[fic taeten] MINIMART MIDNIGHT

ตอนที่ 2 : MIDNIGHT 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    14 ก.ค. 59














MIDNIGHT 1

 

 


เที่ยงคืนกว่าแล้ว..

 



ไม่มีลูกค้าสักคนเข้าร้านหลังจากลุงคนนั้น...

 

 


ผมนอนเอาคางเกยเคาน์เตอร์อย่างคิดไม่ตก...สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้จะว่าฝัน..ผมก็มั่นใจนะว่าไม่ได้ฝัน..

 

 

 

แต่ถ้ามันคือความฝันจริงๆมันต้องเป็นความฝันที่สมจริงที่สุดที่ผมเคยฝันมา!

 

 



ทั้งความรู้สึก..กลัว...หลอน..หัวใจผมเต้นเร็วมากกว่าตอนลงแข่งวิ่งฤดูร้อนที่แล้วอีกให้ตาย

 

 


กลางคืนเงียบๆคืนนี้มีอะไรให้ผมต้องคิดเยอะซะเหลือเกิน

 

 

 


ผมพยายามไล่ความรู้สึกที่ตกค้างโดยการเปิดวิทยุเพื่อฟังเพลงคลื่นโปรด..

 

 



ซ่าาาาา

 

 

 

แล้วเสียงสัญญาณซ่าๆขาดๆเกินๆก็ดังแทรกเข้ามาจนผมต้องรีบหมุนปิดวิทยุ...

 


 


จะพยายามไม่นึกว่ามันแปลกหรืออะไรทั้งนั้น...การอยู่คนเดียวแถมยังกำลังจิตตกนี่มันโคตรจะไม่ดีต่อใจเลยครับ

 

 

 

ที่สำคัญคือ..เหลืออีกตั้งห้าชั่วโมงกว่าจะเช้า..เรื่องถ่างตาอดนอนน่ะผมทำได้แต่ไม่เอาความวังเวงแบบนี้ได้มั้ยให้ตาย

 

 

 

 

 

 

 











 


เกร๊ง

 

 

ผมเกือบจะเผลอหลับไปอยู่แล้ว จู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา คล้ายกับเสียงกระป๋องเครื่องดื่มตกลงพื้น พอได้สติขึ้นมาผมก็ขยี้ตาพลางหาวหวอดใหญ่..

 

 


ถ่างตาได้เกือบจะตีสามก็มีรู้สึกง่วงเหมือนกัน

 

 

 



เห้ย

 



จู่ๆสายตาของผมก็พลันเหลือบไปเห็นจอภาพที่มาจากกล้องวงจรปิดที่ติดแต่ละมุมของร้าน...

 



ผมจะไม่อุทานว่า เห้ยเลยถ้าในจอไม่ได้ปรากฏภาพชายสวมฮู้ดดำคนหนึ่งกำลังเดินไปทางมุมเครื่องดื่ม!

 

 

 


สะลึมสะลือนิดเดียว...มีคนเข้าร้านตั้งแต่ตอนไหน

 

 


แล้วมาเงียบๆ..โจรรึเปล่า..แล้วถ้าเป็นโจรผมจะทำยังไงดี

 

 

 



คุณลูกค้าครับ!”

 

 

 

ผมตะโกนเสียงดังมั่นใจว่าผู้ชายที่อยู่ตรงมุมเครื่องดื่มจะต้องได้ยินและขานกลับมาแน่ๆ

 

 

 





แต่เปล่า..

 

 

 



ที่สำคัญกว่านั้นพอผมหันไปมองภาพจากกล้องวงจรปิด...มุมเครื่องดื่มที่เป็นมุมตันของร้านกลับไม่มีคนอยู่สักคน...

 

 

 

 


เป็นไปไม่ได้...

 

 


ในกล้องวงจรปิดตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลยสักมุมทั้งๆที่มีกล้องครบทุกมุมของร้าน!

 

 

 

 


ผมได้คำตอบแล้วล่ะครับ...ชายคนนั้นไม่ใช่โจรแน่ๆ

 

 





แล้วก็ไม่น่าจะใช่คนด้วย...

 

 

 

 





อ้ากกกกกกกกกกก

 



 ผมใช้มือทั้งสองกุมขมับแล้วกรีดร้องออกมาแบบไม่มีเสียง

 

 

 




เป็นคุณคุณจะทำยังไงครับ..

