Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 16 : CH14 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    21 ก.พ. 60



CHAPTER14

 

[News]





ดูเหมือนว่าช่วงล่างคุณจะแข็งแรงดีนะ

 

ฮึแอชตันยิ้มเหยียด เรือนร่างสมส่วนวางมือถือที่ส่งเสียงเตือนจากแอพพลิเคชั่นชื่อดังไม่หยุดลงกับโต๊ะ

 

เพิ่งจะตื่นคงยังไม่รู้อะไรสินะ

 

หืม?” น้ำเสียงเยาะๆตัดกับการดันลิ้นที่กระพุ้งแก้มของแอชตัน ท่าทีกวนประสาทซะจนชาร์ลีเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

 

ดูซะ

 

          แอชตันเอื้อมือไปหยิบรีโมทโทรทัศน์เพื่อกดเปิด เสียงนักข่าวของช่องออกอากาศชื่อดังดังออกมาทันที

 

[จากการให้สัมภาษณ์ของมิสเตอร์อัลเบิร์ต คลินน์ CEOของบริษัทN เกี่ยวกับภาพอื้อฉาวของ แอชตัน คลินน์ ว่าที่CEO คนใหม่ที่ลานจอดรถของโรงแรมกับชายหนุ่มที่อ้างว่าเป็นเพื่อนในร่วมงานในบริษัท กล่าวไว้ว่าคุณคลินน์เองก็ยังไม่ทราบแน่ชัดถึงการกระทำของลูกชาย และขอยังไม่ตอบคำถามใดๆจนกว่าคุนแอชตัน คลินน์จะออกมาตอบด้วยตัวเอง ฟังจากตัวอย่างค่ะ]

 

[[ท่านคิดว่าอาจจะเป็นการผิดตัวหรือเปล่าคะกับภาพที่เกิดขึ้น?]]

 

[[ไม่ผิดครับ นั่นคือลูกชายของผม]]

 

[[แล้วท่านคิดว่าภาพที่เกิดขึ้นจะส่งผลกระทบต่อการลงทุนล่าสุดที่บริษัทกำลังจะทำหรือเปล่าคะ??]]

 

[[คุณคลินน์เป็นรักร่วมเพศจริงหรือเปล่าคะ??]]

 

[[ข่าวที่เกิดขึ้นคุณคลินน์ได้ชี้แจงกับท่านบ้างหรือไม่คะ??]

 

[[ผมจะยังไม่ขอตอบคำถามทั้งหมดในตอนนี้ โดยคนตอบคำถามจะเป็นตัวของลูกชายของผม และตอนนี้ยังไม่มีการติดต่อใดๆกลับมา เอาเป็นว่าผมขอตัวก่อน]]

 

[[ท่านคะ ท่าน!!]]

         

ภาพของชายกลางคนในรูปร่างที่ภูมิฐาน ท่าทางน่ายำเกรงถึงแม้ละถูกห้อมล้อมด้วยนักข่าวมากมายแต่ก็คงรอยยิ้มไว้เสมอ ไม่ได้มีความวิตกกังวลเกี่ยวกับข่าวของลูกชายอย่างใดทำเอาชาร์ลีทึ่งเล็กน้อย

 

จากที่ได้ฟังข่าว ชาร์ลียอมรับว่าเขาตกใจพอสมควรที่เรื่องแบบนี้หลุดออกไป แต่หากจะโทษใครก็ไม่ได้เพราะเป็นตัวเขาเองที่บุ่มบ่ามกอดรัดกับแอชตันในลานจอดรถสาธารณะแบบนั้น

 

คุณคิดว่าใครทำเรื่องแบบนี้แอชตัน?”

 

ฮึ ไม่รู้สิ ผมคิดว่าผมก็ไม่ได้ไปขัดแข้งขัดขาใครแอชตันตอบกลับเนือยๆ ทิ้งตัวนั่งกับโซฟาใกล้ๆเตียง ท่าทางที่ดูไม่ทุกข์ร้อนมันก็ทำเอาชาร์ลีแปลกได้ได้อีกเช่นเคย

 

          ก็ดูเหมือนจะไม่ทุกข์ร้อนกันทั้งบ้านนี่นะ...

