ทอลิกอซ โรงเรียนจอมขมังเวท

ตอนที่ 1 : ปฐมบท 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    17 มี.ค. 56

ปึก

โครม

ตึกตึก ตึกตึก

เฮ้ย!!”

เอาคืนมานะขอรับ ไอ้เจ้า...!  เอาของของข้าคืนมานะขอรับ

                ณ ตลาดบอนไซ  แห่งอาณาจักรไบทรอซันต์ ผู้คนยังคงคับคั่งเหมือนปกติ  ปรากฏถ้อยคำด่า (ตรงไหน?!) ดังตามมาเป็นระยะก่อนเผยหนุ่มน้อยที่มองผ่านแวบแรกดูธรรมดา จากชุดที่เจ้าตัวสวมใส่นั้นแสนจะโทรมและมอซอเหมือนชาวบ้านทั่วไปหรือนักท่องเที่ยวที่มีมากมายในอาณาจักรแห่งการค้าไบทรอซันต์  แต่หากจะมีผู้ใดหยุดเพ่งพิศให้ดีจะเห็นถึงดวงหน้านั้นช่างผุดผ่องชวนมอง  ผมสีอะมิทิสต์ที่ยาวสลวยเหยียดตรงถูกรวบไว้อย่างเป็นระเบียบบ่งบอกว่าเจ้าตัวหวงมันมาก  ริมฝีปากที่แย้มยิ้มตลอดเวลาแม้กระทั่งยามเปล่งคำด่าช่วยขับให้ใบหน้านั้นดูน่ารักยิ่งขึ้นถ้าไม่ติดตรงนัยน์ตาสีเดียวกับเส้นผมส่อแววขุ่นเคืองและคิ้วที่ขมวดเป็นปมจากการวิ่งไล่โจรขโมยกระเป๋า  นัยน์ตาสีอะมิทิสต์แสนสวยจดจ้องเด็กหนุ่มร่างหนาที่ขโมยกระเป๋าของตัวเองอย่างหงุดหงิด

                ตามอยู่ได้ โจรตะโกนกลับมาอย่างอารมณ์เสีย  ผมสีแดงแป๊ดเกินธรรมชาติชุ่มไปด้วยเหงื่อหลังจากผ่านการวิ่งมานาน  ทว่าเด็กหนุ่มที่ตามหลังมากลับไม่มีทีท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อยสักนิด  ทำให้ชายหนุ่มอารมณ์เสียอย่างมาก

                เฮ้ย  หยุดน่ะขอรับ!!! เจ้าบ้า เจ้าไม่รู้จักมารยาท  จะ...เจ้า....  โธ่เว้ยขอรับ @#^!@_(&&%^$ขอรับ

                เด็กหนุ่มยังวิ่งต่อไปพลางโวยวายแต่ก็มิวายลงท้ายด้วยคำสุภาพ  ก็แน่นอนพ่อข้าสอนมาดีนี่ขอรับ โดยที่คนอื่นแค่หันมามอง ก่อนหันไปสนใจกิจของตัวเองต่อราวเป็นเรื่องสุดแสนธรรมดาที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

                ผู้ใดกันที่บอกว่าคนอาณาจักรไบทรอซันต์มีน้ำใจ  ช่างแล้งน้ำใจสิไม่ว่า เด็กหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองหลังจากที่มองรอบตัวกลับหามีใครสนใจคิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยแม้คนเดียว

                วิ่งไปเรื่อย ๆ  จนถนนข้างทางเริ่มไม่เห็นผู้คนสันจรผ่านไปมา  โจรผมแดงหันมามองเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจดเท้า  ประสบการณ์ที่สั่งสมมานานทำให้รู้ดีว่าเด็กหนุ่มต่างจากชาวบ้านธรรมดาทั่วไปแม้ไม่รู้ว่าเป็นใคร  คงเป็นนักท่องเที่ยวที่สัญจรมาจากแดนไกลแล้วไม่ทันระวังตัว

                กรุณาเอาของของข้าคืนมาได้ไหมขอรับ

คิ้วเรียวของเด็กหนุ่มขมวดมุ่นก่อนเอ่ยปากขอของคืน แต่กระนั้นเรียวปากนั้นก็ยังแย้มยิ้มแม้คิ้วจะกระตุ้นอยู่ยิก ๆ

