[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 24 : Ch24 – V1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 340 ครั้ง
    10 ต.ค. 62

Ch24 – V1

 

กุนซือผู้หล่อเหลาและขาที่หักของเขา [11]

 

วันหลังนั้นใช้เวลาไปทั้งคืน

 

เมื่อเฉินหลี่กัวตื่นขึ้นวันต่อมา พระอาทิตย์ก็ได้ขึ้นสูงท่ามกลางท้องฟ้าแล้ว เขาเปิดตาขึ้นมาขณะที่นอนอยู่บนเตียงและพบว่าหยานจิงอวี่กำลังนอนหลับอยู่ข้างกายตัวเอง

 

ชายหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีหยานจิงอวี่นั้นยังไม่ได้เติบโตเต็มที่นักแต่ก็ยังงดงามด้วยสันดั้งโด่ง ริมฝีปากอันเซ็กซี่และขนตาที่ยาวเป็นแพนั่น เฉินหลี่กัวระงับมือตัวเองไม่ให้เอื้อมไปสัมผัสขนตานั่นได้

 

และในฐานะที่เป็นผู้ฝึกวรยุทธ์คนนึง หยานจิงอวี่ก็ค่อนข้างมีสัมผัสที่ไวต่อสิ่งรอบตัว หลังจากถูกแตะเขาก็ลืมตาขึ้นมาทันที ในดวงตาเขายังมีความง่วงงุนเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นเฉินหลี่กัวใกล้ๆ หยานจิงอวี่ก็เถิบตัวเข้าไปหาแล้วจูบหน้าผากของเฉินหลี่กัวจากนั้นก็พูดอย่างเกียจคร้านออกมา

 

อรุณสวัสดิ์

 

เฉินหลี่กัวผงะกับท่าทางของหยานจิงอวี่และเผลอคิดถึงโลกก่อนหน้า คิดถึงหรานชิงกงขึ้นมา... ...

 

ความง่วงในตาของหยานจิงอวี่หายไปอย่างรวดเร็ว เขานอนหันข้างและเชยคางของอีกฝ่ายขึ้นมาและมองสบตาก่อนจะพูดว่า

 

ท่านฉีหลับสบายดีหรือไม่?”

 

เฉินหลี่กัวไม่ตอบอะไร

 

หยานจิงอวี่ยิ้มออกมาราวกับไม่ใส่ใจกับความเงียบของเฉินหลี่กัวและพูดต่อ

 

ท่านฉี เปิ่นหวางต้องไปอีกแล้ว ขณะที่ท่านอยู่ตัวคนเดียวในเมืองหลวงก็ระมัดระวังตัวเองด้วย

 

เฉินหลี่กัวพูด ออกเดินทางอีกแล้ว?”

 

หยานจิงอวี่พยักหน้า ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาได้ออกคำสั่งมา

 

เฉินหลี่กัวถอนหายใจเบาๆ ขณะที่ในใจของเขารู้สึกทนไม่ได้ ถ้าหยานจิงอวี่จากไปงั้นเขาก็ไม่มีคู่นอนแล้วสิ

 

หยานจิงอวี่ไม่รู้ถึงอารมณ์ของเฉินหลี่กัวตอนนี้ เขาลุกขึ้นจากเตียงและเริ่มสวมเสื้อผ้าที่ละอย่าง

 

จนกระทั่งเฉินหลี่กัวสังเกตเห็นว่าหยานจิงอวี่มีบาดแผลขนาดใหญ่บนแผ่นหลัง รอยแผลนั้นเกือบจะยาวไปทั้งหลังดูราวกับจะผ่าร่างหยานจิงอวี่ออกเป็นสองส่วนได้

 

หลังจากหยานจิงอวี่สวมเสื้อผ้าเสร็จเขาก็ช่วยเฉินหลี่กัวใส่ต่อ เขามองไปที่ร่องรอยสีแดงตามร่างที่ขาวเนียนของเฉินหลี่กัวและหัวเราะอย่างมีนัย

 

ท่านฉีต้องดูแลร่างกายตัวเองดีๆและอย่าให้ถูกสัมผัสจากผู้อื่นได้รู้มั้ย

 

หน้าเฉินหลี่กัวขึ้นสีด้วยความอับอายและโมโห องค์ชายสามโปรดรักษามารยาทด้วย

 

รอยยิ้มของหยานจิงอวี่ยังคงอ่อนโยนและนุ่มนวลเขาลูบไล้แก้มของเฉินหลี่กัว

 

รอเปิ่นหวางกลับมา

 

