Last man standing . hunhan,chanbaek

ตอนที่ 2 : MAN : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ต.ค. 56



1

 

 

 

ผมเสี่ยวลู่หาน นักศึกษาคณะเทคนิคการแพทย์ ปี 2 คนหนึ่ง วันนี้เป็นวันรับน้องของคณะ ผมก็โดนหญิงแบคลากให้มาเป็นพี่ว้าก ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจ ผมก็แค่ผู้ชายหน้าตาดี เฟรนด์ลี่พูดเก่ง เป็นที่รักของทุกคนที่ผมเห็น แถมเป็นเดือนคณะซะด้วย คึๆ -..- เอิ่มๆ เกริ่นสรรพคุณของตัวเองมาเยอะแล้ว แต่เอาตามตรงพวกนั้นบอกผมว่า เพราะผมไม่มีหน้าที่อย่างอื่นเลยต่างหาก

หลังจากพวกฝ่ายเบื้องหลังหรือที่เรียกอย่าสวยหรูว่าฝ่ายจัดกิจกรรมยื่นสคลิปที่มีอยู่ยาวเหยียดให้ผมแล้ว คิดหรอว่าผมจะพูดหมด ก็ย่อสิครับพี่น้อง เห็นหล่อๆแมนๆอย่างนี้พี่ก็ไม่ได้กินฮาร์ดดิสก์เป็นอาหารนะครับ แหม่ะมาเป็นปึก - -

คณะนี้หลายคนอาจจะยังไม่เคยได้ยินเท่าที่ควร เพราะคณะนี้มันเป็นคณะที่ใกล้เคียงกับหมอแต่ก็ไม่ใช่หมอ =___= ม่าม๊าผมก็เลยถามว่า ทำไมลื้อไม่เรียนหมอไปเลยวะนั่นสินะ - -? ผมก็งงตัวเองอยู่เหมือนกัน

เอาจริงๆดีกว่า คือคณะเทคนิคการแพทย์จะเรียนเกี่ยวกับงานแล็ปต่างๆที่หมอส่งผลมาให้เราตรวจบลาๆ ซึ่งมีสาขาแยกย่อยอีกประมาณ 7 สาขา เช่น สาขาเวชศาสตร์การธนาคารเลือด สาขาโลหิตวิทยา สาขาจุลทรรศนศาสตร์คลินิกเป็นต้น จบมาก็ไปขอใบอนุญาตประกอบโลกศิลปะซะ

แต่ก็นะผมจะพูดลึกๆทำเพื่อ = =?

ที่ผมเรียนอย่างนี้เพราะหมอมีคนเรียนมากมายเต็มไปหมด แล้วผมก็ไม่ชอบที่จะลงมือปฏิบัติงานแบบแพทย์ด้วย ในบางครั้งผมก็กลัวที่จะทำอะไรพลาดพลั้งไป ขออยู่อย่างสงบสุขในห้องแล็ปและจะดีกว่า

เกริ่นเรื่องเรียนมาเยอะเริ่มปวดหัวแล้วล่ะ แค่ปีเดียวที่ผ่านมาผมก็แทบจะลากเลือดใช่เล่นนะครับ เข้าเรื่องๆ ตอนนี้ผมกำลังท่องสคลิปปึกเบอเริ่ม ความจริงมันไม่มีอะไรหรอ ผมก็ไม่เข้าใจว่าพวกนางจะทำให้เป็นพิธีการอะไรนักหนา รับน้องมันต้องสุดเหวี่ยงสคลิปไม่ต้อง ขอแค่กำหนดการเวลาว่าตอนไหนทำอะไรก็พอ

เอาเถอะ เมื่อนางให้มาแล้วก็ขออ่านสักหน่อยก็ได้ พอเปิดเข้ามาหน้าแรกมีอักษรที่เขียนด้วยฟอนต์ลายมือหวัดๆ ที่เห็นก็รู้ว่าเป็นใครไม่ได้นอกจากไอ้คนที่ลากผมมาเป็นพี่ว้าก จะจำไม่ได้ได้ไงผมนี่ล่ะที่นั่งลอกเลคเชอร์มันเกือบทุกวิชา -.,-

