ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 53 : เหมันต์ที่ 1 : รอยยิ้มชวนสยอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 563 ครั้ง
    25 ก.พ. 64

แสงแดดอบอุ่นสาดส่องลงมายามเช้าวันใหม่อันแสนสบาย ดุจดั่งนาฬิกาปลุกให้เหล่าผู้คนต้องออกจากบ้านไปตามเป้าหมายดำเนินชีวิตของแต่ละคน เพื่อเติมเต็มความต้องการ เสริมด้วยบทเพลงบรรเลงเสียงนกน้อยมากมายคอยขับขานส่งกำลังใจแก่พวกเขาให้มีแรงก้าวต่อไป

แถวทางเดินทอดยาวไปยังสถานที่ศึกษาในช่วงวัยเยาว์แห่งหนึ่ง ตลอดทั้งทางต่างเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะหยอกเย้าของเหล่านักเรียนต่างชั้นปี

ทันใดนั้นก็มีเครื่องยนต์กำลังแรงสูงเคลื่อนผ่านด้วยความเร็ว ทำเอาสายลมที่รถแล่นพาไปพัดพากระโปรงของเด็กสาวให้ไหวไปตามแรงลม จนทำให้เกิดเป็นภาพชวนมองแก่เด็กผู้ชายทั้งหลาย

กึก! เหล่าเด็กนักเรียนต่างหยุดยืนมอง ภาพรถหรูสีดำที่แล่นไปจอดตรงทางเข้า 

รถของใครกัน? ไม่เคยเห็นเลย” เด็กสาวผมเปียคนหนึ่งสะกิดถามเพื่อนของเธอด้วยความใคร่รู้

ฉันก็มากับเธอจะรู้ได้ไงเล่า ยัยบ้า...”

นักเรียนชายร่างสูงดูดีคนหนึ่งย่างก้าวลงจากรถ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งโดยเขากำลังคิดอะไรอยู่ภายในหัวเต็มไปหมด แต่ทางด้านของคนที่มองกลับเห็นว่ามีรัศมีของแสงแดดสะท้อนเรือนร่างดุจดั่งภาพนิมิตรอันหลากหลาย

นั่นพี่จินนี่!” เด็กสาวผมเปียคนเดิมชี้นิ้วไปทางจินด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับแก้มแดงน่ารัก

ว้าว! ทำไมเขาถึงหล่อได้ขนาดนี้นะ!” เพื่อนของเธอยกมือทั้งสองข้างทาบตรงบริเวณอก

โชคดีจังเลยนะ ได้เจอเขาแต่เช้าเลย อร๊าย!!!” เด็กสาวทั้งสองประสานเสียงแล้วกระโดดจับมือกันไปม

“...”

จินมองเหล่าเด็กผู้หญิงทั้งหลายที่มองมาทางเขาทีหนึ่งแล้วหันกลับไปอีกทางที่รู้สึกน่ากลัว  พวกเธอมองด้วยสายตาแตกต่างนานากันไป แต่ไม่น่ากลัวเท่ากับอีกทางที่ส่งสายตาวิบวับยิงมาไม่ขาดสาย

จะ---”

อย่าเพิ่งพูด! ขอร้อง…” จินยกมือห้ามพูดเสียงดังไปยังร่างยักษ์นั่นจนคนดังกล่าวสะดุ้งตกใจ แล้วหญิงในร่างชายตัวใหญ่ก็หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมากัดพลางส่งสายตาน้อยใจให้เขา

ใจร้าย!” เธอวิ่งหนีเข้าโรงเรียนไปจนพื้นสั่นสะเทือนตามจังหวะ

หากไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ ท่านหัวหน้า!” ชายหัวโล้นในชุดสีดำอันแปลกประหลาดโค้งตัวให้จินพร้อมกับพูดทะมัดทะแมง

เหล่าเด็กผู้หญิงต่างยิ่งมองจินด้วยสายตาที่หลงใหลเข้าไปอีก เมื่อคิดว่าตัวตนจินต้องยิ่งใหญ่โตแน่นอน ขนาดผู้ใหญ่ที่แต่งตัวดูดียังโค้งตัวให้

หัวนงหัวหน้าอะไรกัน บอกกี่ครั้งแล้ว เรียกผมว่า จิน ก็พอ!”

