Forbidden Boss 'ของสูง' [ yaoi ]

ตอนที่ 10 : CH9 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

ยอดวิว 3000 แล้ว ดีใจมาก 




CHAPTER 9

 

[เข้าหา]




 

อยากฟังเรื่องไหนล่ะ?”

 

สาบานว่าคุณจะเล่าทุกเรื่อง

 

ก็พูดมาสิว่าอยากฟังเรื่องไหน

 

งั้นตั้งแต่คุณเกิดเป็นไง?”

 

ชาร์ลี...คุณคงไม่อยากโดนขึงเพดานใช่ไหม

 

ผมพูดจริงๆ

         

          อ่า...ตลกชะมัด ชาร์ลีหัวเราะในใจ เมื่อเห็นใบหน้าได้รูปเบ้หน้าแปลกๆออกมา ดูก็รู้ว่าคงอยากจับเขาขึงเต็มที่แน่ๆ แต่ก็นะ...เขาพูดจริง ตั้งแต่เกิดนั่นแหละ

 

...ก็ไม่มีอะไรพิเศษแอชตันส่ายหัว ชาร์ลีกระชับมือเล็กน้อยเพื่อไม่ให้สะโพกสอบร่วงไปนั่งกับพื้นเตียง

 

ก็อย่างที่เห็น ชีวิตผมเกิดมากับครอบครัว มีพ่อกับแม่ ช่วงนั้นก็คงเรียกได้ว่าช่วงของความสุขล่ะนะมุมปากสวยยกยิ้มบางๆ เมื่อเริ่มเล่าถึงเรื่องในอดีต

 

ความสุขของคุณคงไม่ใช่การทรมานคนอีกเหมือนตอนนี้หรอกนะเขาแขวะอีกคนไปเล็กน้อย

 

ผมเป็นเด็กดีนะชาร์ลี ไม่มีใครไม่รักผมหรอก

 

ทุกๆคนให้ความรัก ความอบอุ่นดีซะจนผมคิดว่าตัวเองโชคดีที่สุดในโลก แต่มันก็ได้แค่นั้นชาร์ลีมองรอยยิ้มหยันๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกคนนิ่ง

 

ผมโดนลักพาตัว แอชตันว่าด้วยน้ำเสียงเนือยๆ  คนที่ลักพาตัวผม เขาเป็นภรรยาเก่าของพ่อ และเป็นเพื่อนของแม่ผมเอง

 

...

 

เธอชื่อแอนนา เธอเคยมาเยี่ยมผมกับแม่บ่อยๆหลังจากที่หย่ากับพ่อผมไปแล้วริมฝีปากที่เคยยิ้มเยาะนิ่งสนิท

 

เธอเป็นคนสวย ใจดี เธอชอบเข้ามาอุ้มผมตอนผมยังสูงเท่าหัวเข่าเธอด้วยซ้ำ

 

...แต่จากคนใจดี เธอก็กลายเป็นสิ่งที่เรียกว่านรกสำหรับผมเมื่อตอนผม10ขวบ

 

เขาทำอะไรคุณ

 

...

 

แอชตัน”  ชาร์ลีเรียกคนตรงหน้า ออกแรงบีบผิวเนื้อช่วงสะโพกสอบหนักมือขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป

 

ทำในสิ่งที่ผมทำกับคุณอยู่แต่มันเลวร้ายกว่ามาก น้ำเสียงแผ่วดังออกมาจากริมฝีปากบาง เขาเห็นว่าภายในดวงตาสีเทาอ่อนมันแฝงประกายไปด้วยอะไรซักอย่างที่เขาไม่อาจรู้

 

งั้นคุณก็...

 

ผมไม่ได้โดนเธอทำแบบที่คุณโดนหรอกชาร์ลี

 

แต่เธอบังคับให้ผมทำเธอตังหาก

 

อ่า...

 

แล้วรู้ใช่ไหม การที่เด็ก10ขวบต้องเจอเรื่องอะไรแบบนั้น ผลกระทบทางจิตใจมันคงไม่ธรรมดาแน่

 

งั้นคุณก็เคยมีเซ็กซ์ตั้งแต่10ขวบ?”