 

 

 


เดินไปดู...ไม่เดินไปดู...เดินไปดู...ไม่เดินไปดู

 

 


 

แต่เพราะผมเลือกที่จะเดินไปดูไงครับถึงได้กรีดร้องออกมาเพื่อเรียกสติ(หรือกำลังจะเสียสติเร็วๆนี้กันแน่เนี่ย)

 

 

 

 







คุณลูกค้าครับ..

 

 

 


พอเลือกตัดสินใจก้าวเท้าออกมาจากเคาน์เตอร์...บรรยากาศของมินิมาร์ทก็เปลี่ยนไป...ไม่มีใครเข้าใจได้ดีไปกว่าผมแน่นอน...มันคล้ายกับตอนที่ผมฝันถึงผีเมื่อกี้ไม่มีผิด

 

 



ไฟที่สลัวลงราวกับกินอายุใช้งานมาเป็นสิบปีเริ่มมีท่าทีสยองขึ้นเป็นทวีคูณเมื่อมันกระพริบติดๆดับๆ!

 

 




เตนล์จะไม่ทนอีกต่อไปแล้วครับ!

 

 

 



ซ่าาาาาาาา

 

 


 


 

 

จู่ๆวิทยุที่มีคลื่นเสียงซ่าๆดังขึ้นเองโดยที่ไม่มีใครเปิด! ผมสะดุ้งโหยง ก้าวเท้าไม่ออก..ตัวแข็งไปหมด

 

 

 

 


และแล้วสัมผัสสยองก็แปะลงบนหัวของผม..มือหนาของใครสักคนหนึ่งกำลังลูบหัวผมอย่างแผ่วเบา

 

 


"...!!"


แต่มันไม่ใช่คน! ความรู้สึกเย็นๆที่หลังคอบอกผมอย่างนั้น...

คุชิซาเกะอนนะใช่มั้ยมึงอ่ะ

 

 

 




ฮืออออ ไม่เอาแล้ว 

 




ผมได้แต่หลับตาปี๋แล้วท่องนะโมตัสสะในใจวนไปวนมาแบบมั่วแหลก..




พรุ่งนี้ผมจะไปลาออก!ไม่ไหวแล้ว ไม่อยู่แล้ววว

 

 

 




กลัวขนาดนั้นเลยเหรอคุณ..

 

 




ฮะ...

 

 


ผมสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆจากคนที่ยืนอยู่ข้างหลังซึ่งบ่งบอกการมีตัวตนได้เป็นอย่างดี..

 

 

 


แต่ตัวตนของมึงอ่ะ คนหรือผี

 

 

 

 

 


คุณลูกค้า..ปะเป็นคนหรือผีอ่ะครับ

 

 



ตลกจัง..ผมไม่ใช่ผีหันมาดูสิ

 

 

 

 



เป็นอีกครั้งที่เสียงทุ้มนั่นกระซิบที่ข้างหูของผม..




เอาวะ! 


ผมตัดสินใจหันไปช้าๆก่อนจะมีเสียงกระป๋องเครื่องดื่มตกลงพื้นดังแกร๊งและกลิ้งมาที่เท้าของผมโดยที่ไม่มีใครอยู่ข้างหลังผมสักคน!!



ผมโดนผีหลอกจังๆ! 


 

 



"ม..แม่งเอ๊ย.."



ไม่ใช่ว่าไม่กลัวแต่การที่ผมสบถออกมานั่นคือการช่วยสงบสติอารมณ์ส่วนนึง...สภาพผมตอนนี้เหมือนคนสมองตายคิดอะไรไม่ออกรู้แค่อยากจะรีบก้าวเท้าออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด



แต่ก่อนที่ขาผมจะก้าวออกไปสายตาผมก็เหลือบไปเห็นกระป๋องน้ำเป็ปซี่ที่ตกอยู่กับพื้น ผมหยิบมันขึ้นมาและพบว่าไม่มีน้ำหลงเหลือเลยสักหยด...

 

 

 


“นี่ก็กินเป็ปซี่ซะหมดกระป๋องเลยนะ

 

 

ถึงแม้จะทำหน้านิ่วเหมือนกำลังโกรธมากกว่ากลัวแต่เสียงที่ผมสบถออกมากลับเสียงสั่นจนปิดไม่มิด พยายามหลอกตัวเองด้วยมุกตลกร้ายที่ฟังยังไงก็ไม่ตลก ไม่ว่าจะพยายามฝืนหัวเราะแหะๆยังไงก็หลอกตัวเองไม่ได้

 

 




 

 

 

 


 





กิ๊ง!