จินเริ่มหัวเสียกับการวางท่าวางทางของผู้คนในแก๊ง ทุกเรื่องไม่ว่าเรื่องอะไรพวกเขาเหล่านั้นก็ฟังเขาหมดไม่มีข้อโต้แย้ง แต่กับอีกแค่เรื่องเรียกชื่อไม่มีใครยอมฟังเขาเลยสักคนเดียว

มันจะเป็นแบบนั้นได้ไงครับ ท่านหัวหน้า” เขายังคงโต้แย้งแถมย้ำคำพูดข้างหลังในชัดขึ้นไปอีก

บอกให้เรียกก็เรียกสิ!”

ไม่เอาครับ ท่านหัวหน้า”

เฮ้อ... เอาที่สบายใจแล้วกัน ขอตัวล่ะ ฝากดูแลคุณปู่ด้วยนะ” เด็กหนุ่มถอนหายใจแล้วหันหลังเดินเข้าโรงเรียนไปทันที

ครับท่านหัวหน้า เรียนให้สนุกนะครับ” จินหันกลับมองตามรถไปพร้อมด้วยเครื่องหมายคำถามบนหัว

เรียนให้สนุก? อะไรของละนั่น”

จินโว้ย! เพื่อนรัก! My friend!!!”

จินหันไปมองตามเสียงที่ตะโกนเรียกชื่อ แล้วพบเทนตะวิ่งกระโดดไปมาและกวัดแกว่งกระเป๋านักเรียนอย่างอารมณ์ดี ด้านหลังก็ตามมาด้วยมาโคโตะพ่อหนุ่มหน้ามนคนหน้ามึน

ไง!” จินกล่าวทักทายเมื่อพวกเขามาถึงยังเบื้องหน้า

หายหน้าหายตาไปนานเลยนะจิน อย่าบอกนะว่า!” เทนตะกอดคอจินและเดินไปตามทาง เพื่อเข้าไปในโรงเรียน

เทนตะพูดก่อนที่จะผละตัวออก เอามือป้องปากทำท่าทำทางด้วยน้ำเสียงตกใจ

หรือว่าอะไร?” จินที่เดินอยู่ก็หยุดถามขึ้นกับท่าทางเล่นใหญ่ของเพื่อนเขา

นายทำใครท้อง แล้วเพิ่งไปเยี่ยมพ่อตาแม่ยายมาใช่ไหม!” เทนตะพูดเป็นเรื่องเป็นราวและชี้มาทางจิน ด้วยใบหน้าตื่นตะลึง

“...” มาโคโตะนิ่งเงียบราวกับก้อนหินทันที

ไปกันเถอะมาโคโตะ” จินพูดกับมาโคโตะและทิ้งเทนตะไว้ที่นั่นคนเดียว

เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าเรื่องจริง ทำไมต้องเดินหนีกันด้วย!” เทนตะยังคงไม่หยุดเล่นโวยวายตามหลัง

พาฉันไปเจอหลานด้วยนะเว้ย!”

เมื่อคืนแกดูอะไรมา เอาสมองไปคิดเรื่องเรียนบ้างเถอะ ใกล้จะสอบอยู่แล้ว” จินส่ายหน้าเอือมระอากับเพื่อนของเขาที่คิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องเก่ง แต่กับเรื่องเรียนนี่ต้องบอกแล้วบอกอีกถึงจะเข้าใจ

ไม่เอาน่า... ไอ้เกลอ แกมีปัญหาบอกพี่ได้นะน้อง เรื่องแบบนี้ต้องพูดคุยถึงจะเข้าใจ บอกมาเถอะ” เทนตะอารมณ์ดีเดินกอดคอจิน