 

ฮ่าๆๆๆ บ้าหรือเปล่าชาร์ลี มันยังไม่แข็งด้วยซ้ำ แอชตันกลับมาหัวเราะอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวไล้มาตามกรอบหน้าคมๆจรดถึงริมฝีปาก ออกแรงกดคลึงเรียกอารมณ์วูบวาบจนเขาต้องตวัดปลายลิ้นเลียตอบสนอง

 

งั้นที่บอกว่าคุณทำเธอ

 

รู้ไหมว่าสิ่งที่ป้าแก่ๆในวอชิงตันชอบคือความรุนแรง

 

ตั้งแต่โดนจับไป ชีวิตผมขลุกอยู่แต่กับห้องสีแดง รอบตัวมีแต่อุปกรณ์ทารุณทางเพศ

 

ผมได้ลองอะไรหลายๆอย่างกับแอนนา ฮ่ะๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนเด็กผมใช้อุปกรณ์ทรมานสารพัดกับเพื่อนแม่ตัวเอง ผมใช้น้ำตาเทียนราดเธอ ใช้โซ่รัดคอเธอ หรือแม้กระทั่งเอามีดกรีดอกเธอผมก็ทำ”   

 

แต่ก็ไม่รู้ว่าแอนนาไปพูดอะไรไว้ หลังจากนั้น ก็มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้ามาทำความรู้จักกับผมในห้องแดงนั่นทีละคนสองคน มาทุกวันซะจนผมจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร 

 

คุณอยู่แบบนั้นมากี่ปี

 

สามปีน้ำเสียงฝืดๆดังออกมากจากริมฝีปากสวย ผมใช้ชีวิตอยู่ในห้องนั้นมา3ปี ถึงมันจะเลวร้าย แต่แอนนาก็ไม่ได้ใจดำกับผมนัก เธอสอนทุกสิ่งทุกอย่างให้ผมใช้ชีวิตในโลกของเธอได้อย่างดี

 

          ชาร์ลีนิ่งฟังสิ่งที่แอชตันเล่าออกมาเงียบๆ ถ้าหากสามปีที่แอชตันอยู่กับผู้หญิงที่ชื่อแอนนา แล้วสิ่งที่อลันบอกไว้ว่าแอชตันน่าจะเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่15 แล้วอีก2ปีที่เหลือ...

 

แล้วคุณกลับมาได้ยังไง?” เมื่อเกิดข้อแคลงใจ ชาร์ลีเอ่ยถามเลียบเคียงซึ่งก็ได้คำตอบรับคือใบหน้าได้รูปส่ายหัวปฏิเสธกลายๆ

 

จะว่ายังไงดี ผมก็ไม่ได้ออกมาทันทีหรอก

 

ผมใช้ชีวิตอยู่กับแอนนา และผมคิดว่าเธอไว้ใจผม เธอพาผมออกมาจากบ้านของเธอ และมันทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในบ้านของแอนนามันเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำกับที่ที่ผมต้องไป

 

          มาถึงตอนนี้ แอชตันดูนิ่งขึ้น แววตาเมื่อครู่ที่เขาอ่านมันไม่ออกค่อยๆเผยออกมาทีละนิด

 

          ราวกับว่าอดไม่ไหวที่จะปะทุออกมาทุกครั้งที่นึกถึง


Lust

 “มันคือชื่อเรียกของสถานที่ที่อยู่ใต้โบสถ์ มันเป็นแหล่งมั่วสุมชั้นดีของคนในวอชิงตัน ไม่สิ เกือบครึ่งอเมริกาด้วยซ้ำ

 

ไม่รู้ว่าเผลอแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป แก้มสากของเขาก็ถูกแอชตันตบแบบไม่แรงนักพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอ

 

คิดอะไรอยู่คุณผู้จัดการฝ่ายบุคคล

 

ผมกำลังคิดว่า...จะเอาคืนที่ท่านประธานตบผมยังไงดี

 

ปากดีอีกแล้วนะครับ

 

          เพี้ยะ!

 

ก็ไม่คิดว่าจะตบจริงๆนะแอชตันชาร์ลีพูดขึ้นเสียงเข้ม หันหน้ากลับมามองอีกคนเหยียดยิ้มใส่ เมื่อกี้เขาโดนตบเข้าที่แก้มเต็มแรงจนหน้าหัน ไอเคืองมันก็เคือง

 

          แต่ชอบใจมากกว่า...

