ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 54 : เหมันต์ที่ 2 : สาวงามมักใจร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 484 ครั้ง
    26 ก.พ. 64

ท่ามกลางทางเดินอันขรุขระเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังเกลื่อนกลาดเต็มพื้นโดยไม่ได้รับการดูแล กลิ่นความชื้นและกลิ่นเหม็นอับโชยเข้าจมูกจนแทบอยากอาเจียน ความเก่าแก่ตามการทรุดโทรมของตึกทำให้ไม่มีใครอยากเข้ามาที่แห่งนี้ อีกทั้งยังมีการเข้ามารุกรานจากกลุ่มวัยรุ่นเพื่อหวังทำลายสิ่งของจนมันเลวร้ายไปกว่าเดิม ทำให้ตึกร้างหลายชั้นแห่งนี้ชวนเป็นสถานที่น่าขนลุกและน่าท้าทายในการเข้ามาทดสอบความกล้ายามค่ำคืน

ตึก! ตึก! เสียงวิ่งของผู้คนนับสิบ กำลังไล่ล่าตามหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ด้วยความรีบร้อนพร้อมอาวุธครบมือ

อย่างนั้นแหละ ตามมาอย่างนั้นแหละ

“หยุดนะโว้ย! นังบ้านี่!” ชายฉกรรจ์ชุดสูทแสนหรูหราหมาเห่าร้องตะโกนเสียงดังด้วยใบหน้าที่โกรธจัด

แต่หญิงสาวดังกล่าวกลับไม่สนใจคำพูดนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงวิ่งขึ้นบันไดที่แสนน่ากลัวต่อเนื่อง

“ถ้าจับได้เมื่อไหร่ ข้าจะทรมานแกให้ร้องของชีวิตเลย คอยดู!” เสียงด่าทอมาพร้อมกับลมหายใจอันหอบเหนื่อยของอีกหลายคน

“พะ พวกแกรีบตามขึ้นไปเร็ว!”

“คะ ครับ!” แม้จะเหนื่อยแทบขาดใจแต่พวกเขายังคงทำตามคำสั่งของหัวหน้า

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ มากิหรือหญิงสาวที่กำลังวิ่งหนีอยู่ได้เข้าไปพูดจาท้าทายกลุ่มชายฉกรรจ์พวกนี้อย่างรุนแรงเป็นการดูถูกเป็นส่วนใหญ่ อีกทั้งยังเตะอัดหน้าชายที่นั่งพักหายใจด้านล่างจนปลิวไปชนกำแพงด้วยความรุนแรง เขาทนไม่ไหวเลยสั่งลูกน้องจับตัวมากิมาแก้แค้นให้รู้สำนึกแต่เธอกลับวิ่งหนีจนมาถึงตึกนี้

สาเหตุในการเข้าไปกวนอารมณ์พวกนั้น เนื่องจากพวกเขาตามสืบความเป็นมาและประวัติต่างๆ ของจิน อีกทั้งยังพยายามจะบุกรุกเข้าไปยังบ้านของจินที่เป็นร้านกาแฟอีกด้วย แต่สแตนก็พูดจาสุภาพกันออกมาได้ ทำให้พวกนั้นสบถและอารมณ์ไม่ดีทำลายข้าวของมาตลอดทาง มากิลอบติดตามมาตั้งแต่ที่ร้านเมื่อสบโอกาสเลยวางแผนพาพวกนั้นไปยังสถานที่เชือดพวกนี้ทิ้งได้อย่างสบายใจ

ตึก! ตึก! ผู้ชายทั้งสิบกว่าคนยังวิ่งไล่ตามมากิขึ้นไปอย่างไม่ลดละความพยายาม แม้จะมีเหงื่ออาบทั่วร่าง แต่ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหัวหน้าที่นั่งพักด้านล่างเลยสักคนเดียว

รีบตามมาเร็ว เหล่าอาหารเคลื่อนที่ทั้งหลาย มากิวิ่งอยู่เลียริมฝีปากชักอดใจไม่อยู่

กึก! มากิหยุดวิ่งทันทีเมื่อมาถึงชั้นบนสุดที่เป็นดาดฟ้าของตึกร้างแห่งนี้

ทั่วพื้นที่เต็มไปด้วยเศษซากและขยะเน่าเหม็นต่างๆ ตามฝาผนังถูกเขียนตัวอักษรจากสีสเปรย์พ่นเป็นประโยคแสดงอารมณ์แง่ลบ

