การหายไปเด็กอเวจีนรก - นิยาย การหายไปเด็กอเวจีนรก : Dek-D.com - Writer
×

    การหายไปเด็กอเวจีนรก

    โดย uioern18219

    boy of to hell

    ผู้เข้าชมรวม

    79

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    5

    ผู้เข้าชมรวม


    79

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    จำนวนตอน :  1 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  22 พ.ย. 58 / 08:46 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    เเนะนำตัวละคร

    โสนาหรือโนสา หญิงสาวที่เป็นครูหลังจากโดนให้ลาออกด้วยไม่สมเหตุผลอย่างมีใครมาเจตนาสั่งให้เธอทำเเละได้รับสายน้องวันที่ไม่เป็นธรรมมาปั่นป่วนสมองโสนาไว้จะสืบเนื่องจากสิ่งที่จะเผชิญหน้ากับมัน

    น้องวัน เด็กชายที่โทรขอความช่วยเหลือจากโสนาเเละได้หายสาบสูญอย่างมีร่องรอยทิ้งไว้กับการอยู่กับการเผชิญกับใครบางอย่าง !?





    บทนำ

    การเริ่มต้นในการลักพาตัว

    Beginning in the kidnapping


    นความมืดที่หมองมัวมันอยู่ในหัวฉันได้สับสนในชีวิตฉัน พอลืมตาและไป  มองที่หลังเด็กที่นั่งแกว่งเสาชิงช้าที่รอบต้นไม้ใหญ่พร้อมกับกำแพงที่มีรูปวาดการ์ตูนที่เต็มไปด้วยหลายอย่างและนึกถึงคำพูดหนึ่งมีคำว่า

                                                            ไม่มีใครเก่งตั้งแต่เกิด นี้คงได้ยินมา

    ฉันมองไปด้านหน้าที่ฉันยืนอยู่นั่นโดยที่ไม่ได้ขยับอะไรเลย สักพักเด็กที่นั่งชิงช้าหยุดแกว่งนั่นหันมามองที่ฉันและใบหน้าที่คุ้นเคยนั่นคือ น้องวัน

    แต่ฉันเปลี่ยนแปลงความคิดใหม่ได้เลยว่าได้เจอเด็กคนนี้ที่แปลกและแตกต่างสุดเลยว่าทำไมมันช่างยิ่งกว่าสิ่งที่คุณมอง   มานั่นเอง !?

    วันที่ 9 ตุลาคม 2015 ( ที่บ้าน )

     เช้าแสนอันสดใส่ที่หลับเพลินตา สักวินาทีใบหน้าและซูมดวงตาลืมตาออกมาอย่างช้าๆ ฉันตื่นมาไร้นาฬิกาปลุกมาไร้เหตุผลฉันคงไม่ควรใช้คำว่า ขี้เกียจ และทุกวันที่ควรปฏิบัติขึ้นมานะ ทุกคนต้องทำ 24 .. ในสิ่งที่เป็นทำทั้งวัน

     ทุกครั้งเป็นประจำ

    2 เดือนก่อนหน้านี้ ( ในโรงเรียน )

    ฉันเป็นครูสอนวิชาสังคมและเดินมาเป็นรอบวนโรงเรียนเพราะฉันเป็นเวรนะ ในเวลาพักเที่ยงของโรงเรียนนะ

    โสนาเดินผ่านไปรอบ ๆ ยามชั่วครู่หนึ่ง

    ฉันมองไปรอบๆ ระยะหนึ่งว่าสักแวบเดียว ในด้านหลังโรงอาหารไอ้สิ่งที่ฉัน มองนะ แต่ได้แค่มองนั้นไม่ได้พูดสักกะนิดเดียว                                            

    เคยคิดไหมว่ามันคงไม่ผิดที่เด็ก 2 คน ที่นี้อายุห่างกันตั้ง 10 ปี ไม่ใช่จะมองหน้ากัน แต่ก็คิดในหัวของฉันอยู่เลยว่าอะไรควรหรือไม่ควรกันแน่ !?