เฉินหลี่กัวหันหน้าหลบฝ่ามืออีกฝ่ายและไม่ได้พูดอะไร

 

หยานจิงอวี่ดูจะผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็แค่ชั่วครู่ เขารู้ตัวดีอยู่แล้วว่าคนตรงหน้านั้นไม่ยินยอมอยู่ร่วมกันทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเขาบังคับทั้งสิ้น

 

เฉินหลี่กัวถูกอุ้มมาวางบนเก้าอี้เลื่อน หยานจิงอวี่มองหน้าอีกฝ่ายและพูดต่อ

 

ดูเหมือนว่าท่านฉีจะผอมลงอีกแล้ว

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เพราะฉันอ้วกเป็นเลือดทุกทีที่กินเนื้อน่ะสิ

 

หยานจิงอวี่พูด ท่านต้องดูแลสุขภาพตัวเองดีๆรู้มั้ย

 

เฉินหลี่กัวไม่ต่อบทสนทนาและพูดออกมาเรียบๆ ส่งข้ากลับ

 

หยานจิงอวี่ยินดีและตอบตกลงจากนั้นก็เข็นเฉินหลี่กัวมายังรถม้าที่ถูกเตรียมเอาไว้

 

ระหว่างทางยานจิงอวี่นั้นพูดคุยกับเฉินหลี่กัว และเกือบตลอดทางนั้นมันเหมือนเขาคุยกับตัวเอง

 

เมื่อมาถึงเรือนของตระกูลฉี หยานจิงอวี่อยากจะไปส่งเฉินหลี่กัวถึงธรณีประตูแต่ก็ถูกอีกฝ่ายปฎิเสธอย่างเย็นชา

 

หยานจิงอวี่หัวเราะและถามขึ้น นี่ท่านฉียังโกรธอยู่รึ?”

 

เฉินหลี่กัวช้อนตามองหยานจิงอวี่ด้วยความสงบ

 

เป้าหมายของท่านก็สำเร็จไปแล้ว ทำไมท่านถึงต้องมาทำให้ข้าลำบากอีกกัน?”

 

รอบยิ้มของหยานจิงอวี่แข็งค้างจากนั้นก็เย็นเหยียบลงทันที

 

เฉินหลี่กัวพูด ข้า ฉีเซียงถึงจะไม่ฉลาดมากนักแต่ข้าก็ไม่ได้โง่

 

หยานจิงอวี่พูดเบาๆ ท่านฉีถ่อมตัวไปแล้วในเมืองหลวงใครบ้างจะไม่ทราบว่าฉีเซียงฉลาดมากแค่ไหน

เฉินหลี่กัวพูดตอบ ด้วยความยินดีองค์ชายสามเมื่อเขาพูดจบก็หันหลังและไม่หันมามองอีก

 

หยานจิงอวี่มองแผ่นหลังของเฉินหลี่กัว มือที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ข้างกายก็กำแน่น

 

เมื่องท่านฉี ฉีเซียงได้ถูกองค์ชายสามพาตัวไปหลังจากถูกต่อว่าจากองค์ชายรองในวันเดียวกัน มันก็ยิ่งทำให้คนอื่นเชื่อมากขึ้นว่าเขาได้เลือกเจ้านายคนใหม่แล้ว

 

และในกรณีของฉีเซียง องค์ชายรองนั้นได้ขุดหลุมฝังตัวเองทำให้ผู้คนภายใต้การปกครองต่างรู้สึกหนาวสันหลัง

 

อย่างไรก็ตามองค์ชายสามนั้นไม่ใช่แค่มุ่งหวังไปที่เฉินหลี่กัวคนเดียวยังมีเหล่าผู้คนอีกมากมายที่เขาวางแผนจะดึงตัวเข้าร่วม

 

หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันไม่นานนักก่อนที่องค์ชายสามจะต้องออกเดินทางอีกครั้ง ในครั้งนี้เขาไม่นำเฉินหลี่กัวไปด้วยหรือแม้แต่จะมาบอกลากับเฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวยังคงกินอิ่มนอนหลับตามปกตินอกเหนือการอดกินเนื้อและการอดมีเซ็กส์ ทุกๆก็ยังคงสงบสุขดี

 

ครั้งนี้เป้าหมายของหยานจิงอวี่เป็นแคว้นเล็กๆที่อยู่ข้างกับแคว้นหยาน ถ้ามันไม่ผิดไปจากแนวทางของโลกนี้ ภายในเวลาสามปี กีบเหล็กของแคว้นหยานก็จะปกคลุมไปทั่วและเหล่าราชวงศ์จากแคว้นนั้นก็จะถูกถือว่าเป็นสินสงครามและถูกนำกลับมาที่แคว้นหยาน

 

เฉินหลี่กัวนั้นเคยชินกับการรอคอยเป็นเวลานานในทุกๆโลกแล้ว

 

ตามจริงเขาก็ไม่ได้เกลียด ช่วงเวลาเรื่อยเปื่อย’——มันจะมีซักกี่คนที่เหมือนเขาและไม่ต้องมีภาระจิตใจขณะที่เสียเวลาชีวิตตัวเองแบบนี้?

