว่าท่านประธานเคยเข้าสถานบำบัดเกี่ยวกับยาเสพติด

 

ฉันคิดว่าน่าจะรู้กันทั้งตึกแล้วล่ะ

 

นายคิดว่ายังไง

 

ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันได้ยินเพิ่มด้วยว่าท่านประธานเคยทำร้ายร่างกายโสเภณีที่ซื้อมาเกือบตาย เขาฆ่าหล่อนมือเปล่าได้ด้วยซ้ำ

 

          เรื่องที่โรงแรมเป็นแค่ตัวจุดชนวน เขาพึ่งมารู้สึกได้หลังจากที่ประวัติของแอชตันกำลังกระจายเป็นวงกว้าง แม้จะไม่ได้ออกสื่อทางโทรทัศน์ก็ตาม แต่ในแวดวงนี้ก็ถือว่าเรื่องนี้กำลังระบาดหนักเอาการทีเดียว

 

ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะ?”

 

พวกเราก็ทำงานให้กับฆาตกรน่ะสิ

 

ผมจะหางานมาให้เพิ่มถ้าหากว่าพวกคุณว่างนัก

 

เอ่อ... ชาร์ลีใช้สายตาที่เรียกได้ว่าคมกริบปราดมองไปทางพนักงานในแผนก น้ำเสียงเคร่งขรึมที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนักทำให้พวกเขาสองคนรีบกุลีกุจอหันไปทำตามหน้าที่ของตัวเองทันที

 

          หึ...

 

        ให้มันได้แบบนี้...ชาร์ลสบถในใจ ดีที่ข่าวทางโทรทัศน์ยังซาไปมากพอสมควร แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยในเมื่อข่าวที่ออกมันเกี่ยวกับเรื่องเพศ แต่ในที่นี้มันดันเกี่ยวกับประวัติของแอชตันแทน

 

          และแอชตันก็ไม่ได้เข้ามาในบริษัทอีกหลังจากวันนั้น...

       

          และแน่นนอนว่ามันเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไม่ต้องสงสัย คงจะต้องหาทางจัดการปัญหานี้อย่างเงียบๆ ซึ่งเขาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ชาร์ลีพยายามค้นหาทั้งส่วนของแอนนาและอลัน แต่ก็พบว่ามันเป็นแค่ข้อมูลผิวเผินเท่านั้น

         

          Rrrrr…

 

          [ครับคุณซีเมนต์]

          [ผมส่งรายละเอียดไปให้ทางอีเมลล์แล้วครับคุณชาร์ลี]

          [ขอบคุณมากครับซีเมนต์]

          [ด้วยความยินดีครับ ผมจะส่งของแถมไปให้ทางข้อความ]

          [ครับ]

 

          ข้อความส่วนตัวที่ถูกส่งมา ชาร์ลีกดเปิดดูแล้วก็ต้องขมวดคิ้วแน่น มันเป็นภาพที่เขาต้องกดปิดมันโดนเร็ว อาการตื่นตระหนกเกิดขึ้นซะจนชาร์ลีหอบหายใจแรงอย่างห้ามไม่อยู่

 

พระเจ้า...เขาแทบจะโยนมือถือทิ้ง มือหนาถูกใช้นวดขมับเพื่อผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว

 

          รอบตัวเขามีแต่พวกไม่ปกติหรือไงกันนะ

 

          ชาร์ลีกดวางสายไป เขาต้องรอบคอบมากกว่านี้ หากการที่เขาจะเปิดข้อมูลต่างๆโดยเข้าทางคอมพิวเตอร์ทางบริษัท คิดว่าอาจจะทำให้ข้อมูลรั่วไหลได้ง่าย และเพื่อกันไม่ให้พวกชอบสอดรู้คนไหนมาเจอ

 

          เอาไว้ก่อน...ยังไม่ถึงเวลา

 

          และเขาคิดว่าแอชตันสมควรที่จะได้รับรู้เรื่องนี้ ชาร์ลีไล่หารายชื่อจากมือถือและกดต่อสายทันที

 

          [ครับ]

          [ผมคิดว่ามีอะไรที่สำคัญที่อยากจะให้คุณดู แอชตัน]

          [ทำไมครับ ไอหนูไม่ขันหรือไงกัน]

 

          อ่า...ยังหยาบคายไม่เปลี่ยน

 

          [เกี่ยวกับอลัน แคลเลคแฮน]

          […]

          [ผมว่าคุณมากกว่าที่ไม่ขันนะแอชตัน ฮึ]

          [รู้ใจซะจริงๆ หลังเลิกงาน ผมจะตามไปที่คอนโด]

          [ครับ]

 

          เขามาถูกทาง...

 

        แสดงว่าแอชตันอาจจะระแคะระคายกับเรื่องของอลันเช่นกัน ถึงได้โผล่มาที่คอนโดตั้งแต่เขาเปิดประตูเข้าไป

 

ดูคุณจะสุขสบายดีนี่แอชตัน ชาร์ลีปลดเนกไทที่คอเพื่อคลายความอึดอัด ถอดสูทแขวนไว้และตรงเข้าไปรินน้ำดื่มแก้กระหายในขณะที่แอชตันยังคงนั่งนิ่ง

 

          แอชตันในวันนี้ก็ยังดูปกติ ถึงแม้ข่าวของเจ้าตัวจะไม่ดีก็ตาม อีกทั้งบอร์ดบริหารก็ตั้งท่าจะถอดคนที่นั่งอยู่จากว่าที่CEO อีกต่างหาก

 

ก็อย่างที่เห็นแอชตันไหวไหล่

 

คุณคงรู้วิธีจัดการมันดีนะ

 

          ชาร์ลียิ้มเนือยๆ วางแก้วน้ำเปล่าตรงหน้าอีกฝ่ายตามมารยาท ซึ่งดูเหมือนว่าแอชตันไม่ได้สนใจมันนัก

 

คุณบอกว่ามีข้อมูลของเด็กนั่น?”

