My insidious brother ทำไมพี่ชายผมโหด

ตอนที่ 2 : INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ส.ค. 58

 -My insidious brother-

 ทำไมพี่ชายผมโหด

ณ สนามบิน ABC

“ลงเครื่องรึยังฟะ?”  ผมบ่นพึมพำในขณะที่สายตากวาดไปทั่วสนามบิน เป้าหมายของผมอยู่ไหนเนี่ย? เลยเวลามาตั้งยี่สิบห้านาทีแล้วนะ  หลอกให้รีบมานี่หว่า

“ไหนว้า” และผมยังคงตามหาต่อไป ได้แต่เดินไปเดินมาอยู่หน้าประตูทางออก แต่ก็ไม่เห็นวี่แวว

ให้ตายเหอะ เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่มี บ้าชิบ! ทำไมต้องเป็นผมที่มารับด้วย!

“ตึ้ง” เสียงเปิดประตูดังขึ้น ผมรีบจ่ออยู่หน้าประตู ใช้สายตาอันเฉียบคมมองอย่างตั้งใจ

หึ ๆๆ ไม่มีคลาดสายตาแน่!

“โป้ก!

“โอ้ยย! ใครมาตีหัวฟะ?!”  ผมมองหันซ้ายหันขวาแต่ก็ไม่เห็นมีใครซักคนเลย

แย่ละโดนผีอำแน่งานนี้

“ไอ่เท็ม” เอ๊ะ! นั่นชื่อผมหนิ ใครมาเรียกชื่อผมกันนะ

“แกอยากโดนเตะจริงๆใช่มั้ย?!” หือ? โดนเตะงั้นหรอ? …ปิ๊ง! เหมือนมีอะไรบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวสมองพอผมเลื่อนสายตาลงต่ำเล็กน้อยก็ถึงกับบางอ้อ

“อ่อ พี่นี่เอะ

ทันใดนั้นเอง ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่างมุ่งหน้ามากลางพุงอันน้อยนิดของผมด้วยความเร็ว 0.00000143 กิโลเมตรต่อวินาที(?) กว่าจะรู้ตัวอีกทีผมก็ลงไปกองอยู่กลางพื้นซะแล้ว

เจ็บ

เจ็บมาก

เจ็บมากเลยโว้ย!

“โอ๊ะ! โทษที =_=” และนั่นเป็นสิ่งที่พี่มันพูดทั้งหมด อะไรกัน?!  ยังจะมาทำหน้านิ่งอีก มาถึงก็ทักทายน้องกันแบบนี้เลยหรอ? TOT

ผมพยายามพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างทุลักทุเลก่อนจะพูดคำที่ควรพูดมากที่สุด

“สะ..สวัสดีครับ คุณพี่ชาย”

 

40 นาทีก่อน

“ห๊ะ! แม่จะให้ผมไปรับพี่อาร์ทหรอครับ?

“ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ใช่ลูกแล้วจะเป็นใครล่ะ?

“แต่

“แต่อะไรแค่ให้ไปรับพี่เราเนี่ย”

“อ่าเปล่าครับ ๆ แม่จะให้ผมไปรับพี่อาร์ทกี่โมงครับ?

“ สิบโมง ครึ่งจ้ะ”

“ได้ครับสิบโมงครึ่ง” ผมหันไปดูนาฬิกาก็พบว่าขณะนี้เวลาสิบโมงยี่สิบแล้ว

อืม สิบโมงยี่สิบ

สิบโมงยี่สิบงั้นหรอ?!

“ แม่ครับ! อีกสิบนาทีนี่ครับแม่!

“ ใช่น่ะสิอุ๊ย! แม่ต้องไปทำงานต่อแล้วล่ะ โชคดีลูกรัก”

“เดี๋ยวสิครับ แม่ตู้ดด ตู้ดด” โธ่! แม่ ทำไมเพิ่งมาบอกผมตอนนี้กันเนี่ย  เวรกรรมอะไรของผมกันแน่ ทำไมต้องไปรับพี่มันด้วย!

และนั่นก็คือสาเหตุที่ผมมาจุดๆนี้

“หวัดดีเดินไหวมั้ย?” ในที่สุดพี่มันก็ถาม  เจ็บก้นจะแย่อยู่แล้ว

“หวะไหวครับ” อ้าว! ทำไมผมพูดไปแบบนั้นล่ะ -O-

พี่มันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดอะไรบางอย่าง

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

“นั่นสินะครับ พี่อาร์ทเอ่อ กลับบ้านกันเถอะครับ”

“อืม”

หลังจากนั้นผมกับพี่มันก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก (ตอนแรกว่าจะช่วยพี่อาร์ทยกกระเป๋าสี่ใบหนักๆของพี่มันอยู่นะ แต่ดูแล้วเป็นสิบกระเป๋าพี่อาร์ทก็ยังไหว -3- ) ไม่รู้สิ รู้สึกแปลก ๆไม่ได้เจอกันตั้งห้าปี เชียวนะ ทำตัวไม่ถูกจริงๆผมไม่อยากเจอพี่อาร์ทเลย ไม่ใช่ว่าผมเกลียดอะไรพี่อาร์ทหรอก(กลัวต่างหาก -3-)  ผมก็แค่มีเหตุผลของผมก็เท่านั้น ลึก ๆในใจผมอยากจะบอกกับพี่อาร์ทประโยคหนึ่งก็คือ

ผมคิดถึงพี่อาร์ทนะครับ

.

.

.

โอยย! พรุ่งนี้ก้นระบมเป็นแน่แท้  T^T

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น