 

        ความคิดที่ได้แต่ลูบแก้มบรรเทาความแสบ มืออีกข้างกระชับกอดรอบเอวแน่นขึ้น ถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าออกนอกประเด็นมาพอสมควร

 

แล้วใต้โบสถ์มีอะไร

 

มีคนเยอะไง

 

...รู้ไหมว่าคุณเป็นคนกวนประสาทเก่งชาร์ลีครางในลำคอหนักๆ ระบายความหงุดหงิดลงไปกับการฟาดสะโพกแน่นๆของแอชตันแทน

 

ก็พอรู้อยู่ท่อนแขนแข็งแรงโอบรอบคอเขาอีกครั้ง

 

“Lust คือสถานที่ที่ไม่ว่าใครก็เข้าไปได้ ตั้งแต่มหาเศรษฐีไปจนถึงคนข้างถนน ไม่จำกัดอาชีพ ไม่จำกัดเพศ ไม่จำกัดวัย ขอแค่พร้อมที่จะปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างของมนุษย์คนหนึ่งเท่าที่จะปล่อยได้ให้เต็มที่ มีทุกอย่าง อาวุธ ความรุนแรง ยาเสพติด ค้าประเวณี อวัยวะเถื่อน  ไม่มีกฎเกณฑ์ ขอแค่เตรียมใจรับได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นก็พอ

 

ก้าวแรกตั้งแต่ที่ผมได้เข้าไป มันดู...โสมม สกปรกและน่ารังเกียจ แต่อะไรบางอย่างในใจลึกๆบอกว่ามันไม่เป็นแบบนั้น จะว่ายังไงดี รู้สึกผ่อนคลาย..ล่ะมั้งและตอนนี้เขารู้แล้วว่าอะไรที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาสีเทาอ่อนนั่น

         

          ความกระหาย บ้าคลั่ง...และหลงใหล

 

คุณชอบมันไหม

 

หืม ไม่ ผมไม่ชอบมัน คำถามที่แอชตันได้แต่ส่ายหน้า ผิดกับมุมปากที่ยิ้มออกมากว้างขึ้นเรื่อยๆ

 

แต่ผมหลงใหลมัน

 

ที่นั่นเป็นเหมือนอิสระ หลุดจากทุกสิ่ง ไม่มีอะไรเลยซักอย่าง

 

แต่ที่นั่นเป็นทั้งสวรรค์และนรก ผมติดยา มั่วเซ็กซ์ มัวเมาจนเหมือนกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเกือบ1ปี

 

นั่นไม่ดีเลยแอชตันชาร์ลีส่ายหัว ถึงเขาจะชอบดื่ม แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด เขารู้ดีว่ามันส่งผลเสียต่ออะไรบ้าง

 

เรื่องนั้นผมรู้ดีแอชตันตอบกลับ

 

แต่ชาร์ลี ถ้าหากคุณอยู่แบบผม คุณจะทำยังไง?”

 

          เขานิ่งไปหลังจากได้ยินคำถาม หากเขาเป็นแบบแอชตัน ก็คงมีทางเลือกไม่กี่ทาง

 

ผมเข้าใจคุณ

 

ฮึ

 

แล้ว...

 

เรื่องที่ผมกลับมาได้น่ะหรอ?”

 

อืม...อีกฝ่ายเว้นระยะไว้เล็กน้อย

 

ผมคิดว่าก็ไม่เลวถ้าหากต้องอยู่แบบนั้นทั้งชีวิต ฟังดูสิ้นหวังไหม ฮะๆ

 

“…”

 

แต่ไม่รู้สิ พระเจ้าอาจจะสมเพชชีวิตเน่าๆของผม กลางดึกคืนนั้น เสียงอะไรซักอย่างตกกระทบพื้น มันดังมากซะจนผมที่นอนอยู่ชั้นใต้ดินได้ยิน...แล้วผมก็ขึ้นไปดู รู้ไหมว่าภาพที่ผมเห็นเป็นสิ่งแรกที่รอบ5ปีที่ผมดีใจจนแทบจะบ้า

 

ที่ชานบันได ผมเห็นแอนนา

 

และเธอตาย

 

“…”

 

สุดท้ายผมก็หนีออกมา

 

ผมกลับไปที่บ้าน รู้ไหมว่าพ่อกับแม่ทำหน้าตกใจแค่ไหนที่เห็นผมยืนหน้าประตูด้วยสภาพที่แทบจะเหมือนศพ แอชตันยิ้มอีกครั้ง กระชับวงแขนที่รอบคอเขาแน่นขึ้น

 

แน่ล่ะ หากไม่ตกใจแสดงว่าคุณคงถูกเก็บมาจากสถานเด็กกำพร้าแน่ๆ

 

ชาร์ลีขมวดคิ้ว ในใจนึกสงสัยอยู่หลายส่วน เวลาที่แอชตันหายไปไม่ใช่น้อยๆ เขารู้ว่าทางบ้านของแอชตันคงไม่ใช่ว่าไม่มีปัญญาตามหาเด็กอายุ10ขวบแค่คนเดียวแน่

 

ฮะๆ ไม่รู้สิ ผมเองก็ไม่ได้คิดถึงตรงนั้น

 

แต่แค่คุณออกมาจากที่เวรตะไลนั่นได้ก็คือว่าดีมากๆสำหรับผมเหมือนกัน

 

หึ นั่นสินะ แต่อย่าลืมสิ

 

...