 

          ชาร์ลีคิดอย่างนั้น แต่หากใครจะรู้ว่าท่าทีเนือยๆไม่สนใจต่อข่าวพวกนั้นของแอชตัน มันแฝงไปด้วยความกดดันอย่างชัดเจน

 

ผมจะกลับ

 

          แอชตันสบถเบาๆ ตามด้วยการลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างสมส่วนหยิบเสื้อผ้าที่กองไว้กับพื้นห้องมาสวมใส่ลวกๆ

 

มันคงต้องเป็นแบบนั้น ให้ผมไปส่งไหม

 

ไม่ต้อง พักอยู่ที่นี่เถอะ ไม่ก็เอาเวลาไปทำแผลไม่วายจะโดนเหยียดกลับมาอีกครั้ง ชาร์ลีล้มตัวนอนกับเตียงอย่างจำยอม บางทีสมองก็ควรจะสั่งให้ร่างกายไปทำแผลอย่างที่แอชตันว่าไว้

 

          มันเละยิ่งกว่าคราวที่เขาโดนฟาดซะอีก

 

งั้นผมจะทำแผล ไม่ส่งนะครับ

 

ลุกให้ได้ซะก่อน

 

ฮะๆ กลับดีๆนะครับท่านประธาน

 

          ชาร์ลีเอียงหน้าเข้าไปรับจูบที่ปลายคาง มองแอชตันที่เดินหายลับไปทางประตูห้องนอนอย่างครุ่นคิด ข่าวที่ออกมามันอาจจะสร้างผลกระทบในหลายๆด้านกับตัวแอชตันและบริษัทไม่น้อย ไหนจะCEOตัวจริงอย่างอัลเบิร์ต คลินน์ อีก ดูจากใบหน้ายิ้มแย้มเขายังสัมผัสได้ถึงความสยองพิลึกผ่านจอเลยด้วยซ้ำ

 

          ถึงในอเมริกาจะเปิดกว้างในเพศที่สาม แต่ในหลายๆแง่ ก็ไม่ได้หมายความว่าประเทศที่ดูเหมือนจะอิสรเสรีจะเปิดกว้างตามที่ว่าเสมอไป ไม่เอาน่า มันก็เหมือนกับการเหยียดอะไรหลายๆอย่างที่มีอยู่ในประเทศนี้แหละ

 

          ชาร์ลีคิดว่าการที่ภาพถูกเผยแพร่ออกมาแบบนี้ อย่างที่บอกว่ามันต้องมีคนที่แอบถ่าย และจุดประสงค์น่าจะเป็นสร้างความเสียหายให้บริษัทไม่ก็ตัวแอชตันเอง

 

          แต่แล้วใครล่ะ?

 

ซี้ดดดเขาสูดปากเล็กน้อย บาดแผลเมื่อคืนหนักหนาเอาการ เขานั่งเอาแอลกอฮอลล์ชุบสำลีทาไปตามรอยแผลช้าๆ

         

ชาร์ลีถอนหายใจเล็กน้อย เขาคิดว่าบาดแผลพวกนี้ไม่น่าจะเป็นอุปสรรค์สำหรับการทำงานในวันพรุ่งนี้ สิ่งที่เป็นอุปสรรค์จริงๆอาจจะเป็นข่าวพวกนั้นมากกว่า ไหนจะสายตาของคนทั้งบริษัท และสายตาคนนอก

 

          ใช่ว่าเขาจะสนเรื่องอะไรแบบนั้น และแอชตันเองก็คงไม่คิดเหมือนกัน มันเป็นเรื่องหยุมหยิมที่พวกสาวน้อยเท่านั้นที่จะคิด แต่ในสังคมแบบนี้ ก็คงจะเป็นแบบที่เขาคิดไว้จริงๆนั่นแหละ

 

          ถ้าคนในโลกเลิกสอดรู้สอดเห็นได้50เปอร์เซ็นต์ เขาเชื่อว่าทุกประเทศในโลกคงสงบขึ้นเยอะ

 

          ชาร์ลีกลับมานั่งกับเตียง มองจ้องจอที่ตอนนี้มีแต่ข่าวของแอชตัน คลินน์ไปหมด และคาดว่าอีกไม่นานอดีตหรือเรื่องวัยเด็กก็คงถูกขุดคุ้ยออกมาแน่นอน แต่ยังไงซะ เขาคิดว่าไม่มีทางที่เรื่องนั้นจะแดงขึ้นมาได้ง่าย

 

          แอชตัน คลินน์ ไม่สิ ตระกูล คลินน์ สองพ่อลูกนั่นคงไม่มีทางให้เรื่องเสื่อมเสียหลุดออกไปง่ายๆหรอก

         

          และยิ่งก้มลงมองบาดแผลที่มีเลือดไหลซึมออกมานิดๆก็ต้องถอนหายใจอีกครั้ง เขากินยาแก้ปวดแล้วล้มตัวนอนบนเตียง  ปล่อยให้ตัวเองหลับลึกจากการอ่อนเพลีย

 

          ขอนอนเอาแรงก่อนแล้วกัน

 

 

[[ASHTON PART]]

 

          เขากลับมาจากห้องชาร์ลี...