 
 

‘…กูรู้ว่ามึงจะย่อ ข้างหน้ามันแค่ประวัติไว้เล่าถึงวามเป็นมาของคณะ จะพูดหรือไม่พูดก็ได้ ส่วนข้างหลังเป็นกำหนดเวลา…’

 

เอ่อช่างเป็นเพื่อนที่รู้ใจยิ่งนัก

รู้ใจจนหน้ากลัว =___=

 

 
 

“สวัสดีครับน้องๆทุกคน มากันครบหรือยังเอ่ย” ผมถือโทรโข่งไว้จ่อปากแล้วก็ตะโกนออกไป แต่ที่ได้กลับมาคือเสียงที่เซ็งแซ่กว่าเดิม มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากตอนที่เราพูดแล้วไม่มีคนฟังน่ะ - -*

“เหี๊ยบกว่านี้ดิวะ” แบคฮยอนเดินมาสะกิดผมที่ยืนมองอย่างเนือยๆอยู่

“ยังไงวะ”

“ไม่ได้ดั่งใจเลยวุ้ย!” แบคพูดแล้วก็แย่งโทรโข่งไป “เงียบ!!

เพียงแค่หนึ่งเสียงสยบความเป็นไปทุกอย่างในบัดดล

กร้ากกก แบคแม่งโหด >[]< เสี่ยวลู่ขอมอบโล่รางวัลไม่มีเข็มขัดสาขาว้ากให้ไปโลด

“อ่ะเอาไป” มันก็หันมายื่นโทรโข่งให้ผม

“เอาล่ะ พี่สตาฟเช็คน้องด้วยว่ามากันครบหรือยัง” ผมตะโกนไปยังสตาฟที่ยืนอยู่รอบๆสถานที่ “ระหว่างที่พี่เขาเช็คกันอยู่ ในสคลิปเขาให้พี่บอกประวัติความเป็นไปของคณะ พี่คาดว่าในวันปฐมนิเทศหรือก่อนเข้ามาน้องๆก็น่าจะรู้อยู่แล้ว ไม่อยากจะพูดซ้ำหลายๆครั้ง มันน่าเบื่อ เรามาเล่นเกมกันดีกว่า” ผมพูยังไม่ขาดคำแบคก็เดินมาหาผม

“มึงน้องยังไม่ครบว่ะ ขาดไป 1 คน” ผมฟังแล้วพยักหน้า

“เกมนี้เป็นเกมที่มีผู้เล่นเป็นน้อง 1 คน และน้องคนนั้นคือคนที่มาสายนั่นเอง ^^++

“เกมมีอยู่ว่า

“มาแล้วๆ” แบคเข้ามาสะกิดที่หลังผม ผมจึงหันไปดูทางด้านบันไดที่มีผู้ชายผมน้ำตาลเข้ม ร่างสูงโปร่ง ผิวขาวจนผู้หญิงหลายคนอิจฉา

“หึเกมมีอยู่ว่าให้น้องผู้ชายคนนั้น” ผมชี้ไปทางน้องที่มาสายคนนั้น “ให้น้องคนนั้นมาเต้นแน่นอกที่ตรงนี้” ผมพูดแล้วก็ชี้ไปที่พื้น


เหมือนคนที่ถูกกล่าวหาจะเพิ่งรู้สึกตัวตอนที่เพื่อนสตาฟคนหนึ่งเดินลากเขามาที่หน้าเวทีนี้ เขาดูเหวอเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรมากนัก พอเขามาถึงผมก็พบว่า แม่งโคตรสูงมองไกลๆนึกว่าสูงประมาณแบคฮยอนแต่ที่ไหนได้ ดันสูงกว่าผมซะอีก

