[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 23 : Ch23 – ท่านรูปงามยิ่งนัก ไม่ทราบว่ามีคนรักหรือยัง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 440 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

Ch23 – ท่านรูปงามยิ่งนัก ไม่ทราบว่ามีคนรักหรือยัง?

 

กุนซือผู้หล่อเหลาและขาที่หักของเขา [10]

 

การเปลี่ยนแปลงโชคชะตาผู้อื่นนั้น แค่ผีเสื้อขยับปีกมันก็สามารถทำได้

 

หยานซีเหยาตื่นขึ้นมาเพราะความหิว เมื่อเธอตื่นขึ้นมาเธอก็ลูบไปยังท้องที่กำลังร้องจากนั้นก็เริ่มคิดว่าวันนี้จะไปหาข้าวกินที่ไหน

 

อย่างไรก็ตามก่อนที่หยานซีเหยาจะคิดออก เธอก็ได้กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อนๆ

 

กลิ่นกอมของมันทั้งอบอุ่นและละมุน แค่ได้กลิ่นหยานซีเหยาก็รู้สึกราวกับได้ลิ้มรสชาติของมันแล้ว

 

หยานซีเหยากลืนน้ำลายอึกใหญ่——เธอรู้ว่านั่นมันเป็นแค่การจินตนาการของตัวเองเพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่เหล่าข้ารับใช้จะน้ำอาหารร้อนๆแบบนี้มาให้เธอ

 

ในเมื่อเธอไม่สามารถกินได้งั้นอย่างน้อยก็ขอดมกลิ่นมันซักพักแล้วกันเมื่อคิดได้ดังนั้นหยานซีเหยาก็นอนลงบนเตียงแล้วมองไปที่ผ้าม่านบนหัวดวงสายตาว่างเปล่า

 

องค์หญิงเพคะ

 

มีใครบางคนเรียกเธอแต่หยานซีเหยาไม่อยากจะตอบกลับ เธอไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะเธอหิวมากรึเปล่าแต่ดูเหมือนเธอจะได้กลิ่นหอมในห้องอบอวลเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม

 

องค์หญิงมีคนผลักประตูเข้ามาและพูดน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระมัดระวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

ข้าทำข้าวต้มมาให้ท่าน... ...ท่านอยากจะกินมันซักหน่อยมั้ยเพคะ?”

 

หยานซีเหยานิ่งงัน เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองยังอยู่ในฝัน

 

แต่เมื่อคนๆนั้นนำอาหารมาตรงหน้า หยานซีเหยาก็ได้รับรู้ว่า——เธอไม่ได้ฝันอยู่จริงๆ

 

นั่นเจ้าทำอะไรน่ะ?” หยานซีเหยาลุกขึ้นจากเตียงอย่างระแวง เธอจำใบหน้านี้ได้นี่เป็นคนที่ขโมยสิ่งของสุดท้ายที่เธอมีอยู่ไป

 

องค์หญิงเพคะใบหน้าของข้ารับใช้นั้นมีความรู้สึกผิดอยู่เล็ฏน้อย เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายการที่จู่ๆตัวเธอก็เปลี่ยนไปต่อหยานซีเหยาได้ เธอทำได้แค่ยิ้มแหยๆออกมา

 

องค์หญิง นูปี้ผู้นี้ผิดไปแล้ว องค์หญิงโปรดให้อภัยนูปี้ด้วย

 

หยานซีเหยามองไปที่ข้ารับใช้คนนั้นและพึมพำออกมา

 

งั้นก็เอาปิ่นปักผมที่เจ้าขโมยไปคืนมาให้ข้าสิ

 

เมื่อหยานซีเหยาพูดถึงปิ่นปักผมสีหน้าของข้ารับใช้ก็แข็งค้าง เธอจำรอยยิ้มบางๆของนายท่านคนนั้นได้ความรู้สึกหนาวไขสันหลังก็โผล่ขึ้นมา เธอพูดตะกุกตะกัดก่อนจะหาข้ออ้างได้

 

นั่น ปิ่นปักผมนั่น นูปี้ได้เผลอทำหล่นหายไปเพคะ

 

หยานซีเหยาจะเชื่อลงไปได้ยังไง? แต่ถึงเธอจะไม่เชื่อแล้วเธอทำอะไรได้ล่ะ? หยานซีเหยากลืนน้ำลายขณะที่มองไปยังข้าวต้มตรงหน้าตัวเอง

 

ข้ารับใช้พูดขึ้น นับ นับจากนี้ไปนูปี้จะไม่ปล่อยให้องค์หญิงหิวโหยอีกแล้วนี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอสามารถมั่นใจได้... ...

