ทอลิกอซ โรงเรียนจอมขมังเวท

ตอนที่ 2 : ปฐมบท 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    18 มี.ค. 56

เรื่องราวกำลังเข้มข้นติดตามตอนต่อไปกันเลยค่า  >>o<<!!
 

สายไปแล้วฮ้า  เจ้านี่ต้องเป็นกระสอบทรายให้พอลล่าใช้ออกกำลังกายนะฮ้าร่างบึกพูดทำท่าสะดีดสะดิ้งจนน่าเตะ  ร่างบึกเดินไปด้านหลังเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่กับพื้นไม่สนใจรอบข้าง  “มาเป็นกระสอบทราบให้พอลล่าเถอะฮ้า!!!”แขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อกำหมัดแน่นต่อยไปที่ร่างเล็กที่ไม่ทันตั้งตัว  ช่วงจังหวะที่อัคและจาคุรู้สึกสงสารเด็กหนุ่มที่ยังไม่รู้ชะตากรรม  ร่างของพอลล่ากลับลอยหวืดกระแทกเข้ากับร่างของทั้งสองแรงจนล้มกันทั้งสามคน  พอลล่าสะบัดหัวอย่างงง ๆ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าและรสเฝือดคาวของเลือดในปากเรียกสติกลับมาอย่างรวดเร็ว  พอลล่าถมเลือดในปากแต่สิ่งหนึ่งกลับหลุดมาด้วย  มองตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ฟะ  ฟันฉ้านนนนน!!!

“ฟันหลุดเลย  หมัดหนักหน่วงขนาดไหนกันนะ”จาคุกลืนน้ำลายที่ดูฝืดคออึกใหญ่

“ไม่อยากจะคิด”อัคช่วยเสริมเช่นกัน  “มีหวังพอลล่าของขึ้นแน่  เราอยู่ห่าง ๆ กันดีกว่า”

เฟอาร์ที่มือชูกำปั้นสูงหน้าตาที่ยิ้มตลอดแต่รอยยิ้มเวลานี้กลับน่ากลัวนัก

“สวยสิฮ้า  งานนี้ได้เห็นดีกันแน่”

“โทษฐานที่มาทำให้ช่วงเวลาแสนมีค่าต้องเสียไป  ข้าไม่ยกโทษให้หรอกนะขอรับ”

พอลล่าวิ่งเข้าประชิดตัวเฟอาร์หมัดซ้ายขวาถูกปล่อยอย่างรวดเร็วเฟอาร์หลบได้อย่างว่องไวจนน่าหงุดหงิด  พอลล่าเตะขวาแต่ถูกสกัดด้วยแขนซ้าย  เฟอาร์บัดทิ้งก่อนหลบลูกเตะอีกลูก  เตะกวาดพื้นตามด้วยลูกเตะจมส้น  พอลล่ากลิ้งหลบจับเท้าที่เตะของเฟอาร์ไว้ 

พวกเจ้าจะทำอะไรนายน้อยน่ะ  อย่าน่.....น่าอาร์โอเทียหันขวับเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังเล่นงานน้อยนายของตน  ร่างเล็กพ่นลูกไฟรวดเร็วและรุนแรงจนส่งผลที่ให้ร่างที่ปะทะหายไปทันทีที่สัมผัส  ไมเคิลมองตาค้างอ้าปากกว้างมองมอนเตอร์ของตนที่หายไปราวกับอากาศธาตุ

เฟอาร์พยายามชักเท้ากลับเมื่อไม่เป็นฝนจึงใช้เท้าอีกข้างเตะอีกคนไปไกล  ทั้งเฟอาร์และพอลล่าลอยคว้างก่อนที่เฟอาร์จะตีลังกากลางอากาศลงพื้นอย่างสวยงามต่างกับอีกคนที่จุกจากลูกเตะหล่นโครมทับเพื่อนอีกสองของตนที่คิดว่าหลบไกลแต่ก็ไม่วายโดนลูกหลง  พอลล่าลุกขึ้นอย่างโกรธจัดพลางคว้าก้อนหินข้างทางเขวี้ยงเฟอาร์อย่างพาล ๆ เฟอาร์เพียงเอียงตัวหลบสบาย ๆ  พอลล่ายิ้มกริ่มกับกลลวงของตน  มีดสั้นอีกเล่มที่ตนแอบแฝงไปด้วย  มุกนี้ใช้ได้เสมอ