 

 

 

แล้วเสียงกริ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่ผมจะประสาทไปมากกว่านี้..ผมก็สาวเท้าไปข้างหน้าพยายามตั้งสติกลับมาทว่าหัวใจกลับเต้นเร็วไม่ต่างจากเมื่อกี้เท่าไหร่นัก...

 

 

 






ผมพบกับชายใส่แมสผ้าปิดปากที่ยืนหันข้างอยู่ตรงหน้าส่วนผมก็ได้แต่ผวาอย่างไร้สาเหตุ...

                                      

 

 



คะ..คุณลูกค้าครับ

 

 

 

นึกว่าไม่มีคนซะอีก

 





นั่นคือสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้าผมหันมาบอกโดยไม่ลืมเลื่อนผ้าปิดปากลง..วินาทีแรกผมก้าวถอยหลังอย่างลืมตัว อยากจะตอบกลับไปเหลือเกินว่า

 


นึกว่าไม่ใช่คนซะอีก..

 

 




รับอะไรดีครับ

 


ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีมาแบบนั้นละ

 


ก็เพิ่งเจอมาไงครับ..ให้ตอบแบบนี้ก็ไม่ได้ถูกมั้ย




เปล่าครับ ผมง่วงๆน่ะ

 


มาทำงานคืนแรกเหรอไม่เคยเห็นหน้าเลย..ชื่อไรอ่ะ

 

 


ถ้าไม่ติดว่าผู้ชายคนนี้เป็น คนคนแรกที่มาช่วยปรับสภาพจิตใจไม่ให้ผมขวัญผวาจากเหตุการณ์เมื้อกี้ไปมากกว่าเดิมละก็

 

 

ผมจะไม่ตอบหรอกครับ เรื่องอะไรต้องบอกชื่ออ่ะ คนทั่วไปเค้าไม่ถามชื่อพนักงานร้านมินิมาร์ทที่เจอหน้ากันผ่านๆหรอกหรือไม่จริง

 

 


 

เตนล์ครับ..เพิ่งมาทำงานวันแรก

 



งั้นเหรอ ฉันชื่อยูตะนะเป็นนักเขียน...อยู่คอนโดใกล้ที่นี่แหละ

 




 

ก็ไม่ได้ถามถูกมั้ย..หน้าตาผมดูอยากรู้รึเปล่า...ก็ไม่...

 


 

ครับ..มาซื้ออะไรละ

 

 





เมื่อก่อนตอนเงินยังไม่ออกฉันก็เคยทำกะกลางคืนที่นี่เหมือนกัน

 

 



ผมเกือบจะเดินหนีไปที่เคาน์เตอร์อยู่แล้ว..จนเมื่อได้ยินสิ่งที่เข้าหูที่สุดเมื่อกี้นี่แหละถึงได้หันกลับมาหายูตะอีกครั้ง

 

 





 

แล้วผมก็ทำตาโตยิ่งกว่าไข่ไก่เบอร์ศูนย์..

 

 


 

จริงเหรอครับ..

 

 





TO BE CONTINUED...


........................................................................................................

บอกว่าไม่ใช่ฟิคผีแล้วนะ แต่เฮี้ยนดีจัง 5555555555 

ปรับคำนิดหน่อย

#ฟิคมินิมาร์ท 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,460 ความคิดเห็น

  1. #2403 Ben10lee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 12:29
    แล้วมันคืออะไร ผีไม่ใช่รึไง๊ อ้ากกกกกกกก
    #2,403
    0
  2. #2379 IsIsara (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 11:45
    หลอนจริง สิ่งที่เตนล์เจอคืออะไร มันคืออีกสถานที่นึงหรือที่เดิมนะ สับสน ;-;
    #2,379
    0
  3. #2358 chocoball-bew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 10:50
    แสดงว่ายูตะก็อาจจะเคยเจอเรื่องแปลกๆเหมือนกันอ่ะดิ่ แน่ๆเลย ว่าแต่ใครมันมาขโมยกินน้ำอัดลมกระป๋องนั้นนะ
    #2,358
    0
  4. #2340 kor_kod1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 18:50
    ไหนบอกไม่มีผีไงคูมไรท์ แงงงงง หลอนเด้อออ
    #2,340
    0
  5. #2288 Dekd2108 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 15:59