 

เมื่อหยานซีเหยาได้ยินดังนั้น ดวงตาหม่นหมองบนใบหน้าผอมเพรียวของเธอก็เปล่งแสงขึ้นทันที

 

ในตอนนี้มันเป็นเวลามากกว่าหนึ่งเดือนนับตั้งแต่หยานจิงอวี่มาเยี่ยมเรือนของฉีเซียง

 

ในเดือนนี้เฉินหลี่กัวได้ถูกเชิญจากฮ่องเต้ครึ่งนึงและจากองค์ชายรองครั้งนึง

 

องค์ฮ่องเต้นั้นถามเขาเกี่ยวกับสภาพร่างกายแต่เมื่อมองดูลักษณะท่าทางการแสดงออกแล้วมันชัดเจนว่าอีกฝ่ายรับรู้เกี่ยวกับสิ่งที่หยานจิงอวี่ทำลงไป อย่างไรก็ตามฮ่องเต้นั้นคิดว่าหยานจิงอวี่แค่ต้องการทำลายภาพลักษณ์ของฉีเซียงต่อองค์ชายรองเท่านั้นและไม่ได้รู้ว่าหยานจิงอวี่มีความสัมพันธ์กับเขาจริงๆ... ...

 

ไม่นานนักหลังจากเข้าพบฮ่องเต้ เฉินหลี่กัวก็ได้พบกับองค์ชายรอง

 

ครั้งนี้องค์ชายรองนั้นไม่มีความเมตตาให้เขาแม้แต่น้อย เขาโดนชี้หน้าด่าด้วยถ้อยคำรุนแรงและหยาบคาย ——ยิ่งสถานการณ์ของอีกฝ่ายย่ำแย่เท่าใด ยิ่งสภาพจิตใจของอีกฝ่ายถดถอยเท่าใด อีกฝ่ายก็ยิ่งระบายความโกรธและความล้มเหลวลงที่เฉินหลี่กัวเท่านั้น

 

เฉินหลี่กัวนั่งอยู่บนเก้าอี้เลื่อนและปล่อยให้องค์ชายร้องก่นด่าเขาตามที่อีกฝ่ายสบายใจ ดวงตาเขาซีดเล็กน้อยแต่สีหน้าของเขาก็ยังเรียบนิ่งราวกับคำด่าทอเหล่านั้นมันไม่ได้หมายความถึงตัวเอง

 

เป็นแบบนั้นจนกระทั่งเย็น เฉินหลี่กัวถึงได้รับอนุญาตกลับไปได้

 

องค์ชายรองจงใจทำให้เฉินหลี่กัวลำบากและไม่ยอมเรียกคนมาส่งอีกฝ่ายกลับ

 

ท่านฉีควรกลับไปได้แล้ว ถนนมันมืดนักยามค่ำคืนแบบนี้หวังว่าท่านฉีจะระมัดระวังตัวมากขึ้นกว่าปกติด้วย

 

เฉินหลี่กัวไม่ได้พูดอะไร เขาหันเก้าอี้เลื่อนกลับแล้วจากไป

 

พระราชวังนั้นใหญ่โอ่อ่าอย่างมากและองค์ชายรองก็ตั้งใจทำแบบนี้ ดังนั้นเฉินหลี่กัวเลยทำได้แค่เข็นตัวเองไปช้าๆ เมื่อท้องฟ้ามืดสนิทเขาก็ยังไปถึงแค่ครึ่งทางเท่านั้น

 

โชคดีที่เฉินหลี่กัวนั้นชวนระบบทะเลาะอยู่ตลอดทาง มันเลยไม่น่าเบื่อเท่าไหร่

 

ยิ่งท้องฟ้ามืดแค่ไหน ถนนมันก็ยิ่งลำบากในการผ่านมากขึ้น ระหว่างทางเฉินหลี่กัวก็พบกับองครักษ์ของเชื้อพระวงศ์ มีบางคนก็ถามเฉินหลี่กัวว่าเขาต้องการความช่วยเหลือมั้ย แต่เฉินหลี่กัวก็ปฎิเสธไป

 

เมื่อเห็นสีหน้าขององค์รักษ์สับสน เฉินหลี่กัวก็หัวเราะและตอบไปว่า

 

ถ้าองค์ชายรองพบเรื่องนี้เข้า เจ้าจะถูกโทษได้

 

เมื่อนั้นพวกเหล่าองค์รักษ์ก็เข้าใจและแสดงสีหน้าขอโทษให้กับเฉินหลี่กัว

 

สีหน้าของเฉินหลี่กัวยังคงเรียบนิ่งไม่แยแสต่อการถูกทำให้อับอาย

 

ในพระราชวังนั้นมีบางที่ที่อยู่ห่างไกลผู้คน เฉินหลี่กัวที่เดินทางด้วยตัวคนเดียวก็รู้สึกกลัวนิดๆ

 

ระบบ มันคงไม่มีผีแถวนี้หรอกใช่มั้ย?”