อาร์โอเทียร์มองนายน้อยของมันอย่างตกใจ  เหตุการณ์เลวร้ายลง  นายน้อยอาจไม่เห็นมีดอีกเล่มที่แฝงไปด้วย

 พวกเจ้า  ข้าบอกไม่ฟังเลยใช่ไหมฮะ  อยากตายกันมากใช้หม่ายยย!!’ก็ยังไม่มีใครได้ยินเสียงของอาร์โอเทียร์อยู่ดี  อันที่จริงอาร์โอเทียร์คงกลัวจนลืมไปแล้วว่ามีแต่ผู้เป็นนายและมอนเตอร์ด้วยกันเท่านั้นที่จะได้ยินเสียงของพวกมัน

เฟอาร์สังเกตเห็นมีดสั้นที่แฝงมากับหินเอียงตัวหลบอีกครั้งแต่กลับสายเกินไป

เหมือนเป็นภาพช้าในหัวของอาร์โอเทียร์ มีดสั้นที่เฉียดไปหน้าผู้เป็นนายของตนไปอย่างเฉียวฉิว  แต่กระนั้นคมมีดสั้นก็ตัดเส้นผมนายน้อยไปสามเส้น  อาร์โอเทียที่กระโจนเข้าไปหากำลังลอยคว้างอยู่กลางอากาศ  เฟอาร์มองตาโต  อาร์โอเทียมองตาโตเช่นกันแต่มากกว่าจนแทบถลนออกมาจากเบ้า

นายยย..น้อยยย..ขอ...งข้า...อย่า...น้...น้า~.....’ตะโกนอย่างสิ้นหวัง  พวกเจ้....เจ้า  หนีปายย..

ตุบ!!  อาร์โอเทียหลบตุบที่พื้นก่อนจะสลบไป

**อาร์โอเทียร์ น็อคเอ้าท์ (วิญญาณออกจากร่างเรียบร้อย)**

อ๊าย!!  เหมือนที่พอลล่าคิดไว้เลย  มุกนี้ไม่มีพลาดร่างทึกพูดอย่างไม่รู้ชะตากรรม  ต่างจากเพื่อนอีกสองคนที่เริ่มสังเกตได้ถึงลางร้ายจากร่างเด็กหนุ่มตรงหน้าที่มีรัศมีคุกคามรุนแรง

นั่นสินะ  ข้านี่ช่างงี่เง่าจริง ๆ ที่หลงกลง่าย ๆการพูดที่เปลี่ยนไป  น้ำเสียงเริ่มห้วนขึ้น...แต่ยังมีอีกคนที่ยังไม่รู้สึกรู้สาถึงมัน เฟอาร์บัดนี้กลายร่างเหมือนเป็นปีศาจไปแล้วในสายตาของกลุ่มโจร(ยกเว้นพอลล่า)  มือทั้งสองข้างเหมือนจะงอกเขี้ยวเล็บออกมา 

“ฮะ ๆ แต่เจ้ายังอุตส่าหลงกล”พอลล่าหัวเราะยังไม่รับรู้ถึงเหตุการณ์  ต่างจากคนอื่นที่มองเด็กหนุ่มด้วยสายตาหวาดกลัวก่อนจะเกาะกลุ่มตัวสั่นงันงก  บรรยากาศรอบข้างเด็กหนุ่มดูเย็นเยือกลงอย่างเห็นได้ชัด

ปึก!!!  เฟอาร์กระโดดรวดเดียวเข้าประชิดตัวอีกฝ่าย  แรงลงน้ำหนักแรงจนทำให้พื้นดินโดยรอบบุบ  ปล่อยหมัดเสยคางก่อนตามเข้าประกบต่อยมัดซ้ายขวาหนักหน่วงจนอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว  ปิดท้ายด้วยลูกเตะเสยคางส่งอีกคนให้ลอยไปไกล

อ๊ากกกกกกกกกกพอลล่าร้องโหนหวน  ก่อนจะหล่นถึงพื้น  ใบหน้ากลบไปด้วยเลือดพร้อมฟันในปากที่หักอีกสองซี่

 นี่สำหรับเส้นผมสุดรักของข้าดั่งมัจจุราชกรงเล็บแหลมคมค่อยห่ำหันวิญญาณร้าย  รอยยิ้มแสยะอย่างชั่วร้าย

ซวยละ

“พอลล่ายังล่วง  เราคงไม่เหลือซากแน่”

“ตายอย่างเขียด”ไมเคิลที่มาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้พึมพำเห็นด้วยให้ทั้งอีกสองคนมองอย่างแปลกใจ

หึหึหึ  จะหนีไปไหนมัจจุราชยิ้มอย่างชั่วร้าย ตาย!!!~”คำพูดสุดท้ายของมัจจุราช  มาพร้อมรอยเลือดและเสียงสยดสยองลั่นซอย

 ย้ากกก!!