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบผิวกายที่ขาวซีดของเธอจนสะท้อนราวกับกระดาษสีขาวแสนสะอาดยามต้องแสง ผนวกด้วยสายลมอ่อนเบาพัดพาผมยาวสลวยของเธอให้ไหวไปแรง ด้วยรูปลักษณ์และความงดงามจากใบหน้าของเธอ ยิ่งทำให้มากิกลายเป็นภาพที่ชวนน่ามองเป็นอย่างมาก หากไม่นับความกระหายเลือดจากดวงตาคู่นั้น

แค่ก! แค่ก! พวกเขาวิ่งตามจนถึงโดยใช้เวลาค่อนข้างนาน หน้าตาแทบดูไม่ได้กำลังจับเข่าหอบหายใจกันอย่างเหนื่อยล้าพลางมองไปหามากิกันทุกคน

“นะ ในที่สุดก็หยุดหนี นะ นังบ้าเอ๊ย!” ชายคนหนั่งพูดงติดขัดหายใจไม่ทัน

“ไม่มีที่ให้หนีแล้วสาวน้อย...” ชายที่เป็นหัวหน้าพูดขึ้นอย่างหื่นกระหายทันทีเมื่อเขาตามลูกน้องขึ้นมาด้านบนได้ทัน

พอมองมากิได้ถนัดตาบวกกับแสงที่ส่องกระทบทำให้รูปร่างและความงดงามของมากิปลุกความเป็นชายในตัวจนรุ่มร้อนขึ้น

“เอาไงกับเธอดีหัวหน้า?” ลูกน้องถามขึ้นด้วยอารมณ์ไม่ต่างกัน

ชายที่เป็นหัวหน้าวางท่าเดินไปด้านหน้าลูกน้องแล้วไล่สายตามองทุกส่วนของมากิ

“ทีแรกกะจะฆ่าทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่ว่าตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้วว่ะ!” เขาเลียริมฝีปากอย่างโรคจิต

“มันค่อยคุ้มค่าเหนื่อยหน่อย ฮ่าๆๆ” เมื่อพวกเขาเห็นหัวหน้าแสดงอาการดังกล่าว เหล่าลูกน้องทุกคนก็พาหัวเราะอารมณ์ดี

“นั่นนะสิหัวหน้า พวกผมของขาดกันมาตั้งนาน ถึงคราวเติมของกันหน่อยแล้ว!” ชายอีกคนพูดสนับสนุนความคิดของหัวหน้า

“สวยๆ แบบนี้ จะให้พวกผมเติมทีหลังก็ได้พวกผมไม่ถือ เหลือให้พวกผมบ้างก็แล้วกัน ฮ่าๆๆ”

“ว่ายังไงน้องสาว อยู่ๆ มาเตะพี่อย่างนั้นแล้ววิ่งหนีแบบนี้ จะให้พวกพี่ใช้กำลังรุนแรงกับผู้หญิงมันก็ยังไงอยู่ ต้องมีอะไรมาชดใช้กันหน่อยแล้ว ว่าไงพวกเรา!” หัวหน้าพูดกับมากิแล้วหันมาถามพวกลูกน้อง

“ต้องสมน้ำสมเนื้อด้วยนะลูกพี่ ฮ่าๆๆ” เหล่าลูกน้องหัวเราะร่า

“ยอมอยู่นิ่งๆ แล้วพวกพี่จะคอยดูแลน้องอย่างถนุถนอมนะจ๊ะ” หัวหน้าของกลุ่มชายฉกรรจ์พูดกระหาย แล้วเดินเข้าไปหามากิที่ยืนนิ่งเงียบ

“ทำไมไม่ตอบแบบพี่บ้างล่ะ หรือว่าตกลงกันเอ่ย...” เขายังคงฉีกยิ้มฝันหวาน

ผู้คนข้างหลังมองไปยังมากิกับหัวหน้าของตนด้วยความหวังบางอย่าง

ฉัวะ! ซ่า! แล้วพากันตกตะลึงเมื่อหัวของหัวหน้าตนถูกตัดขาดลอยกลางอากาศ

ตุ้บๆๆๆ หัวที่ขาดหลุดร่วงหล่นกลิ้งไปตามพื้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ร่างกายที่ไร้ซึ่งหัวประดับอยู่ก็พ่นเลือดออกมาอย่างกับน้ำพุที่พุ่งขึ้นฟ้า

“อ๊า... เลือดสดๆ มันอร่อยจริงๆ นั่นแหละ อย่างอื่นเทียบไม่ได้เลยสักนิด” มากิเงยหน้าทำท่าสะใจหลังจากยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นมาชิม