 

ระบบ : “ฉันได้ยินมาว่า... ...

 

เฉินหลี่กัว : “ห้ะ?”

 

ระบบ : “ในพระราชวังนี้มันมีไอสิ่งชั่วร้ายเข้มข้นอยู่ด้วย

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เขาคิดน้อยไปมากที่จะคิดว่าระบบจะปลอบโยนตัวเอง

 

ระบบ : “เหล่าสนมมากมายได้ผูกคอจนตายและขันทีนับไม่ถ้วนที่กระแทกหัวตัวเองไปที่ผนัง

 

เมื่อมันพูดอย่างนั้น เฉินหลี่กัวก็เพิ่งได้ผ่านผนังไป ใครจะรู้ว่ามันเป็นแค่ความมโนของเฉินหลี่กัวรึเปล่า แต่เขารู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เลิกพูดต่อเถอะนะ

 

ระบบ : “และมากกว่าการที่มีความตายและความทรมาณของเหล่าผู้คน ในยามค่ำคืนก็จะได้ยินเสียงหญิงสาวร้องไห้ดังออกมาจากพระราชวังด้วย

 

และผลที่ตามมาก็คือเมื่อมันได้พูดประโยคพวกนั้นจบลง เสียงสะอื้นของผู้หญิงก็ดังขึ้นไม่ไกล

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

ระบบ : “นั่นมันไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ

 

เฉินหลี่กัวได้ยินเสียงร้องไห้และขนแขนของเขาก็ลุกชัน เขาไม่ได้ขยับเขยื้อนทั้งร่างของเขาแข็งทื่อบนเก้าอี้เลื่อน

 

เฉินหลี่กัว : “ทำไงดี? ฉี่ฉันจะราดแล้วเนี่ย

 

ระบบ : “... ...โลกนี้มันไม่มีเรื่องเหนือธรรมชาติมาเกี่ยวข้อง

 

เฉินหลี่กัว : “นายมั่นใจเรื่องนั้นแน่นะ?”

 

ระบบตอบอย่างง่ายๆว่า ฉันไม่มั่นใจ

 

เฉินหลี่กัว : “แล้วผีผู้หญิงนั่นต้องการจะฆ่าฉันรึเปล่า?”

 

ระบบครุ่นคิดอย่างจริงจัง นายใช้ความงามของนายพาเธอให้ไปสู่สุคติซะสิ

 

เฉินหลี่กัว : “... ...ฟ้ามันมืดขนาดนี้เธอคงไม่เห็นฉันหรอกเนอะ

 

เขาจงใจพูดคุยกับระบบเพื่อหันเหความสนใจตัวเอง เฉินหลี่กัวรวบรวมความกล้าและเข็นเก้าอี้เลื่อนไปช้าๆ

 

เมื่อเขาไปถึงตรงนั้นเขาก็กระซิบออกมาเบาๆ นั่นใครกัน?”

 

และเมื่อเขาได้พูดออกไป เสียงร้องไห้ก็หยุดลง

 

เฉินหลี่กัวมองร่างสีขาวค่อยๆปรากฏตรงหน้า เขาเกือบจะระเบิดออกมาด้วยความกลัว

 

ใครน่ะ?”

 

นี่ นี่ข้าเองเสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้น

 

เฉินหลี่กัวมองไปชัดๆและพบว่ามันคือหยานซีเหยา——แถบค่าสถานะบนหัวเธอเปล่งแสงออกมาเล็กน้อยท่ามกลางความมืดมิด

 

แต่ถึงแม้ว่าจะเห็นไม่ชัดนักเฉินหลี่กัวก็ยังเห็นเลขสองบนแถบค่าสถานะ

 

เฉินหลี่กัวพูดขึ้น นี่มันดึกแล้วทำไมท่านถึงยังอยู่ที่นี่?”

 

หยานซีเหยาตอบอย่างตะกุกตะกัก ข้า ข้ากำลังตามหาของที่ขาทำหายไป... ...