ตุบตับ!!

เฮือก!!

โอ๊ย!!

พลัก  ปึก!

อ้าก!!%&

 #!(+-+)!#

เสียงโหวกเหวกทำให้อาร์โอเทียร์สะลึมสะลือ  ตื่นขึ้นมาช้าๆ  ภาพที่ปรากฏตรงหน้า

เฮือก!!  มะ...มัจจุราช  ชัดๆ

ก๊อง   **อาร์โอเทียร์ น็อคเอ้าท์ (รอบ 2 )**

โครก~คราก~~

เท้าที่ยกขึ้นหยุดชะงัก  เลื่อนออกช้า ๆ  ปรากฏเหล่าโจรที่กองสุมรวมกัน  ทุกคนมองหน้าเฟอาร์ร้องไห้กระซิก ๆ

เฮ้อ...เหนื่อยจังเลย หิวแล้วด้วย

อาร์โอเทียร์  เลิกแกล้งตายได้แล้ว  ข้าหิว

อาร์โอเทียร์ลุกขึ้นฉับพลันสีหน้าจริงจังเหมือนทหารที่ถูกฝึกมาอย่างดี  ถ้ายกขาหน้าขึ้นมาได้คงทำท่าตะเบะแล้วร้อง  คร้าบโผมมม~’  เป็นแน่

เฟอาร์มองหน้าพวกโจรที่กองสุมรวมกันก่อนจะยิ้มให้อย่างจริงใจ

ขอบใจที่ให้ยืมเป็นกระสอบทราย ไม่ใช่สิ!! ต้องบอกว่าเป็นคู่ซ้อมมากกว่า  ขอบคุณขอรับว่าพลางยกมือไหว้อย่างนอบน้อม  ใบหน้าที่ยิ้มแย้มดูดีต่างจากก่อนหน้านี่คนละคนหลังได้ออกกำลังกาย  มะ...มันเห็นเราเป็นกระสอบทรายรึเนี่ย~!! 

อาร์โอเทียร์เดินตามนายของมันไปต้อย ๆ มองพวกนั้นยกมือไหว้รับอย่างน่าเวทนา  ดีจริง ๆ ที่ท่านเฟอาร์เกิดหิวขึ้นมาก่อน  ไม่งั้น....  ไม่อยากจะคิด  เฟอาร์หยุดกะทันหันให้อาร์โอเทียชนเข้าอย่างจัง  เฟอาร์หันไปมองเหล่าโจรที่สะดุ้งตกใจพลางมองเฟอาร์ตาใสแป๋ว

 งั้นวันไหนว่างข้าจะมาเยี่ยมใหม่  ลาก่อนขอรับก่อนไปก็โบยมือลาอย่างน่ารัก  กล่าวลาอย่างคนมารยาทดี

ม่าย~ ต้องก็ได้  จะขอบคุณเป็นอย่างยิ่งเลยทั้งสี่เสียงกล่าวแทบจะพร้อมเพรียง

 

เย็นวันนั้น

ในร้านอาหาร

 คุณป้าขอรับบบบ  ขอข้าวต้มกุ้งชุดพิเศษอีกที่หนึ่งขอรับ

โห  พ่อหนุ่มตัวเล็กนิดเดียวแต่ทำไมกินเยอะจังจ้ะ

คุณป้าขอรับ  วัยกำลังโตต้องกินมากๆสิขอรับ

งั้นก็กินเยอะ ๆ เลยนะ  ป้าจะลดราคาให้เป็นพิเศษเลย!”ป้ามองหนุ่มน้อยอย่างเอ็นดู เป็นเด็กหนุ่มที่น่ารักจริง ๆ  แถมยังสุภาพอีก

 ต้ายยยย  เธอ  เมื่อวานได้ยินเสียงที่ท้ายซอยไหมเสียงซุบซิบของแม่ค้าด้านนอกแว่วมาให้ได้ยิน  อาร์โอเทียร์จำต้องเงยหน้าขึ้นมองละจากอาหารของตัวเอง

เสียงร้องสยดสยองนั่นน่ะหรอ

ใช่สิเธอ  เสียงร้องโหนหวนน่ากลัวชะมัดเลยละ

“ไปถามความจากผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ทุกคนตัวสั่นเป็นลูกนกเลยละ ตอบเป็นเสียงกันเลยว่า  มัจจุราช!!