“หะ หัวหน้า!!!” เหล่าลูกน้องที่ทำท่าดีใจก่อนหน้านี้ กลับมาเป็นตกตะลึงปนหวาดกลัวกันทั่วหน้า

“กะ แกมันนังปีศาจ” ชายคนหนึ่งพูดตัวสั่นแล้วยกปืนขึ้นเล็งหญิงมากิ

“...” เธอก้มลงมามองกลุ่มชายตรงหน้า แล้วฉีกยิ้มให้อย่างงดงามแก่คนพวกนั้น

หากเป็นยามก่อนหน้านี้พวกเขาคงเคลิ้มลอยไปกับรอยยิ้มชวนเสน่หาของเธอ แต่ยามที่เลือดของหัวหน้าพวกเขากำลังอาบทั่วตัวเธอ มันกลับทำให้กลายเป็นภาพชวนสยองและน่ากลัวเป็นยิ่ง

“ฆะ ฆ่ามัน ฆ่านังนี้!!!” ชายคนหนึ่งพูดดึงสติทุกคนที่กำลังจะเตรียมวิ่งหนี

ขวับ!!! ปัง! ปัง! ปัง! ปืนจากชายฉกรรจ์ทั้งสิบถูกเหนี่ยวไกยิงไปยังมากิกันอย่างรวดเร็ว เสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณและควันจากเขม่าปืนก็ฟุ้งกระจายส่งกลิ่นเหม็นสาบดินปืนไปทั่ว

มากิมาโผล่หน้าชายคนหนึ่งและฟันร่างนั้นจนขาดเป็นสองท่อน เธอดึงร่างท่อนบนของเหยื่อขึ้นมากัดที่คออย่างรวดเร็วแล้วดูดเลือดของเขาจนหมดตัว

ปัง! เหล่าคนที่เหลือยังคงยิงเธออย่างไม่หยุด ทั่วทั้งร่างของมากิพรุนไปด้วยรูกระสุนจากการถูกยิง ทำเอาพวกเขายืนตัวแข็งกัน เมื่อเห็นมากิไม่ล้มลงไป ทั้งที่พวกเขายิงไปแล้วขนาดนั้น

“...” ร่างไร้โลหิตถูกเหวี่ยงทิ้งไม่ไยดี เธอหันหน้าไปมองพวกคนที่เหลือ ร่างกายของเธอสมานแผลและขับลูกกระสุนออกจากรูที่เต็มทั่วทั้งร่างตกลงพื้นเสียงสะท้อนดังก้องเข้าไปหัวของพวกเขา

เขี้ยวของเธองอกยาวจนพ้นริมฝีปาก ดวงตาสีแดงจับจ้องเหยื่อด้วยความหิวกระหาย

“ปะ ปีศาจ วะ เหวอ! ไม่อยู่แล้ว!!!” พอเห็นหน้ามากิชัดเจน เขาเลือกทิ้งปืนแล้วหันหลังวิ่งหนีทันที

“โถ่เว้ย! ไอ้ขี้ขลาด ยิงมัน ยิงนังบ้านี่สิวะ!” ชายอีกคนหันไปต่อว่าคนที่วิ่งหนีและทำใจกล้ามาสู้กับมากิต่อ

“ตะ แต่ว่า ยิงเท่าไหร่มันก็ไม่ตายเลยนะครับ” ชายอีกคนแย้งด้วยเนื้อตัวสั่น

ปัง! ปัง! ปัง!

“ยิงมันเข้าไป!!!” ชายผู้นั้นไม่เลือกความลังเลในสายตา ไม่สู้ยังไงก็ตาย สู้ยังมีลุ้นกว่า

มากิหลบไปมาด้วยความเร็วพลางเลียริมฝีปากอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปสังหารกลุ่มคนเหล่าตรงหน้า

อ๊าก!” ชายคนหนึ่งร้องเจ็บปวดดังลั่นถูกตัดแขนจนขาดกระเด็นไปอีกด้าน ชายอีกคนถูกบั่นคอลงตายอย่างเงียบเฉียบ ชายอีกคนถูกเคียวมากิเจาะอกและเหวี่ยงไปแทงอีกคนจนร่างทั้งสองคล้ายกับไม้เสียบลูกชิ้น