และที่มากไปกว่านั้นพอมามองใกล้ๆแล้ว เอวบางชะมัด ถึงกางเกงที่ใส่จะไม่ได้รัดรูปมากนักแต่ก็สังเกตได้ว่าขาเรียวมากจนผู้หญิงอาย -///- เอิ่มผมคิดอะไรอยู่ว่ะเนี่ย เริ่มโรคจิตล่ะ

น้องมองผมด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก วันนี้ขอสวมวิญญาณพี่ว้ากรุ่นก่อนๆไว้ซะหน่อยแล้วกัน ต้องท่องไว้ว่าวันนี้  กูโหด

“พี่ลากผมมาทำไม” น้องคนนั้นถามแล้วก็ขมวดคิ้ว -*-

“ยังจะมาถาม วันนี้คุณมาสายที่สุด คุณปล่อยให้เพื่อนและรุ่นพี่เกือบทั้งคณะต้องรอคุณ ผมจึงมีบทลงโทษให้คุณ แต่นี่ก็แค่เบาะๆเพราะคุณเพิ่งเป็นนักศึกษาใหม่อยู่”

….” น้องก็ยังคงมึนๆต่อไป

“คุณชื่ออะไร”

 “โอเซฮุน….แล้วผมต้องทำอะไร” ถามด้วยน้ำเสียงกวนโอ๊ยแล้วก็แสแหยะยิ้มเจ้าเล่ห์ มันหมายความว่าไงกันวะ

“เต้นแน่นอก” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดออกไป

“ขอเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหมครับ?” หมอนี่ช่างกวนอวัยวะเบื้องล่างแท้ = =*

“อะไร นี่คือบทลงโทษ จะมาเปลี่ยนได้ยังไง”

“ผมมาสาย 5 นาทีเองนะครับ เพื่อนๆต่างหากที่มาเช้ากันเอง แล้วอีกอย่างบางคนก็ไม่ได้มารอนานด้วยเพราะงานนี้ก็เพิ่งเริ่ม ผมคิดว่าถ้าจะมีบทลงโทษก็น่าจะมีด้วยกันนะครับ เพราะพี่ปรักปรำผมซะเกินไป”

“นาย…!!!” ฮึ่ยกูเป็นพี่นะโว้ย มาหาว่าปรักปรำมันหมายความว่ายังไงมิทราบ

“บทลงโทษนั้นคือเล่นเกมทาโร่” แบคแย่งโทรโข่งแล้วพูดขึ้น

 

 

เกมทาโร่ คืออะไรวะ

เออผมเคยเห็นมันเล่นกับชานยอลอยู่ โดยกรรมการจะฉีกทาโร่ชิ้นตัวอย่างไว้แล้วก็ให้แต่ละฝ่ายกินทาโร่เส้นเดียวกันคนละข้างให้ได้เส้นสั้นที่สุด ซึ่งผมเป็นคนฉีกทาโร่เองกับมือ มึงจะแก้แค้นใช่หรือไม่?

“มึง!!” ผมหันไปส่งสายตาคาดคั้นไอ้คุณเพื่อนที่ทำบ้าอะไรอยู่ไม่รู้

“นี่คือบทลงโทษที่พวกกูคิดสดๆร้อนๆ” มันหันมากระซิบกับผม “เพื่อเรียกเรตติ้งแอนด์ความสนใจของรุ่นน้องไง” เชี่ย… = = เรียกด้วยวิธีนี้เนี่ยนะ ทำไมไม่มาทำเองวะ “มึงจะบอกว่าทำไมกูไม่ทำเองใช่ป่ะ เพราะมึงเป็นเดือนคณะไง และสถานการณ์ตอนนี้มันให้ด้วย มึงรู้ตัวป่ะตอนน้องเดินเข้ามาตรงนี้สายตามึงโคตรโลมเลียน้องเค้าทั้งตัวแล้วเว้ย” มันมาเป็นพรืด = = สรุปกูต้องเล่น

