[Strangeki] Please, save me from my self

ตอนที่ 2 : บทที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    21 พ.ค. 61

ดวงตาสีเขียวหม่นมองก้อนหินสลักที่ไม่ค่อยจะสวยงามเท่าไหร่นักตรงหน้า...

'Thor Odinson'

แน่นอน..โลกิทำมันเอง สายตาเขาเหม่อมองไปไกลเพียงชั่วครู่ก่อนจะดึงสติกลับมาได้ และถ้าเขามีเวลามากกว่านี้ก็คงจะทำให้พระบิดาด้วยเช่นกัน..

ไม่มีทาง..เขาจะไม่อ่อนแออีกแล้ว

เทพผู้เย่อหยิ่งโค้งคำนับหลุมศพตรงหน้าก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินจากมา...

หากเขาเอาแต่จมอยู่กับอดีต..คงไม่มีสิ่งใดที่จะฉุดรั้งเขาออกจะบ่วงนี้ได้

"แล้วข้าจะมาหา... ธอร์"

คำพูดเบาราวเสียงกระซิบ เขาขอฝากมันไปตามสายลมให้ถึงวัลฮาล่าด้วยทีเถิด...


----------


แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

เขาจำได้ลางๆว่าเหมือนกำลังร่วงลงไปที่ไหนซักที่...

โลกิกวาดสายตาไปรอบๆ... ว่าแต่มันที่ไหน คุ้นตาเขาเหลือเกิน

"คราวนี้มาทำอะไรที่นี่อีกล่ะคุณโลกิ"

เจ้าตัวหันไปตามเสียงเรียก พบเจ้าพ่อมดหมอผีที่คราวก่อนทำเขาเอาไว้เจ็บแสบนัก...

"สเตรจน์..."

"ด็อกเตอร์.. ด็อกเตอร์สเตรจน์"

เขาแก้คำผิดพลางเสกถ้วยชาให้แขกกิตติศัพท์

"มีปัญหาอะไรกับข้าอีกกัน!!"

โลกิวางแก้วนั่นลงอย่างแรง เขายังควบคุบให้จิตใจเยือกเย็นดั่งก่อนไม่ได้...

พ่อมดเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วข้างหนึ่งมองอย่างแปลกใจแล้วอ้าปากถามทันที

"เกิดอะไรขึ้น.. คุณมาที่นี่ทำไมอีก จำไม่ได้หรือว่าคุณมีรายชื่อในสมุดบุคคลอันตรายของโลกใบนี้"

โลกิเลือกที่จะไม่ตอบอะไร.. เขาสูดหายใจเขาลึกๆยามนึกถึงสถานที่ที่เพิ่งจากมา แววตายังคงวูบไหวอย่างอดไม่ได้

มือเรียวนั่นยกแก้วชาใบน้อยที่พึ่งจะวางลงอย่างแรงขึ้นจิบเพื่อเมินคำถาม

"จะไม่ตอบผมหน่อยหรือ?"

"ข้าไม่มีเหตุผลใดให้ต้องทำตามที่เจ้าพูดนี่ พ่อมด"

ดวงตานั่นค่อนข้างเหม่อลอย... ไม่ใช่สเตรจน์ไม่รู้ แต่เพราะเขารู้ว่าโลกิแปลกไปเขาจึงได้นั่งถามอยู่อย่างนี้แทนที่จะพาดิ่งลงหรือลงโทษต่างหาก

อดีตศัลยแพทย์วาดนิ้วมือบนอากาศเพิ่มเติมชาที่ดูอีกคนจะจิบมันจนใกล้หมดให้กลับมาเต็มอีกครั้ง

"ข้าเพียงมาเที่ยว..."

โลกิพูดเสียงเบาพลางวางมือเรียวสองข้างโอบถ้วยชาแน่นและแตะมันลงบนริมผีปากเตรียมจะจิบต่อ

"พูดกับผมหรือถ้วยชากัน?"

ด็อกเตอร์เลิกคิ้วมองท่าทางประหลาดนั่นอย่างสงสัย เทพมุสาไม่เคยเป็นแบบนี้ในทีแรกที่พบกันไม่ใช่หรือ? แล้วท่าทางเหมือนเด็กน้อยไร้ที่พึ่งพิงนี่มันอะไรกัน

"โอเคผมรู้แล้ว.. ถ้าคุณเที่ยวเสร็จก็กลับแอสการ์ดไปซะ"

เขาลุกขึ้นจากโซฟามองโลกิคล้ายจะเป็นการส่งแขกแต่คนถูกมองก็ยังคงเหม่อลอยพลางจิบชาอุ่นๆนั่นไม่ขยับไปไหน

"ถ้าคุณไม่ยอมบอกผม ผมจะช่วยเหลือคุณได้ยังไงคุณโลกิ?"

สเตรนจ์ทิ้งตัวลงนั่งกอดอกมองอีกครั้งอย่างเหนื่อยหน่าย ตอนนี้เขาควรจะอยู่ในห้องสมุด ศึกษาตำรา และเรียนรู้มนต์ใหม่ๆ!! แล้วนี่มันอะไรกัน เหมือนเขาต้องมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นเสียอย่างนั้น!

"พี่ชายคุณอยู่ไหน ผมจะให้เขามารับคุณ"

โลกิชะงักไปกับสรรพนามนั่นอยู่เนิ่นนานจนผิดสังเกต... เขาควรจะตอบไปว่าอะไรดี? เขาไม่ต้องการให้ใครมารับรู้ความอ่อนแอน่าสมเพชนี่.. แต่จะมานั่งเหม่ออยู่ตรงนี้ตลอดไปก็คงไม่ได้

ดวงตาสีเขียวนั่นไหววูบอย่างอดไม่ได้ สมองคิดไตร่ตรองนานจนเกินเหตุ เทพมุสาวางถ้วยชาลงและเริ่มที่จะใส่หน้ากาก...และเล่นละครตบตาอย่างเคย

"ธอร์กำลังวุ่นวายกับการจัดการแอสการ์ด... เขาเพิ่งได้ครองบัลลังก์กษัตริย์"

ด็อกเตอร์ประสานมือทั้งสองจ้องมองใบหน้าจอมปลอมของเทพมุสา เขาเข้าใจแล้ว มันคงเกิดอะไรขึ้นจริงๆ เทพมุสาผู้นี้...ตอนนี้กลับโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย

"แล้วคุณต้องการอะไร? นอกจากเที่ยว..ของคุณน่ะ"

โลกิชะงักไตร่ตรองความเป็นไปได้ทั้งหมดอีกครั้ง

"ข้า...ต้องการที่พัก"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #3 SalazarRiddle (@SalazarRiddle) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 13:27

    สงสารน้อง

    #3
    0
  2. #2 Mr.B2UTY (@waves123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 02:57
    สงสารน้องงงง T.T หมอรีบๆทำให้น้องดีขึ้นเร็วๆๆนะ
    #2
    0