 

อารมณ์ทั้งหมดทั้งมวลมันทำให้เขารู้สึกประหลาด ทั้งเมื่อคืน...และก่อนหน้านี้

         

          แน่นอนว่าเขาสนุกกับเมื่อคืน มันไม่ได้มีมากนักที่แอชตันจะใช้โอกาสแบบนี้ในการทำอะไรที่คนๆหนึ่งจะรับไหวและในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกดี มันไม่ใช่ดีแค่เพราะเขามีเซ็กซ์ แต่หากเป็นเพราะชาร์ลี แน่นอนว่าการกระทำของหมอนั่นทำเอาแอชตันปั่นป่วนไปไม่น้อย

 

หึ

 

          และก่อนหน้านี้เขารู้สึก...กังวล

 

Rrrr…..

 

เสียงมือถือดังขึ้นเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่แน่ชัด เอาเป็นว่ามือถือของเขากำลังจะไหม้เรื่องจากสายที่ต่อเข้ามาไม่หยุด และก็ไม่มีใครที่แอชตันคิดว่าจะติดต่อมาได้ในขณะนี้

 

เลร่า...

 

ครับ

 

ฉันอยากให้เธอกลับบ้าน

 

          เสียงของผู้หญิงปลายสายดังขึ้น น้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนทำให้เขายกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย หากแต่รอยยิ้มนั้นก็ตกลงเมื่อเธอพูดขึ้นอีกครั้ง

 

ผมกำลังกลับไป

 

ฉันเชื่อว่าเธอจะกลับมาให้เร็วที่สุด หลังจากที่สร้างปัญหาเอาไว้ให้ฉันขายหน้าเล่น

 

“…”

 

ไม่ต้องกังวลไป ฉันจะไม่เข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ แต่อย่าลืมว่าเธอมีพ่ออีกหนึ่งคน

 

ครับ

 

          วางสายไปแล้ว

 

          แอชตันถอนหายใจ การพูดคุยครั้งนี้ยิ่งทำให้อารมณ์ของแอชตันดิ่งลง เลร่า คลินน์ ผู้หญิงที่สวยที่สุดในสายตา ไม่ว่าจะทำอะไร เธอมักจะมีรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์เสมอเมื่ออยู่กับเขา

 

          แต่เธอจะเปลี่ยนไปเมื่อทุกอย่างไม่ได้ดั่งใจ...

 

          แอชตันดับเครื่องรถยนต์พร้อมก้าวลงมา สายตาสีเทาอ่อนจ้องมาคฤหาสน์ขนาดย่อมตรงหน้าด้วยความกังวลเล็กน้อย

กลับมาแล้วหรอ

 

“…ครับ

 

นั่งสิ

 

          เมื่อก้าวขาผ่านประตูเข้ามา คำทักทายเป็นประจำที่เขาต้องได้ยินเสมอดังขึ้น แอชตันมองตรงไปข้างหน้า เลร่านั่งอยู่ตรงนั้น เธอกำลังเปิดหนังสือทำอาหาร ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนผันมองมาที่เขา และมันนิ่งอยู่แบบนั้นตรงแอชตันต้องเดินเข้าไปข้างใน

 

แอชตันหย่อนตัวนั่งลงกับโซฟา ปรับเปลี่ยนท่าทีให้ผ่อนคลายแม้ใบหน้าจะนิ่งสนิทก็ตาม บรรยากาศชวนมวลท้องเกิดขึ้นทุกครั้งที่เสียงกระดาษพลิกไปมา

 

คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่?”

 

“…”

 

ฉันควรจะดีใจสินะที่มีลูกแบบเธอ แอชตัน

 

“…”

 

ฉันกำลังรอฟังคำอธิบายของเธออย่างใจจดใจจ่อสิ้นเสียง เธอหันกลับมาหาเขาเต็มตัว หนังสือในมือถูกวางลง และแอชตันคิดว่าเธอต้องการคำอธิบายอย่างที่ปากพูด

 

....