“กูไม่ใช่เกย์” ผมหันไปกระซิบตอบมัน

“หรอแล้วมึงเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงกี่คนมิทราบ แต่ละคนที่กูเห็นแม่งก็เป็นผู้ชาย” เออมันก็จริง แต่ถึงยังไงก็เถอะ ผมการันตีว่าผมแมน 1000% แต่ไม่รู้ทำไมจีบผู้หญิงทีไรไม่เคยติดสักคน  “แล้วอีกอย่างมึงเคยแกล้งกู อย่าหวังว่าจะรอดเลย”

 

“เอาล่ะ เฮ้ยเอาทาโร่มา” แบคเรียกสตาฟที่กำลังเดินเข้ามาด้วยถุงทาโร่ “แล้วหยิบขึ้นมา 1 เส้นแล้วก็เอามือฉีกปลายนิดๆ จนได้ทาโร่ที่เป็นชิ้นโคตรเล็กขึ้นมา “กติกามีอยู่ว่าให้พวกนายสองคนกินทาโร่คนละฝั่งให้ทาโร่เส้นสั้นกว่าอันนี้” แบคชูทาโร่ที่ฉีกออกมาเป็นชิ้นเล็กๆ ผมคาดว่ามันยาวไม่ถึงครึ่งเซนด้วยซ้ำ = =;;; “ถ้าผลออกมาว่าแพ้ พวกนายจะต้องไปทำความสะอาดห้องน้ำตั้งแต่ชั้น 1-8 ทุกวันเป็นเวลา 1 เดือน แล้วแกก็รู้ใช่ป่ะว่าห้องน้ำชั้น 8 มันมีอะไร”

“มีอะไรหรอครับ” เด็กใหม่หลายคนทำหน้างง

“สิ่งที่ทุกคนไม่อยากเจอนั่นแหล่ะ เอาล่ะเราจะเริ่มกันหรือยังล่ะ” ผมพูดปัดๆไป งานนี้ถึงจะต้องจูบก็ต้องทำล่ะ แม่งที่ห้องน้ำนั่นมีเรื่องเล่าอยู่ แค่ฟังเพียงครั้งเดียว ทำผมหลอนไปเป็นอาทิตย์ นี่ขนาดผมไม่ได้เจอเองนะ ยังหลอนเลย T^T

“พี่จะให้ผมกับพี่คนนี้กินทาโร่ให้ได้สั้นกว่าอันนี้งั้นหรอ”

“ใช่อ่ะนี่” แบคยื่นทาโร่ที่ผ่านการผูกกันมา 3 เส้นให้ผม

“เอ่อ

“ไม่มีเอ่อน้องๆมาส่งเสียงเชียร์ดังๆกันหน่อย” แบคตะโกนใส่โทรโข่ง จากนั้นก็มีเสียงเชียร์ดังขึ้น “มา! 3…2…1 เริ่ม”

ผมก็ค่อยๆกัดทาโร่ที่ปลายฝั่นผมเข้าทีละนิดๆ ความจริงเกมนี้ถ้ารีบๆกัดให้หมดก็ไม่ต้องมายืนจ้องหน้ากันนานนักหรอก แต่ไม่รู้ทำไมผมกลับรู้สึกว่าฝ่ายนู้นเขาจะส่งสายตาประหนึ่งว่า พี่เสร็จผมแน่ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่านะ ผมเลยค่อยๆกัดไปเรื่อยๆ

“ช้าๆอย่างนี้ มีซัมติงอะไรหรือเปล่า ฮิ้ว” อิคุณหยอยที่ไม่รู้มาทางไหนก็มาร่วมกันโฮ่แจม -___-