 

หลังจากผมกลับบ้าน อาการอยากยาก็กำเริบ มันรุนแรงขึ้นทุกวันจนพ่อกับแม่ผมรับไม่ได้

 

และร่างกายกับสมองผมมันไม่พร้อมที่จะใช้ชีวิตปกติได้หลังจากที่กลับมา พ่อแม่ผมรู้ในเรื่องนี้ดี และพวกเขาส่งผมเข้าไปอยู่ที่สถานบำบัดยาเสพติดอีก1ปีเต็ม

 

อาการอยากยามันหายก็จริง แต่ใช่ว่าสภาพจิตใจจะหายไปด้วย ทุกๆคืนผมต้องตื่นมากับความฝันแบบห่วยแตก ใช้ชีวิตแบบหวาดระแวงคนรอบตัว ช่วงแรกๆไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะได้แตะตัวผมด้วยซ้ำ

 

ถึงน้ำเสียงที่ใช้จะดูปกติ แต่ชาร์ลีรู้ มันไม่ใช่แค่นั้น มนุษย์ทุกคนล้วนมีด้านที่อ่อนแอ

 

และแอชตันเป็นมนุษย์

 

หลังๆมา มันก็ดีหน่อย อย่างน้อยๆผมก็ได้ระบายอารมณ์กับพวกผู้หญิงที่ซื้อมา...อะ

 

          ท่อนแขนแข็งแรงของชาร์ลีกดหัวแอชตันลงมาซบที่บ่า เขาลูบท้ายทอยแล้วจูบที่ขมับของอีกฝ่ายแรงๆ เรียกอาการชะงักของอีกฝ่ายได้กะทันหันซะจนเขาอยากหัวเราะดังๆ

 

ผมรู้ว่าคุณคงไม่ได้ชอบมันจากใจจริง

 

และผมก็รู้ ว่าสิ่งที่คุณเจอมามันบัดซบขนาดไหน

 

แต่ตอนนี้คุณอยู่กับผม ไม่สิ ตั้งแต่นี้ ผมจะอยู่กับคุณ

 

“…”

 

หลุดจากฝันร้ายได้แล้ว

 

          ความเงียบครอบคลุมบรรยากาศ ไม่นานนัก ความเจ็บแสบของคมเขี้ยวก็แล่นพล่านขึ้นมาตรงช่วงไหล่หนา ชาร์ลีเบ้หน้าแล้วก้มมองก็เห็นว่าแอชตันกำลังกัดเขา

 

          กัดจมเขี้ยวซะด้วย

 

“x! เป็นบ้าอะไรของคุณเขาสบถในลำคอ จมูกได้กลิ่นเลือดจางๆ คิดว่าแอชตันคงกัดจนเลือดแน่ๆ

 

ชู่ว...อย่าพูดแบบนี้กับผม คุณผู้จัดการ เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนผละออก แอชตันประทับจูบตรงต้นคอเขาย้ำๆก่อนขบกัดที่ใบหูแบบหยอกล้อ เขาเกร็งตัวแน่นเมื่อน้ำเสียงแหบพร่าเริ่มกระซิบเรียกอารมณ์ให้อะไรๆมันตื่นขึ้นมา

 

เดี๋ยวก็ลุกไม่ได้หรอก

 

ฮะๆ คุณมากกว่ามั้งเขาหัวเราะ แหงนคอขึ้นเพื่อให้แอชตันทำรอยแถวต้นคอให้เขาได้ถนัดขึ้น

 

แผลเป็นยังไงบ้าง

 

อีก2-3วันก็น่าจะหายสนิท

 

ผม...ขอโทษทีแอชตันผละออก มือแหวกสาบเสื้อที่ถูกปลดไปตอนไหนก็ไม่รู้ออกกว้าง ข้อมือหนาแต่ไม่หยาบกร้านเท่าเขาลูบรอยแส้จางๆตามร่างกายแบบแผ่วเบา

 

ผม...ไม่ได้ตั้งใจ

 

ผมรู้ว่าท่านประธานเป็นคนอารมณ์ร้อนชาร์ลียิ้ม แต่ก็ได้ไม่นานนักเมื่อใบหน้าของวัยรุ่นชายใส่แว่นทรงเด็กเนิร์ดกับผมเซทตั้งปรากฏขึ้นมาในความคิด

 

แล้วอลันล่ะ

 

หืม...