    (กลับมาที่ปัจจุบันในบ้าน)

    โสนากำลังอาบน้ำเสร็จเอาผ้ามาช็ดตัวให้แห้งไปเป่าผมและแต่งตัว

    ฉันอยู่บ้านคนเดียวนะเลยเงียบไปหน่อย แต่คงคิดจะถามว่าครอบครัวนะเหรอ ? แยกกันอยู่มีแค่แม่กับน้องสาวนะ แม่ฉันเองเสียชีวิตไปนานแล้วล่ะ

    ประมาณ 2-3 ปี ก่อนนะ คิคว่าเป็นอะไรตายนะเหรอ ? คงเรื่องมันยาวนะ ส่วนน้องสาวฉันนะไปเรียนที่ต่างประเทศนะ แต่เธอไม่ค่อยได้ติดต่อกับฉันเลยนะ เมื่อก่อนเคยสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กแล้วที่เปลี่ยนความสนิทสนมกลายเป็นแยกทางกัน เพราะ คงคิดว่าเป็นความผิดของฉันนะสิ ที่ทำให้แม่ตายไปต่อหน้าน้องสาวนะ ตั้ง 4 ปีตั้งแต่ ได้สอบชิงทุนนะ

    น้องสาวฉันชื่อ ลิต้า ส่วนฉันก็เป็นครูมา 5 ปีแล้วละ ทุกวันฉันก็ทำแบบนี้  อาบน้ำ , แปรงฟัน , แต่งตัว , หวีผม , กินข้าวออกจากบ้านไปข้างนอกไปที่โรงเรียนที่ฉันสอน เพื่อไปสอนเด็กนักเรียนเยาวชนที่มีอนาคตเป็นคำพูดที่ได้ยินจากคนอื่นจนก็ได้เตรียมวิชาสอนเลยไม่มีไรมากจะสอนนักเรียน

    ที่โรงเรียน

    วันนี้ฉันเองก็มาเช้าละสอนปะจำที่สอนมานั่นเองคงไม่ใช่จะสบายใจได้หรอกนะ

                  “ วันนี้มาเช้านะครับ คุณครูโสนา ครูชายหนุ่มพูดชมกับโสนามาโรงเรียนประจำ

    คนที่เรียกทักฉันว่านั่นคือคนที่สนิมสนมกับฉันชื่อ กิต และเป็นคนมาช่วยร่วมสอนนะ มีสิ่งบางที่เขาคือ การเล่าเรื่องตลกขบขัน นะ ฟังมาแล้วน่าเบื่อนะ บอกตรง ๆ เลย ฉันยังคิดอยู่เลยว่า กิต เองอยากจะคุยกับฉันประจำวันที่ฉันเพิ่งมาถึงโรงเรียนนะ เพื่อความตลกขบขันนะที่แสนน่าเบื่อทีฉันคิดนะ แต่มันทำให้ฉันควรรู้สึกเป็นสุข

               “ สวัสดีครับ คุณโสนา วันนี้ทำไมทำหน้าแบบนี้ละครับเหมือนอะไรบางอย่างนะครับ วันนี้ครูโสนาพึ่งมาถึงเหรอครับ ? ขอโทษนะครับ ที่ทำให้ตกใจนะครับ

               สวัสดีค่ะ ครูกิต คือฉันพึ่งมาถึงค่ะและกำลังจะเตรียมสอนเด็กนะค่ะ แต่ครูกิตเองกับไม่ให้เสียงเลยนะค่ะ มันทำให้ฉันไม่มีสมาธิค่ะ ถ้าครูกิตไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะค่ะ โสนารีบไปอย่างเร่งรีบแต่ กิต รีบคว้าแขนซ้ายโสนาอย่างล่าเหยื่อสัตว์  “ เดี๋ยวก่อนสิครับ !!! โสนารู้สึกโดนดึงแขนยังกับจับแยกเศษส่วน