มันใกล้เข้ามาทุกทีจนผมสัมผัสลมหายใจอุ่นๆจากร่างสูงข้างหน้าผมนี่ เหมือนว่าเซฮุนกำลังจ้องหน้าผมแบบกลืนกินอยู่ยังไงอย่างนั้นเลย ไม่รู้ทำไมแต่ผมรู้สึกว่า ฟินอย่าบอกไม่ถูก

“เฮ้ยๆ” เสียงลุ้นจากคนรอบๆ เพราะตอนนี้หน้าของผมกับไอ้เด็กนี่เข้าใกล้กันขึ้นเรื่อยๆ

ตึกตัก

เหี้ย…! ทำไมเสียงหัวใจมันเต้นดังจังวะ ปกติไม่เคยได้ยินชัดขนาดนี้นี่นา มันไม่ได้เต้นรัวเหมือนตอนมัธยมที่วัดสมรรถภาพที่ต้องวิ่งเป็นกิโลหรอกนะ แต่มันเป็นจังวะที่เร็วกว่าปกติเล็กน้อย แต่ได้ยินเสียงดังอย่างชัดเจน แล้วก็รู้สึกเหมือนอุณภูมิร่างกายผมจะสูงขึ้นจนมีเหงื่อค่อยๆไหลย้อยออกมา


อึก

ไอ้เด็กบ้าทำอะไรวะ มัน….มัน

“บร้ะมันป๊ะกันแล้วว่ะ” ชานยอลที่ยืนจ้องอยู่นานก็ร้องขึ้นพลางสะกิดแขนแบค

“เออๆก็เห็น=.,=

มันเกิดอะไรขึ้นน่ะหรอ

มากรอมั้วนเทปกลับกันอีกรอบนะครับ


 

#$%^&*()_@#$%^&*(



อึก

ไอ้เด็กบ้าทำอะไรของมันวะ มัน….มันจูบกู!!!

คือพูดง่ายๆว่าไม่มีเศษทาโร่อะไรทั้งสิ้นเพราะเส้นทาโร่นั้นมันหายเข้าไปในปากของคนตรงข้างหน้าผม สรุปตอนนี้ปากของผมกับเด็กนี่แตะกันอยู่ แต่คนตรงข้ามผมไม่ได้หยุดแค่นั้น หมอนี่สอดลิ้นเข้ามากวาดความหวานในปากของผม แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมจูบตอบ

นี่ไม่ใช่จูบแรกของผม

แต่มันกลับทำให้ผมใจเต้น และ

“ไปโรงแรมไหมมึง” เสียงของแบคฮยอนกระซิบข้างๆผม

เออผมรับน้องอยู่นี่หว่า -///- ยางอายของผมมันละลายหายไปไหนหมดเนี่ย

 

หลังจากที่ผมผละออกจากโอเซฮุน ผมก็ต้องเก๊กเข้าโหมดพี่ว้ากจอมโหดเหมือนเดิม แต่แค่จูบแค่นั้นไม่ทำให้ผมเคะแตกหรอกย่ะ อุ๊บ -____- ไม่ๆ เฮ้ย! แค่นี้ไม่ทำให้ผมแมนน้อยลงหรอกเว้ย จิ๊บๆ

กิจกรรมดำเนินไปอย่างสนุกสนานสะใจพวกรุ่นพี่ทั้งหลาย แต่พวกผมก็ไม่ได้รับน้องโหดขนาดนั้นสักหน่อย -3- ก็แค่มีเข้าฐาน มีให้หารายชื่อ บลาๆจนวนเวียนมาถึงกิจกรรมสุดท้ายที่หลายๆคนรอคอยคือพบพี่รหัสน้องรหัสของตัวเอง ผมได้แต่ขอพรให้เจอน้องรหัสที่เป็นผู้หญิง สวย น่ารัก แล้วก็อึ๋มๆ =.,= กร้ากก ผมไม่ได้หื่นเลยสักนิด แค่กำลังหาที่พึ่งทางจิตใจ แล้วก็ลบภาพนั่นออกจากสมองเท่านั้นเอง