 

เฉินหลี่กัวเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเสมอ

 

เวลาสามปีมันไม่ได้นานที่จะเรียกว่านานได้แต่ก็ไม่ได้สั้นจนเรียกว่าสั้นเช่นกัน

 

หยานจิงอวี่ที่อายุยี่สิบปีตามจริงแล้วจะถึงช่วงแต่งงานได้ มากกว่านั้นงานฉลองวันเกิดของหยานจิงอวี่ก็ยังถูกนำไปฉลองที่กองทัพด้วย

 

สุขภาพของเฉินหลี่กัวนั้นย่ำแย่มากแต่ไม่ว่าจะแย่แค่ไหนมันก็ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าเขาจะตาย

 

และมากกว่านั้นชะตากรรมของหยานซีเหยานั้นเริ่มเปลี่ยนแปลงไปแล้ว เธอชอบคนผู้นึง——องครักษ์หนุ่มที่หล่อเหลา

 

องครักษ์คนนั้นก็มีความรู้สึกต่อหยานซีเหยาเช่นกันแต่เพราะเขารู้ฐานะตัวเองดีดังนั้นเลยไม่กล้าจะทำอะไร

 

ระหว่างช่วงสองสามปีนี้เฉินหลี่กัวได้ช่วยหยานซีเหยาดูแลเรื่องต่างๆ ในทีแรกหยานซีเหยานั้นสงสัยในตัวเฉินหลีกัวนิดหน่อยแต่หลังจากที่เธอพบว่าทั้งหมดก็เพื่อความสุขของเธอเอง เธอเลยลดความป้องกันลง

 

หยานซีเหยาบอกเรื่องที่เธอชอบองครักษ์คนนั้นให้เฉินหลี่กัวฟัง เมื่อเฉินหลี่กัวได้มีโอกาสเข้าพระราชวังและมามอบเหรียญเงินให้เธอ

 

เมื่อเฉินหลี่กัวฟังจบเขาก็ถามขึ้นว่า ท่านชอบเขาจริงๆหรือ?”

 

หยานซีเหยาหน้าแดงกล่ำและพยักหน้าตอบรับ

 

เฉินหลี่กัวถามต่อ งั้นเขาล่ะชอบท่านมั้ย?”

 

หน้าของหยานซีเหยายิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม เธอกระซิบออกมาเบาๆว่า อืม

 

ในช่วงวัยแค่สิบห้าหยานซีเหยายังคงเป็นเด็กในสายตาของเฉินหลี่กัวอยู่ดี เขาพูดอย่างนุ่มนวล

 

ท่านยังเด็กอยู่เลย

 

ข้าไม่เด็กแล้วนะหยานซีเหยาโต้กลับด้วยความโกรธ ข้าอายุสิบห้าปีเต็มแล้ว

 

เฉินหลี่กัวยิ้มรับแต่ไม่ได้พูดอะไรอีก

 

หยานซีเหยาถาม ข้าชอบคนผู้นั้น ข้าสามารถอยู่เคียงคู่กับเขาได้มั้ย?”

 

เฉินหลี่กัวตอบ มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคนที่ท่านชอบนั้นเป็นใคร

 

หยานซีเหยาพูด งั้นอย่างเช่นเป็นองครักษ์ล่ะ?”

 

เฉินหลี่กัวมองไปยังแถบค่าสถานะของหยานซีเหยาและพบว่ามันแค่เลื่อนเป็นสิบหน่วยในระยะเวลาสามปีที่ผ่านมาเขาก็พูดช้าๆ โอกาสมันน้อยนัก

 

หยานซีเหยากัดริมฝีปากดูหม่นหมอง

 

เฉินหลี่กัวพูดต่อ แต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะไม่มีโอกาสเลยทีเดียว

 

สีหน้าของหยานซีเหยายังคงย้ำแย่เหมือนเดิมเธอถามขึ้นว่า ทำไมข้าถึงต้องเป็นองค์หญิงด้วย?”