แต่มีหรือโจรที่อุตส่าวิ่งแทบเป็นแทบตายจะคืนของให้ง่าย ๆ  คนตรงหน้าก็เป็นแค่เพียงเด็กชายอ่อนวัยที่ดูไม่ประสีประสา  มีหรือจะสู้คนร่างบึกผ่านประสบการณ์โชติโชนอย่างเขาได้  ชายหนุ่มคิดอย่างลำพอง

 ถ้าอยากได้ก็มาแย่งคืนสิดั่งฟิวส์ขาด คิ้วของเด็กหนุ่มขมวดหมุ่นกว่าเดิม  รอบตัวปรากฏชายแปลกหน้าอีกราวสองถึงสามคน  เด็กหนุ่มสำรวจทางสายตาคนแรกเป็นชายหนุ่มผอมเก้งก้าง  อีกคนข้าง ๆ เป็นชายร่างเล็กผมสีเหลือง  และสุดท้ายที่ทำให้เด็กหนุ่มต้องมองอย่างแปลกใจว่าเป็นคน  อมนุษย์หรือสัมภเวสี?!  แต่ที่แน่ ๆ ร่างนั้นบึกบึนไปด้วยกล้ามเนื้อ ผมสีชมพูแป๊ดที่มีขนหน้าแข้งตรึมช่างไม่เข้ากับปากที่แดงสด  เหล่าคนแปลกตาทยอยออกมาล้อมเด็กหนุ่มไว้

ใจกล้าจริงเจ้าหน้าอ่อน!! กล้ามาเยือนถึงถิ่นของท่านจาคุผู้นี้ชายร่างเล็กสุดโพลงออกมา แสยะยิ้มอวดเบ่ง

 อย่างนี้ยิ่งสนุกใหญ่ไม่ได้ออกกำลังมาซะนาน  ร่างผอมเก้งเปล่งคำกล่าวอย่างพอใจ  พลางขยับแว่นตาให้เข้าที่

อย่ามาแย่งเหยื่อของพอลล่านะอัค จาคุ  พอลล่าต้องออกกำลังกายลดหุ่นนะฮ้า  ช่วงนี่รู้สึกว่ากล้ามเนื้อน้อยลงไปเยอะเลยฮ้า ปล่อยไว้ไม่ได้นะฮ้าหนุ่มผมสีชมพูพูดสะดีดสะดิ้งไม่เข้ากับตัวที่ถึกและบึกบึน  ทำให้เด็กหนุ่มฟันธงว่าร่างนั้นต้องเป็นสัมภเวสีค่อยขอส่วนบุญแน่ ๆ

ในขณะที่เหล่าโจรกำลังคุยกันอย่างออกรส  ไม่มีใครสังเกตว่าได้มีนกสีฟ้าแสนสวยบินมาหยุดเหนือหัวของเด็กหนุ่มหรืออีกนัยก็คือนายน้อยของมัน  ปีกสีฟ้าเล็กแต่แฝงไปด้วยความทรงพลังกระพือช้าๆเพื่อรักษาระดับเดิม  หางยาวสีฟ้าโบกสะบัดไปตามแรงลม  ตาสีแดงสวยดูร้อนแรงตัดกับหงอนสีฟ้ายาวสลวยทำให้ผู้พบเห็นต่างอยากครอบครองไว้ในกรงของตน

นายน้อย  หายไปไหนมาตั้งนาน เป็นห่วงกันแทบแย่ นกแสนสวยพูด  มองนายน้อยของมันอย่างเป็นห่วง เป็นแบบนี้ทุกทีสินะ  ออกมาข้างนอกทีไร