“เอาล่ะ เป็นไงวันนี้เหนื่อยกันไหม? ไม่สิต้องถามว่าสนุกหรือเปล่า”

“สนุกค่ะ/ครับ” เสียงตะโกนกลับมาทำให้พี่สตาฟยิ้มกันไปตามๆกัน

“มาถึงกิจกรรมสุดท้ายแต่ก็ยังไม่ท้ายสุดซะทีเดียว นั่นก็คือให้น้องๆหาพี่รหัส” แล้วผมก็อธิบายเกี่ยวกับกิจกรรมแล้วก็ให้น้องๆหาพี่รหัสของตัวเองกัน ผมมองสอดส่องไปทั่วเพื่อหาน้องรหัสสาวสวย แต่สายตาผมกับไปสะดุดกับ

โอเซฮุน หมอนี่กำลังม่วนอยู่กับการหาพี่รหัสเหมือนกัน เลยไม่ได้สังเกตว่ามีคนอย่างผมกำลังจ้องเข้าอยู่ จะว่าไปหมอนี่ดูเคะๆเนอะ ผมจ้องมาตั้งแต่กลางวันแล้ว จะกินข้าวทีก็นั่งกินกับพวกผู้หญิง จะขำก็ขำแบบปิดปาด จับขวดน้ำก็ดูนิ้วนางกรีดกราย เผลอๆมากกว่าหญิงแบคของเราซะอีก

ตุ๊ดชัวร์ -____-







สรุปวันนี้ผมรู้สึกดีเมื่อจูบกับตุ๊ดงั้นสิโอเค แม่งฮาไปล่ะ

 






 

แต่สายตาของผมก็ยังคงสอดส่องเพื่อหาน้องรหัสต่อไป หรือน้องรหัสของผมจะปวดท้องวิ่งเข้าห้องน้ำไปล่ะมั้ง หรือไม่คงกำลังหาผมอยู่เหมือนกัน งั้นผมยืนอยู่เฉยๆดีกว่า เดี๋ยวจะคลาดกันซะเปล่าๆ

นั่นมันอะไรแวบๆที่หน้าอาคารนะ

ผมไม่ใช่คนสายตาสั้นหรืออะไรนะ เนื่องจากว่าสถานที่จัดงานมันเป็นลานกว้างๆใกล้ๆตึกคณะ แล้วหน้าอาคารก็อยู่ซะไกลลิบๆ แต่ผมกลับจำได้ดีว่าคนที่อยู่ห่างออกไปไกลๆนั้นคือใคร

เอาง่ายๆว่าผมไม่เคยลืมเลยจะดีกว่า ใครจะลืมคนที่ทำให้เราเจ็บได้ลงล่ะจริงไหม? แม้จะอยากลบออกไปจากใจแทบตาย มันก็ไม่เคยที่จะหายไปได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

นั่นไง

ความรู้สึกเดิมมันกลับเข้ามาอีกแล้ว เจ็บจนไม่มีแรงที่จะพูดหรือทำอะไรได้อีก แล้วผมก็ได้สัมผัสถึงน้ำตาใสๆที่กับเบลอดวงตาผมให้พร่ามัวจนมองภาพข้างหน้าไม่ชัดเจน น้ำตาหยดแรกก็เริ่มไหลรินลงมาตามแนวร่องแก้มช้าๆ ผมไม่อยากให้ใครมาเห็นความอ่อนแอที่มีนี้หรอก

แต่ผมกลับไร้เรี่ยวแรงที่จะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตานี้ออกไป

 

หมับ

แต่แล้วก็มีมือๆหนึ่งก็จับเข้าที่ข้อมือผมจากทางด้านหลังแล้วก็จับให้ผมหมุนหน้าไปหาเขา ผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่ส่งกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเจ้าของออกมาอ่อนๆก็เริ่มทำหน้าที่ซับๆน้ำตาออกจากใบหน้าของผมเบาๆ