               “ อะไรอีกล่ะค่ะ !? ครูกิตทำไมถึงคุณต้องจับแขนฉันค่ะ ? วันนี้ครูกิตเป็นไรไปรึเปล่าค่ะ ? “

               “ คือ … “

               ยังมีอีกเรื่อง ครู ผอ เรียกให้คุณครูไปพบนะครับตั้งแต่เมื่อวานนะครับ ครูโสนา กิตพูดจบ จึงปล่อยแขนโสนา

    ครูหญิงสาวที่แทรกเข้ามาในสนทนาโสนากับกิต ด้วยการแต่งตัวแบบไม่เหมาสมกับสถานที่โรงเรียน

     “ อ้าว งานเข้า ครูหญิงสาวพูดเสร็จและยิ้มให้โสนาอย่างหมั่นไส้ที่จะไล่ออกจากสังคมไปหาพวกไร้ตัวตน !!!

    ก่อนที่จะเข้าห้อง ผ.

    ในเวลาช่วงเช้าการรีบไปห้อง ผ.อ ไม่ใช่สิ่งที่จะฟังคำที่โดนอะไรสักอย่างใดอย่างหนึ่งที่รู้ว่าคำตอบว่าอะไร !?

    ก่อนที่จะเข้าห้อง ผ.อ ไป โสนาไปเข้าห้องน้ำ เพื่อจะตั้งสติตัวที่จะตั้งตัวว่าจะโดนคำตอบของ ผ.อ แบบไหน !?

    โสนาสำรวจรอบ ๆ ห้องน้ำหญิง แม้ห้องปัสสาวะโสนาต้องตรวจสอบอย่างละเอียดเพื่อที่จะไม่มีใครมาอยากรู้เรื่องมากนัก

    โสนาถอนหายใจอย่างค่อยโล่งใจที่จะระบายอารมณ์ในห้องน้ำโล่งไม่มีใครอยู่โสนาปัดผมหน้าม้าขึ้นและเปิดก็อกน้ำให้มากสุดเอามือทั้งสองข้างมาล้างลูบด้วยกันและสัมผัสล้างทั้งใบหน้าที่รู้สึกไม่ดีที่มาติดตัวคล้ายกาลกินี

    โสนาเช็ดหน้าเสร็จมองไปที่กระจกกว้างมองอย่างจะพูดออกมาคล้ายกับสารภาพบาปติดตัวมาที่ทำมาชั่วชีวิต

    ถึงเวลาแล้วสินะที่จะเผชิญคำตอบที่ฉันจะไม่สิ ฉันไม่ควรพูดแบบนี้เลยสิ โสนา โสนากำลังควบคุมสติตัวเอง

               “ เอาล่ะ ฉันควรจะปลอบใจตัวเองที่จะ บ้าจริง !!! ” โสนาพูดจนลืมตัวในการปลอบใจ

     “ เราควรจะยอมรับในการเผชิญคำตอบที่จะรับฟังได้สิ่งกำหนดนั่นเองโสนาพูดปลอบใจอย่างเข้าใจเริ่มขึ้น

                             “ ในการเผชิญคำตอบนั่นมาเอง เสียงนี้โสนาฟังจึงพูดต่อ ในการเผชิญคำตอบนั่นมาเองคำพูดซ้ำนี้อาจทำให้โสนารู้สึกตื่นตัวและ งง ที่คำพูดนั่น มันมาจากไหนทั้งที่โสนาไม่ได้พูดเลย

    โสนาหันซ้ายหันขวาจึง งง ไปหมดเลย โสนาพูดกับตัวเองอยู่แต่เหมือนมีใครมาพูดให้โสนา

    โสนารีบออกจากห้องน้ำอย่างเร็วที่สุดจึงออกมานั่นไม่สนใจว่ามันคือเสียงอะไร !?