แกไม่หยุดใช่ไหม! อย่าหนีนะโว้ย!” จินหันไปเตะเพื่อนของเขา

แต่มีหรือเทนตะจะยอมโดยเตะ เขารู้ทันจึงกระโดดหลบ ภาพการหยอกล้อระหว่างเทนตะกับจินเป็นเรื่องชินตาของเหล่านักเรียนและบรรดาครูบาอาจารย์ไปแล้ว ทำเอาพวกเขาทั้งหมดส่งเสียงหัวเราะด้วยรอยยิ้มกับท่าทางพวกนั้น รวมถึงมาโคโตะด้วยที่กำลังยืนยิ้มใกล้ๆ

บอกให้คิดเรื่องเรียนให้ได้เท่าคิดเรื่องไร้สาระพวกนี้ไงเหล่า อย่าหนีนะโว้ย!” จินไล่กวดเทนตะ โดยไม่ใช้พลังผู้กล้า

ไม่หนีก็เจ็บดิวะ ขายังกับท่อนเหล็ก ไอ้บ้า!” เทนตะวิ่งหนีไปรอบๆ

วะ เหวอๆ หลบๆ” เทนตะทำหน้าทำตาตื่น ตัวเองกำลังจะพุ่งเข้าชนผู้หญิงอีกคน ที่ก้มหน้าดูหนังสือในมือโดยไม่ได้มองทาง

เฮ้ย!”

จินพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วจนเกิดภาพติดตา ทำเอามาโคโตะยืนมองตาค้าง

ไม่เป็นไรนะ?” จินถามเด็กสาวในอ้อมแขน

อะ อื้อ ขอบใจจ้ะ จิน” หญิงสาวที่อยู่ภายใต้วงแขนของจินพูดด้วยใบหน้าที่แดงเป็นลูกมะเขือเทศและรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง

สองมาตรฐาน!!!” เทนตะพูดเสียงดังด้วยความไม่พอใจ

หื้ม?” จินเลิกคิ้วด้วยความสงสัยแล้วหันไปด้านหลัง

ท่าของจินตอนนี้กล่าวได้ว่าสุดแสนพิสดารและเอาเปรียบเทนตะเป็นอย่างมาก ขาขวาของเขาเหยียบเต็มหน้าเทนตะไม่ให้พุ่งล้มลงมา ส่วนแขนซ้ายโอบเอวเด็กสาวตรงหน้าไว้ไม่ให้ตกลงพื้น

นี่เพื่อนแกนะโว้ย ไอ้บ้าจิน!” เทนตะตั้งหลักมายืนได้เสร็จก็โว้ยวายด้วยใบหน้ามีรอยเท้าสีแดงประทับอยู่

ขอโทษ พอดีตั้งใจ” จินยิ้มสะใจให้เพื่อนเขา

ตั้งใจแล้วขอโทษทำไมวะ! กระทืบมันเลยมาโคโตะ” เด็กหนุ่มหัวเหลืองชี้นิ้วชี้เป้าหมายให้มาโคโตะที่เอาแต่ยืนตะลึง

อะ เอ่อ... คือว่า ปล่อยได้แล้วมั้งจิน” น้ำเสียงเอียงอายดังทักพลางสะกิดจินบางเบา

ขอโทษที ไม่เป็นอะไรแน่นะ โคโกะ” จินคลายมือแล้วปล่อยโคโกะกลับไปยืน

มะ ไม่เป็น- ขอบคุณอีกครั้งนะ ขะ ขอตัวก่อน” โคโกะก้มใบหน้าที่แดงลงต่ำแล้วเดินจากไปรวดเร็ว

ทีกับสาวนี่ แหม... กับเพื่อนนี่ ชิ!” เทนตะทำหน้าทำปากล้อเลียนจิน

งอแงเป็นเด็กไปได้ ไปเรียนกันเถอะ” จินดึงอารมณ์กลับ หันไปพูดกับเพื่อนของเขาทั้งสองด้วยใบหน้าจริงจัง

ครับๆ” เทนตะเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปัดฝุ่นใบหน้า  ส่วนมาโคโตะก็เดินตามมาทีหลังอย่างเงียบๆ โดยมองแผ่นหลังจินด้วยความคิดหลากหลายชวนอธิบายยาก

ทั้งสามเดินพูดคุยพลางหยอกล้อกันไปตลอดทาง ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าและการดำเนินชีวิตที่แสนสดใสในวัยเยาว์