 

เฉินหลี่กัวลูบหัวเธอ การเป็นองค์หญิงมันไม่ได้ผิดอะไรเลย

 

หยานซีเหยาส่ายหัวและไม่ตอบอะไรเมื่อเทียบกับหลายปีก่อนร่างกายเธอเริ่มเปลี่ยนจากเด็กหญิงเป็นสาวเต็มตัวแล้ว

 

เป็นเพราะเธอนั้นไม่เป็นที่ต้องการ เลยไม่มีใครใส่ใจเธอมันจึงสะดวกสำหรับเฉินหลี่กัวที่จะมาพบเธอได้

 

เมื่อเฉินหลี่กัวกลับมาที่เรือน ข้ารับใช้ตัวน้อยเลอชี่ก็แสร้งทำเป็นถามอย่างใคร่รู้

 

นายท่านไปที่พระราชวังอีกแล้วหรือ?”

 

เฉินหลี่กัวรู้ว่าเลอชี่นั้นเป็นสายลับจากหยานจิงอวี่ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาหยานจิงอวี่ไม่ได้ติดต่ออะไรกับเขาเลย เขาเลยไม่รู้ว่าสายลับนี้ยังมีประโยชน์อยู่อีกมั้ย?

 

เฉินหลี่กัวตอบกลับด้วยเสียง อืมจากนั้นก็พลิกหน้าหนังสือในมือ

 

ทำไมนายท่านถึงให้ความสนใจกับองค์หญิงผู้นั้นกัน?” เลอชี่พึมพำ มันคงเป็นไปไม่ได้ใช่มั้ยที่ท่านจะมีความชอบต่อเธอจริงๆ?”

 

เฉินหลี่กัวโยนหนังสือทิ้งและพูดตอบ ถึงแม้ว่าข้าจะชอบเธอแล้วมันจะทำไม?”

 

ดวงตาของเลอชี่เบิกกว้างดูตกตะลึงกับคำพูดของเฉินหลี่กัวมาก

 

เฉินหลี่กัวพูดต่อ นำชาร้อนมาให้ข้า

 

เลอชี่ก้มหัวแล้วออกไป

 

ไม่นานนักเฉินหลี่กัวก็ได้ดื่มชาร้อนๆที่ถูกนำมาโดยเลอชี่ เขาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

 

เลอชี่เจ้าก็ไม่ได้เด็กอีกต่อไปแล้ว เจ้าได้คิดเรื่องแต่งภรรยาและมีลูกเต้าบ้างมั้ย?”

 

เลอชี่ชะงักไปชั่วครู่จากนั้นเขาก็เข้าใจว่าเฉินหลี่กัวจะสื่อว่าอะไร เขารีบร้องออกมาเสียงดัง

 

นายท่าน ท่านไม่ต้องการข้าอีกแล้วหรือ?!”

 

เฉินหลี่กัวตอบ ใครบอกว่าข้าไม่ต้องการเจ้า? หรือเจ้าจะบอกว่าถ้าเจ้าแต่งงานและมีลูกเจ้าจะไปจากเรือนข้างั้นหรอ?”

 

และแค่ได้ยินดังนั้นหัวใจของเลอชี่ก็เริ่มสงบลง ไม่ ข้าไม่มีคนที่ข้าชอบเลย

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้า งั้นถ้าเจ้ามีก็บอกข้าได้ ข้าจะไปสู่ขอให้เจ้าเอง

 

เลอชี่พยักหน้าอย่างมีความสุข นายท่าน ข้ารู้ดีว่ามีแค่ท่านเท่านั้นที่ดูแลข้าดีมากที่สุด

 

เลอชี่ตอกกลับในใจ ข้าดูแลเจ้าดีขนาดนี้เจ้าก็ยังขายข้าให้กับหยานจิงอวี่อีก

 

เมื่อเฉินหลี่กัวคิดว่าชีวิตอันสงบสุของเขาจะอยู่จนกระทั่งหยานจิงอวี่กลับมาแต่เขาก็ไม่คาดคิดว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น

 

ไม่ถึงสามวันหลังจากที่เฉินหลี่กัวไปเยี่ยมหยานซีเหยา จู่ๆหยานซีเหยาก็ส่งคนมามอบจดหมายให้และเรียกให้เขาไปหาที่พระราชวังทันทีมันมีเรื่องสำคัญต้องคุย

 

เฉินหลี่กัวรีบไปที่พระราชวังและได้พบหยานซีเหยาอย่างรวดเร็ว แต่เขาคาดไม่ถึงว่าเมื่อหยานซีเหยาเห็นตัวเอง ประโญคแรกที่เธอพูดออกมาจะทำให้ใจของเฉินหลี่กัวตกไปอยู่ตาตุ่ม

 

ท่านฉี ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาข้ากำลังจะตาย

 

เฉินหลี่กัวได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง เกิดอะไรขึ้น?”