ข้าแวบมาเที่ยวแปบเดียวเองแค่นี้ต้องบ่นด้วยไม่มีคำสุภาพอีกต่อไป ยามกล่าวกับเพื่อนสนิท  เด็กหนุ่มโต้กลับนกแสนสวยด้วยท่าทางหงุดหงิดเหมือนเด็กโดนขัดใจ แต่แปบเดียวใบหน้านั้นก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อในหัวสมองคิดแผนการบางอย่างออก  นี่ ๆ บาฮาเทล  ถ้าข้าขอเล่นสักหน่อย...เจ้าคงไม่ว่าอะไรนะเด็กหนุ่มพูดกับนกแสนสวยข้างตัวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนสีหน้านึกสนุก ต่างกับก่อนหน้านี้ลิบลับ 

ไม่ได้ออกกำลังกายซะนาน เมื่อมีเหยื่อมาให้เล่นแก่เซ็งเด็กหนุ่มจึงอดนึกสนุกไมได้

                บาฮาเทลใช้ตาสีแดงเพลิงสดใสมองเด็กหนุ่มอย่างหงุดหงิด  ตัวเองตามหานายน้อยตั้งนานกลัวว่าจะตกอยู่ในอันตรายเห็นหายไปตั้งนาน  แต่พอเจอ  กลับเป็นนายน้อยซะเองที่จุ้นขอเข้าไปอยู่ในอันตราย

ได้เรื่องทุกทีสิน่า ออกมาข้างนอกทีไรเนี่ยบาฮาเทลพึมพำ  แต่ก็ไม่วายไปเข้าหูก้อนขนที่โผล่จากพื้นข้าง ๆ เด็กหนุ่ม  ตัวที่เพียงมองแวบแรกเป็นต้องหลงรัก  แต่หารู้ไม่ว่าภายใต้รูปร่างสีน้ำตาลดูบริสุทธิ์น่ารักน่ากอดนั้นจะเต็มไปด้วยความแก่นแก้วแสนร้ายกาจที่ทอดแบบจากนายน้อยของมันอย่างกับแกะ   ร่างที่มีขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าแมวถูกหางฟูฟ่องทั้งเจ็ดบดบังไว้เกือบหมด  หูที่แหลมใหญ่เหมือนกระต่ายขึ้นเบียดกับหงอนนุ่มตรงกลางหน้าผาก ทำให้เหมือนก้อนขนเดินได้ยิ่งขึ้น  หัวเล็ก ๆ แหงนมองบาฮาเทลพลางพูด

 ไม่เป็นไรน่าบาฮาเทล  เดี๋ยวข้าท่านอาร์โอเทียผู้นี้จะต่อสู้ร่วมกับท่านเฟอาร์เองก่อนยิ้มยิ่งฟันประจบนายน้อยของมันเต็มที่หวังได้ร่วมต่อสู้ด้วย

เป็นเจ้านั่นแหละเจ้าก้อนขนเดินได้ ที่ข้าไม่ไว้ใจ  ยิ่งเจ้ากับนายน้อยใจร้อนด้วยกันทั้งคู่  แล้วต่อสู้ด้วยกันอีกมีหวังได้หลั่งเลือด(หมายถึงพวกหัวขโมย)กันเป็นแน่

ไม่เป็นไรน่าบาฮาเทล  ข้ารับรองว่าไม่อันตรายจริง ๆ นะ อีกอย่างเจ้าอยู่ด้วยนี่ไม่มีทางที่ข้าจะเป็นอันตรายได้หรอกเด็กหนุ่มจ้องตาสีแดงเพลิงของบาฮาเทลแนวแน่ด้วยดวงตาสีอะมิทิสต์ที่ใครเห็นก็ต้องใจอ่อน  แต่ไม่ใช่สำหรับบาฮาเทลผู้เคยโดนมุกนี้มาบ่อยด้วยความที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก  จึงทำเมินหนีเพื่อหลบสายตาเว้าวอนจากดวงตาคู่สวย  ผู้ถูกเมินได้แต่ฮึดฮัดอยู่คนเดียว

ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์  หันไปสบกับนัยน์ตาสีแดงเพลิงขี้เล่นของอาร์โอเทียวางแผนกันอย่างลับ ๆ  ดวงตาเจ้าเล่ห์ทั้งสองสีฉายแววแห่งความตัดสินใจก่อนที่

พรึบ!!!

เฮ้ย!!  มันอะไรกั....