“จริงหรอ  น่ากลัวจัง”

“งั้นฉันก็ได้เรื่องใหม่ไปขู่ลูกเรื่องไม่กินผักแล้วละ”

“นั่นสินะ”

อย่างน้อยก็มีเรื่องดีอาร์โอเทียร์คิด  หันมามองนายน้อยของมัน มองนิ่งจนคนถูกมองต้องเงยหน้าขึ้นมามองอย่างเสียไม่ได้

หน้าข้ามีอะไรติดรึไงอาร์โอเทียร์เฟอาร์พูดยิ้ม ๆ ให้อย่างไม่รู้สึกรู้สาก่อนจะหันไปกินข้าวตัวเองต่ออย่างเอร็ดอร่อย 

อาร์โอเทียร์มองนายน้อยมันนิ่งอีกสักพักก่อนที่ภาพเมื่อวานจะเข้ามาในหัวให้มันหันพรึบ!!  กลับมองอาหารของมันตามเดิมด้วยความหวาดกลัว  คิดถึงหน้านายน้อยตอนโกรธทีไรกินไม่ลงทุกทีเลยให้ตายสิ 

และหลังจากวันนั้น  ตรงท้ายซอยก็ไม่มีมนุษย์คนไหนกล้าเดินผ่านอีกเลย  แถมยังมีเรื่องเล่าชวนขุนหัวลุกตามมาอีกมากมายเนื่องจากหลาย ๆ คนที่จินตนาการเอาเองเรื่องเสียงสยองปริศนาท้ายซอย  โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าตัวการตัวจริงนั้นกำลังหาของใส่ท้องอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

.....................................................................

จบไปแล้วกับปฐมบทดีใจสุด ๆ เลยละ!!
ตอนต่อไปกับการปรากฏของตัวละครจอมป่วนอีกหลายตัวต่อไปคอยท่าน ๆ นักอ่านทั้งหลายเข้ามาสัมผัส
ฝากนิยายเรื่องแรกเราด้วยน่า มือใหม่หัดแต่งบกพร่องตกไหนวิพากย์วิจารย์ได้เต็มที่น่าค่ะ!! >o<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

357 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 00:28
    พระเอกเก่งสุดๆ ชอบ><
    #244
    0
  2. #222 SHfah (@fhash) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 09:43
    สนุกกกก
    #222
    0
  3. #202 may (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 15:09
    สนุกมากๆเลยอ่ะ

    จะติดตามต่อไปเรื่อยๆนะคร้า
    #202
    0
  4. วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 10:24
    น่าสนุกมากค่ะ
    #136
    0
  5. #115 Gyaboo (@gyaboo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 18:24
    สนุกมาก น่าติดตามมากเลยค่ะ
    #115
    0
  6. #66 SinSora (@bigcinbig) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 16:48
    ตอนจบเครื่องหมายคำพูดควรเว้นวรรคก่อนค่อยเขียนอธิบายนะคะ อย่าให้มันติดกัน
    เช่น "หน้าข้ามีอะไรติดรึไงอาร์โอเทียร์" เฟอาร์พูดยิ้มๆ (ก่อนอธิบายควรเว้นวรรคก่อนค่ะ)
    เราอธิบายงงมั้ยอ่ะ มันบอกไม่ค่อยถูก ฮะๆ
    แต่เนื้อหาก็ถือว่าสนุกดีค่ะ ^^
    #66
    0
  7. #32 bewbeaubew (@beaubababobo-40) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 14:29
    ปูเสื่อรอน้า
    #32
    0
  8. #18 คนอ่าน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 18:35
    แต่งเก่งนะค่ะ แนวโรงเรียนแบบนี้หาอ่านยากมากค่ะ สู้ๆนะค่ะ
    #18
    0