 

พูดสิแอชตัน

 

          เพี้ยะ!

 

          อาการชาเริ่มลามมาตามใบหน้าคมได้รูป แอชตันนั่งนิ่ง ใบหน้าหันตามแรงปะทะของฝ่ามือของคนที่ขึ้นชื่อว่าแม่ เลร่ากำลังอารมณ์ร้อน และเขาต้องการคุยกับเธอเมื่ออารมณ์เธอเย็นกว่านี้

 

ฉันผิดหวังในตัวเธอมาก รู้ใช่ไหม

 

          เอาอีกแล้ว...

 

        ใบหน้าที่เกิดความรู้สึกแสบชา ยังไม่อึดอัดเท่าภายในของแอชตัน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะใช้ความชินชาสกลบเกลื่อนมันลงไป ปัดความสนใจ ราวกับว่ามันไม่ได้สำคัญอะไรนัก


ขึ้นไปหาเขาซะแอชตัน ในห้องทำงาน

 

ครับ

 

แล้วก็...ลงมาทำแผลด้วย

 

          เลร่าก็ยังคงเป็นเลร่า ใบหน้าไร้รอยยิ้มหากแต่น้ำเสียงสั่นเครือ แอชตันหันหลังเดินออกมา ผ่านบันไดขั้นแล้วขั้นเล่า ปลายหางตามองข้อมือบอบบางสั่นระริกและกำแน่นจนลับสายตา

 

          เขาไม่ชอบการโดนผิดหวัง ไม่ชอบที่ตัวเองต้องอึดอัดใจ แต่ที่เขาทำไปทั้งหมดก็คงเป็นเพราะทุกๆวัน กาแฟดำ ขนมปังปิ้ง รอยยิ้มที่อบอุ่น คำถามประจำวัน

 

          ทั้งหมดมาจากคนชื่อที่ว่าเลร่า แม่ของเขา

 

          ถึงอารมณ์เธอจะแปรปรวนในบางที แต่มันยังทำให้แอชตันรับรู้ ว่ายังมีคนที่ทำให้บ้านเป็น บ้าน จริงๆ

         

ก๊อกๆๆ

 

“…”

 

ดูเหมือนว่าชาร์ลีจะเป็นเด็กดีสินะ

 

“…”

 

          บทสนทนาเริ่มขึ้นมาจากคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม หากเลร่าเหมือนพระอาทิตย์ของบ้านหลังนี้ อัลเบิร์ตก็คงเหมือน...กระจก

 

          เปรียบเปรยดูแปลกๆ แต่แอชตันคิดว่าตัวเองคิดถูก

 

          แววตา รอยยิ้ม การพูด นิสัยท่าทางที่ดูเหมือนอยู่เหนือทุกสิ่ง อัลเบิร์ต คลินน์เปรียบเหมือนกระจกที่สะท้อนออกมาเป็นตัวเขาในตอนนี้ ออกมาเป็นแอชตัน คลินน์

 

ผมคิดว่าไม่ต้องอธิบายอะไร

 

ฉันไม่ถามแกหรอกนะแอชตัน

 

          อัลเบิร์ตส่ายหน้า เอกสารที่อยู่ในมือถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจนัก แอชตันมองแผ่นกระดาษกลางโต๊ะพร้อมกับหยิบมันมาดู

 

          บัดซบ...

 

แกจะไปกกกับบริทิชนั่นท่าไหนก็เรื่องของแก ฉันไม่สนเสียแหบต่ำตามอายุไม่ได้ทำให้เจ้าของเสียงดูด้อย กลับกัน มันกลับยิ่งดูน่าเกรงขามเมื่อเป็นอัลเบิร์ต คลินน์

 

แต่ฉันสนว่าแกจะจัดการกับข่าวที่รั่วออกมานี่ยังไง

 

          อัลเบิร์ตท้าวคาง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปั้นขึ้นส่งให้กับลูกชาย จนแอชตันรู้สึกได้ว่าตอนที่ตัวเองยิ้มแบบนั้นมันน่าเหยียบให้จมขนาดไหน

 

ไปจัดการซะแอชตัน ก่อนที่ผู้บริหารคนอื่นจะรู้และตั้งแง่กับแก

 

ทำให้มันหายไป เหมือนที่แกเคยทำ

 