 

หยานซีเหยาตอบ ในช่วงสองสามวันมานี้ องค์ฮ่องเต้ไม่ได้ไปที่ราชสำนัก ท่านฉีรู้เรื่องนี้ใช่หรือไม่?”

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้า

 

หยานซีเหยาพูดต่อ มันเหมือนว่าท่านพ่อจู่ๆก็ป่วยขึ้นมา... ...เมื่อองค์ชายรองรู้เรื่องนี้เขาก็ต้องการจะก่อกบฎ

 

เฉินหลี่กัวคิดถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่กำลังจะเกิดถ้าองค์ชายรองยึดบังลังค์ได้ล่ะก็คาดเดาได้เลยว่าทั้งเขาและหยานซีเหยาจะต้องถึงคราวลำบากแล้ว

 

เฉินหลี่กัวพูด ท่านแน่ใจว่าเป็นความจริง?”

 

หยานซีเหยาดูเขินอายก่อนจะตอบ องครักษ์ผู้นั้น... ... องครักษ์ที่น่าจะกลายเป็นหวานใจของหยานซีเหยาไปแล้ว

 

หยานซีเหยาพูดต่อ เข้ามาด้วยความเร่งรีบและบอกว่า... ...ว่ามันจะมีการเปลี่ยนแปลงในพระราชวังและข้าควรระมัดระวังตัวให้ดี

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้า ข้าทราบแล้ว ในช่วงสองสามวันนี้ท่านควรอยู่ในตำหนักของตัวเองและไม่ออกมาเพ่นพ่าน

 

หยานซีเหยาตอบตกลงและเฉินหลี่กัวก็บอกลา

 

เมื่อเฉินหลี่กัวกำลังจะไปถึงประตูทางออก ทันใดนั้นหยานซีเหยาก็พูดขึ้นมาว่า

 

ท่านฉี

 

เฉินหลี่กัวหันกลับมา

 

ท่านฉี... ...พวกเรา พวกเราจะตายหรือไม่?”

 

เฉินหลี่กัวยิ้มออกมาและตอบกลับ

 

องค์หญิง ถ้ามีข้าอยู่ที่นี่พวกเราจะต้องมีชีวิตที่ดี

 

เมื่อหยานซีเหยาได้ยินดังนั้นความตื่นระหนกในใจของเธอก็สงบลง คนตรงหน้าเธอนี้เป็นคนที่ดึงเธอออกมาจากโคลนตม ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เธอก็จะเชื่อมันอย่างไม่ลังเล


—————————————

เนื้อเรื่องเริ่มดุเดือดแล้ว
เว้นแต่ขาดสีสันเรื่องบนเตียงไป... ...เศร้าแทนน้องจริมๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 340 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #474 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 19:34
    นี่มันระบบเลี้ยงลูกชัดๆ
    #474
    0
  2. #418 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 16:36
    น้องนี่เหมือนเลี้ยงลูกทุกเรื่องเลยนะ

    ทำไมเนื้อเรื่องมันดูจะวนเข้าลูปเดิมอีกเเล้วเเฮะ
    ฮือ ก็คิดถึงกงกงเหมือนกัน จะมีโอกาสได้เจอนางอีกไหมนะ
    #418
    0
  3. #172 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 23:17
    เอาแล้วๆๆๆ
    #172
    0
  4. วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 21:33
    สงสารดีมั้ย55
    #164
    0
  5. #162 Pasuta72548 (@Pasuta72548) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 20:14

    นางตีบทแตกจริงๆ เเสดงละครเนียนมาก

    #162
    0
  6. #161 appby_apple (@appby_apple) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 19:56
    อดกินเนื้อ อดได้ แต่อดกินผู้...ทดไม่ได้อ่ะ ^_^
    #161
    0
  7. #160 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 19:35
    อดกินเนื้อ อดกินผู้...เฉาแย่ 5555
    #160
    0
  8. #159 Sairattz (@rainbowhyuk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 19:13
    กิ้ดดดด เริ่มดุเดือดเเน้วๆๆไ
    #159
    0