 

ก็...ไม่เชิง แต่คิดว่ามีส่วนหนึ่งเขาตอบตามความจริง

 

ไปได้มาจากไหนแอชตันถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ดูก็รู้ว่าคงจะเกลียดเด็กที่ชื่ออลันไม่น้อย

 

แล้วคุณเคยรู้หรือเปล่าว่าหลังจากที่คุณหนีออกมา เด็กนั่นหายไปอยู่ที่ไหน

 

ผมไม่ได้สนใจเรื่องนั้นคำตอบคือการส่ายหัวให้เขาได้ยิ้มขึ้นมา

 

หมอนั่นถูกอุปการะจากบ้านเด็กกำพร้าที่ผมถือสิทธิ์อยู่ที่อังกฤษชาร์ลีหยิบกระเป๋าเอกสารที่ขึ้นมาเปิด หยิบกระดาษปึกหนึ่งก่อนจะส่งให้อีกฝ่าย

 

และเหมือนว่าแอนนา แคลเลคแฮนจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับพ่อของผม ตอนหล่อนตาย ได้มีการทำพินัยกรรมไว้ว่าให้อลันย้ายไปอาศัยกับบ้านหลังนั้น

 

... ใบหน้าของแอชตันดูตรึงเครียดขึ้นมาทันตา ถึงจะแค่นิดเดียว แต่เขาก็สังเหตุเห็นมัน

 

ผมคิดว่าผมควรจะได้เจอเด็กทุกคนที่เข้ามาในบ้าน เพราะตอนที่อลันเข้ามา ผมได้ถือสิทธิ์ครอบครองไปแล้วเนื่องจากพ่อของผมเสียชีวิต แต่ผมไม่เคยพบเขา พอลองเจาะลึกลงไป อลันได้ย้ายจากบ้านเด็กกำพร้าไปที่สถานบำบัดทางจิตเวชตลอดภายใต้การดูแลของบ้านเด็กกำพร้า

 

          ชาร์ลียังพูดต่อ แอชตันเปิดเอกสารไปทีละหน้าอย่างใจเย็น ข้อมูลเชิงลึกพวกนี้มันทำให้แอชตันเริ่มจะหวั่นใจ

 

เด็กนั่นเคยอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าของคุณ?”

 

ใช่

 

ฮึ...โรคจิตชัดๆถ้อยคำก่นด่าเด็กอายุราว20 ทำให้เขาส่ายหัวเล็กๆ

 

          กึก!

 

นี่มัน…”

 

          กระดาษในมือเริ่มจะยับย่นตามแรงขยำของแอชตัน ใบหน้าได้รูปตอนนี้เริ่มที่จะส่อแววเดือดดาล แววตาสีเทาอ่อนวาวโรจน์ ท่าทางที่ถ้าหากตรงหน้ามีอลันยืนอยู่ ก็คงไม่วายเกิดฉากฆาตกรรมให้เขาเห็นแน่ๆ

 

แม่งเอ้ย แอชตันคำรามในลำคอ น้ำเสียงในตอนนี้ดูกดต่ำจนแทบจะเย็นยะเยือก

 

          ชาร์ลีเหลือบมองกระดาษในมือของแอชตันก็เข้าใจได้ในทันที

 

          ภายในห้องเก่าๆของสถานบำบัดจิตเวช เด็กผู้ชายผิวขาวซีดและผอมแห้งที่นั่งอยู่ท่ามกลางสิ่งที่เรียกว่าเลือด ใบหน้าซูบตอบลึกโหลที่ปรากฏรอยยิ้มคล้ายกับกำลังมีความสุขในขณะที่ข้อมือแห้งๆกลายเป็นแหวะเหวอะหวะจากรอยกรีดเป็นทางยาวกำลังทาบทับผนังเผื่อส่งต่อความรู้สึกทั้งหมดเป็นตัวอักษร

 

ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON ASHTON 

!!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! !!!!!!!!! 

 

        ชื่อของแอชตัน...

 

สีหน้าที่ราวกับเคียดแค้นและเกลียดชังมันแสดงออกมาผ่านความไม่ปกติทั้งหมด รอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ทำให้ชาร์ลีรู้สึกขนลุก


100%


     เขามาแล้วค่ะ พบกับความโรคจิตได้ต่อCHหน้า อ่านให้สนุกนะคะ สำหรับวันนี้ฝันดีค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #106 Felinonajang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 17:15
    จริงๆมันก็จิตไม่ปกติกันทุกคน

    ชาลีก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ฉะนั้นแกไม่ต้องไปว่าคนอื่นเลย
    #106
    0
  2. #86 Som O Usanee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 01:24
    อลันนี่นางโรคจิตเพราะแม่นางหรือเปล่า แอชตันยังไม่รอด อลันนี่ลูกแท้ ๆ ถึงไม่ทำกับลูกแต่นางก็อาจจะเห็นอะไรมาบ้าง หรือนางคิดว่าแอชเป็นคนฆ่าแม่นาง?
    #86
    0
  3. #82 oosiak (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 10:47
    หืมหืมหืมอะไรยังไงกัลลล
    #82
    0
  4. #80 Nim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 03:04
    เริ่มงง งงในงง
    #80
    1