มันเป็นสัมผัสที่อ่อนโยน เพิ่งรู้นะว่าผู้ชายที่ชื่อโอเซฮุนจะแสดงสีหน้าเป็นห่วงคนเป็นด้วย

“ร้องไห้ทำไม” คนตัวสูงยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ผมถือแบ้วก็ถามขึ้น

“เปล่าหรอก

“งั้นหรอ พี่รหัส 24063 ใช่ป่ะ”

“ใช่หรือว่า”

“อ่าฮะ ผมเป็นน้องรหัสพี่ ^[+++]^” แล้วคนตัวสูงก็ฉีกยิ้มยิงฟัน

เออนิยายจังเลยชีวิตผม - -;;; แหม่ะ

แล้วเราทั้งสองคนก็นั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อย แปลกจังนะตอนที่ผมคุยกับเซฮุนผมลืมเรื่องพี่คริสไปจนหมดเลยล่ะ แถมยังรู้สึกมีความสุข สนุกไม่อึดอัด ให้คุยกันเป็นวันเลยก็คุยได้

 

 



 

“น้องๆได้พบพี่รหัสกันแล้วทุกคนใช่ไหมครับ ต่อไปจะเป็นพิธีบายศรีสู้ขวัญ ขอให้น้องๆและพี่รหัสมายืนเรียงแถวกัน น้องอยู่ฝั่นซ้ายมือพี่รหัสอยู่ฝั่งขวามือ” พี่ปี 3 ที่ทำหน้าที่ควบคุมงานก็มาช่วยกันจัดแถว แล้วทุกคนก็เริ่มจัดแถวกัน

“ต่อไปก็ให้พี่และน้องหันหน้าเข้าหากัน พี่รหัสพันสายสิญจน์ใหน้องรหัสของตัวเอง” ผมก็ดึงสายสิญจน์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วบรรจงผูกไปที่ข้อมือของเซฮุน

“ตลอดการเรียนที่นี่ถึงจะเหนื่อยก็ขอให้ทนไหว อย่าคิดท้อหรือถอดใจ ขอให้นายมีสติกับการเรียนหรือการใช้ชีวิต มีความสุขกับสิ่งที่ทำ ประสบความสำเร็จในชีวิต คิดหวังสิ่งใดก็ขอให้สมปรารถนาทุกประการ” ผมผูกสายสิญจน์ไปก็อวยพรไป

“เอาล่ะหลับตา” เสียงจากโทรโข่งของพี่ปี 3 ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “แล้วพี่น้องก็จับมือกัน สัญญาว่าจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันจะไม่ทิ้งกัน”





+++++++++++++++++++++++
มีความสุขกับกระแสตอบรับ 555
รู้หรือเปล่าแค่หนึ่งคอมเมนท์ทำให้เราใจเต้นมากเลย
คือแบบว่ามันปริ่ม 5555 อ้อๆ อ่านแล้วไปเวิ่นในทวิตด้วยก็ดีนะ
สกรีมฟิค แท็ก #ลมส นะจุ๊บุ




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น

  1. #36 เดอะฮุน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 19:50
    อื้ออหือ
    #36
    0
  2. #24 ★ออริจินัล‘แบคโด้★ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2556 / 16:41
    อ่าว อย่าดรามาดิ ;___;
    #24
    0
  3. #13 RATA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2556 / 14:27
    อั้ยย่ะ เกมทาโร่ จัดว่าเด็ด ! >///
    #13
    0
  4. #10 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 16:48
    ดีใจด้วย ได้อิเน่ เปนน้องรหัส ไม่พอ ยังได้ จุฟกันอีก เขินน ฟินนเวอร์ ฮิ้ววววว หมาแบคน่าฮักอีกแล้ว
    #10
    0
  5. #3 Lulu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 14:14
    Hunhan คิคิ

    สนุกมากคะ
    #3
    0