เฟี้ยว

หมับ

เฟอาร์ส่งสัญญาณทางสายตาให้อาร์โอเทีย  อาร์โอเทียกระโดดพรวดเดียวตะครุบร่างของบาฮาเทลเท้าทั้งสี่บวกหางทั้งเจ็ดเกาะเกี่ยวบาฮาเทลไว้แน่นราวลูกลิง  บาฮาเทลสะบัดปีกให้หลุดจากการเกาะกุมกระพือปีกรักษาระดับอย่างยากลำบาก  ไม่ทันได้สบถจบประโยคหางอันหนึ่งก็ตะหวัดปิดปากไว้แน่น  วงเวทสีขาวนวลขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นล้อมบาฮาเทลไว้ เฟอาร์ตั้งท่าพึมพำคาถาวงเวทผนึก 

อุก! ปล่อยนะเจ้าตัวขนบาฮาเทลใช้ปากจิกหางอาร์โอเทีย  ให้อีกฝ่ายร้องอ้าก!ก่อนหล่นตุบ  บาฮาเทลพยายามสะบัดให้หลุดจากวงเวท ไม่น่ะนายน้อย  ท่านต้องไม่ทำแบบนี้

 ข้าขอโทษนะบาฮาเทล  ข้าห้ามนายน้อยไม่ทันจริง ๆ  ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงนายน้อยแต่...’หลังจากกระโดดไปยืนข้างกายนายน้อยของตน  อาร์โอเทียกล่าวเห็นใจบาฮาเทลพลางทำหน้ากังวลน้ำเสียงสะดีดสะดิ้ง แต่แววตากลับมีประกายระริกอย่างตื่นเต้น  วางใจเถอะข้าจะดูแลนายน้อยเป็นอย่างดียิ้มเผล่มากกว่าเดิมจนบาฮาเทลหมั่นไส้ตงิด ๆ

ไม่ใช่ว่าตั้งใจร่วมหัวกันหรอกรึบาฮาเทลพูดประชดด้วยน้ำเสียงเครียด ๆ หลังจากที่ปลงตก  ความเย็นสบายแต่อบอุ่นชวนหลับใหลเข้ามาเยือน  ตาปรือใกล้ปิดเต็มที

ฝากไว้ก่อนนายน้อย  กับเจ้าด้วย!!  เจ้าก้อนขนเดินได้  ทั้งที่พวกเราสัญญากันไว้แล้วว่าจะไม่ก่อเรื่องแท้ ๆ  แต่นี่ออกมาแป๊บเดียวได้เรื่องเลย  ข้าไม่น่าเชื่อคำพวกเจ้าจริงๆ  ที่จริงไม่น่าจะเชื่อตั้งแต่พวกเจ้าชวนข้าหนีออกมา  ให้ตายสิพ้นครั้งนี่เมื่อไรข้าจะอบรมซะให้เข็ดเลยค่อยดูสิ  เฮ้อ...นายท่านข้าขอโทษจริง ๆ ที่ไม่สามารถควบคุมความประพฤติของเด็กดื้อหนึ่งคนกับหนึ่งตนนี้ได้ก่อนจะไปก็ยังไม่วายบ่นยาวเหยียดทิ้งท้าย  ถ้าเป็นไปได้คงอยากจะยกปีกมากุมขมับส่ายหัว  หากร่างกายนี้สามารถขยับได้อย่างใจคิด  ก่อนที่ร่างของบาฮาเทลจะถูกตรึงด้วยใยสีทองแวววาวถักทอเป็นอักขระโบราณบ่งบอกตำแหน่งว่าตนนั้นเป็นวิกเกอรัสของบุคคลผู้ร่ายเวท  อาร์เกาะไหล่นายน้อยของมัน

 วิกเกอรัสนามบาฮาเทลผู้แข็งแกร่ง เจ้าได้ทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์ ข้าผู้เป็นนายแห่งเจ้าขอให้วงเวทของข้าสะกดเจ้าไว้ในห้วงคาถา  ผนึก!” 