    โสนารีบเดินอยู่นั่นยังไม่หยุดคิดเลยพร้อมทั้งทำหน้าเหมือนไก่ตาตื่นมานั่นและมากับร่างตัวเล็กที่แสนจะดำสุดมองไม่ออกว่ามันคืออะไร !? เดินตามห่างหลังโสนาอย่างต่อเนื่องจนไม่มีอะไรสงสัยแม้แต่ในห้องนักเรียนที่กำลังเรียนอยู่นั่นกับไม่มองไปที่โสนากำลังเดินผ่านไปเลยด้วยซ้ำ แต่โสนากังวลในที่จะเดินไปอยู่นั่นและพูดในใจไป

    ฉันเองไม่ซวยมาที่ติองมีถูกเรียกเพราะเรื่องนี้ทั้งทำงานมาเป็นครูมา 2-3 ปีนะ ไอ้ที่โดนก่อนเรียกนั้นคือ เยาะเย้ย คนนั้นและใบหน้านั้น ยัยเม้า มันทำให้ฉันเหมือนคนทำผิดตลอดมาในสายตาที่มองมานั้นและถูกส่งคนในใครบางคน

    แต่ฉันทำไม่ได้อะไรเลยคิดได้แค่ วันซวย เท่านั้นเอง  โสนาถึงห้อง ผ.อ แล้วจึงเคาะประตูก่อนเข้าไป

    ก๊อก ๆๆ  .อ ค่ะ ดิฉันครูโสนาจะเข้าห้องไปแล้วนะค่ะ โสนาเข้าไปห้องความรู้สึกโสนาเหมือนโดนกดดันอย่างไม่รู้ตัวโดนที่โสนาทำอะไรไม่มากกว่านั้นยังถอยไม่จึงไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้า ผ.อ มองอยู่นั้นทำให้โสนาโดนจับมองยังกับ

    ผู้ต้องสงสัย เมื่อโสนานั่งลงแล้วจึงแอบกำมัดมือที่สองข้างอย่างแน่นหน่าและมองไปที่ ผ.อ นั่นเอง

                   “ สวัสดีครับ คุณครูโสนาผมเองคิดว่าคุณเป็นครูที่ดีมาตั้ง 3 ปี ที่เคยได้รู้จักกันคุณครูโสนาเปรียบเสมือนครอบครัวผมและทุกคนในโรงเรียนนี่ พูดตรง ๆ เลย ผมเองก็อยากให้คุณครูโสนาให้ลาออกไปก่อนไม่ใช่จะไล่เหมือนหมูเหมือนหมานะ เพราะ เศรษฐกิจไม่ค่อยได้ดีเท่าไหร่ คุณครูโสนา . พูอ

              “ เรื่องแบบนี้ ดิฉันทำใจได้ค่ะในสิ่งที่คุณครู ผอ จะพูดถึงนะค่ะ โสนาพูดมาอย่างยอมรับคำพูดนั้น

              “ งั้นคุณครูโสนาเองคงไม่เสียใจที่ผมเองก็ไม่อยากจะทำแบบนี้  .อ ถามโสนาอยากให้แน่ชัด

              “ มันคือสิ่งที่ฉันต้องยอมรับค่ะ ผอ โสนาพูดจบ

              “ ดีแล้วล่ะ คนเราก็รู้อยู่ละว่าอะไรคือจุดสิ้นสุด .อ ตอบกลับ

              “ ขอบคุณค่ะ ผ.. ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันจะบอกคนอื่นค่ะ โสนาพูดอย่างเข้าใจไปส่วนนึง

              “ ไม่มีแล้วละ คุณครูโสนา เรื่องนี้ผมเองบอกคนอื่นแล้วละ  ครู ผ.อ พูดจบ

    โสนานั่งเงียบไประยะหนึ่งและลุกออกไปจากห้อง ผ..โดยที่ไม่ได้กล่าวลา ผ.อ เลย เดินผ่านไปที่ผู้คนมองสายตาที่ออกจากห้องเรียนต่างไปหากลุ่มสนิทสนมและเม้ามอยที่มองไปที่โสนาอย่าง ตัวประหลาด