อรุณสวัสดิ์เรย์กะ” จินนั่งลงกับโต๊ะและพูดทักเรย์กะที่นั่งข้าง ๆ เขา

ตั้งแต่มาเรียนโรงเรียนแห่งนี้เวลาผ่านมาเกือบสองเดือนแล้ว อีกไม่นานก็จะสอบปลายภาค เตรียมตัวก้าวเข้าสู่ชีวิตเด็กมหาวิทยาลัย เขายังรู้สึกใจหายกับวันเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

อรุณสวัสดิ์” เรย์กะพยักหน้าให้จินแล้วถามด้วยสีหน้าของเธอ

สบายดี พอดีมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย คุณลุงละเป็นยังไงบ้างช่วงนี้” จินรู้ถึงความห่วงใยในประโยคสั้นๆ ของเรย์กะ

ยุ่งมาก”

นั่นสินะ ไม่กี่วันก็เกิดเรื่องราวมากมาย ไว้ว่างๆ จะไปเยี่ยมนะ” จินคิดแล้วนึกเครียดกับเรื่องราวมากมายที่เพิ่งพานพบมาและหันไปยิ้มโชว์ฟันอารมณ์ดีให้เรย์กะ

อื้อ!” เรย์กะหน้าแดงขึ้นทันทีกับรอยยิ้มชวนหลงใหลของคนตรงหน้า เธอลอบเอามือตัวเองจับบริเวณหัวใจที่กำลังเต้นแรงอยู่ภายใน

จิน! เย็นวันนี้พวกฉันจะขอไปติวที่ร้านนายนะ” เทนตะหันหลังมาบอกจิน ด้วยหนังสือดาราสาวในมือ ที่มาโคโตะ ก้มๆ มองๆ มันตามการเคลื่อนไหวของเทนตะ

ไม่ให้มา” จินตอบโดยไม่หันไปมอง สายตาของเขามองไปข้างนอกหน้าต่างราวกับกำลังจับจ้องอะไรบางอย่างอยู่

ไม่เอาน่าเพื่อน ทำไมใจร้ายแบบนี้” เทนตะทำหน้าตางอแง ส่วนมาโคโตะยังพยายามส่งสายตามองหนังสือในมือเทนตะ

อย่า! เออมาก็มาสิ” ขนแขนจินร้องเตือนภัยเมื่อรู้สึกว่าเทนตะกำลังจะใช้ไม้เดิม

เดี๋ยว! ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะเว้ย!” เทนตะอารมณ์เสียเมื่อจินพูดเหมือนรู้ว่าเขาจะทำอะไร

นายไปเอาท่าทางชวนขนลุกแบบนั้นมาจากไหน” จินถามด้วยความสงสัย หรือว่าเทนตะมันเป็นพวกคลั่งอะไรทำนองนั้น

เลียนแบบน้องสาวมา” เทนตะยิ้มโชว์ฟันขาวพร้อมกับยกสองนิ้วให้จิน

มันใช่เรื่องน่าภูมิใจตรงไหน ไม่ยักรู้นายมีน้องสาวกับเขาด้วย” ใบหน้าของจินแสนหน่ายเหนื่อย

ฉันยังไม่ได้บอกเหรอ?” เทนตะเกาหัวตัวเองพลางคิดไปด้วย

อื้อ” จินพยักหน้าแบบไม่ค่อยสนใจให้เทนตะ

หมับ! เทนตะหันไปมองมือที่จับกุมข้อแขน

ทำอะไร? มาโคโตะ” เทนตะทำหน้าทำตาตื่นทันที เมื่อจู่ๆ มาโคโตะจับมือและส่งสายตาดุดันให้

แล้วก็ถอนหายใจโล่งอกไป เพราะมาโคโตะดึงหนังสือในมือไปกางดูที่โต๊ะคนเดียว จินและเทนตะมองการกระทำของมาโคโตะ ด้วยความนิ่งค้างอย่างชวนมึน