 

เฉินหลี่กัวถอนหายใจเบาๆ มันดึกมากแล้วอย่าลืมที่จะกลับแบบนี้สิ

 

หยานซีเหยาตอบ อืม... ...ขอบคุณ ขอบคุณสำหรับเงินที่ท่านให้ข้าก่อนหน้านี้ด้วย ข้าจะช่วยเข็นท่านไปที่ประตูพระราชวังเอง... ...

 

เฉินหลี่กัวนิ่งงัน เขาคิดในทันทีว่าถ้าหยานซีเหยารู้ว่าองค์ชายรองนั่นตั้งใจสร้างความลำบากให้เขาเธอจะยังช่วยเขาอยู่อีกมั้ย จากนั้นเขาก็มองไปยังดวงหน้าเล็กๆของเด็กสาวแล้วถามขึ้น

 

อนาคตที่ท่านวาดฝันไว้เป็นเช่นไร?”

 

หยานซีเหยาสับสน ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

 

เฉินหลี่กัวพูดซ้ำอย่างอ่อนโยน ข้าถามท่านว่า ชีวิตที่ท่านต้องการมันเป็นเช่นไรหรือ?”

 

หยานซีเหยายิ้มอย่างเหนียมอาย ชีวิตที่ข้าสามารถกินจนอิ่มได้และได้สวมเสื้อผ้าอุ่นๆ... ...นั่นมันก็เยี่ยมแล้วล่ะ

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้า ท่านกลับไปก่อนเถอะ มันดึกมากแล้วเด็กผู้หญิงอย่างท่านมันไม่ปลอดภัยนัก

 

หยานซีเหยาดูผิดหวังเล็กน้อยและอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่เพราะสัญชาตญาณลึกๆของเธอทำให้ไม่สามารถขัดขืนสิ่งที่เฉินหลี่กัวพูดได้

 

เฉินหลี่กัวมองไปยังแผ่นหลังของหยานซีเหยาด้วยความกังวลในใจ

 

เปิ่นหวางไม่เคยคิดเลยว่าท่านฉีจะมีความรักใคร่แบบนี้เสียงนั้นดังออกมาจากที่ไหนซักแห่งและตรงเข้าสู่หูของเฉินหลี่กัว เฉินหลี่กัวตกใจจนเขาหดหัวลงไปที่ไหล่ตัวเอง

 

หยานจิงอวี่มองท่าทางของเฉินหลี่กัวแล้วพบว่ามันน่าขบขันนัก เขาไม่คิดว่าคนที่สง่าและไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งใดจะกลัวผีแบบนี้

 

ตั้งแต่เมื่อเฉินหลี่กัวได้จากองค์ชายรองมาจนถึงตอนนี้ เขาได้แอบตามเฉินหลี่กัวมาตลอดทาง ถ้าไม่ใช่ว่าเฉินหลี่กัวมาเจอกับหยานซีเหยาล่ะก็เขาคงไม่เปิดเผยตัวเองออกมา

 

องค์ชายสามน้ำเสียงของเฉินหลี่กัวมีความโกรธแฝงอยู่ ท่านมาทำอะไรที่นี่?”

 

นี่เปิ่นหวางได้มาขัดจังหวะความตั้งใจของท่านรึเปล่า?”

 

หยานจิงอวี่ยืนด้านหลังของเฉินหลี่กัวและพูดพร้อมรอยยิ้ม

 

เปิ่นหวางเคยถามว่าทำไมท่านฉีถึงไม่แต่งภรรยาที่แท้มันเป็นเพราะท่านฉีมีรสนิยมแบบนี้นี่เอง

 

เฉินหลี่กัว : “... ...นายผิดแล้ว จริงๆ นายต่างหากที่ตรงสเป็คฉัน

 

หยานจิงอวี่เห็นเฉินหลี่กัวไม่ยอมพูดอะไรเขาก็เข็นเฉินหลี่กัวไปข้างหน้าช้าๆจากด้านหลังและพูดต่อ

 

ท่านฉี มองดูรอบๆสิ แสงจากดวงจันทร์มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นักงั้นเรามาคุยกันแบบเปิดอกกันทั้งคืนเลยดีมั้ย

 

เฉินหลี่กัวเลื่อนสายตาขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปดวยเมฆปกคลุมมองไม่เห็นแม้แต่ดาวซักดวง เขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความแถของหยานจิงอวี่

 