    ในความคิดและโลกช่องแคบของโสนา

    ไอ้ที่ ผ.อ ที่พูดกับฉันนั่นคือฉันถูกให้ลาออก แต่ไม่ไล่ออกโรงเรียน แต่นั่นทำให้ฉันคิดเลยจะทำไรสักอย่างที่เราต้องหางานใหม่ทำนี้น่าพูดได้ดีนะ แต่ทำได้เปล่ายังไม่รู้เลยจริงๆ งาน คือ สิ่งที่ถนัดนั้นเอง มันคงไม่ใช่ที่จะเป็นได้แค่จิตนาการ

    สิ่งที่ฉันถนัด คือ เขียนนิยาย กับ นักสืบ แบบนี้นะคงหารายได้สักกี่ร้อยกี่หมื่นพันบาท

    โสนาไม่ไปในห้องพักครูแม้ที่จะไม่อยากคุยกับกิต เรื่องตลกที่จะฟังนั้นคงไม่มีอารมณ์จะฟังเลย

    โสนารีบออกจากโรงเรียนให้เร็วที่สุดจะหาอะไรช่วยเหลือโสนาได้บางนอกจากการหางานใหม่ที่ดีสุด

    ถือว่ามีความโชคช่วยในการเป็นอยู่ชะตากรรมของโสนาอย่างน้อยที่จะไม่แตกต่างพวกยากจนนั่งขอทานข้างถนน

    โสนามองผ่านไปกับไม่อยากจะช่วยคนคนอื่นก่อนช่วยตัวเอง แต่มันไม่สามารถย้อนกลับไปอีกเหมือนกับ เวลา

    ที่ไหลผ่านไปกับเส้นทางผู้คนที่จะเลือกจะ ดี หรือ เลว แม้อาจมีคำที่ใช้คำว่า  “ ยถากรรม

    ที่บ้านโสนาในเวลาเที่ยงคืน 23.27 นาที

    ในเวลาเที่ยงคืนที่แสนร้อนรนในตัวบ้านโสนานั่น มีเศษกระดาษไม่ว่าจะเป็นหนังพิมพ์ที่มาพร้อมการสมัครงานหลายที่แม้แต่การทำความเข้าใจในการสมัครงานที่ชั่วโมงของโสนาโดยไม่หลับไม่นอน

    ฉันกลับไปบ้าน คืนนั้นฉันเองว่าจะไม่นอนเพราะฉันหางานสมัครงานเป็นสิ่งที่ต้องทำ

     คำถามว่ามันจำเป็นไหม ? “ จำเป็นสิ เพราะไม่มีใครอยากตกงานนะสิ ขณะที่ฉันเลือกดูนั้นมีเสียงแทรกเข้ามา คือ

              “ มือถือที่มาขัดจังหวะที่ฉันไม่อยากหยิบมารับเลยสักกะนิด

              “ ฮาโหลค่ะ ? โสนาพูดทักอย่างไม่อยากรับสาย

    สวัสดีครับ คุณครูโสนาช่วยผมด้วยครับ ขอร้องนะครับอย่าพึ่งวางสายครับ ฮือ ๆๆๆๆ น้องวันพูดอย่างเศร้า

     “ น้องวันเหรอ ? เป็นไรไปไหม ? เกิดไรขึ้นละน้องวัน ? ทำไมน้องวันต้องร้องไห้มีใครทำร้ายน้องวันเหรอ ? น้องวัน

    โสนาถามอยากคนเร่งรีบให้คนตอบมา

              “ มันมาตามหาผมแล้วครับ ฮือๆ น้องวันพูดเศร้าและกลัวบางสิ่งที่มันมาตามหา

              “ ใครเหรอ ? ครูไม่เข้าใจเลยสักนิดเลยน้องวัน โสนาฟังคำพูดน้องวันอย่างไม่เข้าใจ

              “ ผมไม่รู้มันทำให้สร้างปัญหาในชีวิตผมและครอบครัวผม น้องวันพูดมาและเริ่มร้องไห้ไปด้วย