เฟอาร์และอาร์โอเทียมองวงเวทที่ค่อยเล็กลงก่อนสลายไปกลางอากาศ

อุแหม่  สงสัยวงเวทของข้าพลังลดลงไปเยอะ

นั่นสิ  บาฮาเทลยังบ่นได้เป็นวรรคเป็นเวร

อืม” /‘อืม  พูดพร้อมกันอย่างคิดหนัก  ลืมสิ้นถึงพวกโจรที่อยู่รอบตัว

 อย่างน้อยเราก็ปล่อยให้บาฮาเทลอยู่ในวงเวทผลึกสักสองสามวันละกัน เฟอาร์พึมพำ  ทำหน้าเครียดคิดหนัก

เพราะขืนปล่อยออกมาตอนนี้ได้โดยบ่นจนหูชาเป็นแน่อาร์โอเทียพูดสนับสนุนด้วยหน้าตาจริงจังไม่แพ้กัน

“เกร็ง!.....!”เสียงอาวุธตกพื้นทำให้เฟอาร์หลุดจากความคิดของตัวเองอีกครั้ง  เฟอาร์ละสายตาจากวงเวท  หันมายิ้มยิงฟันชวนสยองให้เหล่านักเลงหัวหลากสีที่อ้าปากค้างกับวีรกรรมที่เด็กหนุ่มก่อขึ้น  

นั่นมันผนึกวิกเกอรัสนี่

มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้ว่าผู้ที่มีวิกเกอรัสนั้นย่อมไม่ใช่ผู้ที่ธรรมดาแน่นอน  ยิ่งเป็นเด็กน้อยที่หน้าตาไม่ได้ส่อวี่แววว่าเป็นลูกชาวบ้านธรรมดาดังเสื้อผ้าที่สวมใส่เลยสักนิด

แล้วอีกตัวนั่นล่ะ

ไม่รู้  เฮ็ลเพอร์มั้ง

หา!!  ขนาดมีวิกเกอรัสยังต้องมีผู้ช่วยอีกเรอะ

 เจ้าเป็นใครกันแน่!!” 

ถ้าอยากรู้  ก็เอาชนะข้าให้ได้สิขอรับเฟอาร์ยิ้มกว้างอย่างจริงใจ  ที่คนมองรู้สึกสยอง 

 ยะ..อย่างเจ้านั่นก็อาจดีกว่าวิกเกอรัส  ตัวเล็กนิดเดียวแปบ ๆ คงร่วง”

 วิกเกอรัสเมื่อกี้ก็ตัวนิดเดียวจะกลัวทำไม  ยังไม่โตด้วยซ้ำ  ข้าไม่กลัวหรอก”โจรคนเดียวกับที่ขโมยกระเป๋าเฟอาร์เรียกขวัญกำลังใจ

 ลูกพี่จะออกโรงเองเลยหรอร่างผอมเก้งของอัคถามออกไปอย่างยังไม่แน่ใจ

อะฮ้า  ไม่ต้องห่วงพวกเรา  เดี๋ยวท่านไมเคิลคนนี้จะออกโรงเอง ก็พวกเราน่ะ...เป็น...พูดด้วยเสียงเก๊กหล่อ

 งั้นไปเลยก้าวเท้าถอยหลัง  ก่อนจะพูดพร้อมกันมิได้นัดหมาย  พลางใช้บาทางาม ๆ ทั้งสามถีบส่งหัวหน้าโดยเร็ว

เฮ้ย!  พวกแกฝากไว้ก่อนเหอะ  ถีบกันมาได้ข้าเป็นหัวหน้าน่ะ

ก็เพราะเป็นหัวหน้าน่ะสิ  เราจึงส่งท่านไปก่อนไง

อืม ใช่  ก็ข้าเป็นหัวหน้านี่เนอะ  ฮ่าๆๆๆๆเท้าสะเอวก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

เป็นหัวหน้าที่ซื่อ(บื้อ)ดีนะขอรับ

เฮ้ย  จะมากไปแล้ว  ยังงี้เรามาดวลกันอย่างลูกผู้ชายดีกว่าเจ้าหน้าอ่อน

หึหึ  อย่าดูถูกให้มันมากนักนะขอรับเฟอาร์พูดพลางยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร

งั้นเจอกับเจ้านี่  เจ้าจะต้องตะลึง ตึงตึงเป็นแน่

ตั้งท่าร่ายเวทพึมพำคาถา  วงเวทหลายสีที่บ่งบอกถึงธาตุแฝงในตัวของเฮ็ลเพอร์ตัวนั้น ๆ ปรากฏขึ้น

เฮ็ลเพอร์นามจิเกนผู้สัตย์ซื่อ  ถึงเวลาที่นายอย่างข้าจักต้องการความช่วยเหลือของเจ้า  อัญเชิญ!”มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายหมียักษ์แต่มีนอโผล่ออกมาเหมือนแรด  ร่างกายที่ใหญ่โตของมันผงาดขึ้นยามถูกเรียกออกมาปากที่มีเขี้ยวแหลมอ้ากว้างจนน้ำลายไหลยืดชวนน่าสะพรันพรึงต่อผู้พบเห็น

อาร์โอเทียจัดการหน่อย  บ้างทีข้าคิดว่านี่อาจจะทำให้เจ้าหายเบื่อได้บ้างน่ะเฟอาร์ขยิบตาสีสวยให้อาร์โอเทีย  มันมองตอบเดินอย่างสงบไปตรงหน้า ก่อนนั่งจุมปุกเลียขนอย่างไม่ใส่ใจสิ่งอื่น  ต่างกับเฮ็ลเพอร์ร่างใหญ่สัมผัสได้ถึงพลังอัดแน่นที่พวยพุ่งออกมาจากร่างเล็ก  พลังที่มันไม่มีทางสู้ได้ทำให้มันถอยหลังออกมาด้วยความกลัว

จัดการเจ้านั่นซะอาร์โอเทีย  แต่อย่านานละข้าเริ่มหิวข้าวแล้ว”

จะบอกให้ข้าไม่ต้องรุนแรงกับเจ้ามอนสเตอร์พวกนี้ก็บอกมาเถอะ  มามุกนี้ตลอด  ใจอ่อนอย่างนี้คงได้เป็นจอมขมังเวทย์เหมือนท่านพ่อของท่านหรอก

พูดมากไปแล้วอาร์โอเทีย  ข้าทำอะไรมันก็เรื่องของข้า

ถึงงั้นเถอะ  ยังไงช่วยหาเฮ็ลเพอร์ที่มันเก่งกว่านี้หน่อยสิ  อ่อนปลวกเปียกอย่างเนี่ยข้าขี้เกียจสู้น่ะอาร์โอเทียว่าพลางโอดครวญ  ความคิดของท่านเฟอาร์เป็นอะไรที่มันไม่เคยจะเข้าใจจริง ๆ การเดาใจศัตรูยังง่ายกว่าซะอีก

บางทีน่ะ  ข้าว่าตอนนี้ข้าน่าจะเรียกบาฮาเทลมาจัดการเองน่าจะเร็วกว่า ข้าซักขี้เกียจพูดซะแล้วสิไม่ว่าเปล่าตั้งท่าจะร่ายมนต์ซะงั้น  ให้เฮ็ลเพอร์ร่างเล็กมองด้วยความขัดเคือง   ปฏิเสธเป็นพัลวัน

เฮ้ย!!  เดี๋ยวๆ  เรื่องอะไรข้าจะให้เจ้านั่นมาสู้แทนข้า  ดีไม่ดีโดนบ่นหูชากันหมดเฟอาร์ยิ้มอย่างพอใจ  เขาก็ไม่คิดจะเรียกบาฮาเทลออกมาจริง ๆ ขืนเรียกมาคงได้โดนบ่นห้าวันสิบวันแน่

อาร์โอเทียลุกขึ้นอย่างขี้เกียจอย่างน้อยหาอะไรทำฆ่าเวลาก็ดีเหมือนกัน  ร่างเล็ก ๆ กระโดดเข้าหามอนเตอร์ร่างยักษ์  ฝ่ายตรงข้ามตะปบอย่างรวดเร็ว  อาร์โอเทียเพียงแค่ขยับตัวหลบเพียงเล็กน้อย  ร่างเล็ก ๆ ยังกระโดดเข้าหาโฉบไปโฉบมาสร้างความโมโหให้อีกฝ่ายที่คว้าได้แต่อากาศทุกรอบไป 