    ยูตะ!!บอกทีว่าเรื่องอารายยยยยย5555555555

    #2,288
    0
  6. #2250 08207 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 00:59
    เอาล่ะต้องถามยูตะละว่าเคยเจออะไรบ้างมั้ย
    #2,250
    0
  7. #2237 hjuan3 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 05:22
    ใครวะ พี่แทยงหรอ ว้อยยยยยลึกลับไรงี้คะฮือ
    #2,237
    0
  8. #2227 Somam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 13:31
    อีห่าเอ้ย ผีละมุนลูบหัว สัมผัสคอกระซิบหู อย่าให้กูได้จินตนาการถึงน่าตาผี หล่อมากก็เอา5555555555
    #2,227
    0
  9. #2199 KimOPark182 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 18:05
    อิชิบหาย พึ่งมาอ่าน แต่กุหลอนมาก ไรท์แต่งยังไงเนี่ย มันไม่ได้สยองแบบเลือดสาดอ่ะ แต่มันหลอน55555 #แต่งเก่งอ่ะไรท์ #คนอ่านอินจนจะสติแตกเพราะหลอนแล้ว5555
    #2,199
    0
  10. #2101 chunchun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 01:42
    หื้มมม ใครผี
    #2,101
    0
  11. #2041 immadarkworld (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 21:17
    แน่ใจนะว่าไม่ใช่ฟิคผี อย่างหลอนอ่ะ
    #2,041
    0
  12. #2000 jellzx151 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 23:32
    โอ๊ะ..นี่พี่เตนล์เจอผีหรอกอ่อ? 555ใครเป็นพี่น่ะ
    #2,000
    0
  13. #1997 napaporn-03 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 23:17
    ทำไมรู้สึกเสียวหลัง
    #1,997
    0
  14. #1966 antbillchayanee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 17:30
    เอ๊ะไรท์!!!!!
    #1,966
    0
  15. #1957 pink-berryberry (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:14
    ทำไมหลอนนนนนนน ผีกินเป็ปซี่เหรอ 5555
    #1,957
    0
  16. #1925 matoomcandy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:44
    เดายังไม่ออกนี่สิ5555 แต่หลอนหนักจริงค่ะ
    #1,925
    0
  17. #1913 anajulianovela (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:15
    กลัวแทนน้องแล้วค่ะ บรึ๋ยๆ
    #1,913
    0
  18. #1891 exoticlover (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:29
    มีความลุ้นมากอ่ะ พี่ยูตมานี่จะช่วยให้เตนล์หายหลอนหรือจะทำให้หลอนกว่าเดิมเนี่ย
    #1,891
    0
  19. #1785 14111996 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 10:38
    ผีที่กินเป๊บซี่คือแทยงแน่เลย
    #1,785
    0
  20. #1693 chlex_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 12:13
    อ่านไปก็มีกลัวนิดหน่อยแต่ตลกมากกว่า55555555555 สงสารเตนล์555555555555555
    #1,693
    0
  21. #1676 aume (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 22:07
    โอ๊ยยหลอนนเบาๆ ยูตะเจอเหมือนกันบ้างไหมเหมือนกันรึป่าวว ฮือออ
    #1,676
    0
  22. #1658 peam-ff (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 02:53
    ผีมากินเป๊บซี่แล้วชิ้งหรอคะ55555555555
    #1,658
    0
  23. #1538 pamlovely (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 20:08
    น่ากลัวอะะะ 
    #1,538
    0
  24. #1445 jesploy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 16:58
    คืออ่านไปหลอนไป ขำไปโอ้ยน่าสงสารเตนล์มันนะค่ะ 555555555
    #1,445
    0
  25. #1292 farujung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 12:16
    มีความตื่นเต้น มีความหลอนไปพร้อมๆกะน้องเตนล์
    สรุปอิคนที่กินเป๊ปซี่นึกคือยูตะใช่ป่ะ 55555
    นี่อ่านไปพยายามอ่านผ่านๆเพราะหลอน 55555555
    เป็นฟิคที่อ่านละตาสว่างทุกตอนเลย ขำความโก๊ะของเตนล์กะความหลอนของฟิค 
    #1,292
    0