            “ ใจเย็นๆ นะ ครูอยากรู้ว่าวันอยู่ตรงไหนแล้วใครอยู่ข้างๆบ้างละน้องวัน โสนาพยายามให้น้องวันสงบสติอารมณ์

              “ ผมผมอยู่ในตูเสื้อผ้าครับ ผมฮือๆๆๆอยู่คนเดียวครับ น้องวันพูดติดขัดไปมา

              “ พ่อแม่ผมไม่ช่วยผมแล้วครับ ฮือๆ เขาไม่รักผมแล้วครับ น้องวันร้องวันไห้ดังขึ้นเรื่อย ๆ

              “ คุณครูโสนาครับ ผมออกไปไม่ได้แล้วครับ

              “ มันคงเห็นผมแล้วแน่ๆเลยครับ ผมทนไม่ไหวแล้วครับ ผมกลัวครับ ฮือๆๆ  

              “ น้องวันครูเองก็ช่วยแค่ได้บอกอย่างเดียวนะ แล้วในตู้ที่น้องวันซ่อนอยู่นั้นนะมีอะไรป้องกันตัวได้รึเปล่าล่ะจะได้ช่วยน้องวันได้นะ โสนาพูดได้แค่ให้คำแนะนำที่จะช่วยน้องวันได้

             “ มันมันไม่ยอมไปไหนเลยครับ เสียงน้องวันเริ่มเกรงกลัวอะไรบางอย่าง

             “ ผมคงไม่มีอีกแล้วไม่มีโอกาสมี่จะหนีอีกแล้วครับ น้องพูดต่อไปโดยไม่ฟังคำพูดของโสนาเลยสักคำ

             “ และผมเองไม่อยากทนที่จะมีชีวิตตามอยู่กับปัญหาอีกแล้วครับ มันเริ่มรู้ตัวแล้วครับ

             “ โครม ๆๆๆๆๆๆ !!! ตึก ๆๆๆๆ !!!

            “ อย่าอย่านะอย่าเข้ามา ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ !!!!!!! น้องวันร้องออกมาเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง

    ที่มันจะเอาตัวไปอย่างน่าสงสัย กรี๊ด ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ !!!เสียงนี้ทำให้หูโสนาเริ่มแสบแก้วหูอย่างทรมาณ

     จนเอาโทรศัพท์ออกจากหูอย่างแรงอย่างกับมีอะไรมากัดหูโสนาและหยิบโทรศัพท์มารับฟังอีกครั้ง

              “ น้องวัน น้องวัน !!! ตอบครูมาหน่อยสิ !!!

    นั่นคือสายสุดท้ายที่พูดกับน้องวันคงเป็นแบบเสียงค้างคาใจในหัวสมองฉัน

    ฉันเลยเรียกร้องของวันให้ตอบกลับมาเรื่อยๆ

                “ น้องวัน น้องวันใช่ไหม ตอบครูมาหน่อย มันไม่ตลกเลยนะ !!! ”

    วินาทีฉันยังกำลังฟังอยากเข้าที่เสียงแทรกเข้ามาและหัวเราะอย่างเยาะเย้ยใส่หัวฉัน .

                “ He he +++++++++++มีบางอย่างที่มันหัวเราะใส่โสนา                                        

                “ ว้าว !!! วันนี้ได้เจ้าตัวน้อยแล้วมันยังเรียกผูที่เข้ามาเล่นหาเจ้าตัวน้อยแล้วไม่ทราบว่าสนใจไหมครับ ? ”

                 “ ดูท่าทางเธอเองคงเหงือกแตกนะ ฉันขอภาวนาในใจว่าไอ้สิ่งที่มันจะยื่นข้อเสนอมาอย่างไร ?

                 “ เอาล่ะ ถ้าเธอคิดอยากเจอเด็กอีกละก็นะ

                 “ มาเล่นเกมล่าคำใบ้สมบัติกัน

    เสียงหัวเราะนั่นมากระจายรอบในหัวฉันไม่วันสิ้นสุด

    He he +++++++


    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น