เหมือนว่าคุณสนับสนุนให้ลูกชายทำเลวซะดิบดี ปูทางไว้แบบไหนล่ะครับท่านประธานใหญ่

 

          และแอชตันก็คือแอชตัน บอกแล้วว่าเขาเหมือนกระจกเงาสะท้อนกับอัลเบิร์ต ถ้อยคำแขวะปนจิกกัดตามด้วยรอยยิ้มเหยียด อ่า..เขาชักจะเข้าใจสำนวนของประเทศแถบเอเชียสักแห่งที่ว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น นิดๆซะแล้ว

 

ผู้จัดการฝ่ายบุคคลสบายดีใช่ไหม? ดูเหมือนว่าเขาจะควบคุมอะไรต่างๆได้ดีทีเดียว

 

อย่ายุ่งกับเขา

 

งั้นฉันจะไม่พูดซ้ำสอง

 

          บรรยากาศกดดันแผ่ออกมาจากรอบตัว พึ่งรับรู้ได้ว่าสายตากดต่ำที่เขาใช้บ่อยๆโคตรจะไม่สบอารมณ์เมื่อต้องมาเจอกับตัว ใบหน้าคมน่าเกรงขามเรียบนิ่ง นัยต์ตาสีเทาอ่อนสองคู่จ้องกันอย่างเงียบงัน และเป็นอัลเบิร์ตเสียเองที่ละสายตาออกไป

 

ไปจัดการมาซะ

 

ครับ

 

เดี๋ยว

 

“…”

 

ฝากทักทายผู้จัดการฝ่ายบุคคลด้วยล่ะ

 

          ปัง!

 

        หงุดหงิด

 

        มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะคุยกับอัลเบิร์ตด้วยอารมณ์คงที่ รู้สึกเหมือนคุยกับตัวเองตลอดเวลา

 

          แต่เรื่องนั้นคงต้องเอาไว้ก่อน

 

          แอชตันมองเอกสารที่อยู่ในมือด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ขัดกับดวงตาสีเทาอ่อนประกายวาวโรจน์ ถึงเขาจะหงุดหงิดกับคนที่ได้ชื่อว่าพ่อตัวเองแค่ไหน แต่แน่นอน ความลับก็คงต้องเป็นความลับ

 

          แอชตัน คลินน์    สถานบำบัด 1 ธันวาคม 2xxx

 

        คลินน์จะต้องไม่มีคำว่าเสื่อมเสีย นี่คือสิ่งที่เขาทำให้ได้กับที่นี่ เพื่อเลร่า และ อัลเบิร์ต

 

          แน่นอนว่ายังไงซะ คงไม่พ้นคำว่า กำจัด อยู่ดี


100% 

     มาแล้วค่ะ ผ่านโอเน็ตอันหนักหน่วงมาแล้ว!! 5555 ลืมมันไป มาถึงตอนค่อนข้างจะไคลแม็กซ์แล้วนิดนึง เรื่องนี้ไม่น่าจะเกิน 30 ตอนอย่างที่บอกจริงๆค่ะ ตอนนี้แอชตันของเราเข้าใกล้คำว่าฆาตกรเข้าไปทุกที เขาเป็นคนแบบนี้ล่ะเนอะ ที่นี่นับว่าเป็นที่ที่แอชตันรักนะคะ มีพ่อกับแม่ ถึงจะดูอารมณ์เฉือนกันไปหน่อย แต่ก็อยู่ในภาวะชั่วคราว จริงๆแล้วครอบครัวนี้อบอุ่นค่ะ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ มันเลยทำให้แอชตันรักที่นี่ เขาทำอะไรมามากมายเพื่อครอบครัวตัวเองแหละเนอะ ส่วนชาร์ลี....นายโดนหมายหัวจากอัลเบิร์ตแล้วล่ะ 555 ไหว้พ่อตาไว้เนิ่นๆนะ


ขอบคุณทุกๆคนที่ยังไม่หายไปไหน เปิดมาก็เป็นกำลังใจแล้วที่หายไปนานแต่ยอดเฟบยังคงเดิม รักมากๆเลยค่ะ TT สำหรับสันนี้วันดีค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #85 Som O Usanee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 01:12
    อู้ยยยยยยย คนบ้านนี้แปลก ๆ แฮะ ให้ความรู้สึกแปลก ๆ แต่บอกไม่ถูกว่าแปลกยังไง
    #85
    0
  2. #77 Dark-Phoenix (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:59
    รอออออ
    #77
    0