My insidious brother ทำไมพี่ชายผมโหด

ตอนที่ 3 : วันแรก (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ส.ค. 58

บ้านเรา...แสนสุขใจ แม้ว่าจะอยู่ที่ไหน ไม่สุขใจเหมือนบ้านเราาา

(เก่าไปมั้ย? -3-)


ผมอยู่บ้านนี้จนคิดว่าผมเป็นเจ้าของบ้านเองแล้วล่ะครับ จริงๆในครอบครัวผมมีกันอยู่สี่คนครับ มี

แม่  พี่สาวคนโต พี่ชายคนกลาง แล้วก็ผม ส่วนคุณพ่อผมเสียแล้วครับ...

แม่ชอบไปทำงานต่างจังหวัด พี่สาวก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ส่วนไอ่คนที่เพิ่งกลับมาเนี่ยก็ไป

ทำงานต่างจังหวัดเหมือนกันแต่หมดสัญญาที่กรุงเทพแล้วจึงกลับมาทำงานที่เชียงใหม่บ้านเกิด 

ของผมนี่ล่ะครับ เพราะฉะนั้นช่วงห้าปีก่อนผมกลายเป็นผู้เดียวที่อยู่ในบ้านแทบตลอด 

พูดแล้วเหมือนผมไม่มีงานทำยังไงไม่รู้...

ก็ไม่มีจริง ๆนั่นแหละ(อ้าว!)


ฮ่า ๆๆ ล้อเล่นหรอกครับ


งานน่ะมีแต่ผมเลือกที่จะทำที่บ้านเพราะที่ทำงานอยู่ใกล้บ้านผมเองครับ ช่วงเวลาที่ผ่านมารู้สึกเป็น

อิสระมาก อยากทำอะไรก็ทำสบายใจเฉิบ จะไปนู่นไปนี่ นอนเกลือกกลิ้งกลางพื้น หรือจะแก้ผ้าเดิน

แบบในบ้าน(?)ก็ทำได้ทั้งนั้น

แต่ความสุขเหล่านั้นหมดโควต้าไปแล้วล่ะครับ เพราะไอ่พี่อาร์ทเนี่ยแหละ

เฮ้อ! เซ็งชะมัด


"เท็ม"

"กรูปูจู้!" อะแฮ่ม ๆ อย่าตกใจไปครับ นั่นเสียงอุทานผมเอง - - ไม่รู้ทำไมตกใจทีไรอุทานเป็นภาษา

แปลกประหลาดทุกที แต่ไอ่พี่อาร์ทเนี่ยอยู่ ๆก็เรียกไม่ให้ซุ่มให้เสียงแบบนี้ หัวใจแทบจะหล่นไปถึง

ปลายบาทาอยู่แล้ว >O<

"-_____-" แหม่ตกใจจนหน้านิ่งเลยล่ะซิ ไอ่พี่อาร์ทน่าจะจำได้นะว่าเวลาตกใจผมเป็นไง

"มีอะไรรึเปล่าครับ?"

"เปล่า" อ้าวงั้นจะเรียกเพื่อ? - -"

"กุว่า...บ้านเปลี่ยนไปเยอะเลยว่ะ" อยู่ ๆไอีพี่อาร์ทก็พูดขึ้น

"ก็แหงสิครับ ตั้งห้าปีเลยนะ"

"นั่นสิ ตั้้งห้าปีเลยนะ" พี่มันพูดแล้วหันมาทางผม...เดี๋ยวนะพี่ไม่ได้พูดตามผมใช่มั้ย?

และวินาทีนั้นเอง ผมเผลอไปสบตาพี่มันเข้า...แววตานั่นนิ่งงันเหลือเกินแต่ลึกๆผมรู้สึกถึงบางอย่าง

ที่ยากจะคาดเดา บางอย่าง ที่ทำให้ผมหวาดหวั่นแปลกๆ จนเป็นผมซะเองที่ต้องเบือนหน้าไป

ผมได้ยินเสียงฝีเท้าพี่อาร์ทเข้ามาใกล้จนผมต้องหันกลับไปอีกครั้ง มือของเขาสัมผัสบนหน้าผมแต่

ด้วยความเย็นผมจึงผงะเล็กน้อย

"พี่อาร์ท..."

"แต่หน้าแก ไม่เคยเปลี่นนเลยว่ะ" อืม มีคนบอกเหมือนกันว่าผมหน้าดูไม่เปลี่ยน ทั้งๆที่ผมไม่ได้

ดูแลหน้าตัวเองเลยด้วยซ้ำ

"เอ่อ..."  ตอนแรกมือที่ว่าเย็น เมื่อสัมผัสกัคนตัวร้อนอย่างผม กลับกลายเป็นอบอุ่นอย่างบอกไม่

ถูก ว่าแต่ผมต้องยืนอยู่แบบนี้อีกนานมั้ย ผมไปต่อไม่ถูกแล้ว .////.
 
"ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ...หน้าห่วยแตกไม่เคยเปลี่ยน"


หือ?

อะไรนะ? 

โชว์ห่วยหรอ?

เดี๋ยวนะ...

หน้าห่วยแตก!!

พี่มันพูดบแล้วตบบ่าเบาๆสองสาทีก่อนส่ายหัวแล้วเดินจากไป

หน้าห่วยแตกงั้นหรอ? ไม่จริง! ออกจะหล่อลากไส้ขนาดนี้ บอกว่าห่วยแตกงั้นหรอ?!

"พี่อาร์ท!! ลงมาคุยเดี๋ยวนี้นะ ใครหน้าห่วยแตกกัน! มาบอกผมก่อนผมหน้าห่วยแตกตรงหนาาาย!"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น