และด้วยคนที่สงวนตัวเฉินหลี่กัวก็ต้องปฎิเสธ มันดึกขนาดนี้แล้ว ไว้วันหลังเถอะ

 

ดวงตาหยานจิงอวี่วาวโรจน์ก่อนจะยิ้มออกมา งั้นก็ได้ ไว้วันหลังแล้วกัน

 

ในตอนนั้นเฉินหลี่กัวไม่ได้รับรู้ถึงความกว้างใหญ่และลึกซึ้งของภาษาจีนนัก เมื่อหยานจิงอวี่บังคับเขากลับไปที่เรือนและกดร่างเขาลงบนเตียง เขาถึงรับรู้ว่ามันวลี ไว้วันหลังมันหมายถึง : ไม่ต้องพูดแล้วมาขึ้นเตียงแทนดีกว่า

 

—————————————


โดนเข้าใจผิดว่าเป็นหมีซะแล้ว

โลลิจะไปดีเท่าชายกล้ามแน่นๆได้ยังไงนี่ไม่รวมถึงลีลาบนเตียงนะเนี่ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 440 ครั้ง

767 ความคิดเห็น

  1. #692 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 18:55
    ไหน้ำส้มแตกก็บอกมาเถ๊อะ~
    #692
    0
  2. #473 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 19:26
    พระเอกเรื่องนี้ชอบคิดไปไกลสุดกู่
    #473
    0
  3. #417 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 16:26
    นี่น้องเขายังเเค่สองเอง เกือบจะเต็มร้อย หนทางช่างอีกยาวไกลนัก
    #417
    0
  4. #392 PӨYPӨY (@moi-poi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 13:18
    โดนเข้าใจผิดอีกแล้ว จะมีสักครั้งมั้ยที่จะมีพระเอกเข้าใจเฉินเฉินบ้าง
    #392
    0
  5. #314 Middle97 (@kaohomd) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 21:39
    สาแก่ใจเขาแหละ55555
    #314
    0
  6. #158 Nu pe (@Peerada1648) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:12
    ไรท์ขยันจางงงง น้องนี่โดนเข้าใจผิดตลอดเลย แต่มันก็ทำให้น้องรอดตลอด เอ้ะ ถือว่ารอดมั้ยเนี่ย ในใจยังทำตัวสบายๆอยู่ก็ถือว่ารอดละกัน
    #158
    0
  7. #156 mind17819 (@mind17819) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 07:35

    แปลเร็วมากๆเลย ขอบคุณมากนะคะ*^*
    #156
    0
  8. #155 Sairattz (@rainbowhyuk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 07:24
    สงสารน้องโดนเข้าผิดบ่อยมาก555555
    #155
    0
  9. #154 แกะ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 03:01

    ระ เร็ว !! >___< แปลเร็วมาก

    #154
    0
  10. #153 พี่สาวยองแจ (@raindemon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 02:53
    อึดอัดแทน อยากอ่อยอยากอ้อน แต่ทำไม่ได้TT
    #153
    0
  11. #152 natpapat5665 (@natpapat5665) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 02:50
    สนุกมากค่ะวันนี้ได้อ่านหลายตอนเลย
    #152
    0
  12. #151 mmii. (@kupkek) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 01:38
    เอ็นดูนางนะ พยายามหนักมากเพื่อช่วยองค์หญิงในขณะเดียวกันก็ต้องทำเป็นเมินคนที่อยากอ้อยคว่ำใส่ ทำเป็นมาขู่เขานั่นนี่องค์ชายหึงก็บอกไปเถอะไม่มีใครโกรธหรอกมีแต่คนจะดีใจ5555555555 แต่จะว่าไปก็ถือว่าโชคดีนะแสดงออกว่าผลักไสแทบตายยังไงๆหนุ่มหล่อก็ไม่มีทีท่าจะอยากห่างจากตัว เฮ้อ มีเส้นหนาๆที่เรียกว่าระบบคอยคั่นเท่านั้นแหละนะ555555555555
    #151
    0
  13. #147 cantus1011 (@cantus1011) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 23:41
    ให้ตายสิ ฉันกลุ้มแทนระบบ555
    #147
    0
  14. #146 ดารุมะ (@ning-cake) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 23:12
    โอ๊ยๆๆๆๆๆๆ จ้าๆๆๆๆๆ5555
    #146
    0
  15. วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 23:12
    ตลกคอมเม้นคนแปลนี่แหละ555
    #145
    0
  16. #144 KUNGKIK5544 (@kikza2008) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 23:07

    อ่อก ฮิวด่วน
    #144
    0