มหกรรมการไล่ล่าจากกลุ่มชายฉกรรจ์กลับกลายเป็นการไล่ดูดเลือดของมากิไปทันที

ตึก! ตึก! เหลือเพียงคนรอดเพียงคนเดียวที่วิ่งหนีไปก่อน เขาวิ่งลงบันไดอย่างมีความหวัง พร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือดกับเหงื่อกายไหลย้อยไปทั้งตัว

“ปีศาจๆๆ” เสียงในปากก็ยังพึมพำคำเดิมแสดงความหวาดกลัวราวกับคนเสียสติ

ตึก! ตึก! แม้เรี่ยวแรงจากขาจะไม่ค่อยมี แต่เขาก็ยังพยายามวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดพัก

“แค่กๆ ปีศาจๆ ไม่เอาแล้วๆ” ขนาดเหนื่อยหอบเขายังคงพึมพำ

กึก! ฉับพลันเขาหยุดวิ่งด้วยเบิกตากว้างที่จ้องไปด้านหน้าตื่นตระหนก ร่างกายเริ่มสั่นไร้การควบคุม

มากิเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดของเหล่าชายฉกรรจ์ด้านบน ยืนยิ้มให้ชายตรงหน้าด้วยความหยาดเยิ้ม สีผมที่เคยขาวสลวยกลายเป็นสีแดงสดของเลือด

“ยะ อย่า! อย่าเข้ามา” เขาถอยหลังไปทีละก้าวอย่างหวาดระแวง

มากิเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้ม กวัดแกว่งเคียวสีดำในมือไปมาอย่างชำนาญ แล้วสิ่งที่ชายผู้คนเห็นก็มีเพียงความมืดอันนิรันดร์

 

ณ ห้องรับแขกแสนหรูหราที่ถูกออกแบบสไตล์ยุโรปโดยเน้นไปที่โทนสีขาวให้ความสว่างสะอาดสายตา โซฟาสีขาวตัวยาวถูกนั่งด้วยหญิงสาวสองคนกำลังยกชาส่งกลิ่นหอมขึ้นมาจิบด้วยความสุภาพราวกับกุลสตรีมารยาทงาม ถัดออกไปมีชายอีกคนนั่งอยู่ที่เก้าอี้สีขาวตรงข้าม อีกสองคนยืนอยู่ขอบหน้าต่างที่เป็นกระจกบานใหญ่สามารถมองเห็นวิวด้านนอกได้เกือบทั้งหมดของสวนหลังบ้าน

“เรียกพวกเรามาพบกันแบบนี้มีเรื่องอะไรอีก มาร์ค” หญิงสาวชุดสีแดงพูดขึ้นหลังจากวางถ้วยชาลงแล้ว

“อย่าบอกว่าเรื่องเดียวกับที่นายโวยวายในบ้านของคุณชาโต้” ชายในชุดสูทสีขาวแสนสะอาดพูดขึ้นมองไปยังชายตรงข้ามที่ยืนตรงหน้ากระจกเช่นเดียวกับเขา

“อื้อ เรื่องนั่นแหละ ฉันพยายามคิดแล้วคิดอีก แต่ก็ทำใจยอมรับเขาขึ้นมาเป็นหัวหน้าไม่ได้” มาร์คที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“คุณต้องหัดปล่อยวางได้แล้ว ยอมรับการเปลี่ยนแปลงเถอะ อีกอย่างพวกเราได้สัมผัสความแข็งแกร่งของเขามาบ้างแล้วด้วย” หญิงสาวที่หน้าตางดงามที่นั่งตรงโซฟาหรูคนหนึ่งพูด แล้วทำให้ทุกคนฉุกคิดไปถึงตอนนั้นที่จินส่งจิตสังหาร

“ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก โซอึน” มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“แล้วคุณจะทำยังไงละครับ” ชายหน้าตาราวกับผู้หญิงที่ตัวเล็กกล่าวถาม

“ฉันมีวิธีอยู่ อาจจะดูโหดร้ายไปบ้างแต่ฉันคิดว่ามันดีที่สุดแล้วที่จะทำใจยอมรับมันได้” มาร์คกล่าวด้วยใบหน้าตึงเครียดเล็กน้อย

“อย่าบอกว่านายจะให้เขาเข้าไปยังที่นั่น!” มิคังลุกขึ้นยืนฉับพลันด้วยใบหน้าจริงจัง

“มันดีที่สุดแล้ว” มาร์คยืนยันคำเดิม

“แต่ไม่เคยมีใครสำเร็จสักคนตั้งแต่ท่านรุ่นที่ 1 แล้วนะมาร์ค”