เฟอาร์มองอาร์โอเทีย  บอกเป็นหนักหนาว่าอยากสู้กับตนที่แกร่ง ๆ เอาเข้าจริงก็สนุกกับต่อสู้ขนาดนั้น  เฟอาร์คงจะสนุกกว่านี้ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้จวนเที่ยงได้เวลาทานอาหารเต็มที  ช่วงเวลาแสนมีค่าในความคิดของเด็กหนุ่ม  เฟอาร์ลงไปนั่งคุกเข่ากุมท้องแน่น

“อาร์โอเทียรีบ ๆ สู้เข้า  ข้าหิวแล้วนะ”

ร่างเล็กหาสนใจเฟอาร์กลับสู้อย่างสนุกสนาน  ว่องไวหลบได้ทุกการโจมตี  เฟอาร์มองภาพเหล่านั้นด้วยอารมณ์กรุ่นเล็ก ๆ

“โอ๊ย!!  หิว ๆ ๆ ๆ ๆ  ข้าหิวแล้วน่าว่าพลางนั่งลงกุมท้องตัวเองที่เริ่มส่งเสียงร้องประท้วงโดยมิได้เห็นเลยว่าได้มีชายหนุ่มร่างใหญ่สามคนเดินเข้ามาล้อมตัวเองไว้  มองอย่างพินิจพิจารณา

แหม่  ลูกพี่หมอนี่ถ้าเอาไปขายในตลาดมืดน่าจะได้ราคาดีน่ะมองจนตาเป็นมัน  ในตาแทบจะขึ้นเป็นรูปเงินเต็มไปหมด

อืม ข้าก็ว่างั้น  ไอ้หมอนี่ก็หน้าตาดีซะด้วย  เอาไปให้พวกที่ชอบเลี้ยงต้อยท่าจะได้หลายตังค์มองอย่างหื่นกาม

สายไปแล้วฮ้า  เจ้านี่ต้องเป็นกระสอบทรายให้พอลล่าใช้ออกกำลังกายนะฮ้าร่างบึกพูดทำท่าสะดีดสะดิ้งจนน่าเตะ  ร่างบึกเดินไปด้านหลังเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่กับพื้นไม่สนใจรอบข้าง  “มาเป็นกระสอบทราบให้พอลล่าเถอะฮ้า!!!”แขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อกำหมัดแน่นต่อยไปที่ร่างเล็กที่ไม่ทันตั้งตัว!!!

เรื่องราวของเฟอาร์จะเป็นอย่างไร  จะหนีรอดจากสถานการณ์ตรงหน้าหรือไม่  แล้วชะตากรรมของเหล่าโจรที่บังอาจยุ่งกับเฟอาร์ผู้หิวถึงขีดสุด  เรื่องราวจะดำเนินไปอย่างไร  ติดตามอ่านได้ในตอนต่อไป   >o<!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

357 ความคิดเห็น

  1. #287 ms.many (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 16:08
    ชอบง่ะ&#128525;???
    #287
    0
  2. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 00:06
    สนุกมาก ติดตามค่ะ แวบไปอ่านตอนต่อไปต่อ>_<

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 พฤศจิกายน 2557 / 00:19
    #243
    0
  3. #221 SHfah (@fhash) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 19:31
    มาอ่านแล้วจ้า
    #221
    0
  4. #177 Molli Phynyou (@devil-nonay) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 17:17
    สนุกดีนะคะ แต่มึนงงกับชื่อตัวละครนิสๆ
    #177
    0
  5. #110 mmm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2556 / 08:35
    สนุกดีค่ะ ติดตามๆ :)
    #110
    0
  6. #65 SinSora (@bigcinbig) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 16:36
    สนุกดีค่ะ แต่ตัวหนังสือเล็กไปนะคะ
    เห็นแก่นักอ่านที่สายตาไม่ค่อยจะดี (อย่างเรา) 
    #65
    0
  7. #37 KuroiYuki (@--francis--) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 17:01
    อ่า ขอให้นายมีความสุข Amen
    #37
    0
  8. #36 KuroiYuki (@--francis--) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 17:01
    อ่า ขอให้นายมีความสุข Amen
    #36
    0