[Strangeki] Please, save me from my self

ตอนที่ 3 : บทที่2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    27 มิ.ย. 61

ด็อกเตอร์สเตรจน์นั่งขบคิดกลางแซงทั่มแห่งนครนิวยอร์คด้วยมันสมองทั้งหมดที่เขามี..

สายตาเขาจ้องไปที่ประตูห้องด้านบนที่ติดอยู่กับห้องหนังสือ

ห้องของโลกิ

มือหนาที่เต็มไปด้วยแผลเป็นยกขึ้นยีหัวตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเส้นผมสีดำแซมขาวนั่นฟูยุ่งเหยิงไปหมด

ทำไมมันลงเอยแบบนี้ได้?!? เขาไม่มีสมาธิพอจะไปอ่านตำราเวทย์บทไหนอีกแล้ว

ก่อนหน้านี้ไม่นานที่แห่งนี้ได้เกินสงครามปะทะคารมขนาดย่อม...

'ข้าต้องการที่พัก'

'ผมไม่ใช่โอเปอร์เรเตอร์นะคุณโลกิ'

สเตรนจ์ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก ถึงเทพผู้นี้จะมีอำนาจที่แอสการ์ดขนาดไหนแต่ที่ในมันโลก! ทุกคนเท่าเทียมกัน!

'ห้องนั่นคงจะว่างสินะ ขอบคุณมาก'

เทพมุสาจ้องมองประตูห้องที่เปิดกว้างแสดงพื้นที่ว่างโล่งข้างๆห้องสมุดและลุกพรวดก้าวเดินไปทันที

'เดี๋ยว!! ห้องนั่นผมเอาไว้ซ-'

ซ้อมเวทย์...

เขายังไม่ทันพูดจบดี โลกิก็วาร์ปตัวเองไปปิดประตูห้องเสียงดังกระแทกหน้าเขาแล้ว...

แซงทั่มนี่มันพื้นที่ส่วนตัวนะ มันไม่ควรมีคนนอกมาอาศัยอยู่ ถึงจะเป็นเทพก็เถอะ!

ด็อกเตอร์ถอนหายใจรอบที่ล้านได้แล้ว..

แกร็ก

เขาลุกขึ้นพรวดมองเทพมุสาเดินออกมาจากห้องที่เคยเป็นของเขา ก่อนจะกวักมือเบาๆเป็นเชิงเรียกเจ้าผ้าคลุมคู่ใจให้มาวางตัวอยู่บนไหล่เขา ยกมือสองข้างจัดทรงผมให้เรียบร้อยแล้วตีหน้าดุไปต่อรองกับเทพเจ้ากรรม

เขาคงไม่ต้องใช้เวทย์แบบตอนดอร์มามูหรอกนะ?

"โลกิคุณอยู่ที่นี่ไ-"

"พาข้าไปเที่ยวที..."

เอาอีกแล้ว... เขาถูกพูดขัดจังหวะอีกแล้ว

"คุณจะมาพักที่นี่ไม่ได้ ถ้าคุณจะอยู่ที่โลกแห่งนี้คุณต้องอยู่อย่างชาวโลก!"

พอที.. เขาไม่สนแล้ว เขาต้องพูดในสิ่งที่เขาควรจะพูดตั้งนานแล้ว!

แต่แล้วก็พังไม่เป็นท่า...

สีหน้าดุๆที่เขาพยายามปั่นแต่งมาคลายออกทันทีที่เห็นน้ำตาใสๆที่คลออยู่ที่ดวงตาเทพมุสา

"คุณร้องไห้?"

ด็อกเตอร์ชะงักกึกยืนแข็งราวกับถูกสาปในขณะที่เทพแห่งคำลวงก็ยืนนิ่งไม่ต่างกัน โลกิยกมือแตะข้างแก้มดูและพบว่าเขากำลังร้องไห้จริงๆ....

ทำไมไม่รู้ตัวเลยนะ?

มือบางปาดน้ำใสๆนั่นออกและปั้นยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ข้าเพียงหาว.. ไม่ได้ร้องไห้เสียหน่อย"

สเตรนจ์ได้ยินแบบนั้นแต่ก็อดห่วงไม่ได้.. สภาพโลกิตอนนี้ทำไมทั้งดูอ่อนแอและบอบบางขนาดนี้กัน

"ผมขอถามคุณอีกครั้งนะโลกิ.. เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

ดวงตาสีเขียวของคนถูกถามหลุบลงมองต่ำ.. โลกิไม่อยากพูดถึงมันอีกแล้ว

"เจ้ามีสถานที่ท่องเที่ยวบนมิดการ์ดแนะนำไหม พ่อมด?"

พ่อมดที่ว่าถอนหายใจยาวเหยียด เทพอะไรนอกจากจะดูอาการง่ายแล้วยังจะปากแข็งอีกต่างหาก..

"ที่นี่นิวยอร์ค.. มีแต่ตึกสูงกับห้างนั่นแหละ"

เขาไหวไหล่ไปมาขณะพูดเบาๆ ตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน

"คุณอยากไปที่แบบไหนเล่า?"

สเตรจน์มองสีหน้าไม่สู้ดีของโลกิ.. จะว่าไปแล้วทำไมใต้ตาดำขนาดนั้นกันนะ แถมยังดูซูบผอมลงไปอีกต่างหาก

โลกิไม่ได้รู้สึกตัวถึงการถูกคุกคามทางสายตาพวกนั้นแม้แต่น้อย เขาเอาแต่ขบคิดคำถามของเจ้าพ่อมดแห่งมิดการ์ด... ไปไหนดีนะ?

"เอ่อ.. ที่ๆ..พี่ข้าชอบ?"

เทพมุสากล่าวเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ ทำไมสมองของเขามันเชื่องช้าเช่นนี้... ที่ๆธอร์ชอบมันก็มิดการ์ดแห่งนี้ไม่ใช่รึไง

"พี่คุณน่ะหรือ... ผมค่อนข้างมั่นใจอยู่ที่นึงว่าพี่คุณคงจะชอบมากๆ"

ธอร์... แอบแวะเวียนมาระหว่างการเดินทางอันยาวนานนั่นด้วยหรือ...

ที่ไหนกัน

"พาข้าไปที"


--------


แอบมาทักทายค่ะ~ สวัสดีและขอบคุณทุกคนเลยนะคะที่เข้ามาอ่านกันจนถึงตรงนี้ รวมถึงกำลังใจน้อยๆด้วยนะคะ <3


เราดูทำร้ายน้องมากเลย.... แต่สัญญาเลยนะคะว่าถ้าถึงช่วงสวีทของคุณหมอรายนี้นี่...มดขึ้นแน่ๆ- /ปิดหน้าเขิน/ และจะพยายามไม่ดองนะคะ!


ปล. แอบดีใจที่ยังมีคนอ่านมากๆนะคะ (ฮ่าาา)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #9 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 20:52
    เอิบบบบ อันนี้นี่แหละที่เรียกว่า ดองงง ไรท์ กลับมาต่อหน่อย พลีสสสส
    #9
    0
  2. #7 sayako-neaki (@sayako-neaki) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 17:26

    อยากอ่านต่อแล้ววว

    #7
    0
  3. #6 WHO AM I ?! (@conan0990073847) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 18:02
    รอค่าาาา~
    #6
    0
  4. #5 หมีแพนด้า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 05:34

    รอคู่โทนี่กะปีเตอร์

    #5
    0
  5. วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 01:33

    เรารออ่านนะ เราชอบคู่นี้ เราก็เป็นคนนึ่งที่แต่งคู่นี้เหมือนกัน

    #4
    0