“ฉันเข้าใจที่นายพูด ริโตะ แต่ฉันไม่มีทางเลือก หากเขาไม่ผ่านจุดนี้ไปได้ พวกคนอื่นก็ไม่อาจยอมรับเขาได้อย่างที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ เขาไม่ได้เข้าร่วมแก๊งมาตั้งแต่ทีแรก ผลงานอะไรก็ไม่มี หากเทียบกับคุณเคียวแล้วรายนั้นอาจจะดูโหดร้ายไปบ้างแต่เขาก็มีผลงานให้เราเห็น” ทุกคนต่างเข้าใจเหตุผลของมาร์ค

“หากเขาทำไม่สำเร็จละมาร์ค ตอนนี้คุณชาโต้ก็เหลือทายาทเพียงคนเดียวแล้ว” มิคังแสดงความห่วงใยของชายชราที่สูญเสียแทบทุกอย่างไป

“หากเขาไม่ทำเขาก็เป็นผู้นำได้แค่ในนามนะ มิคัง”

“แต่---”

“ฉันเห็นด้วยนะ!” ทุกคนหันไปมองเจ้าของเสียงอารมณ์ดีที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 484 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #505 Mr.kongkang (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 19:46
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #505
    1
    • #505-1 T.Autumn(จากตอนที่ 54)
      6 กันยายน 2561 / 19:49
      ขอบคุณที่ติดตามครับผม ^^
      #505-1
  2. #392 tanyaporn-k (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 15:05
    รีดเคยนอนได้ 20 ชม นะ แค่ตื่นมากินข้าวแล้วนอนต่อ 15 ชม นะ เด็กๆ
    #392
    1
    • #392-1 T.Autumn(จากตอนที่ 54)
      2 กันยายน 2561 / 15:10
      นอนทำไมเยอะครับบบบบบ บ้านเมืองหายหมดแล้ว
      #392-1
  3. #383 Chaos I (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 23:40
    กรี๊ด!มากิน่ารักอ่ะ!เลือดสดๆเลย!อร่อยหรือเปล่าหว่า?แต่เป็นผมผมก็คงไม่กินหรอก เลือดของพวกขยะสังคมแบบนั้นกินไปไม่ติดเอดส์ก็คงติดเชื้อในกระแสเลือดตายแน่ๆ
    #383
    1
    • #383-1 T.Autumn(จากตอนที่ 54)
      2 กันยายน 2561 / 07:15
      ผมรู้สึกผิดเลยแหะ 555+
      #383-1
  4. #376 Rurple (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 17:47
    ไรท์จะทำแบบนี้ไม่ได้ การตัดจบให้เค้าค้างกันเนี่ย
    #376
    1
    • #376-1 T.Autumn(จากตอนที่ 54)
      1 กันยายน 2561 / 19:45
      555555555+ ไรท์ขอโทษ คิคิ
      #376-1
  5. #374 tomtam333 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 15:07

    เชือดทิ้งแม่มเลยดีมะ

    #374
    1
    • #374-1 T.Autumn(จากตอนที่ 54)
      1 กันยายน 2561 / 16:05
      เล่นมันเลยดีไหมม
      #374-1
  6. #373 Gilgamesh.................. (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 13:44
    ฆ่า-มาร์คทิ้งทีไรท์หมั่นไส้แถมคิดกบฏอีก
    #373
    1
    • #373-1 T.Autumn(จากตอนที่ 54)
      1 กันยายน 2561 / 14:44
      ฆ่ามันเลยลูกพี่
      #373-1
  7. #372 joelamtan (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 12:34
    ขอบคุณครับ ค้างดิ
    #372
    0
  8. #370 sorawitbai (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 12:05

    ผมก็หลับไป 14 ชั่วโมงด้วยคิดจะพักสายตารู้ตัวอีกทีเเม่ปลูกให้ไปเรียนเเล้ว

    #370
    1
    • #370-1 T.Autumn(จากตอนที่ 54)
      1 กันยายน 2561 / 12:08
      คิดเหมือนผมเลย แค่พักสายตา...
      #370-1
  9. #369 Away2016 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 11:56
    มากิจัดให้มาร์คหน่อยสิ
    #369
    1
    • #369-1 T.Autumn(จากตอนที่ 54)
      1 กันยายน 2561 / 14:44
      55555+
      #369-1
  10. #368 BMT1 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 11:27
    เอาอีกครร้บ5555
    #368
    0
  11. #367 TawanPht (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 10:40
    สนุกครับ ขออีกตอน
    #367
    0