 

แล้วอลันรู้เรื่องของคุณได้ยังไง

 

จะไม่รู้ได้ยังไง

 

อลันเป็นลูกชายของแอนนา แล้วก็เป็น...คู่ขาเก่าของผม

 

“…” ชาร์ลีรู้สึกเสียดายขึ้นมากะทันหันที่แอชตันไม่กระทืบเด็กเวรนั่นให้จมดิน

 

เหอะ ถึงว่า...แล้วทำไมคุณถึงเกลียดเด็กนั่นขนาดนั้น

 

ไม่รู้สิ...คงเพราะเหมือนกันเกินไป

 

เหมือนกันเกินไป?”

 

หึ ไม่เอาน่าชาร์ลี ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยแอชตันส่ายหัว

 

หึงหรือไง?”

 

ถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะครับ?” ชาร์ลีกัดฟันตอบ นึกถึงภาพที่แอชตันกับไอเด็กนั่นกระแทกกันอยู่มันยิ่งเพิ่มความคันเท้าอยากจะกระทืบให้จมดิน แต่เหมือนจะแสดงออกผ่านทางสีหน้ามากไปหน่อย

 

อย่าหึงเลยชาร์ลี

 

“…”

 

เพราะตอนนี้ผมมองแค่คุณ

 

          และรอยยิ้มมุมปากกับแววตาขี้เล่นนั่นก็หยุดความคิดที่จะกระทืบเด็กนั่นออกไปให้พ้นสมองได้ในทันที ชาร์ลีดันร่างทั้งร่างของแอชตันแนบไปกับพื้นโซฟาโดยมีเขาตามทาบทับไม่ห่าง

 

ผมเชื่อ

 

          แต่ถึงแม้จะถูกหลอก สาบานว่าเขาก็พร้อมจะยอมให้โดนจูงจมูกถ้าหากว่าคนๆนั้นเป็นแอชตัน...แค่คนเดียว


100%  


ทำไมอ่านแล้วเขินเอง  ทุกคนเขินไปกับเค้ามั้ย TT ส่วนตอนนี้ก็...ค่ะ แอชตันเจออะไรมาเยอะแยะเลย 555 ส่วนชาร์ลี รายนี้ก็หลงเมียเหลือเกิน RIP นะอลัน นายโดนชาร์ลีเกลียดแล้ว อยากไปเป็นเมียเก่าแอชตันเอง (ได้ข่าวนี่ก็แต่งเอง555) ตอนหน้าก็...หมดมุขจะเขียน ขอจบลงเท่านี้ค่ะ ล้อเล่น!! ตอนหน้าจะเจอกับความหื่นขึ้นเรื่อยๆของแอชตันกับชาร์ลีเนอะ ลืมบอกไป คู่นี้เขาชอบ นอกสถานที่ อุ้บส์ ไปแล้วค่ะ เจอกันตอนหน้า ฝันดีค่ะทุกคน





 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #137 My.sister (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 17:39

    ชาร์ลีรับได้ทุกเรื่อง
    #137
    0
  2. #129 khawfangg (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 21:53
    อย่างดิบ
    #129
    0
  3. #56 Som O Usanee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 04:32
    อยู่ ๆ ก็มีคนเกลียดล่ะอลัน 55555 อย่ามายุ่งกับแอชตันของชาร์ลี เข้าใจนะ อิอิ แต่อดตของแอชตันน่าสะเทือนใจมาก แต่พ่อแม่ไม่ตามหาหรือ? หรือหาไม่เจอ?
    #56
    0
  4. #52 oosiak (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 10:53
    โอ้ยยยยเจอมาเยอะจริงๆ
    #52
    0
  5. #51 Pepsi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 22:44
    รอขั้นต่อไปปปปป อิอิ
    #51
    0
  6. #50 Som O Usanee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:02
    โถถถถถถถถ น้องแอชตันของพี่ชาร์ลี
    #50
    0
  7. #49 ที่รักของเฮียคริส(?) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 20:20
    โอ้ยยยยค้างงงงง มาต่อเร็วๆนะคะ
    #49
    0
  8. #48 Dark-Phoenix (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 01:06
    ค้างงงงงงงง
    #48
    0
  9. #47 Som O Usanee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:57
    นี่นั่งรอแอชตันเล่าเลยค่ะ
    #47
    0