“...” มาโคโตะดูคนเดียยวเงียบๆ อย่างมืดมน ปล่อยให้สองหน่อกะพริบตามองกันตาปริบๆ

อย่ายิ้ม ขอร้อง... อย่ายิ้มเพื่อน! อย่ายิ้มแบบนั้น หลอนโว้ยไอ้มาโคโตะ!” เทนตะเริ่มเบิกตากว้างกับรอยยิ้มชวนขนลุกของมาโคโตะ

มาโคโตะพลิกหนังสือไปทีละหน้าด้วยรอยยิ้มที่ฉีกแค่มุมปาก แล้วเริ่มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ออร่าชวนสยองก็แผ่ออกมาชวนขนหัวลุก

เทนตะรีบเข้าไปขโมยของที่มาโคโตะแย่งไป แต่ก็โดนมือซ้ายของมาโคโตะผลักหน้าไม่ให้เข้ามา สงครามการแย่งชิงหนังสือนิตยสารประจำสัปดาห์ของเหล่าเด็กสาววัยใสก็เกิดขึ้น

จินมองทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปมองมากิยืนอยู่บนตึกจุดเดิมของเมสันที่เคยมาดูลาดเลาของเขาคราวก่อน

มีอะไรงั้นเหรอมากิ ชายหนุ่มกล่าวทักเธอด้วยข้อความเสียงผ่านสื่อพลังเวท

ดูเหมือนจะมีแก๊งจำนวนไม่น้อยคอยตามสืบประวัติและชีวิตประจำวันของนายท่านอยู่นะคะ มากิที่ได้สแตนช่วยเหลือเกี่ยวกับการใช้พลังมาบ้างแล้วตอบกลับมา

จินเห็นว่าเธอหันกลับมามองเขาเป็นครั้งแรกหลังจากก้มๆ เงยๆ อยู่พักใหญ่

อย่างงั้นเหรอ หากไม่ร้ายแรงก็ปล่อยผ่านไป แต่หากมันเกินขอบเขตก็อย่าให้เหลือหลักฐานล่ะ ชายหนุ่มโบกมือทักทายพร้อมด้วยรอยยิ้มแสนน่ากลัว

ค่ะ นายท่าน มากิเลียริมฝีปากทันทีแล้วเคลื่อนตัวหายไปจากจุดนั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 563 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #362 noomza2534za (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 03:10

    ถล่มมันให้ยับพี่น้อง

    #362
    1
    • #362-1 T.Autumn(จากตอนที่ 53)
      1 กันยายน 2561 / 06:04
      หึหึหึ
      #362-1
  2. #360 Away2016 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 22:17
    หาข้ออ้างกินเลือด
    #360
    1
    • #360-1 T.Autumn(จากตอนที่ 53)
      1 กันยายน 2561 / 06:04
      นั่นอะจิ
      #360-1
  3. #357 ไร้เงา (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 16:09

    มันหยดทุกตอนเลยครับ ( นับนุนเรื่องเต็ม100เปอร์เลยครับ )

    #357
    1
    • #357-1 T.Autumn(จากตอนที่ 53)
      1 กันยายน 2561 / 06:05
      ขอบคุณที่ติดตามครับผม
      #357-1
  4. #356 Zanzar (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 13:25
    อยากรู้ว่าสาวตอนที่แล้วใคร

    ใช้สาวจากต่างโลกมาเกิดใหม่นีป่ะ
    #356
    1
    • #356-1 T.Autumn(จากตอนที่ 53)
      1 กันยายน 2561 / 06:05
      ไม่รู้สิงับ O.o
      #356-1
  5. #355 baimon2003 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 12:25
    รอตอนต่อไป
    #355
    0
  6. #354 joelamtan (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 12:22
    ขอบคุณครับ
    #354
    1
    • #354-1 T.Autumn(จากตอนที่ 53)
      1 กันยายน 2561 / 06:05
      ขอบคุณเช่นกันครับ
      #354-1
  7. #353 namanoey (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 11:52
    งื้อออ ชอบบบบ
    #353
    1
    • #353-1 T.Autumn(จากตอนที่ 53)
      1 กันยายน 2561 / 06:05
      ขอบคุณจ้าาา
      #353-1